นางมารน้อยหวนคืน

“แต่ว่า...” แววตาของจงหลิงเต็มไปด้วยความกังวล

นางแค่คิดว่าศิษย์พี่ถูกนางจิ้งจอกตัวหนึ่งล่อลวงก็เท่านั้น ทว่าแท้จริงแล้วนั่นกลับไม่ใช่จิ้งจอกธรรมดา แต่เป็นหมาป่าที่กัดกินมนุษย์จนไม่เหลือซากต่างหาก!

อีกทั้งสตรีผู้นั้นยังทำเรื่องชั่วช้าถึงเพียงนี้กับพี่เสียวจิ่ว ให้อภัยไม่ได้เด็ดขาด!

“เชื่อข้าเถอะ ตอนนี้ศิษย์พี่ของเจ้าน่าจะยังปลอดภัยอยู่” มู่เชียนจิ่วมองไปทางม่านพลังที่อยู่ไม่ไกลนัก จากนั้นก็ยิ้มกว้างออกมา

นางอยากจะเห็นกับตาตนเองเหลือเกินว่าหลังจากมู่เทียนเซี่ยเข้าไปในถ้ำแล้วจะมีสีหน้าเช่นไร!

น่าเสียดายที่นางยังไม่มีอิทธิ์ฤทธิ์สอดแนม จึงไม่สามารถมองทะลุม่านพลังนี้ได้

จงหลิงลังเลอยู่ครู่หนึ่งจึงสงบสติอารมณ์ลง

นางเชื่อว่าพี่เสียวจิ่วไม่โกหกนาง แต่เมื่อคิดว่าศิษย์พี่ยังอยู่กับสตรีชั่วช้านั่น นางก็ไม่วางใจอยู่ดี

…ไม่รู้ว่าตอนนี้ศิษย์พี่จะเป็นเช่นไรบ้าง

----------

อีกด้านหนึ่งของม่านพลัง 

มู่เทียนเซี่ยหลับไปแล้วหนึ่งตื่น เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้งก็ยังเห็นภาพเซียวฉีพยายามทำลายค่ายกลอยู่ “ศิษย์พี่เซียว หากทำลายไม่ได้ก็ช่างมันเถอะเจ้าค่ะ”

“ใกล้แล้ว” เซียวฉีเพ่งสมาธิ มือก็เคลื่อนไหวเร็วขึ้นเรื่อย ๆ

มู่เทียนเซี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย และกำลังจะลุกขึ้นยืน จู่ ๆ ม่านพลังก็สั่นสะเทือนอย่างแรงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นรอยแยกขนาดสูงเท่าตัวคนก็ปรากฎขึ้นตรงหน้าของทั้งคู่

‘เขา...เขาเปิดได้จริง ๆ อย่างนั้นหรือ?’

“ฟู่~ ในที่สุดก็เปิดได้แล้ว!” เซียวฉีพ่นลมหายใจออกมา ก่อนจะยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่หน้าผาก 

“ศิษย์น้องมู่ พวกเราเข้าไปกันเถอะ”

“อ๊ะ เจ้าค่ะ” มู่เทียนเซี่ยได้สติ นางตอบกลับไปแบบคนที่ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเท่าไรนัก ทว่าดวงตากลับเย็นชามากขึ้นเรื่อย ๆ

ของในถ้ำนี้ทั้งหมดต้องเป็นของนาง!

ต่อให้นางจะพอมีความรู้สึกดีต่อเซียวฉีอยู่บ้าง แต่นางจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาชิงของของนางไปได้อีกเด็ดขาด!

หากในถ้ำนี้มีของที่นางต้องการจริง ต่อให้ต้องสั่งอารองสังหารเซียวฉี นางก็ต้องเอาของเหล่านั้นมาให้ได้!

