เช้าวันรุ่งขึ้นแม้ว่าวันนี้เจนจิรา,พลอยและส้มจะมีเรียนช่วงเช้า แต่ทั้ง 3สาวกำลังเดินทางมาที่อาคารซีคอร์ปก่อนเนื่องจากเจนจิราเรียกประชุมนัดพิเศษกับทีมประชาสัมพันธ์ทุกคน
“พี่เจน...มีข้อความเข้าค่ะ”ส้มนั่งอยู่เบาะหน้าหันไปเห็นสัญญาแจ้งเตือนจากมือถือของเจนที่กำลังชาร์ทแบต
“ส้มกดดูได้เลย”
“ค่ะพี่เจน”
“เป็นข้อความจากพี่นุ่นค่ะ...บอกว่าเงินเดือนและผลตอบแทนพี่ออกแล้วนะคะ”
“เฮ้ยจริงดิ!!!สรุปมึงได้เงินเดือนทั้งหมดเท่าไรกันแน่วะ!!!”เสียงของพลอยตะโกนแซวมาจากเบาะหลังแทบจะทันที ในขณะที่เจนก็ยิ้มไม่หุบ“วันนี้ไอ้เจนเพื่อนกู ได้เงินเดือนแล้วโว้ยยยๆๆๆ”
“ทำงานมาตั้งนานเงินออกสักที...”
“ค่ะพี่เจน...โห!!!!!!...ทำไมเยอะจังอ่ะพี่เจน!!!!...มี 2ยอดนะพี่”ส้มเห็นตัวเลขเงินเดือนถึงกับต้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ “เยอะมากอ่ะพี่”
“เท่าไรอ่ะ?”เจนหันมาถามย้ำอีกครั้ง
“ยอดแรกเป็นเงินเดือนเขาคิดผลตอบแทนให้พี่เป็นปีนะคะไม่ใช่เป็นรายเดือน ยอดแรกก็ 64ล้านเหรียญแล้วก็มีวงเล็บกำกับว่า 2,240 ล้านบาทค่ะ...ส่วนยอดที่ 2เป็นเงินประจำตำแหน่งซีอีโอ 21.8 ล้านเหรียญมีวงเล็บต่อท้าย 763 ล้านบาทค่ะ ยอดรวมก็ 3,003 ล้านบาทค่ะ แล้วก็มีข้อความกำกับไว้ด้านล่างค่ะเงินประจำตำแหน่งจะเพิ่มขึ้นตามผลประกอบการของบริษัท”
“โหหหหหมึงได้เงินปีแรก 3 พันล้านบาทเลยเหรอ!!!!!??!!! เยอะโครตๆ...แล้วเงินเข้าบัญชียังอ่ะส้ม”
“เดี๋ยวหนูเช็คนิดหนึ่ง...เข้าแล้วค่ะพี่พลอย”
“เดี๋ยวนะ!!!กูยังไม่ได้จ่ายเงินเดือนให้มึง 2 คนเลยนี่หว่า นี่กูทำงานจนลืมสนิท!”
