ร่างสถิตราชันมังกร : God Spirit

        จะว่ายังไงดีล่ะ..

        มันไม่ใช่ครั้งแรกสักหน่อยที่โดนด่าน่ะ

        ผมชินแล้วล่ะ..

        แต่ก็นะ.. แต่คลื่นลมที่ผมเป็นคนสร้างรอบนี้มันไม่ใช่เสียงแบบที่พูดทีต้องหันซ้ายแลขวาแบบครั้งก่อน ๆ

        แต่เป็นเสียงด่าที่ดังกระหึ่มจากทั่วทั้งอัฒจันทร์ เหมือนทุกคนพร้อมใจกันยืนขึ้นแล้วตะโกนว่า 'ตระกูลตงไร้ยางอาย'

        ปกติไม่มีใครกล้าแตะห้าเสาหลัก โดยเฉพาะไม่มีใครกล้าตั้งคำถามกับตระกูลปีกมังกร เพราะถ้าพูดอะไรหมิ่นหน่อย ๆ มักจะโดนซัดแบบไม่รู้ตัว

        วันนี้มันไม่เหมือนเดิม.. รอบนี้เสียงของคนอื่น ๆ มันไม่ใช่เสียงกระซิบ

        แต่มันเหมือนเอาไม้พันกันเป็นท่อนไม้ใหญ่ แล้วฟาดเข้าใส่ความกลัวแบบจัง ๆ

        คนดูที่เคยเฉย ๆ กลับรู้สึกว่าตัวเองโดนดูถูก โดนเอาเปรียบ เหมือนโดนหลอกให้มาดูละครล้มมวยราคาถูกแบบนี้

        แถมคนเล่นก็ดันเป็นคนตระกูลตงด้วยนี่สิ

        ผมยืนอยู่กลางเวที.. ท่ามกลางพายุเสียงที่ฟังแล้วอยากจะหยิบสำลีมายัดหูให้มันจบ ๆ ไป

        สายตาคนเป็นหมื่นจับจ้องมาที่ผม เหมือนพวกเขาพร้อมจะเขวี้ยงคำถาม คำด่า หรืออยากจะขว้างข้าวของอะไรก็ได้ที่พอจะพุ่งมาถึงหน้าผมได้

        บางคนมองด้วยความงง บางคนส่ายหัวด้วยความผิดหวัง บางคนก็.. ยังมีแววคาดหวังบางอย่างในแววตานั้นอยู่

        แต่ในหัวผมนั้นเงียบสนิท.. เงียบแบบเงียบจริง ๆ

        เพราะแผนที่ผมวางเอาไว้นั้นมันออกมา

        และแน่นอน..

        คนที่โกรธที่สุดเป็นใครไปไม่ได้นอกจากตงเสวี่ยซาน

        “เจ้ามันไอ้ขี้ขลาด! กล้าดียังไงมาเล่นลูกไม้ตุกติกเช่นนี้!

        เจ้าคิดการทำให้เราต้องอับอายขายหน้าต่อหน้าคนนับหมื่นขนาดนี้!

        ผลมันจักเป็นเช่นไร!!”

        เสวี่ยซานมันคำรามลั่น เหมือนเสือที่กำลังจะขาดใจตายเพราะโดนเหยียบหางเข้าเต็มรัก

        หน้าของมันแดงก่ำจนผมนึกว่าอีกแป๊บเส้นเลือดคงได้แตกกระจายให้เห็นกันสด ๆ กลางสนาม

        มันแทบจะพุ่งเข้ามาทางผมแบบไม่คิดชีวิต เหมือนบ้าที่ไม่สน ไม่แคร์อะไรทั้งนั้น

        ก็นะ..

        แผนของผมมันได้ผลขนาดนี้..

        ไม่หัวร้อนก็บ้าแล้ว

        ส่วนผมนี่ยืนนิ่งไม่กระดุกกระดิก รับเสียงด่าจากมันเหมือนฟังเสียงพัดลมโบราณส่ายไปมา พ่นแต่คำด่าและละอองน้ำเปียก ๆ

        “โธ่เอ๋ย.. ท่านพี่ตงผู้สูงส่ง เหตุใดจึงร้อนใจนักเล่า?

