ยอดเซียนย้อนเวลากลับมาเป็นปะป๊า

บทที่ 47 อาจารย์หลิงรีบหนีไปเร็ว!

Trigger Warning : ความรุนแรง

เมื่อหลิงอี้และคนอื่น ๆ มาพบอู๋เฉียน อีกฝ่ายก็กำลังนอนอยู่ใกล้ประตูหลังของหมู่บ้าน ในสภาพหน้าอกบุ๋ม แขนขาขาด ใบหน้าเต็มไปด้วยก้อนเลือดที่แข็งเป็นน้ำแข็ง เกาะใบหน้าจนกลายเป็นก้อนดำ ๆ

แต่ยังดีที่ยังมีลมหายใจเหลืออยู่บ้าง

ในเมื่อมีหลิงอี้อยู่ด้วย เขาคงไม่ตาย เพราะหลิงอี้เป็นผู้ฝึกกำลังภายใน ดังนั้นหลิงอี้จึงไม่ลังเลส่งพลังวิญญาณเข้าไปในร่างกายของเขา

ภายในไม่กี่สิบวินาที อู๋เฉียนก็ไอและตื่นขึ้นมา

เมื่อเห็นว่าเป็นหลิงอี้ อู๋เฉียนจึงพูดด้วยความผิดหวังว่า "อาจารย์หลิงก็ลงมาด้วยเหรอ เฮ้อ คุณยังหนุ่มอยู่เลย น่าเสียดายจริง ๆ"

"อาจารย์พูดอะไรนะ อาจารย์ยังไม่ตายนะ!" เฉินเป้ากล่าวกลั้วหัวเราะและอยากจะร้องไห้

"ฉันยังไม่ตาย?" อู๋เฉียนมองไปรอบ ๆ และพบว่าตนเองยังอยู่ในหมู่บ้าน "แต่ทำไมฉันไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดเลยสักนิด"

หลังจากนั้นอู๋เฉียนก็เข้าใจทันที “ใช่แล้ว อาจารย์หลิงสามารถรักษาโรคเรื้อรังของท่านหานได้ การบรรเทาความเจ็บปวดก็เป็นเรื่องเล็กน้อย ขอบคุณอาจารย์หลิงมาก”

"ผมต่างหากที่ควรขอบคุณคุณ หากไม่ใช่เพราะคุณช่วยดึงความสนใจของคนผู้นั้นไว้ ภรรยาและลูกสาวของผมคงตายแน่" หลิงอี้กล่าวด้วยความรู้สึกซาบซึ้งจากใจ "คุณวางใจได้ ฉันจะแก้แค้นให้คุณและจะรักษาอาการบาดเจ็บของคุณให้หายดี"

ทว่าอู๋เฉียนกลับส่ายหน้า กล่าวว่า "เป็นเพราะฝีมือของผมไม่ดีพอ อาจารย์หลิงไม่จำเป็นต้องขอบคุณผม หรือแก้แค้นให้ผมก็ได้..."

พูดถึงตรงนี้ อู๋เฉียนดูเหมือนนึกอะไรบางอย่างได้ จึงกล่าวกับหลิงอี้ด้วยความตื่นเต้น "อ้อ! คุณรีบหนีไปเดี๋ยวนี้ พาคุณฉีและลูกออกจากเจียงโจว! แจ้งให้นายท่านทราบ ให้เขาออกจากเจียงโจวด้วย!"

"อาจารย์พูดอะไรกัน ผมงงไปหมดแล้ว" เฉินเป้าถามด้วยสีหน้าสับสน

อู๋เฉียนมองหลิงอี้ด้วยความสงสัย รีบอธิบายว่า "คนที่ทำร้ายผมไม่ได้จะทำร้ายคุณฉีเลย ดังนั้นอาจารย์หลิงไม่ต้องขอบคุณผมหรอก เขาถูกตระกูลฉินจ้างมาเพื่อกำจัดผมเอง

ไม่เพียงแค่ผม เขายังบอกว่ามีอีกสองเป้าหมาย เป้าหมายหนึ่งคือท่านหาน อีกเป้าหมายคืออาจารย์หลิง! พวกคุณไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา ดังนั้นพวกคุณต้องออกจากเจียงโจวทันที!"

เฉินเป้าได้ยินแล้วรู้สึกไม่เชื่อ จึงถามว่า "อาจารย์ คุณกลัวมาเกินไปใช่ไหม อาจารย์หลิงเป็นจอมยุทธ์ คนที่ตระกูลฉินจ้างมาจะสู้กับจอมยุทธ์ได้อย่างไร?"