“มาๆๆได้เวลารับเงินเดือนละ...วันนี้กูก็รวยเว้ยยๆๆ”พลอยแซวทันที
“มึง 2คนก็ไม่เคยถามเรื่องเงินเดือนกับกูสักครั้ง กูดีใจนะที่พวกมึงเป็นแบบนี้...ส่วนเงินเดือนของกูกูจะเอาไปตั้งกองทุนให้พนักงานดีกว่า”
“ค่ะพี่เจน...ตัวหนูก็มากินอยู่กับพี่อยู่แล้วแค่พี่รับหนูเป็นน้องสาว นี่ก็เยอะมากเกินกว่าที่หนูจะรับจากพี่แล้วค่ะ”
“ทุกวันนี้มึงก็ให้กูมากกว่าเงินที่มึงจ้างกูอีกไม่จำเป็นต้องเป็นตัวเงินก็ได้ว่ะ...มึงก็รู้ว่ากูเป็นคนยังงัย”
ในระหว่างที่รถติดไฟแดงเจนจิราขอมือถือจากส้มพร้อมกับกดโอนเงินให้กับพลอยและส้ม เธอหันไปยกมือไหว้น้องส้มด้วยความตั้งใจทำให้ส้มตกใจมากต้องยกมือไหว้ตอบรับแทบไม่ทัน “หนูขอขอบคุณคุณส้มมากนะคะที่มาช่วยงานหนู”
เจนเอี้ยวตัวไปด้านหลังยกมือไหว้พลอยอีกคนหนึ่ง“หนูขอขอบคุณพลอยเช่นกันค่ะที่มาช่วยงานหนู...ถ้าไม่มีคุณส้มกับคุณพลอยมาช่วยป่านนี้ชีวิตหนูไม่รู้จะทำยังงัยเหมือนกันค่ะ”
“พี่เจน...”
“ต่อไปนี้ส้มไม่ต้องเรียกว่าพี่เจนแล้วนะเรียกว่าเจนกับพลอยเฉยๆ ก็พอ ส้มอายุน้อยกว่าแค่ 3-4 เดือนเองอยากให้ส้มเป็นเพื่อนกันในกลุ่มดีกว่า”
“ไม่ได้ค่ะพี่เจนพี่พลอย...หนูไม่กล้าคิดเรื่องแบบนี้หรอกค่ะ หนูไม่ได้นับถือพี่เจนพี่พลอยแค่เรื่องอายุมากกว่านะคะแต่หนูนับถือพี่สองคนเทียบเท่าพ่อกับแม่หนูด้วยซ้ำ พี่ให้โอกาสดีๆ ในชีวิตกับหนูมากขนาดนี้จะให้หนูเรียกว่าเจนกับพลอยเฉยๆ ไม่ได้จริงๆ ค่ะหนูยินดีและเต็มใจที่จะกราบเท้าพี่เจน พี่พลอยด้วยซ้ำไป หนูเคารพพี่มากๆ นะคะ”ส้มพูดไปพลางยกมือไหว้ทั้งเจนจิราและพลอยด้วยความเคารพ
“วันนี้มึงมามุกไหนเนียกูตั้งตัวไม่ทันจริงๆๆ” พลอยเอ่ยปากด้วยรอยยิ้ม “กูกับไอ้ส้มยังงัยก็รักมึงแหละพวกกูก็มีมึงคนเดียวเหมือนกัน เราก็มีกันอยู่แค่ 3 คนนี่แหละ”
เจนโน้มตัวพร้อมๆกับก้มหัวยกมือไหว้อีกครั้งที่บริเวณหัวไหล่ขวาของส้ม “หนูขอบคุณคุณส้มอีกครั้งนะคะที่เข้ามาช่วยเติมเต็มชีวิตของหนูที่ขาดหายไป...”
การแสดงออกของเจนทำให้ส้มปลาบปลื้มใจอย่างมากต้องเอามือกุมปากโผเข้ากอดพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “หนูต่างหากที่ต้องขอบคุณพี่เจน...พี่ให้ชีวิตใหม่ดีๆกับหนู ทำให้ชีวิตหนูมีโอกาสมากมายขนาดนี้”
ส้มยกมือไหว้ก้มหัวไปที่บริเวณต้นขาของเจนพร้อมๆ กับนำมือของเจนมาลูบที่หัวตัวเองหลายครั้ง “หนูยินดีและเต็มใจฟังคำสั่งสอนของพี่เจนทุกอย่างค่ะ”
สัญญาณแจ้งเตือนจากมือถือของพลอยกันส้มดังในเวลาไล่เลี่ยกันข้อความแจ้งเตือนว่ามียอดเงินเข้าบัญชีคนละ 10 ล้านบาท“โอเคนะมึง?”
“Thank You เพื่อน...”
