“คุณค่อยๆหลับตาลงนะครับ” ร่างกายแสงของเทวินบอกกับดอกเตอร์มาติเนสขณะที่ทั้งสองกลับมาสู่ออร่าแสงสว่างที่เทวินสร้างขึ้น
เธอได้ทำตามที่เขาบอกเมื่อหลับตาลง ก็ได้กลับมาสู่ร่างกายเนื้อที่ยังนอนหลับนิ่งอยู่บนเตียงนอนเธอค่อยๆ ลืมตา
มันเหมือนกับการที่ตื่นขึ้นจากความฝัน เมื่อหันไปมองร่างของเทวินที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียงที่เธอนอนอยู่เมื่อกลับมาสู่ร่างกายเป็นที่เรียบร้อย
เทวินก็ค่อยๆลืมตาขณะที่ร่างกายยังบนั่งบนเก้าอี้
“มันเป็นสิ่งที่เหลือเชื่อมาก ขอบคุณนะคะที่ทำให้ฉันได้พบคำตอบที่ต้องการ” เธอหันมากล่าวกับเขาแล้วค่อยลุกและลงจากที่นอน
“ยินดีครับ เราคงจะต้องออกไปหาพวกเขาแล้วเราหายไปถึงเกือบ 3 ชั่วโมง” เขากล่าวกับเธอหลังจากมองดูเวลา
ที่ห้องโถงของบ้านพักรับรองนั้นอยู่ติดกับห้องนอนที่เขาใช้ในการนำกายแสงออกจากร่างโดยที่เปิดประตูห้องไว้
ทุกคนเห็นเขาและเธอขยับตัวแล้วก็รู้ได้ว่าทั้งคู่กลับมาแล้วเรนิตารู้สึกโล่งใจ ครั้งนี้เทวินออกจากร่างไปไม่นานมากนัก
เธอจึงเอ่ยถามกับเขา“เป็นยังงัยบ้างคะ?”
เทวิน :“เราได้พบกับเจ้าของออร่าแสงที่แฝงอยู่กับร่างของดอกเตอร์มาติเนสแล้วครับเขามาจากอนาคต
โดยพยายามติดต่อสื่อสารกับเธอมาระยะหนึ่งแล้วครับ”
เรนิตา :“มาจากอนาคต!...”
เทวิน :“ใช่ครับ ผมกับดอกเตอร์มาติเนสจะเล่าให้ทุกคนฟัง”
ภายในห้องโถงที่อยู่ด้วยเรนิตา อมราดอกเตอร์พาวเวลและดอกเตอร์ริวเทวินและดอกเตอร์มาติเนสจึงได้เล่าถึงการไปพบกับแกนน่อน
ที่เป็นชาวแอตแลนติสให้ทุกคนฟัง
แล้วก็ 5 ปีหลังจากนี้ผู้คนจะต้องรู้เรื่องนี้กันแล้ว จากการสังเกตเห็นดวงแสงที่ส่องสว่างบนท้องฟ้าในเวลากลางวัน” ดอกเตอร์พาวเวล : “ไม่ เป็นแบบนั้นไม่ได้แม้ทุกคนจะมองเห็นได้ แต่เราต้องพยายามปิดเรื่องปฏิกิริยาธาตุมืดในห้วงอวกาศ
หากทุกคนรู้เรื่องนี้ทั่วโลกจะเกิดความวุ่นวาย” ดอกเตอร์มาติเนส : “เรามีเวลา 2 ปีที่นักดาราศาสตร์บางคนจะใช้อุปกรณ์ประสิทธิภาพสูงที่ทำให้มองเห็นได้
พวกเขาบางคนอาจจะตั้งข้อสมติฐานจากสิ่งที่สังเกตพบและความเชื่อที่ผิดเกิดขึ้นได้” เทวิน :“ผมไม่เห็นด้วยกับการปิดบัง มันจะยิ่งทำให้คนต้องการที่จะอยากรู้และยิ่งสงสัย และหากมีบางคนสร้างความเชื่อขึ้นมา
ก็จะยิ่งเป็นสิ่งที่ควบคุมได้ยากลำบากมากขึ้น”
ดอกเตอร์พาวเวล : “ความเห็นของคุณ คือ ...”
เทวิน :“ถ้าหากเราให้ศาสตราจารย์วัตสันนำเอาบันทึกของนักดาราศาสตร์ที่ได้บันทึกไว้บอกกับทุกคนว่าเป็นเรื่องจริงที่จะมีการเกิดขึ้นของซูเปอร์โนวานอกขอบสุริยะจักรวาลแต่เราไม่บอกเรื่องปฏิกิริยาจากธาตุมืดในห้วงอวกาศ มันอาจจะดีกว่า
ผมคิดแบบนั้นครับ” ดอกเตอร์พาวเวล : “อืม…ก็จริงของคุณครับเพียงแต่ว่า...ต้องประสานกับหลายหน่วยงานและองค์การบริหารการบิน
และอวกาศแห่งชาติหรือที่เรารู้จักกันในนามนาซา ให้เข้าใจตรงกัน”
เรนิตา :“แล้วเรื่องปฏิกิริยาจากธาตุมืดที่คุณพ่อของดอกเตอร์ริวพบร่วมกับอีกหลายคนที่ผ่านมาพวกคุณปิดเรื่องนี้อย่างไรคะ?”
