ปาฏิหาริย์ที่บ้านสวน

    ตอนที่ 107 “ยิ่งปิดบัง ยิ่งทำให้อยากรู้”

            “คุณค่อยๆหลับตาลงนะครับ” ร่างกายแสงของเทวินบอกกับดอกเตอร์มาติเนสขณะที่ทั้งสองกลับมาสู่ออร่าแสงสว่างที่เทวินสร้างขึ้น

            เธอได้ทำตามที่เขาบอกเมื่อหลับตาลง ก็ได้กลับมาสู่ร่างกายเนื้อที่ยังนอนหลับนิ่งอยู่บนเตียงนอนเธอค่อยๆ ลืมตา
    มันเหมือนกับการที่ตื่นขึ้นจากความฝัน เมื่อหันไปมองร่างของเทวินที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียงที่เธอนอนอยู่เมื่อกลับมาสู่ร่างกายเป็นที่เรียบร้อย
    เทวินก็ค่อยๆลืมตาขณะที่ร่างกายยังบนั่งบนเก้าอี้

            “มันเป็นสิ่งที่เหลือเชื่อมาก ขอบคุณนะคะที่ทำให้ฉันได้พบคำตอบที่ต้องการ” เธอหันมากล่าวกับเขาแล้วค่อยลุกและลงจากที่นอน

            “ยินดีครับ เราคงจะต้องออกไปหาพวกเขาแล้วเราหายไปถึงเกือบ 3 ชั่วโมง” เขากล่าวกับเธอหลังจากมองดูเวลา

            ที่ห้องโถงของบ้านพักรับรองนั้นอยู่ติดกับห้องนอนที่เขาใช้ในการนำกายแสงออกจากร่างโดยที่เปิดประตูห้องไว้
    ทุกคนเห็นเขาและเธอขยับตัวแล้วก็รู้ได้ว่าทั้งคู่กลับมาแล้วเรนิตารู้สึกโล่งใจ ครั้งนี้เทวินออกจากร่างไปไม่นานมากนัก
    เธอจึงเอ่ยถามกับเขา“เป็นยังงัยบ้างคะ
    ?”

            เทวิน :“เราได้พบกับเจ้าของออร่าแสงที่แฝงอยู่กับร่างของดอกเตอร์มาติเนสแล้วครับเขามาจากอนาคต
    โดยพยายามติดต่อสื่อสารกับเธอมาระยะหนึ่งแล้วครับ”

            เรนิตา :“มาจากอนาคต!...”

            เทวิน :“ใช่ครับ ผมกับดอกเตอร์มาติเนสจะเล่าให้ทุกคนฟัง”

            ภายในห้องโถงที่อยู่ด้วยเรนิตา อมราดอกเตอร์พาวเวลและดอกเตอร์ริวเทวินและดอกเตอร์มาติเนสจึงได้เล่าถึงการไปพบกับแกนน่อน
    ที่เป็นชาวแอตแลนติสให้ทุกคนฟัง

            ดอกเตอร์ริว :“ถ้าหากเป็นแบบนี้ เราไม่รู้ว่าช่วงเวลาอีก 2 ถึง 5 ปีมันจะมีปฏิกิริยาจากพลังงานของธาตุมืดเกิดขึ้นในตอนไหน
    แล้วก็ 5 ปีหลังจากนี้ผู้คนจะต้องรู้เรื่องนี้กันแล้ว จากการสังเกตเห็นดวงแสง
    ที่ส่องสว่างบนท้องฟ้าในเวลากลางวัน”

            ดอกเตอร์พาวเวล : “ไม่ เป็นแบบนั้นไม่ได้แม้ทุกคนจะมองเห็นได้ แต่เราต้องพยายามปิดเรื่องปฏิกิริยาธาตุมืดในห้วงอวกาศ
    หากทุกคน
    รู้เรื่องนี้ทั่วโลกจะเกิดความวุ่นวาย”

            ดอกเตอร์มาติเนส : “เรามีเวลา 2 ปีที่นักดาราศาสตร์บางคนจะใช้อุปกรณ์ประสิทธิภาพสูงที่ทำให้มองเห็นได้
    พวกเขาบางคนอาจจะ
    ตั้งข้อสมติฐานจากสิ่งที่สังเกตพบและความเชื่อที่ผิดเกิดขึ้นได้”

            เทวิน :“ผมไม่เห็นด้วยกับการปิดบัง มันจะยิ่งทำให้คนต้องการที่จะอยากรู้และยิ่งสงสัย และหากมีบางคนสร้างความเชื่อขึ้นมา
    ก็จะยิ่งเป็นสิ่งที่ควบคุมได้ยากลำบากมากขึ้น”

            ดอกเตอร์พาวเวล : “ความเห็นของคุณ คือ ...”

