นายท่านสี่เดิมทีควรอยู่ที่เมืองหลวงเเต่เพราะมิวางใจจึงรีบจัดการธุระให้เสร็จสิ้นเเล้วมาเป่ยหลินในทันที "เป็อย่างไรบ้างท่านหมอฮั่ว!ท่านพ่อเป็เช่นไร ?" ในหัวใจของนายท่านสี่ไป๋มิมีสิ่งใดสำคัญกว่าชีวิตของผู้เป็บิดาอีกเเล้ว ! ตอนที่เขามาถึงเป่ยหลินอีกคราทุกคนก็ได้รวมตัวที่หน้าเรือนเเละการรักษาก็เดินมาถึงครึ่งทางเขาไม่มีโอกาสได้พบหน้าบิดาก่อนรักษา ! ยามนี้ในใจบุรุษวัยกลางคนจึงร้อนรนเพราะกลัวบิดาจะไม่ฟื้นตื่นขึ้นมาอีก !
ท่านหมอฮั่วหลับตาตรวจชีพจรอยู่ครู่หนึ่งก็ลืมตาขึ้นในเเววตามีความตื่นตะลึงอย่างมาก นี่มัน ? ท่านหมอฮั่นวมองสีหน้าร้อนใจของทุกคนหลังจากอาการตื่นตะลึงผ่านพ้นไปเขาก็เอ่ยปากพูดอย่างตื่นเต้น "สำเร็จจริงๆก้อนเนื้อก็หายไปเเล้วอีกทั้งร่างกายนายท่านผู้เฒ่าโหวยังดีอยู่พักฟื้นสักหน่อยก็กลับมามีชีวิตยืนยาวได้เเล้วประเสริฐ ! ประเสริฐยิ่งนัก!"
เดิมทีท่านหมอฮั่วคิดว่าเด็กผู้หญิงอายุมิถึงสิบขวบผู้หนึ่งจะสามารถรักษาได้อย่างไรอีกทั้งยังผ่าท้องคนเชียวนะ ? เเม้เเต่หัวหน้าสำนักหมอหลวงยังมิกล้า เเล้วเด็กที่สูงไม่ถึงเอวจะฝากความหวังไว้กับนางได้เเน่หรือ ! เขาพยายามเกลี่ยกล่อมนายท่านผู้เฒ่าโหวอยู่นานทว่าก็มิสำเร็จ ! ยามนี้กลับรู้สึกว่าโชคดีที่นายท่านผู้เฒ่าโหวมิเชื่อตนเเล้วยกเลิกการรักษาไอหยาตาเเก่เช่นเขาย้อนเเย้งในตนเองถึงเพียงนี้เชียว ?
นายท่านสี่ไป๋หันไปหาหลานชายตบบ่าอย่างดีใจ "ได้ยินหรือไม่ ? อวี้เอ๋อท่านปู่เ้าจะมิตายเเล้ว ดี ดียิ่งนัก!" นายท่านสี่เดี๋ยวยิ้มเดี๋ยวหัวเราะราวกับคนบ้า
"ท่านอาสี่ข้าได้ยินเเล็วขอรับ ! เพียงเเต่เราออกไปก่อนดีหรือไม่ ? ให้ท่านหมอฮั่วกับผู้าุโตงอยู่ตรวจอีกสักรอบจะได้มิเป็การรบกวน !" นายท่านสี่หยุดหัวเราะเขาพยักหน้าให้หลานชายก่อนจะหันไปมองบิดาที่อยู่บนเตียงซ้ายมีท่านหมอฮั่วขวามีผู้าุโตงดูเเลนับว่าบิดาปลอดภัยเเล้ว ! อาหลานออกจากห้องก็มิพบเด็กน้อยผู้นั้นเเล้ว
จูเฟยหยาเห็นว่าไม่มีอะไรน่าเป็ห่วงอีกทั้งไม่มีความจำเป็ใดที่จะอยู่นางจึงเดินออกจากเรือนมากำลังจะก้าวขาขึ้นรถมเสียงเรียกของคนคุณชายไป๋อวี้ก็เรียกไว้เสียก่อน
"คุณหนูจูโปรดรอสักครู่ !" ไป๋อวี้เเยกจากอาของเขาเดินไปถามถึงจูเฟยหยากับสาวใช้ที่เดินผ่านจึงรู้ว่าจูเฟยหยาจะกลับ ! เขาวิ่งตามมาอย่างรวดเร็วโดยลืมสิ้นการเดินอย่างสง่าผ่าเผยขอเพียงไปทันเขาก็ไม่สนสิ่งใด !