        ข้าน้อยเพียงแสดงความเคารพต่อท่าน หาได้คิดตุกติกไม่

        การที่ข้าน้อยยอมแพ้..

        ก็เพราะเห็นถึงความยิ่งใหญ่ของท่านอย่างไรเล่าขอรับ

        ความยิ่งใหญ่ที่หาใครเปรียบไม่ได้..”

        “เจ้าพูดอะไรของเจ้า!”

        ตงเสวี่ยซานคำรามลั่นจนผมนึกว่าเส้นเสียงมันคงจะขาดกลางสนามให้รู้แล้วรู้รอด

        มือสองข้างมันกำแน่นจนเห็นเส้นเอ็นปูดขึ้นมาชัด ๆ ข้อนิ้วขาวซีดเหมือนเลือดหยุดไหล

        แล้วก็ไม่ใช่แค่เสียงหรือมือ..

        ปราณสีครามเข็มของมันก็ระเบิดออกมาราวกับเขื่อนแตก

        สีครามเข้มแผ่ออกมารอบตัวแบบไร้ทิศทาง เหมือนคนที่ไม่รู้จะระบายอารมณ์ยังไงดี เลยตะโกนแล้วก็ปล่อยปราณให้มั่วซั่วไปหมดนั่นแหละ

        เรียกว่าถ้าความบ้าคลั่งมีรูปร่าง..

        ก็คงไม่ต่างจากหมอนี่ในตอนนี้เลย

        “ก็ข้าน้อยเห็นว่าพลังของท่านพี่นั้นแผ่ซ่านเสียจนผืนฟ้ายังต้องสั่นสะเทือน

        ปราณของท่านนั้นหนักหน่วงจนผืนปฐพียังต้องสั่นคลอน หากข้าน้อยผู้ต่ำต้อยยังดื้อดึงคิดสู้ต่อ

        คงได้พังพินาศลงในฝ่ามือเดียวของท่านแน่ ๆ

        ข้าน้อยยังรักชีวิตนะขอรับ

        เช่นนั้นก็มีแต่จะทำให้ท่านพี่ต้องแปดเปื้อนฝ่ามือเปล่าๆ

        การที่ข้าน้อยยอมแพ้..

        ให้ท่านไม่ต้องแปดเปื้อนเลือดของคนต่ำต้อยเช่นข้าน้อย และไม่ต้องเสียเวลาอันมีค่าของท่าน”

        ผมพูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่ช้า.. ช้าจนบางคนอาจนึกว่าผมกำลังอ่านกลอน

        แต่เนื้อหาน่ะเหรอ..

        มันไม่ได้อ่อนโยนเหมือนเสียงเลยสักนิด

        มันคือคำพูดที่ผมจงใจฝังทีละคำ ทีละหยด ลงไปกลางอกของมัน หวังให้มันแสบจี๊ดเข้าไปถึงกระดูกสันหลัง และทำให้มันจำความอัปยศครั้งนี้ไปตลอดชาติ

        “เจ้ามัน! เจ้ามัน!”

        ตงเสวี่ยซานถึงกับพูดไม่ออก

        ได้แต่กัดฟันแน่นจนผมได้ยินเสียงกรอด ๆ ดังลอดออกมา

        เสียงแบบนั้นน่ะนะ..

        มันไม่ใช่แค่โกรธธรรมดา แต่คือความแค้นระดับพร้อมจะระเบิดตัวเองให้กลายเป็นบ่อปราณกลางสนามได้เลย

        ดวงตามันแดงจนผมนึกว่ากำลังจะกลายร่างเป็นอะไรสักอย่าง

        พูดง่าย ๆ คือ ถ้าใครเข้าไปใกล้มันตอนนี้..