“ขอบคุณค่ะพี่เจน...โห!!ตั้ง 10 ล้าน”ส้มจ้องมองยอดเงินในบัญชีแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง
ในช่วงเวลาเดียวกันบุญเสริมหัวหน้าฝ่ายประชาสัมพันธ์ซีคอร์ปนั่งในห้องประชุมทีมด้วยสีหน้าเคร่งเครียดเป็นอย่างมากกำลังวีดีโอคอลคุยกับเลขานุ่น โดยมีพนักงานทีมประชาสัมพันธ์ 14คนทะยอยเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดจนแทบไม่มีใครคุยกันหลายคนเดินกอดกันร้องไห้จนตาบวมแดงกล่ำ บางคนก้มหน้าร้องไห้ฟุบที่โต๊ะประชุมอีกหลายคนนั่งอยู่หลังห้องเอามือปิดหน้าร้องไห้ไม่ต่างอะไรกับคนหมดอาลัยตายอยาก
“คุณนุ่นพอจะทราบไหมว่าคุณเจนเรียกประชุมด่วนทีมประชาสัมพันธ์เรื่องอะไรครับ?”
“หนูไม่รู้จริงๆค่ะพี่บุญเสริม ครั้งนี้คุณเจนเรียกเองไม่ได้ผ่านหนูด้วยค่ะแล้วก็ไม่ได้แจ้งด้วยค่ะว่าประชุมเรื่องอะไร...เรียกตั้งแต่ช่วงเที่ยงคืน หนูก็เพิ่งมาเห็นตอนเช้าเหมือนกันคุณเจนไม่ได้แจ้งเพิ่มเติมอะไรเลยค่ะ”
“น้องๆในทีมตอนนี้เครียดจัดจนร้องไห้กันหมดแล้ว น้องในทีมกลัวโดนคุณเจนตำหนิเรื่องที่เกิดขึ้นถ้าคุณเจนตำหนิพวกเราจริงๆ ผมจะยอมรับผิดคนเดียว น้องๆ ในทีมไม่เกี่ยว”น้ำเสียงของบุญเสริมไม่สู้ดีเท่าใดนักจนนุ่นจับความรู้สึกได้
“พี่บุญเสริมอย่าพูดแบบนั้นสิคะพี่เคยบอกว่าเราทำงานเป็นทีม ถ้าถูกคุณเจนตำหนิจริงๆพวกเราก็ต้องยอมรับด้วยกันทั้งทีมค่ะ” หลังจากพูดจบก็ร้องไห้ปล่อยโฮออกมา
“หนูคิดว่าไม่ใช่แค่ตำหนิแน่ๆค่ะ เรียกมาครบทุกคนด้วยตัวเองแบบนี้ สงสัยโดนไล่ออกทุกคนแน่เลยค่ะ”พนักงานคนหนึ่งเหลือบไปเห็นซองขาวจำนวนหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะด้านหน้าห้องประชุม
“พวกเราเห็นซองขาวบนโต๊ะไหมล่ะ?”
คำพูดของพนักงานคนนี้ทำให้ทุกคนในห้องหันไปมองทิศทางเดียวกันหมด“จริงด้วย....”
“วันนี้คุณเจนไล่พวกเราออกหมดทั้งทีมแน่ๆเลย!!”
พนักงานคนหนึ่งรีบลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินตรงไปหยิบซองขาวขึ้นมาส่องกับไฟห้องด้วยความร้อนใจอย่างมาก“ในซองมีเช็ค 1 ใบ เขียนว่า 1แสนบาท...แล้วก็มีชื่อพวกเรา...เนียยย...มีเช็คทุกซองเลย แบบนี้ชัดเจนแล้วล่ะ”จบคำพูดของพนักงานคนนี้ทำให้ทุกคนในห้องหน้าเสียกันอย่างมาก
“พี่บุญเสริม...คิดว่าพวกเราจะโดนไล่ออกหมดทุกคนป่ะคะ?”