เมื่อทั้งสองเดินตามกันเข้าไปในม่านพลัง รอยแยกนั้นก็ค่อย ๆ ปิดลง

“ศิษย์พี่เซียว ม่านพลัง...” มู่เทียนเซี่ยเห็นม่านพลังด้านหลังปิดลง ก็รีบเอ่ยถามทันที

“วางใจเถอะ ข้าทำลายค่ายกลไปแล้ว พวกเราสามารถออกไปได้ตลอดเวลา” เซียวฉีอธิบายด้วยรอยยิ้ม ทว่าสายตากลับมองสำรวจไปรอบ ๆ สุดท้ายก็จ้องไปยังถ้ำที่อยู่ไม่ไกลนัก

“นี่เป็นแค่ถ้ำธรรมดา หรือถ้ำสถิตกันแน่?”

มู่เทียนเซี่ยมองตามสายตาของเซียวฉีไป ก่อนจะสะดุ้งเบา ๆ

สิ่งที่บันทึกในม้วนหนังสัตว์เป็นเรื่องจริง ในม่านพลังแห่งนี้มีถ้ำสถิตอยู่จริง ๆ อีกทั้งที่นี่ยังลึกลับมากอีกด้วย!

หากไม่ใช่เพราะแผนที่บนม้วนหนังสัตว์ละก็ คงไม่มีใครหาที่นี่เจออย่างแน่นอน

“ศิษย์น้องมู่ พวกเราจะเข้าไปดูหรือไม่?” ใบหน้าของเซียวฉีประดับด้วยรอยยิ้ม แสดงให้เห็นว่าอารมณ์ดีไม่น้อยทีเดียว

เขาเข้ามาฝึกฝนในแดนลับบ่อยครั้ง ไม่เคยพบถ้ำสถิตที่ผู้แข็งแกร่งทิ้งเอาไว้มาก่อน คิดไม่ถึงว่าครั้งนี้จะโชคดีถึงเพียงนี้!

มู่เทียนเซี่ยยกยิ้มบาง ๆ “ศิษย์พี่เซียว ในถ้ำแห่งนี้คงไม่มีอันตรายใด ๆ ใช่หรือไม่เจ้าคะ?”

“หากเจ้ากลัว จะรอข้าอยู่ด้านนอกนี้ก็ได้” เซียวฉีไม่ได้คิดอะไรมาก ตอนนี้เขาแค่อยากเข้าไปสำรวจถ้ำดูก็เท่านั้น

“ไม่เจ้าค่ะ!” มู่เทียนเซี่ยรีบรั้งชายหนุ่มเอาไว้ พลางเม้มริมฝีปากจนแน่น 

“ข้า...ทิ้งข้าไว้คนเดียวข้ากลัว ศิษย์พี่เซียว ข้าเข้าไปกับท่านด้วยดีกว่าเจ้าค่ะ”

เซียวฉีมองมือของตนที่ถูกโฉมสะคราญจับเอาไว้ พลันนั้นใจก็เต้นระส่ำอย่างน่าประหลาด “เช่นนั้นก็ตามนี้ พวกเราเข้าไปด้วยกัน หากเจ้ากลัวก็ให้แอบอยู่หลังข้าเอาไว้นะ”

“เจ้าค่ะ” มู่เทียนเซี่ยพยักหน้ารับ มือที่จับมือของเซียวฉีไม่ได้คลายออกแต่อย่างใด

หนุ่มสาวทั้งสองเข้าไปในถ้ำด้วยกัน ทว่าหลังจากที่เข้าไปแล้ว มู่เทียนเซี่ยก็ต้องปากอ้าตาค้าง

“ที่...ที่นี่”

ถ้ำตรงหน้าว่างเปล่า สะอาดยิ่งกว่าหน้าของนางในตอนนี้เสียอีก ภายในมีเพียงเตียงศิลาหลังหนึ่ง เก้าอี้หินสองตัว โต๊ะหินอีกหนึ่งตัวเท่านั้น นอกจากนี้ก็ไม่มีอะไรอีกเลย!