"คนนั้นชื่อหยวนเทียนกัง นายคิดว่าสู้ได้ไหม" อู๋เฉียนมองไปที่เฉินเป้าด้วยสีหน้าไม่เป็นมิตร เมื่อเอ่ยถึงชื่อหยวนเทียนกัง ดวงตากลับมีแววความหวาดกลัวปรากฏขึ้น

"หยวนเทียนกัง?!" เฉินเป้าร้องตะโกนออกมา ใบหน้าฉายแสงความตกใจ "ตระกูลฉินเชิญเขามาได้อย่างไร" พูดจบ เขายังไม่เข้าใจสถานการณ์ดีนักก็รีบดึงหลิงอี้เพื่อลุกขึ้น "พี่อี้... เอ่อ อาจารย์หลิง คุณรีบหนีเร็ว เราสู้คนนี้ไม่ได้แน่!"

หลิงอี้นิ่งเฉย ยังคงถ่ายเทพลังวิญญาณให้อู๋เฉียนต่อไป แล้วถามว่า "คนนี้คือใคร? เพียงแค่ชื่อก็ทำให้พวกคุณตกใจขนาดนี้แล้ว?"

“เขาคือหยวนเทียนกังคนนั้นไงล่ะ!”

หลังจากเห็นหลิงอี้ส่ายหน้า เฉินเป้าจึงรีบแนะนำอย่างเร่งด่วน "เขาคือผู้ที่มีความสามารถน่าพิศวงจากฉงโจว! มีพลังภายในสมบูรณ์ ฝึกฝนทั้งกำลังภายในและภายนอก! เชี่ยวชาญในการสังหารผู้ฝึกกำลังภายในที่สุด!"

หลิงอี้พูดกับตัวเองว่า "เชี่ยวชาญในการสังหารผู้ฝึกกำลังภายใน? น่าสนใจจริง ๆ" เขามองไปที่อู๋เฉียนและยิ้ม "ถ้าเขาเก่งขนาดนั้น ทำไมคุณถึงยังมีชีวิตอยู่ล่ะ?"

ความหมายแฝงของหลิงอี้ก็คือ ถ้าเขามาเพื่อฆ่าอู๋เฉียนโดยเฉพาะ แต่กลับไม่สามารถฆ่าได้ ดูเหมือนหยวนเทียนกังจะมีชื่อเสียงเกินตัวไปเสียแล้ว

"ผมใช้ความสามารถสุดขีดแล้ว แต่เขาใช้กำลังเพียงสี่สิบเปอร์เซ็นต์เท่านั้น เหตุผลที่เขาไม่ฆ่าผม ตามที่เขากล่าวคือเห็นว่าผมพร้อมสละชีวิตเพื่อปกป้องคุณฉีโดยไม่ยอมอ่อนข้อ จึงเห็นว่าผมมีน้ำใจและจงรักภักดี จึงปล่อยผมไว้ ไม่ว่าจะมีชีวิตรอดหรือตายก็มอบให้เป็นหน้าที่สวรรค์"

หลิงอี้พยักหน้า รู้สึกว่าชายผู้นี้น่าสนใจจริง ๆ

เฉินเป้าถามขึ้นว่า "แล้วเขาจะไปอธิบายกับตระกูลฉินอย่างไร?"

อู๋เฉียน "เขาอยู่ในระดับนี้ ต้องไปชี้แจงกับตระกูลฉินด้วยหรือ? ฉันคาดว่าเขายินดีช่วยตระกูลฉินฆ่าคน น่าจะเป็นเพราะเคยได้รับบุญคุณจากตระกูลฉินมาก่อน ดังนั้น อาจารย์หลิง รีบหนีไปเร็ว..."

คำพูดยังไม่ทันจบ คนกลุ่มหนึ่งก็วิ่งมาอย่างรวดเร็ว

ทุกคนหันไปมองเห็นหานยวน หานเทา หลานสาว หานรั่วเสวี่ยและญาติพี่น้องตระกูลหานเดินมาด้วยความโกรธแค้น

หานรั่วเสวี่ยเดินเท้าเปล่าและมีเลือดซึมออกมาจากฝ่าเท้า หลิงอี้เห็นดังนั้นจึงโบกมือปล่อยพลังวิญญาณสองสายพันรอบเท้าของหานรั่วเสวี่ย ทำให้เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นที่ไม่อาจบรรยายได้

เธอรู้ว่านี่เป็นการกระทำของหลิงอี้จึงส่งยิ้มขอบคุณโดยการพยักหน้า เพื่อแสดงว่าเธอรับรู้ถึงความห่วงใย