“พี่เองก็ไม่รู้เหมือนกันถ้าเป็นคุณวรวิทย์ พี่มั่นใจว่าคุณวรวิทย์ไม่ไล่พวกเราออกแน่ๆ คุณวรวิทย์รู้จักพวกเราทุกคนเป็นอย่างดีว่าเราตั้งใจทำงานกันขนาดไหน...แต่คุณเจนพี่ไม่รู้จริงๆ”
“พี่บุญเสริมเคยคุยกับคุณเจนไหมคะ?”
“พี่ไม่เคยคุยเลยพวกเรามีใครเคยคุยกับคุณเจนบ้างไหม?...ไม่มีเลยเหรอ?”
“ส่วนใหญ่พวกเราเห็นคุณเจนตอนเดินเข้า-ออกตึกแล้วก็ตอนทานอาหารค่ะ แต่ไม่เคยคุยค่ะ”
“หนูตั้งใจทำงานมาหลายปีหนูรู้ว่าหนูไม่เก่ง หนูก็พยายามพัฒนาตัวเองหาความรู้ใส่ตัวจะได้ตอบคำถามได้มากๆ...หนูเสียใจที่หนูทำได้แค่นี้”คำพูดตัดพ้อยังคงออกมาอย่างต่อเนื่อง “หนูรู้ตัวเองดีว่าไม่เก่งไม่ดีพอ แต่ก็อยากให้ผู้ใหญ่เห็นความพยายาม ความตั้งใจของหนูบ้าง…ตอนนี้หนูทั้งหมดกำลังใจสิ้นหวัง ท้อแท้ในชีวิตเหลือเกิน”
“พี่บุญเสริม...พวกเราเป็นทีมแรกใช่ไหมคะที่ถูกคุณเจนเรียกโดยตรงแบบนี้?”
“อืมๆปกติคุณเจนเรียกผ่านคุณนุ่น...น้องๆ ไม่ต้องเสียใจ ไม่เป็นไรๆ พี่ยอมรับผิดเองพวกเรารับมือไม่ดีกันด้วยแหละ จนทำให้คุณเจนต้องถูกด่ามากขนาดนี้”
“พี่นุ่น...หนูเสียใจมากค่ะพี่นุ่นก็เห็นนะคะว่าพวกหนูตั้งใจทำงานกันขนาดไหน พวกหนูโดนด่าหยาบคายถูกจิกหัวด่าพ่อด่าแม่ พี่นุ่นสอนให้หนูอดทน หนูไม่เคยบ่นไม่เคยท้อเลยนะคะ หนูตั้งใจทำงานก็อยากมีผลงานให้ผู้ใหญ่พิจารณาเหมือนกันตอนนี้หนูท้อแท้หมดกำลังใจกับชีวิตมากค่ะ”พนักงานอีกคนหนึ่งอัดอั้นตันใจเป็นอย่างมากจนต้องร้องไห้ปล่อยโฮออกมา “หนูอยากให้คุณเจนรับฟังพวกเราบ้างพวกเราก็ตั้งใจทำงานกันนะคะ”
เสียงร้องไห้ระงมปนกับเสียงปลอบใจดังขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง“แล้วพวกเราจะโดนไล่ออกไหมคะพี่บุญเสริม?...หนูทำงานมา5 ปีแล้ว หนูรักบริษัทนี้มาก หนูอยากทำงานที่นี่จริงๆ นะคะ”
“คิดเหมือนกันค่ะหนูทำงานแค่ 2 ปีก็จริง แต่หนูก็รักที่นี่เหมือนกัน สงสัยหนูโดนไล่ออกเป็นคนแรกแน่ๆหนูเป็นคนอยู่เวรคืนวันที่คุณเจนโดนด่ามากๆ ด้วย หนูเสียใจมากนะคะ”
“ไม่ใช่ไล่ออกคนเดียวสิแก!!เรียกประชุมทั้งทีมด้วยตัวเอง จะโดนไล่ออกทั้งทีมมากกว่า วันนี้พวกเราคงไม่รอดแล้วล่ะ…เห็นเช็คไหมอ่ะคนละแสน!!!...หนูอยากขอโอกาสจากคุณเจนให้พวกเราทำงานแก้ตัวบ้าง”