เซียวฉีเดินสำรวจรอบ ๆ ถ้ำ ก่อนจะขมวดคิ้วมุ่น “มีคนเข้ามาในถ้ำนี้ก่อนพวกเรา!”

“มีคนเข้ามาก่อน?” มู่เทียนเซี่ยมีสีหน้าเปลี่ยนไปโดยพลัน …หรือว่าอารองจะพาคนเข้ามาที่ถ้ำนี้ก่อนแล้ว?

ยิ่งคิดคุณหนูมู่ก็ยิ่งรู้สึกว่าเป็นไปได้สูง ม้วนหนังสัตว์แผ่นนั้นตระกูลมู่ของพวกนางประมูลมาด้วยหินวิญญาณจำนวนมหาศาล นอกจากอารองและบิดาของนางแล้ว ก็มีแค่นางที่รู้จักที่นี่!

และเมื่อคิดว่าของอยู่ที่อารองแล้ว มู่เทียนเซี่ยก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

แต่ไหนแต่ไรมาอารองมักจะมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้นางเสมอ ครั้งนี้ก็เช่นกัน 

ว่าแต่ อารองจะได้อะไรจากที่นี่ไปบ้างน้า…

“ศิษย์พี่เซียว ที่นี่ดูเหมือนไม่มีอะไรแล้ว พวกเรากลับออกไปกันเถอะเจ้าค่ะ” เวลานี้มู่เทียนเซี่ยอารมณ์ดีขึ้นบ้างแล้ว น้ำเสียงในการพูดก็ร่าเริงขึ้นมาก

เซียวฉีถอนหายใจ “น่าเสียดายที่เรามาช้าไปก้าวหนึ่ง”

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ วาสนาเป็นสิ่งที่พบได้โดยบังเอิญอยู่แล้ว ภายภาคหน้าพวกเราอาจได้เจอกับวาสนาของตัวเองเช่นกันเจ้าค่ะ!” มู่เทียนเซี่ยเอ่ยปลอบราวกับคนมองโลกในแง่ดี

เซียวฉีพยักหน้ารับ พร้อมรอยยิ้มบาง ๆ “ศิษย์น้องมู่พูดถูกแล้ว ข้าคิดอะไรตื้นเขินจริง ๆ”

จากนั้นชายหญิงทั้งสองจึงพากันออกจากถ้ำ

“ศิษย์พี่เซียวเจ้าคะ เหล่าศิษย์พี่และศิษย์น้องของข้าคงจะอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ เช่นนั้นพวกเราก็แยกกันตรงนี้เลยนะเจ้าคะ” มู่เทียนเซี่ยมีท่าทีสงบนิ่ง ทว่าภายในใจกลับรู้สึกลิงโลดเป็นอย่างมาก!

นางถึงกับจินตนาการเต็มหัวว่าอารองได้ของดีอะไรบ้าง!

หากมีผลไม้วิเศษหรือโอสถที่ช่วยเพิ่มตบะบารมีได้ เช่นนั้นก็คงจะดีไม่น้อย

“ศิษย์น้องมู่” เซียวฉีเอ่ยเรียกสตรีตรงหน้า

“ต่อ...ต่อไปข้าจะได้พบเจ้าอีกหรือไม่?”

มู่เทียนเซี่ยคลี่ยิ้มอ่อนหวาน “แน่นอนเจ้าค่ะ หากศิษย์พี่เซียวมีเวลาก็สามารถมาหาข้าที่สำนักชิงอวิ๋นได้ตลอดเจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นก็เยี่ยมไปเลย!” ทันใดนั้นชายหนุ่มก็หยิบมีดสั้นสีน้ำเงินเล่มหนึ่งออกมาจากแหวนเก็บสมบัติ 

“ศิษย์น้องมู่ ข้ามอบให้เจ้า”