"อาจารย์หลิง คุณและครอบครัวปลอดภัยดีไหม?" หานยวนก้มตัวถาม

หลิงอี้มองหน้าอย่างเศร้า ๆ หานยวนจึงพูดกับอู๋เฉียนว่า "คุณอู๋ ตระกูลหานยังเป็นหนี้บุญคุณคุณอีกครั้ง"

อู๋เฉียนส่ายหน้าแล้วยิ้มขมขื่น "ท่านอย่าเข้าใจผิด ผมไม่ได้บาดเจ็บเพื่อปกป้องคุณฉี แต่เป็นเพราะผมไม่ดีพอ เมื่อทุกคนออกมาแล้วก็ควรจะไปกันเลย เราควรออกจากเจียงโจวคืนนี้"

เฉินเป้าจึงอธิบายเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ให้ทุกคนฟังอีกครั้ง

เมื่อพวกเขาทราบว่าตระกูลฉินได้เชิญหยวนเทียนกังมา ทุกคนก็ตกตะลึง

หลิงอี้สังเกตเห็นได้ชัดเจนว่านั่นคือความกลัวที่มาจากใจจริง

หลังจากผ่านไปพักใหญ่ หานยวนถอนหายใจแล้วกล่าวด้วยความรู้สึกหดหู่ "ไหน ๆ เรื่องก๋มาาถึงขนาดนี้แล้ว ให้เมืองเจียงโจวแก่ตระกูลฉินเลยแล้วกัน ขอเพียงครอบครัวของเราที่ยังอยู่ก็ยังมีความหวัง"

หลังจากพูดจบ หานยวนก็หันไปทางหลิงอี้และกล่าวว่า "อาจารย์หลิงเดินทางไปกับพวกเราเถอะ ตระกูลหานจะยังคงให้เกียรติท่านเช่นเดิม"

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หานเทา หานรั่วเสวี่ยและสมาชิกตระกูลหานคนอื่น ๆ ต่างพากันพยักหน้าเห็นด้วย 

แต่หลิงอี้กลับยิ้มและชี้ไปที่อู๋เฉียนแล้วกล่าวว่า "จัดรถให้เขาคันหนึ่ง อย่าเพิ่งรีบส่งโรงพยาบาล รอให้ผมรักษาบาดแผลให้เขาเอง"

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ทุกคนต่างคิดว่าหลิงอี้ตอบรับคำขอของพวกเขา จึงพากันยิ้มอย่างมีความสุข

หลิงอี้กล่าวจบก็เดินผ่านกลุ่มคนของตระกูลหานไปยังประตูทางเข้าหลักของหมู่บ้าน

หานยวนเห็นดังนั้น คิดว่าหลิงอี้กำลังไปรับภรรยาและลูกสาว จึงรีบสั่งอย่างเร่งด่วนว่า "ทำไมยังยืนนิ่งอยู่ รีบช่วยขนของของอาจารย์หลิงไปเลย"

ของของตระกูลหานอาจจะไม่ต้องเอา แต่ของอาจารย์หลิงต้องไม่ขาดชิ้นเดียว!

กลุ่มคนเดินตามหลังหลิงอี้มุ่งหน้าไปยังประตูทางเข้าหมู่บ้าน แต่เมื่อมาถึงชั้นล่างหลิงอี้กลับไม่ขึ้นไปข้างบน แต่เดินไปหน้าฉินเจี้ยงกงที่กำลังจะทรุดลงและถามว่า "ตอนนี้หยวนเทียนกังอยู่ที่ไหน?"

หลิงอี้ปลดพันธนาการของฉินเจี้ยงกงทันที ชายคนนั้นหัวเราะลั่นว่า "ฮ่า ๆ ๆ ตอนนี้กลัวแล้วสินะ จะบอกให้รู้ มันช้าเสียแล้ว! นายกล้าทำกับฉันแบบนี้ รอให้อาจารย์หยวนฆ่านายและไอ้แก่ตระกูลหาน หลังจากนี้ภรรยาและลูกของนายจะถูกพี่ชายของฉันทรมานจนอยากตายไปเสียยังดีกว่า! และตระกูลหานของพวกเขาจะต้องตายทั้งหมด ไม่เหลือสักคน!"

หลิงอี้กวาดสายตา เอ็นของฉินเจี้ยงกงแตกกระจายในพริบตา ทั้งร่างทรุดลงคุกเข่าบนพื้น ส่งเสียงครวญครางด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส

"ฉันจะถามอีกครั้ง หยวนเทียนกังอยู่ที่ไหน?" หลิงอี้ถามเสียงเรียบ "นายจะไม่ตอบก็ได้ แต่นายยังมีกระดูกอีก 202 ชิ้น ฉันจะค่อย ๆ ถามแล้วกัน"