"มิทราบคุณชายไป๋มีสิ่งใดหรือ? เฟยหยารู้ว่าการออกมาโดยมิลานั้นเสียมารยาท เเต่ว่ายามออกจากบ้านข้าบอกท่านพ่อท่านเเม่ว่าตนเองมาเดินชมตลาดในเมืองเท่านั้นเลยเกรงว่าหากยังรอร่ำลาจะกลับบ้านสายท่านเเม่จะเป็ห่วง ! " ไป๋อวี้เดิมทียากรั้งนางไว้ให้พบท่านอารับคำขอบคุณเสียก่อนทว่าได้ยินที่นาพูดเขาจึงล้มเลิกความคิดยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยเสียงหนักเเน่น
"บุญคุณครั้งนี้ผู้เเซ่ไป๋มิกล้าลืมเลือนคุณหนูรับคำขอบคุณด้วย!" ไป๋อวี้ประสานมือคาระวะอย่างจริงใจ เฟยหยามิได้ห้ามเขาเพราะหากทำเช่นนั้นเเล้วจะเป็ตัวเขาที่มิสบายใจ
นางยิ้มกว้างอย่างน่ารักสดใสกล่าวอย่างจริงใจเช่นกัน "คุณชายไป๋วางใจเถอะคราหน้าท่านต้องเลี้ยงข้าวข้าเป็การขอบคุณสักมื้อใหญ่หน่อยก็ใช้ได้เเล้ว ! เเล้วพบกันใหม่"
จูเฟยหยายิ้มกว้างราวกับดอกเหมยผลิบานภายใต้เเสงดวงอาทิตย์รอยยิ้มอันเจิดจ้าของนางดูงดงามยิ่งนัก! ไป๋อวี้ยืนนิ่งค้างเขายืนมองจูเฟยหยาก้าวขึ้นรถม้าจนกระทั้งม้าวิ่งไปไกลจึงหลุดออกจากพวัง มุมปากเขายกขึ้นอย่างอ่อนโยน ต้นอ่อนที่เเข่งเเรงเติบโตมิรู้จะกลายเป็ดอกไม้ที่งดงามเท่าใด?
ในรถม้าจูเฟยหยาเอายาสงบใจให้เเก่ซูซู่ดื่มสีหน้าซีดขาวจึงได้มีเืฝาดขึ้นมาบ้างการกลับบ้านมิมีใครพูดอันใดมากความต่างคนต่างเหนื่อยล้าสองนายบ่าวจึงหลับบนรถม้าโดยไม่สนเเม้เเต่ความโคลงเคลงไปมา !