“นี่มันสมบัติวิญญาณนี่เจ้าคะ?” มู่เทียนเซี่ยร้องออกมาด้วยความตกตะลึง

เซียวฉีจึงอธิบาย “มีดสั้นเล่มนี้เป็นธาตุน้ำแข็ง ข้าคิดว่ามันเหมาะกับศิษย์น้องมู่มาก ยิ่งไปกว่านั้นข้าเองก็ไม่ถนัดใช้มีดสั้น มอบให้เจ้าจะดีกว่า”

“ขอบคุณศิษย์พี่เซียวเจ้าค่ะ!” มู่เทียนเซี่ยรับมีดสั้นมาพลางกล่าวขอบคุณ

ทว่าสำหรับนางแล้ว มีเพียงอาวุธเซียนเท่านั้นจึงจะคู่ควร ส่วนสมบัติวิญญาณในมือนางเหล่านี้ ก็แค่เอาไว้ใช้แก้ขัดในช่วงนี้ไปก่อนเท่านั้น!

รอนางได้กระบี่ชิงซวงมาเมื่อใด สมบัติวิญญาณเหล่านี้ก็แค่ของไร้ค่า

“เช่นนั้นข้าจะพาเจ้าออกไปจากที่นี่ก่อน” เซียวฉีเอ่ยพร้อมกับวาดค่ายกลอีกครั้ง เพื่อเปิดรอยแยกบนม่านพลัง

เมื่อทั้งสองออกมาจากม่านพลัง รอยแยกนั้นก็ค่อย ๆ ปิดลง

“ศิษย์พี่!”

เซียวฉีได้ยินเสียงอันคุ้นเคยก็ชะงักไปโดยพลัน “ศิษย์น้อง?”

มู่เทียนเซี่ยเห็นจงหลิงก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ทว่าไม่นานก็กลับมาเป็นปกติ นางรู้ฐานะของจงหลิงจากเซียวฉีมาแล้ว

จงหลิงเป็นบุตรสาวของผู้อาวุโสรองสำนักกระบี่ ตอนนี้นางยังไม่สามารถล่วงเกินได้ อย่างน้อยก็ก่อนที่นางจะชิงกระบี่ชิงซวงกลับมาได้

“ศิษย์พี่ ท่าน--” จงหลิงจับแขนเสื้อของเซียวฉีและกำลังจะเอ่ยบางอย่าง แต่ก็กลืนลงคอไปเสียก่อน

ตนรับปากพี่เสียวจิ่วเอาไว้ ว่าจะไม่เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับนางให้ใครรู้ อีกทั้งตนก็สาบานเอาไว้แล้วด้วย

เซียวฉีได้สติ “ศิษย์น้องเล็ก เจ้ากลับสำนักไปแล้วไม่ใช่หรือ เหตุใดถึงมาอยู่ที่นี่ได้?”

“ข้า...ข้าไม่ได้ตามท่านมาหรอกนะเจ้าคะ!” จงหลิงปล่อยมือจากศิษย์พี่ของตน

“ข้ากับพี่เสียวจิ่วผ่านมา ก็เลยเห็นพวกท่านออกมาจากม่านพลังนี้พอดี”

“พี่เสียวจิ่ว?” เซียวฉีเงยหน้าขึ้นมองสตรีในชุดสีแดงที่อยู่ทางด้านหลังของน้องสาวร่วมสำนัก

“ศิษย์น้องเล็ก แม่นางท่านนี้คือ...”

“พี่เสียวจิ่ว เป็นผู้มีพระคุณของข้า หากไม่พบนางข้าคงหิวตายไปแล้ว!” จงหลิงเอ่ยด้วยความโมโห

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้นางก็รู้สึกโมโหอย่างมาก!

น่าเสียดายจริง ๆ ที่นางเคยหลวมตัวไปชอบศิษย์พี่เซียว

พี่เสียวจิ่วพูดเอาไว้ไม่มีผิด น้ำคำของบุรุษยิ่งกว่าผีหลอกคน นับแต่นี้หากนางหลงเชื่อวาจาของบุรุษง่าย ๆ อีก ขอให้นางกลายเป็นหมู!

.

.

.