        มีสิทธิ์กลายเป็นไอติมละลายได้ทันที

        เห็นมันสั่นทั้งตัวเหมือนหม้อไอน้ำที่ใกล้ระเบิดเข้าไปทุกที ผมก็แค่ตบบ่ามันไปเบา ๆ หนึ่งที

        “วันนี้คงเพียงพอแล้วกระมังขอรับ..

        ไว้พบกันใหม่ในศึกหน้า..”

        ผมพูดเสร็จก็โน้มตัวเข้าหามันอีกครั้ง

        “ไม่ต้องห่วงไปไอ้แซ่ตง..

        สิ่งที่เจ้าเคยทำกับข้ามันมีกำหนดเวลาชำระในอีกไม่กี่วันนี้หรอก..

        รอรับของขวัญชิ้นใหญ่จากข้าได้เลย..”

        พูดจบ ผมหมุนตัวแล้วก็เดินลงเวทีทันที ไม่เสียเวลาหันกลับไปมองด้วยซ้ำ

        ปล่อยให้ตงเสี่ยวซานมันยืนค้างอยู่ตรงนั้น ท่ามกลางความอัปยศที่กำลังระเบิดตัวเองเป็นวงกว้างออกไปเรื่อย ๆ เหมือนใครกดปุ่มสโลว์โมชั่นให้มันรู้สึกอายได้นานขึ้นอีกสิบเท่า

        เสียงด่าจากคนดูยิ่งดังขึ้นอีก เหมือนทุกคนเพิ่งรู้ตัวว่ากำลังดูละครฉากสำคัญที่พระรองคลั่งไม่ยอมรับบทพ่ายแพ้

        แต่ผมน่ะ..

        เดินลงเวทีแบบคนที่รู้ดีว่า 'ศึกจริง' ยังไม่เริ่มด้วยซ้ำ

        หลายคนคงคิดว่าผมเพี้ยน ยอมแพ้กลางคันแบบไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน

        ยอมแพ้ให้กับไอ้เสวี่ยซานที่ผมเกลียดระดับอยากขูดชื่อมันออกจากแผนที่ ทั้งที่ยังไม่ได้ฟาดกันสักหมัดเดียว

        แต่คนเรามันมีสมองก็ต้องใช้สิจริงไหม..

        ต่อให้ผมจะเกลียดมันมากแค่ไหน..

        ผมก็ต้องประมาณตนเหมือนกัน

        ตงเสวี่ยซานกับตงป๋ายซานนั้นต่างกัน

        จริงอยู่ว่าผมเคยเอาชนะน้องชายของมันมาได้ด้วยระดับวรยุทธ์ที่ต่ำกว่าหนึ่งขั้น..

        แต่นั่นเป็นเพราะตงป๋ายซานมันเพิ่งเลื่อนระดับได้ไม่นาน ความเข้าใจในเชิงยุทธ์ของมันยังไม่สูง มันจึงดึงศักยภาพของมันออกมาได้ไม่เต็มที่

        แต่ตงเสวี่ยซานนั้นแตกต่าง..

        ฝ่ายนั้นเป็นจอมยุทธ์ระดับสัมผัสสรรพวิถีขั้นกลางมาเป็นเดือน ความเข้าใจเรื่องระดับพลังย่อมมีมาก

        ดูได้จากสองวันก่อนที่ผมแหย่จนมันลงมือกับผมได้ในวันนั้น

        ผมยอมรับ.. ตอนนี้ผมยังไม่สามารถสู้กับตงเสวี่ยซานได้

        หากผมคิดประลองกับมันให้รู้ดำรู้แดงในวันนี้..

        บอกเลย..

        ไม่คุ้ม..