“ใจเย็นๆกันก่อน พวกเรายังไม่รู้เลยว่าคุณเจนเรียกประชุมเรื่องอะไร?”นุ่นพยายามพูดปลอบใจ “อย่าเพิ่งคิดอะไรล่วงหน้ารอฟังคุณเจนกันก่อน คุณเจนไม่ได้ใจร้ายขนาดนั้นหรอกพวกเราตั้งใจทำงานทั้งวันทั้งคืนกันขนาดนี้”
“หนูอายุ33 แล้วนะพี่นุ่น หนูทำงานที่นี่มา 7 ปี หนูต้องมาเริ่มต้นชีวิตใหม่อีกเหรอคะ?...ตอนนี้หนูทั้งท้อแท้ หมดกำลังใจในชีวิตเหลือเกิน...หนูก็ทำจนถึงที่สุดแล้วนะคะอดหลับอดนอนเข้าเวรแทนคนอื่น โดนด่าพ่อแม่ไม่สั่งสอน ถูกด่าเป็นไอ้กระหรี่ขายตัว ถูกด่าเป็นสารพัดสัตว์เป็นคนชั้นต่ำ หนูก็อดทนมาตลอด หนูเห็นคุณเจนตั้งใจทำงาน หนูต้องการปกป้องคุณเจนจนถึงที่สุดแต่ผลตอบแทนที่ได้คือหนูต้องตกงานเหรอคะ?มันยุติธรรมกับหนูไหมคะ? หนูก็อยากให้คุณเจนเห็นความตั้งใจพวกหนูบ้าง”พนักงานแต่ละคนทำได้เพียงแค่พูดตัดพ้อโชคชะตาของตัวเอง
“พี่นุ่นลองคิดดูนะคะ ปกติถ้าคุณเจนมีเรียนคลาสเช้าจะไม่เข้าบริษัทมารอบบ่ายเลย แต่วันนี้คุณเจนมีเรียนเช้า แจ้งกำหนดการว่าช่วงเช้าเข้าบริษัทแค่ 30นาทีเท่านั้น แล้วเรียกประชุมทีมประชาสัมพันธ์ทีมเดียวและเป็นคนเรียกเองด้วยซองขาวก็วางอยู่บนโต๊ะชัดเจนอยู่แล้วค่ะว่าพวกเราทำงานไม่ดีจนทำให้คุณเจนโดนด่าขนาดนี้”
พนักงานแต่ละคนยังคงอยู่ในภาวะเครียดจัดอย่างต่อเนื่องจนเสียงร้องไห้โฮดังมาจากทุกทิศทางอีกครั้ง“หนูก็เสียใจเหมือนกันนะคะที่คุณเจนโดนด่าหนูอยากให้ทุกคนมาด่าหนูแทนคุณเจนก็ได้ค่ะ”
“พวกเราเช็ดหน้าเช็ดตากันก่อน...คุณเจน,คุณพลอยกับคุณส้มกำลังเดินมาที่นี่แล้ว น้องๆ ไม่ต้องพูดอะไรกันนะ เดี๋ยวพี่พูดเอง”
เจนจิรา,พลอยและส้มเปิดประตูห้องประชุมเข้ามาหันไปเห็นพนักงานทีมประชาสัมพันธ์นั่งร้องไห้ตาแดงกล่ำกันทุกคนในขณะที่พี่บุญเสริมมีสีหน้าเคร่งเครียดไม่แพ้กันบรรยากาศในห้องประชุมไม่สู้ดีเท่าใดนักทำให้เธอแปลกใจอย่างมาก
“สวัสดีครับ/สวัสดีค่ะคุณเจน, คุณพลอย, คุณส้ม”
“สวัสดีค่ะพี่บุญเสริม...สวัสดีค่ะพี่ๆทุกคน ทำไมทุกคนร้องไห้กันหมดเลยคะ เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ?”