ดอกเตอร์ริว :“ที่รู้เรื่องนี้มีหน่วยงานและเพียงไม่กี่คนแต่การเกิดซูเปอร์โนวาที่แล้วทำให้มันเกิดปฏิกิริยา มีแต่พวกเราเท่านั้นที่รู้
เราก็ต้องทำแบบเดียวกัน โดยที่ให้พวกเขารู้เรื่องนี้และสร้างข้อตกลงร่วมกัน คือให้รู้กันเพียงแค่เท่านี้”
เรนิตา :“นั่นแหละค่ะ ที่เราต้องทำ”
พาวเวล :“โอเค เราจะทำแบบนั้น คิดว่าองค์กรวิทยาศาสตร์ลับของเรากับศาสตราจารย์วัตสัน น่าจะมีน้ำหนักมากพอ
ที่จะทำให้พวกเขาเชื่อถือเรื่องการคาดการณ์ของนักดาราศาสตร์ที่บันทึกไว้”
ดอกเตอร์มาติเนส : “ฉันคิดว่าฉันสามารถทำให้พวกเขาเชื่อเรื่องที่จะเกิดซูเปอร์โนวาได้ค่ะ ก่อนที่จะถึงอีก 2 ปี”
ทุกคนมองที่ดอกเตอร์มาติเนส แล้วเธอจึงกล่าวต่อ
“ฉันจะต้องไปที่สถาบันวิจัยที่นั้นฉันอาจจะสร้างสิ่งที่เป็นการยืนยันว่าจะเกิดซูเปอร์โนวาขึ้นได้ แล้วไปสมทบกับทีมของศาสตราจารย์
เราจะต้องมีสิ่งที่ยืนยันได้ว่ามันจะเกิดขึ้น”
เทวิน :“ได้ครับ ถ้าพวกคุณยังไม่มีสถานที่เพราะพวกเขายังไม่ได้เริ่มก่อสร้าง ผมจะติดต่อคุณพ่อกับคุณแม่
ให้ทีมที่จะไปนั้นอาศัยและใช้พื้นที่บ้านสวนวิอัณณาไปก่อน”
ดอกเตอร์พาวเวล : “โอ้ ขอบคุณมากครับ”
ดอกเตอร์มาติเนส : “ฉันที่มีรายชื่อที่จะต้องไปอยู่ประจำการยังเขตพื้นที่พิเศษ29 ฉันจะรีบไปที่นั่นหลังสร้างสิ่งที่ยืนยันได้แล้วทันทีค่ะ”เธอกล่าวพร้อมกับมองที่เทวินด้วยข้อสงสัยประการหนึ่ง ดอกเตอร์มาติเนสหลังจากกลับมาสู่ร่างและพบกับอมราอีกครั้งที่ห้องโถง เธอก็รู้สึกได้ว่าคุณอมรานั้นไม่ใช่มนุษย์เพียงแต่เธอก็ไม่ได้กล่าวออกมาเพียงมองไปที่เทวิน
“โอ้!คุณรู้แล้ว!” เทวินก็รับรู้ได้ อมราเองก็เช่นกันเธอจึงหันมามองเทวินและเรนิตาก่อนจะกล่าวออกมา
“เออ...เราบอกความจริงกับพวกเขาเถอะค่ะ”
ดอกเตอร์ริว :“ความจริงอะไรหรือครับ?”
ดอกเตอร์พาวเวลก็ได้หันไปมองที่อมราด้วยความสงสัยเช่นกัน
เทวิน :“ได้ครับ คือ อมรา เธอไม่ใช่มนุษย์ครับที่เห็นนี้คือร่างทิพย์ของเธอที่สามารถกลืนเข้ากับความเป็นร่างมนุษย์ยุคปัจจุบันได้”
ดอกเตอร์พาวเวลหันไปมองอมรา : “โอ้! คุณไม่ใช่มนุษย์!?”
“ฉันคือร่างทิพย์ที่อยู่ในโลกมิติหนึ่ง เรียกว่าเจ้านางไม้หอม” อมราเธอก็ค่อยเปล่งประกายแสงสว่างเรืองๆ จากร่างกาย
“อ๊ะ กลิ่นหอมจัง”ทุกคนได้กลิ่นหอมอันเป็นทิพย์จากร่างที่เปล่งประกายแสงนิลกาฬก่อนเธอจะเปลี่ยนสภาวะเป็นเจ้านางไม้หอมที่แสนงดงามในชุดไทยแบบโบราณที่มีมนต์เสน่อีกแบบเธอยังได้หายตัวไปพร้อมกับดวงแสงนิลกาฬก่อนจะกลับมาปรากฏร่างอีกครั้ง “โอ้!พระเจ้า” ดอกเตอร์พาวเวลอุทานออกมา และด้วยกลิ่นหอมอันเป็นทิพย์นั้นทำให้ทุกคนไม่สามารถขยับร่างกายได้
เพียงแต่เธอควบคุมไว้ แล้วจึงคลายความหอมเพื่อให้กลับมาเป็นปกติ
“โอ้ ผมเชื่อเลย โลกนี้มีบางสิ่งที่ไม่สามารถอธิบายได้ด้วยวิทยาศาสตร์”ดอกเตอร์ริวกล่าวสมทบ “ใช่ ยังมีอีกหลายสิ่งหลายอย่างที่เราไม่รู้
และอธิบายได้” มันเป็นเช่นนั้น
ทุกคนเมื่อเสร็จธุระก็ได้ลากลับที่พักโดยที่เทวินไปส่ง แล้วนักวิทยาศาสตร์ทั้ง 3 ก็เตรียมเดินทางเพื่อไปทำตามแผนที่วางไว้