            เทวิน :“ถ้าหากเราให้ศาสตราจารย์วัตสันนำเอาบันทึกของนักดาราศาสตร์ที่ได้บันทึกไว้บอกกับทุกคนว่าเป็นเรื่องจริง
    ที่จะมีการเกิดขึ้นของซูเปอร์โนวานอกขอบสุริยะจักรวาลแต่เราไม่บอกเรื่องปฏิกิริยา
    จากธาตุมืดในห้วงอวกาศ มันอาจจะดีกว่า
    ผมคิดแบบนั้นครับ”

            ดอกเตอร์พาวเวล : “อืม…ก็จริงของคุณครับเพียงแต่ว่า...ต้องประสานกับหลายหน่วยงานและองค์การบริหารการบิน
    และอวกาศแห่งชาติหรือที่เรารู้จักกันในนามนาซา ให้เข้าใจตรงกัน”

            เรนิตา :“แล้วเรื่องปฏิกิริยาจากธาตุมืดที่คุณพ่อของดอกเตอร์ริวพบร่วมกับอีกหลายคนที่ผ่านมาพวกคุณปิดเรื่องนี้อย่างไรคะ?”

            ดอกเตอร์ริว :“ที่รู้เรื่องนี้มีหน่วยงานและเพียงไม่กี่คนแต่การเกิดซูเปอร์โนวาที่แล้วทำให้มันเกิดปฏิกิริยา มีแต่พวกเราเท่านั้นที่รู้
    เราก็ต้องทำแบบเดียวกัน โดยที่ให้พวกเขารู้เรื่องนี้และสร้างข้อตกลงร่วมกัน คือให้รู้กันเพียงแค่เท่านี้”

            เรนิตา :“นั่นแหละค่ะ ที่เราต้องทำ”

            พาวเวล :“โอเค เราจะทำแบบนั้น คิดว่าองค์กรวิทยาศาสตร์ลับของเรากับศาสตราจารย์วัตสัน น่าจะมีน้ำหนักมากพอ
    ที่จะทำให้พวกเขาเชื่อถือเรื่องการคาดการณ์ของนักดาราศาสตร์ที่บันทึกไว้”

            ดอกเตอร์มาติเนส : “ฉันคิดว่าฉันสามารถทำให้พวกเขาเชื่อเรื่องที่จะเกิดซูเปอร์โนวาได้ค่ะ ก่อนที่จะถึงอีก 2 ปี”

            ทุกคนมองที่ดอกเตอร์มาติเนส แล้วเธอจึงกล่าวต่อ

            “ฉันจะต้องไปที่สถาบันวิจัยที่นั้นฉันอาจจะสร้างสิ่งที่เป็นการยืนยันว่าจะเกิดซูเปอร์โนวาขึ้นได้ แล้วไปสมทบกับทีมของศาสตราจารย์
    เราจะต้องมีสิ่งที่ยืนยันได้ว่ามันจะเกิดขึ้น”

            ดอกเตอร์พาวเวล : “โอเค ถ้าอย่างนั้นเราต้องยุติโครงการวิจัยเกี่ยวกับเรื่องสมุนไพรและการเข้าสู่สภาวะของการจำศีลลึกไว้ก่อนเพื่อไปจัดการเรื่องนี้ แล้วก็ต้องคอยประสานงานกับคุณเทวิน เราจะส่งทีมมาประจำที่เขตพื้นที่พิเศษ 29 เมืองมาศิตาก่อนกำหนด”