        เดิมที ผมกับโหวหวังวางแผนเอาไว้เรียบร้อย ผมคาดหวังให้มันชนะคิมบีโฮ เพราะหมัดของมันหนักพอจะสั่นเวที และเปลวนิพพานของมันก็แรงพอจะต้านปราณน้ำแข็งได้

        หากโหวหวังมันชนะ พรุ่งนี้ผมก็แค่ไปยืนอยู่บนเวทีและให้โหวหวังมันเอ่ยยอมแพ้ออกมา

        หากทุกอย่างมันลงล็อก ผมก็จะได้พักสามวันเต็มก่อนลงเจอกับตงเสวี่ยซานในรอบหน้า

        ผมจะใช้สามวันนั่นรวมถึงวันนี้เพื่อฝึกพลังปราณ ทำความเข้าใจกับพลังระดับใหม่

        แต่ใครจะไปคิดล่ะว่าคิมบีโฮมันจะโหดได้ขนาดนั้น!

        มันเล่นซะจนเพื่อนของผมสะบักสะบอมขนาดนั้น

        แผน A ของผมเลยแหลกไม่เหลือชิ้นดี ผมเลยต้องเปลี่ยนมาใช้แผน B แบบไม่ทันตั้งตัว

        ทำให้วันพรุ่งนี้ผมต้องขึ้นเวทีกับคิมบีโฮ

        หมอนั่นน่ะอยู่ระดับเดียวกับผมก็จริง แต่เขาทะลวงระดับนี้มานานแล้ว แถมคล่องกว่าเยอะ ไม่ใช่แค่มีปราณ แต่ยังใช้มันได้แบบศิลปินใช้พู่กัน ขณะที่ผมคือเด็กใหม่ในระดับนี้

        บอกตรง ๆ จากใจ..

        ผมไม่มั่นใจเลยว่าจะชนะคิมบีโฮได้รึเปล่า..

        ช่างเถอะ.. พูดอะไรออกไปตอนนี้ก็มีแต่เครียดเปล่า ๆ

        แถมผมไม่อยากจะอยู่เป็นเป้าให้คนมาด่าด้วย..

        ผมเลยรีบเดินตรงไปที่เขตห้องพยาบาลในทันที ปล่อยให้ตงเสวี่ยซานรับของขวัญที่ผมยื่นให้อยู่คนเดียว

        พอเดินมาถึงหน้าห้องพยาบาล

        กลิ่นยาจีนก็ลอยอบอวลปนกับกลิ่นอับจากผนังหินที่เย็นเฉียบจนเหมือนจะดูดความร้อนจากร่างเราไปทีละนิด

        แสงไฟสลัว ๆ จากโคมกลางห้องให้บรรยากาศชวนหลับมากกว่าฟื้นตัว

        เสียงลมหายใจแผ่วเบาของโหวหวังที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง เป็นหลักฐานชิ้นเดียวที่ยืนยันว่ามันยังหายใจ

        แต่สภาพของมันเรียกได้ว่า ไม่ได้เท่าไหร่

        รอยฟกช้ำกับแผลถลอกเต็มตัวจากการสู้กับคิมบีโฮเหมือนประกาศให้โลกรู้ว่าเขาแลกมันมาด้วยอะไรบ้าง

        โดยเฉพาะแผลยาวตรงกลางหน้าอกที่แม้จะถูกทำแผลพร้อมด้วยพันผ้าแล้ว

        ผมยังเห็นเลือดซึมออกมาจากปากแผลของมันอยู่จาง ๆ

        ผมเดินเข้าไปหามันช้า ๆ ไม่ได้เรียก ไม่ได้ส่งเสียงอะไร เพราะแค่เห็นหน้ามันตอนนี้ก็รู้แล้ว

        ว่าในใจมันกำลังโทษตัวเองยิ่งกว่าที่ใครจะด่าได้เสียอีก

        โหวหวังพยายามขยับตัวขึ้นนั่ง

        แต่ดูจากสีหน้าแล้ว..

        แค่กระดิกตัวก็เหมือนโดนมีดกรีดทั้งแผ่นหลัง

        เสียงที่หมอนั่นพูดออกมาแหบแห้งแบบคนที่ทั้งเจ็บทั้งเสียใจในประโยคเดียวกัน ฟังแล้วรู้เลยว่าเขากำลังกลืนคำด่าตัวเองอยู่ในลำคอ

        “อ้ายหลิว.. ฉะ.. ฉัน.. ฉันขอโทษ..