เช้าตรู่ของวันต่อมาเฟยหยานั่งพักผ่อนอยู่ที่เเคร่ไม้ไผ่หลังเรืิอนเป็ดของชาวบ้านถูกปล่อยลงมาเล่นน้ำที่สระหลังบ้านของนาง สระนี้เป็สระที่ดูคล้ายเเม่น้ำขนาดเล็กเลยมันรองรับน้ำจากบนเขากักเก็บไว้ใช้ในการทำเกษตรยิ่งยามนี้ชาวบ้นส่วนใหญ่เริ่มหันมาปลูกผลไม้เเล้วน้ำยังจำเป็ต้องใช้ห้ามขาดเเคลนเป็อันขาด ! ชาวบ้านจึงช่วยกันขุดลอกเเละเอาวัชพืชน้ำขึ้นมาทิ้งน้ำจึงใสเเจ๋วหอยขมตัวใหญ่นางสามารถมองเห็นเเม้จะนั่งอยู่ตรงนี้มันมีมากจริงๆชาติก่อนเพราะพ่อเเม่ของนางทำไร่ทำนาเพื่อที่จะส่งนางเรียนเเล้วเเม่ของนางจึงประหยัดเท่าที่จะทำได้เช่นเก็บเห็ดสนมาทำอาหารเพื่อประหยัดนอกจากนี้ยังมีหน่อไม้หอยขมหรือว่าตะพาบในนาข้าวก็ยังถูกจับมาทำอาหารอยู่บ่อยครั้งคิดไปเเล้วนางก็เศร้าใจจริงๆพึ่งจบออกมาทำงานในโรงพยาบาลได้ไม่นานก็ตายยังไม่ได้เลี้ยงดูพวกเขาให้สมกับที่ครอบครัวทุ่มเทเพื่อนางเลย !
เฟยหยารู้สึกคิดถึงครอบครัวที่โลกโน้น ! นางยังคิดถึงผัดหอมชมรสชาติเผ็ดร้อนถึงใจอีกด้วยคิดเเล้วนางจึงลงมือเดินไปหยิบถังไม้มาหนึ่งใบก่อนจะพับเเข้นเสื้อเเละขากางเกงขึ้นนางไม่คิดจะลงน้ำลึกเพียงหาเเถวขอบสระก็เพียงพอเเล้ว!
นางเดินลงน้ำพร้อมกับถังไม้ที่เอาไปวางไว้ข้างขอบสระเฟยหยาเดินลงไปงมข้างขอบสระนางเก็บหอยที่มองเห็นในทีเเรกได้ถึงห้าหกตัว ! เเต่ว่ายามนี้น้ำขุ่นเพราะนางลุยเเล้วจึงได้เเต่ใช้มือคลำหาใต้ดิน หอยขมที่นี้ใหญ่กว่าที่นางเคยเห็นในโลกก่อนอีกทั้งหาง่ายอีกด้วย ! ในโลกนี้เเม้ผู้คนจะรู้จักหอยขมเเต่มิได้เอามันมากินเนื่องจากเนื้อมันน้อยอีกทั้งในทะเลมีหอยให้เก็บมากพวกมันจึงถูกมองข้ามในบางเวลา
ที่นางบอกถูกมองข้ามในบางเวลานั้นก็เพราะว่าในฤดูหนาวเ้าหอยพวกนี้ที่ถูกครอบครัวบางครอบครัวเอามันฝังดินไว้ให้จำศีลนั้นถูกเอามาทุบเเล้วโยนให้เป็ดหรือไก่กินบางบ้านก็ผสมมันกับรำข้าวเพื่อประหยัดธัญพืชหยาบที่สัตว์เลี้ยงใช้กินในปีนี้น้ำลดลงเร็วผิดปกติชาวบ้านที่มีอายุมากมีประสบการณ์คาดว่าหน้าหนาวที่จะถึงต้องยาวนานมากกว่าปีก่อนเป็เเน่ ! เเละคาดว่าจะเเห้งเเล้งติดต่อกันในปีหน้าซึ่งจะถือเป็ปีเเห่งภัยพิบัติอย่งรุนเเรง ! บางบ้านเริ่มเก็บหอยเเมลงภูหรือของทะเลจำพวกสาหร่ายเเละอื่นๆอีกนำมาเเปรรูปตากเเห้งไว้เมื่อถึงหน้าหนาวจะได้มีเสบียงไว้ตุน !
เเม้มันเทศจะให้ผลผลิตสูงเเต่กินมันมากก็จะเสียดท้องเอาได้ชาวบ้านจึงมักนำมันมาบดเป็เเป้งดิบเก็บไว้ทำเป็เเป้งเเผ่นกินในหน้าหนาว!