            เทวิน :“ได้ครับ ถ้าพวกคุณยังไม่มีสถานที่เพราะพวกเขายังไม่ได้เริ่มก่อสร้าง ผมจะติดต่อคุณพ่อกับคุณแม่
    ให้ทีมที่จะไปนั้นอาศัยและใช้พื้นที่บ้านสวนวิอัณณาไปก่อน”

            ดอกเตอร์พาวเวล : “โอ้ ขอบคุณมากครับ”

            ดอกเตอร์มาติเนส : “ฉันที่มีรายชื่อที่จะต้องไปอยู่ประจำการยังเขตพื้นที่พิเศษ29 ฉันจะรีบไปที่นั่นหลังสร้างสิ่งที่ยืนยันได้แล้วทันทีค่ะ”เธอกล่าวพร้อมกับมองที่เทวินด้วยข้อสงสัยประการหนึ่ง

            ดอกเตอร์มาติเนสหลังจากกลับมาสู่ร่างและพบกับอมราอีกครั้งที่ห้องโถง เธอก็รู้สึกได้ว่าคุณอมรานั้นไม่ใช่มนุษย์
    เพียงแต่เธอก็ไม่ได้กล่าวออกมาเพียงมองไปที่เทวิน

            “โอ้!คุณรู้แล้ว!” เทวินก็รับรู้ได้ อมราเองก็เช่นกันเธอจึงหันมามองเทวินและเรนิตาก่อนจะกล่าวออกมา
    “เออ...เราบอกความจริงกับพวกเขาเถอะค่ะ”

            ดอกเตอร์ริว :“ความจริงอะไรหรือครับ?”

            ดอกเตอร์พาวเวลก็ได้หันไปมองที่อมราด้วยความสงสัยเช่นกัน

            เทวิน :“ได้ครับ คือ อมรา เธอไม่ใช่มนุษย์ครับที่เห็นนี้คือร่างทิพย์ของเธอที่สามารถกลืนเข้ากับความเป็นร่างมนุษย์ยุคปัจจุบันได้”

            ดอกเตอร์พาวเวลหันไปมองอมรา : “โอ้! คุณไม่ใช่มนุษย์!?”

            “ฉันคือร่างทิพย์ที่อยู่ในโลกมิติหนึ่ง เรียกว่าเจ้านางไม้หอม” อมราเธอก็ค่อยเปล่งประกายแสงสว่างเรืองๆ จากร่างกาย

            “อ๊ะ กลิ่นหอมจัง”ทุกคนได้กลิ่นหอมอันเป็นทิพย์จากร่างที่เปล่งประกายแสงนิลกาฬก่อนเธอจะเปลี่ยนสภาวะเป็นเจ้านางไม้หอมที่แสนงดงามในชุดไทยแบบโบราณที่มีมนต์เสน่อีกแบบเธอยังได้หายตัวไปพร้อมกับดวงแสงนิลกาฬก่อนจะกลับมาปรากฏร่างอีกครั้ง

            “โอ้!พระเจ้า” ดอกเตอร์พาวเวลอุทานออกมา และด้วยกลิ่นหอมอันเป็นทิพย์นั้นทำให้ทุกคนไม่สามารถขยับร่างกายได้
    เพียงแต่เธอควบคุมไว้ แล้วจึงคลายความหอมเพื่อให้กลับมาเป็นปกติ

            นอกจากเทวิน เรนิตาดอกเตอร์มาติเนสที่เพียงแค่รู้ว่าเธอไม่ใช่มนุษย์ ดอกเตอร์พาวเวลและดอกเตอร์ริวถึงกับอึ้ง
    “โอ้ ผมเชื่อเลย โลกนี้มีบางสิ่งที่ไม่สามารถอธิบายได้ด้วยวิทยาศาสตร์”ดอกเตอร์ริว
    กล่าวสมทบ “ใช่ ยังมีอีกหลายสิ่งหลายอย่างที่เราไม่รู้
    และอธิบายได้” 
    มันเป็นเช่นนั้น

            ทุกคนเมื่อเสร็จธุระก็ได้ลากลับที่พักโดยที่เทวินไปส่ง แล้วนักวิทยาศาสตร์ทั้ง 3 ก็เตรียมเดินทางเพื่อไปทำตามแผนที่วางไว้


    คล้ายกับเรื่องปาฏิหาริย์ที่บ้านสวน ที่คุณอ่าน