“คือ...คือ..พวกเราตกใจกันมากครับที่คุณเจนเรียกประชุมทีมประชาสัมพันธ์ตั้งแต่เช้านะครับ”
“แบบนี้หนูคิดว่าไม่ใช่แค่ตกใจแล้วล่ะค่ะพี่บุญเสริมพูดกับหนูตรงๆ ได้เลยค่ะ เกิดอะไรขึ้นในทีมประชาสัมพันธ์คะ?”
“คือ...พวกเราคิดว่าคุณเจนเรียกประชุมวันนี้เพราะว่าการทำงานของทีมรับมือเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ดีจนทำให้คุณเจนต้องถูกต่อว่าถูกโจมตีได้รับผลกระทบมากมายขนาดนี้ครับ…น้องๆในทีมเสียใจเรื่องนี้กันมากครับผมในฐานะหัวหน้าทีมต้องขอโทษคุณเจนเป็นอย่างสูงครับ ผมเสียใจจริงๆครับที่การทำงานของทีมเราย่ำแย่ขนาดนี้ครับ”
คำตอบของบุญเสริมทำให้เจนจิรา,พลอยและส้มต้องแปลกใจอีกครั้งหนึ่ง “ไม่ใช่ค่ะพี่บุญเสริมหนูเรียกประชุมทีมมาจากเรื่องเมื่อวานนี้จริงค่ะ แต่คนละเรื่องเลยค่ะ พี่ๆทุกคนเข้าใจหนูผิดแล้วค่ะ ซองขาวที่อยู่บนโต๊ะใช่ไหมคะที่ทำให้ทุกคนเข้าใจผิด?”
สิ้นเสียงเจนจิราทำให้พนักงานทุกคนต้องหันมามองทันที“หนูขอให้พี่ๆทุกคนลุกขึ้นมายืนด้านหน้าหนูได้ไหมคะ...ทุกคนเลยค่ะ”คำพูดของเจนจิราทำให้พนักงานหลายคนต้องแปลกใจ ไม่เข้าใจว่าเธอต้องการทำอะไรแต่พนักงานทุกคนก็ทำตามที่เธอร้องขอหลายคนปาดน้ำตาแล้วก็มายืนเรียงกันที่บริเวณด้านหน้าของเธอจนครบทุกคน
“ความผิดพลาดในการตัดสินใจของหนูเพียงคนเดียวทำให้พี่ๆ ทุกคนในที่นี้ต้องถูกด่าด้วยถ้อยคำหยาบคายมากมายต่อไปนี้หนูจะตั้งใจทำงานและต้องมีความรอบคอบมากกว่านี้...หนูทราบดีค่ะว่า พี่ๆทุกคนทำงานอย่างหนักเพื่อปกป้องหนู หนูขอโทษพี่ๆ ทุกคนจากใจจริงค่ะ”
เจนจิราเดินไปที่หัวแถวพร้อมกับยกมือไหว้แบบก้มหัวด้วยความตั้งใจจริงขอโทษพนักงานฝ่ายประชาสัมพันธ์ทีละคนจนครบทั้ง14 คนปิดท้ายด้วยพี่บุญเสริม
“หนูไม่รู้จะตอบแทนความตั้งใจของพี่ๆทุกคนยังงัยดี...เช็คที่หนูเตรียมมา เป็นเงินส่วนตัวของหนู หนูอยากให้พี่ๆทุกคนเพื่อเป็นขวัญกำลังใจ” เจนพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
การแสดงออกของเจนจิราที่มีต่อพนักงานทีมประชาสัมพันธ์ทำให้พนักงานทุกคนต้องเอามือปิดปากพูดไม่ออกด้วยความตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นแบบไม่คาดคิด
“คุณเจนนน...”