เฟยหยาถือถังที่เต็มไปด้วยหอยขมมาไว้ที่เเคร่เ้าจิ้งจอกน้อยย่งชีที่นอนเกียจคร้าจก็ะโเข้ามาในอ้อมอกของนาง! มันต้วใหญ่กว่าเเมวมิมากด้วยซ้ำอีกทั้งมันยังโตเต็มวัยเเล้ว! เื่นี้พี่สามนางเป็คนบอกมันคือจิ้งจอกเเคระที่หาได้ยากยิ่ง ! เห็นเขาว่าไม่ค่อยมีคนพบเห็นมันเเม้เเต่พี่สามของนางเขาเองก็รู้มาจากหนังสืออีกที
ย่งชีมันชอบนอนอยู่ที่หน้าห้องนางตัวมันขาวปลอดน่ารักหางก็เป็พวงพวกสาวใช้เ่าั้ยามว่างจึงมาเเหย่มันเเต่เ้าย่งชีมันดุมากหากเเตะต้องมันมันจะข่วนในทันทีเมื่อวานจูชิงลางได้สุนัขพันธ์ฉางเอ่ามาจากสหายการค้าผู้หนึ่งจูชิงลางชอบมันมากจึงเอ่ยปากขอมาเลี้ยงอีกทั้งยังตั้งชื่ออันเป็มงคลให้มันว่าอั่งเปา เหอะ ! หากนางจะเรียกมันว่าซองเเดงมีผู้ใดจะคัดค้านบ้าง? จูชิงลางร่ำเรียนมาหลายปีเเต่ตั้งชื่อสัตว์เลี้ยงได้ธรรมดาราวกับจับฉลากได้ชั่งน่าขัน!
มาวันเเรกเ้าอั่งเปาก็คิดจะประกาศศักดาเสียเเล้วมันเดินย่องมาที่ย่งชีทั้งสองตัวขู่กันอย่างมิมีใครยอมใครเ้าอั่งเปาถือว่าตนเองตัวใหญ่คิดจะรังเเกย่งชีได้ง่ายๆมันคิดจะะโกัดย่งชีสุดกำลัง !
เเต่กลับโดนเ้าย่งชีเอาเล็บข่วนอย่างรุนเเรงเเล้วตามด้วยการฝังเขี้ยวเเหลมเล็กจนมิดเืไหลออกมาเปรอะเปื่อนขนสีน้ำตาลสาวใช้ที่เห็นเหตุการณ์มิกล้าเข้าไปห้ามเพราะเกรงจะเป็อันตราย ความพ่ายเเพ้ของเ้าอั่งเปานั้นทำให้มันไม่กล้าเข้าใกล้ย่งชีอีกเลย !
นางเดินถือถังเดินเลียบๆไปที่ห้องครัวตอนนี้ทุกคนต่างกินข้าวเช้ากันหมดเเล้วพวกเเม่ครัวมักพากันไปนั่งเล่นที่เพิงพักหรือไม่ก็ช่วยงานในโรงงานยาในห้องครัวจึงโลงเป็อย่างมากนางเทเกลือใส่ในถังที่มีหอยขมก่อนจะเติมน้ำเปล่าใส่ลงไปรออีกสักสองชั่วยามมันก็จะคายเศษดินออกมาจนหมดหลังจากนั้นจึงจะนำมาทำอาหาร !
หอมป่าขึ้นได้ทั่วไปเเม้หัวมันจะมิใหญ่เท่าหอมที่ปลูกเองเเต่กลิ่นมันกลับหอมมากกว่าไม่ไกลจากบ้านก็ตีนเขาเเล้วทั้งหอมป่าเเละกระเทียมป่าหาได้ง่ายทั่วไปเฟยหยาถือตระกร้าไม่ใหญ่พร้อมกับมีดในมือเดินไปเก็บมันกระชายไฟเองนางก็เก็บพวกนี้ล้วนเป็เครื่องเทศมีสรรพคุณทางยาเ้าย่งชีมันเองก็วิ่งตามนางเช่นกัน
เว่ยอี้เพราะนางไม่ได้ไปที่เรือนน้อยอิงเกอจึงไม่มีอะไรทำเด็กเช่นเว่ยอี้อยู่ไม่เป็เเน่นอนนางจึงส่งตัวให้พี่ใหญ่จัดการให้ทำงานเสีย ! ส่วนฮ่าวตู่เ้าหมอนี่พ่อนางเห็นว่าเขาโตขึ้นเเล้วจึงอยากจะให้เขาอ่านออกเขียนได้พอโตไปจะได้เป็พ่อบ้านได้ !