        ฉันทำพลาด.. แผนของเราพังไม่เป็นท่า..”

        ผมนั่งลงข้าง ๆ โหวหวัง ตบบ่ามันเบา ๆ แบบไม่พูดมาก

        เพราะบางทีการยอมอยู่ข้าง ๆ เงียบ ๆ มันก็พอแล้ว

        แต่สุดท้ายก็อดพูดไม่ได้ เสียงผมอาจไม่ได้ดัง แต่ทุกคำที่พูดออกไปมันออกมาจากใจล้วน ๆ

        “พอได้แล้วโหวหวัง ข้าเข้าใจ

        เจ้าทำดีที่สุดแล้วจริง ๆ ดีเกินกว่าที่ใครจะคาดคิดเสียอีก

        เจ้าได้แสดงให้ทุกคนเห็นถึงความแข็งแกร่งของรางสถิตราชันวานรแดง ไม่สิ ความแข็งแกร่งของตัวเจ้าแล้วพวก

        ไม่ต้องพูดอะไรอีก..

        นายได้ทำในสิ่งที่นายควรทำแล้ว..”

        ผมหันไปมองโหวหวังด้วยสายตาแบบที่ไม่ค่อยได้ให้ใครง่าย ๆ

        สายตาที่บอกว่า 'อยู่ตรงนี้ ไม่ไปไหน' แบบไม่ต้องมีคำพูดหวานเลี่ยน

        มันคือสายตาของคนที่ผ่านอะไรด้วยกันมาเยอะพอจะไม่ต้องพูดอะไรก็เข้าใจกันแล้ว

        โหวหวังเงียบไปสักพัก เหมือนกำลังเลือกคำพูด หรือไม่ก็ลังเลว่าควรพูดดีไหม แล้วสุดท้ายก็เปล่งเสียงแหบพร่าออกมา

        “แต่มีอีกเรื่องอ้ายหลิว..

        ที่เอ็งต้องรู้..”

        สายตาของโหวหวังตอนนี้บอกได้ในตัว..

        ว่าเรื่องที่มันกำลังบอกเป็นเรื่องที่สำคัญมาก

        “ตอนที่ฉันกับมันปะทะกันครั้งสุดท้าย..

        ฉันสัมผัสได้..

        ว่าอ้ายบีโฮ..

        มันใช้ปราณกระบี่สำนักกระบี่สี่ขุนเขา..!”

        คำพูดของโหวหวังเหมือนระเบิดเวลาที่จุดตรงหน้าผมแบบไม่ให้ตั้งตัว

        “ปราณกระบี่สำนักสี่ขุนเขา?”

        ปากของผมพูดทวนคำประโยคสุดท้ายของมันแบบไม่รู้ตัว..

        .

        .

อีกฟากฝั่งหนึ่ง.. เป็นเรื่องที่หลิวเจี้ยนไม่อาจรับรู้ ต่อให้รู้ก็ไม่อาจเล่าได้ละเอียด

(ในตอนนี้เป็นการบรรยายแบบบุคคลที่ 3)

        ตัดภาพไปอีกที่หนึ่ง.. เรือนรับรองของคนตระกูลตง

        บรรยากาศภายในห้องโถงใหญ่ตึงเครียด หนาวเย็นด้วยโทสะและศักดิ์ศรีที่ถูกเหยียบย่ำจนป่นปี้

        แสงไฟจากโคมไฟที่แขวนอยู่ส่องสว่างเพียงสลัว ๆ ทำให้เงาของเหล่าคนตระกูลตงดูน่าเกรงขามยิ่งขึ้น

        กลิ่นหอมของเครื่องหอมชั้นดีไม่อาจกลบกลิ่นอายของความโกรธแค้นที่แผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ

        ความเงียบที่ปกคลุมห้องโถงนั้นหนักอึ้ง มีเพียงเสียงลมหายใจที่หนักหน่วงของแต่ละคนที่ดังสลับกัน

        ตงตี้ผิงผู้นำตระกูลตงที่แต่งกายเต็มยศสีครามตะเข็บทองอร่าม แสดงถึงตำแหน่งอันสูงส่ง