พนักงานหลายคนหันมากอดกันร้องไห้โฮด้วยความอัดอั้นใจอย่างถึงที่สุด“คุณเจน...คุณเจนไม่ต้องทำถึงขนาดนี้ก็ได้นะคะ...คุณเจนเป็นเจ้านายพวกเราไม่ต้องขอโทษพวกเราถึงขนาดนี้หรอกค่ะพวกเราไม่กล้ารับคำขอโทษแบบนี้จากเจ้านายตัวเองหรอกค่ะคุณเจนให้เกียรติพวกเรามากถึงขนาดนี้”
“พวกหนูทำตัวกันไม่ถูกจริงๆนะคะ...คือหนูไม่รู้จะทำยังงัยดี พวกหนูพูดไม่ออกเลยค่ะ”
“หนูไม่คิดว่าจะมีเจ้านายแบบนี้จริงๆนะคะ...หนูขออนุญาตกอดคุณเจนได้ไหมคะ?”พนักงานคนหนึ่งเอ่ยปากพูดออกมาพร้อมกับยกมือไหว้
“ต่อไปพวกหนูขอสัญญาว่าจะตั้งใจทำงานให้สมกับที่คุณเจนให้เกียรติพวกหนูมากขนาดนี้ค่ะ”
“ตัวหนูเองก็เช่นกันค่ะหนูเป็นพนักงานใหม่ทำหน้าที่แตกต่างจากพี่ๆ ทุกคนเท่านั้นเองค่ะหนูยังต้องการเรียนรู้และหาประสบการณ์ในการทำงานอีกมากมายจากพี่ๆ ค่ะ”เจนจิราต้องการแสดงให้พนักงานทุกคนรับรู้ถึงความจริงใจของเธอ
พนักงานแต่ละยังคงทำตัวไม่ถูกได้แต่ร้องไห้ปล่อยโฮกันออกมาอีกครั้งหนึ่ง
“พวกหนูดีใจมากนะคะที่มีเจ้านายอย่างคุณเจน...หนูดีใจจริงๆค่ะ”
“อีกเรื่องหนึ่งนะคะหนูกำลังคิดจะปรับโครงสร้างบริษัทใหม่หนูต้องการให้ฝ่ายประชาสัมพันธ์เป็นแผนกหนึ่งของบริษัทไปเลยอยากให้พี่บุญเสริมทำแผนงานมาให้หนูภายใน 7 วันพร้อมเมื่อไรแจ้งพี่นุ่นได้เลยค่ะ...หนูอยากให้พี่บุญเสริมเลือกพนักงานมา 3 คนหนูไม่รู้ว่าพี่คนไหนทำงานเป็นอย่างไรบ้างพี่บุญเสริมเป็นคนที่รู้ดีที่สุดว่าใครทำงานดีหลังจากที่เลือกได้แล้ว...บ่ายวันนี้มารอหนูที่นี่ ก่อนที่เราจะทำงานด้วยกันเราต้องรู้จักกันก่อนค่ะ”
“อีก 4วันข้างหน้า...ทีมประชาสัมพันธ์เดิมของโฟร์อัสจะเข้ามาฝึกอบรมที่นี่ชั่วคราว 10 คนพี่บุญเสริมกับผู้ช่วยอีก 3 คนจะเป็นคนดูแลทีมประชาสัมพันธ์ใหม่ทั้งหมดค่ะ”
![ย้อนเวลามาเป็นท่านอ๋องน้อย [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727312_79083986.webp)
931K
![ฮูหยินของท่านจอมยุทธ์ในตำนาน [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727765_28765723.webp)
![อภินิหาร ทายาทมังกรจอมราชันย์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738726513_62701158.webp)
![ข้ามมิติลิขิตรักนายตัวเบี้ย [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727779_64401540.webp)