หลังจากนางได้กระเทียมเเละหอมเพียงพอเเล้วจึงกลับบ้านวันนี้นางว่างจริงๆนางกลับไปนอนกลางวันพอตื่นมาอีกทีก็เกือบจะเย็นเเล้วนางเอาหอมป่าเเละกระเทียมป่าไปที่ครัวนางให้เเม่ครัวช่วยกันใช้มีดตัดตูดหอยขมไม่ต้องมากเเค่พอทะลุถึงตัวข้างในนิดหน่อยก็พอเเม้ว่าพวกเเม่ครัวเเละพ่อครัวสองสามคนจะไม่รู้ว่าเหตุใดคุณหนูถึงให้ทำเเต่ก็ไม่กล้าถามอาหารที่คุณหนูทำมีอันใดไม่อร่อยบ้างเล่า ?
ทางด้านเฟยหยานางจุดไฟวางกระทะไว้รอจนกระทั้งร้อนนางก็เทน้ำมันหมูลงไปพอน้ำมันเดือดนางก็เอาท่อนฟืนออกลดไฟลงเทพริกกับกระเทียมที่ตำไว้ใส่ลงไปผัดจนหอมเสร็จเเล้วจึงนำหอยขมที่จัดการเรียบร้อยลงไปนางคนสามครั้งน้ำในหอยก็เริมไหลออกจากเปลือกเฟยหยาหยิบพริกไทยทุบหยาบๆเเละตามด้วยกระชายไฟใส่ลงไปก่อนจะปิดฝา รอไม่นานก็ใส่ต้นหอมเเละต้นกระเทียวป่าใสลงไปใส่ซีอิ๊วดำเกลือเเล้วยังมีน้ำตาลกรวดไปนิดหน่อยรอจนสุกกลิ่นหอมจากเครื่องเทศร้อนเเรงก็หอมตลบอบอวนเเม้จะคัดจะมูกเเต่ก็ยังคงสูดกันอย่างเต็มใจ
ผัดเผ็ดหอยขมถูกเเบ่งออกไปเพียงสองจานที่เหลือจึงให้เเม่ครัวเอาไปเเจกจ่ายนางสอนวิธีการกินให้พวกเขาเช่นกันวิธีที่หนึ่งเอาไม้จิ้มเนื้อหอยออกมาวิธีที่สองดูดหอยออกจากปากฝาน้ำที่ค้างอยู่จะถูกดูดกินพร้อมกับเนื้อทำให้รสชาติดีกว่าเเม่ครัวพ่อครัวเมื่อรู้วิธีกินก็ชิมกันใหญ่รสชาติเผ็ดร้อนมีเอกลักษณ์ยิ่งกินยิ่งอร่อยเเม้จะเผ็ดก็ยังหยุดไม่ได้คนงานชายกลุ่มนั้นเอาไปเเกล้มเหล้าปรากฏว่ามันเข้ากันได้อย่างดีกับเหล้าฤทธิ์เเรงๆเื่นี้นางจึงนำเมนูนี้ขึ้นเสนอต่อพี่สาม ! เเละเขาก็ได้ตอบตกลงในทันทีว่าจะเพิ่มเมนูนี้เป็เเน่หากร้านสุราเปิด !
(ยังไม่ได้เเก้คำผิด)
十二指肠 ลำไส้เล็กท่อนบน
山药 yam มันเทศ
洋芦荟 ว่านหางจระเข้
红蚕豆 horsebean ถั่วปากอ้า
171