        มันนั่งเด่นเป็นสง่าอยู่บนเก้าอี้ประธาน แต่ใบหน้าเคร่งขรึมและบิดเบี้ยวด้วยความเดือดดาลที่ไม่อาจควบคุมได้

        ดวงตาของคนแดงก่ำราวกับเปลวเพลิงที่กำลังลุกไหม้

        ผู้อาวุโสของตระกูลคนอื่นๆ ก็อยู่ในสภาพไม่ต่างกัน

        ผู้นำตระกูลตงพลันลุกขึ้นยืนในตอนที่ตงเสวี่ยซานกลับมาที่เรือนรับรองฯ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเดือดดาลจนเส้นเลือดปูดโปน

        เสียงของเขาก้องกังวานไปทั่วห้องโถงราวกับเสียงฟ้าร้อง

        “เสวี่ยซาน! เจ้าทำอะไรลงไป!

        นี่เจ้าทำให้ตระกูลตงของเราขายหน้าไปทั่วทั้งยุทธภพ!

        ชื่อเสียงที่บรรพบุรุษของเราสร้างมานับพันปี ต้องมาป่นปี้เพราะความโง่เขลาของเจ้า!

        เจ้ามันไร้ความสามารถ!”

        ตงชือเต่า.. ผู้อาวุโสลำดับที่สอง เสริมด้วยน้ำเสียงดุดันและผิดหวัง

        “ไหนเจ้าบอกว่าแผนที่เจ้ากระทำลงไปล้วนคิดมาเป็นอย่างดี ไหนเลยจึงถูกเจ้าเด็กแซ่หลิวคนนั้นย้อนเกล็ดเสียได้!

        เจ้านี่มัน! ไร้ค่าเสียยิ่งกว่าไร้ค่า!”

        ตงหลี่เทียน.. ผู้ชนะศึกปัญจมิตรเมื่อสองปีก่อนพลันมองตงเสวี่ยซานด้วยความสมเพช

        ดวงตาของมันหรี่ลงน้อย ๆ ก่อนกล่าวเสริม

        “เจ้าบอกเองมิใช่หรือเจ้าเกล็ดเงิน..

        ว่าต่อให้มันใช้ปราณธาตุได้สี่สาย มันก็เป็นเพียงปราณธาตุเท่านั้น มิได้เป็นอันใดเลยสำหรับเจ้า

        แต่นี่กระไร..

        มันไม่แม้นใช้พลังปราณเลยด้วยซ้ำ..

        แต่กลับทำให้ตระกูลของเราเสื่อมเสียได้เช่นนี้..

        แล้วเแบบนี้เจ้าถือเป็นตัวอันใด?”

        “กิ่งก่า.. อย่างไรก็คือกิ้งก่า..

        ต่อให้เปลี่ยนสีให้ดูละม้ายคล้ายพวกเรา..

        เกล็ดเงินอย่างไรก็คือเกล็ดเงินอยู่วันยังค่ำ ไม่มีวันคิดได้อย่างพวกเราเกล็ดทอง”

        ตงกวนเทียนผู้เป็นน้องชายพลันเอ่ยเสริมต่อจากพี่ชายของมัน

        ด้านตงเสวี่ยซานที่เป็นศูนย์รวมคำด่า บัดนี้ก็ได้แต่ตัวสั่นเทิ้ม

        ความอัปยศที่ได้รับมาวันนี้ก็เกินพอแล้ว..

        แต่ไหนเลยตอนกลับมายังถูกทั้งคนด่าและถากถางอีก

        สำหรับมัน.. เรื่องที่เกิดขึ้นนี้หาใช่ฝีมือของตนเสียที่ไหน

        “ทั้งหมดเรามิได้ผิด!

        มันเป็นแผนของไอ้แซ่หลิวคนนั้น! มันจงใจทำให้เราต้องอับอาย!”

        “แต่สิ่งที่มันทำ..

        ก็เป็นสิ่งที่เจ้าเคยทำมิใช่หรือ..”

        ตงกวนเทียนกล่าวสวนพร้อมเปรยตามองไปยังตงเสวี่ยซานอย่างดูถูก

        “หากเจ้าเก่งจริงอย่างเจ้าอ้าง..

        เจ้าก็สมควรไปให้ถึงตัวมันก่อนมันจักพูดยอมแพ้มิใช่หรือไร

        เจ้ากิ้งก่าเกล็ดเงิน..”

        “พอได้แล้ว!”

        ตงชเวพลางพูดขัดพร้อมส่งสายตามองคนทุกคนที่อยู่ภายในห้องรับรอง

        นางถอนหายใจช้า ๆ พยายามควบคุมสถานการณ์ไม่ให้ความโกรธบดบังการตัดสินใจ

        ก่อนที่นางจะลุกขึ้นจากเก้าอี้ก้าวออกมาข้างหน้าเล็กน้อย

        “การโทษกันไปมาก็มิอาจแก้ไขอะไรได้..

        สิ่งที่เราควรทำตอนนี้มีอย่างเดียว..

        คือการหาทางแก้ไขปัญหาและกอบกู้ชื่อเสียง..”

        ท่านหญิงกล่าวพร้อมกวาดตามองคนทุกคนที่อยู่ในห้องอีกครั้ง

        ก่อนที่สายตาของนางจะหยุดอยู่ที่ผู้นำตระกูล

        “สิ่งที่น่ากังวลกว่าคือปฏิกิริยาของฝูงชนและความเสียหายต่อชื่อเสียงตระกูลที่กำลังถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนัก!

        สิ่งคิดที่ข้าคิดได้มีหนทางเดียว..

        คือรอบชิงต้องชนะอย่างใสสะอาดที่สุด!”

        ผู้นำตระกูลตงเห็นสายตากดดันที่แลมา แล้วพอได้ยินสิ่งที่คนผู้มองมาพูด..

        ตงตี้ผิงก็รู้สึกว่ามันยังไม่พอ

        “ชนะ? ชนะแล้วกระไร ตระกูลตงของเราชนะติดต่อกันมาหลายปีหลายศึก!

        การชนะอีกครั้งก็เหมือนกับสิ่งเดิมที่พวกเราเคยทำได้!

        มันไม่พอที่จะกอบกู้ชื่อเสียงที่เสียไป!”

        ตงไช่จิงผู้อาวุโสลำดับที่สี่ รีบกล่าวเสริมด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาและเด็ดขาด

        “ท่านผู้นำตระกูลกล่าวถูกต้อง!

        สิ่งที่ไอ้เด็กแซ่หลิวคนนั้นทำลงไปไม่อาจมองข้าม!

        ข้าเสนอว่าหากไอ้เด็กแซ่หลิวมันผ่านมาถึงรอบชิงชนะเลิศได้!

        เสวี่ยซาน..

        เจ้าต้องสังหารมันให้ตายดับคาเวที!

        เพื่อเป็นการข่มขู่และเชือดไก่ให้ลิงดู..

        ว่าคนที่มันกล้าล่วงเกินพวกเราตระกูลปีกมังกรจักลงเอยเช่นไร!”

        สิ้นคำพูดของอาวุโสลำดับที่สี่.. ทุกคนต่างพยักหน้าเห็นด้วยอย่างเงียบงัน

        ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะกอบกู้ศักดิ์ศรีของตระกูล

        แต่มีเพียงคนหนึ่งที่ดวงตาสั่นไหวจากมติที่เกิดขึ้น..

        คือตงชเว..

        ตงชเวได้แต่หันมองไปทางนอกหน้าตา สายตาของอาวุโสผู้คุมกฎของตระกูลได้แต่มองอย่างไร้จุดหมายพร้อมถอนใจออกมาเบา ๆ

        'พี่ซื่อ..

        ดูเหมือนผู้สืบทอดของท่าน..

        เราคงมิอาจช่วยเหลือมันได้อีกแล้ว..'