“หัวหน้าบ้ากามนั้นก็เป็แบบนี้แหละทีพวกสาวๆ สวยๆ ทำผิดไม่เคยว่า ทีพวกเราทำผิดด่ายับแค่พวกเราอ้วนไม่สวยเหมือนพวกนมโตตูดเด้งพวกนั้น เหตุผล Buffalo มาก ความเสมอภาคไม่เคยมี”
“ดาวพูดถูกคอยดูนะตกอับเมื่อไหร่จะซ้ำเติมให้หนักเลย”
“ชามวลี ดาวประกาย！ จับกลุ่มคุยกันอีกแล้วนะพวกเธอสองคนนี้จริงๆ ฉันเผลอเป็ไม่ได้ งานส่งวันนี้ไม่ใช่พรุ่งนี้ เร่งมือหน่อย”
พวกเธอประสานเสียงตอบกลับไปว่า“กำลังทำให้อยู่ค่ะ”
อีกฝั่งของโต๊ะทำงานของพวกเธอคือโต๊ะทำงานของพวกสาวๆ นมโตที่กำลังจับกลุ่มคุยเช่นกัน
“สาวๆจ๊ะกำลังคุยอะไรกัน”
“พวกเราคุยกันเื่งานค่ะหัวหน้าขา”
“ชาม แกดู”
“เออ จ๊ะจ้า ค่ะขาฉันอยากจะอ้วก”
พวกเธอกำลังจะเริ่มทำงานเสียงโทรศัพท์ของชามก็ดังขึ้น
“ม๊า มีไร”
“หมวยอาม่าเข้าโรงพยาบาล เลิกงานแล้วไปเยี่ยมด้วยนะ ม๊าไม่ว่างติดธุระอยู่ ตจว.ส่งโลเคชั่นให้ในไลน์แล้ว เปิดอ่านด้วยแหละ”
เธอกำลังจะถาม สายก็ถูกวางไป “วางไปดื้อๆ ไม่บอกสักคำว่าอาม่าเป็อะไร”
“เกิดอะไรขึ้นแก”
“อาม่าเข้าโรงพยาบาลบุฟเฟต์หมูย่างคงต้องยกเลิกไปก่อนนะแก เดี๋ยวไปเยี่ยมอาม่าก่อน”
“ไปเถอะฉันโทรบอกนางไลลาเอง”
“อืม”
เวลาหมุนตามเข็มนาฬิกาไปเรื่อยๆจนกระทั่งเลิกงาน ชามเดินถือกระเป๋าออกมาจากบริษัทเรียกรถแท็กซี่เพื่อมุ่งหน้าไปโรงพยาบาลบีบีเอเมื่อเดินมาถึงหน้าห้องของอาม่าที่พักอยู่ เธอแสร้งร้องไห้ฟูมฟายเดินเข้าไปข้างในไปนั่งข้างๆ เตียงคนไข้ ดึงมืออาม่าขึ้นมาแนบที่ข้างแก้ม
“ฮือ..ฮือ..อาม่าของหมวย (T^T) ไม่น่าเลย”
“อาหมวย ฉันยังไม่ตายแค่ผ่าตัดไส้ติ่งเฉยๆ ”
เธอหยุดร้องทันทีแล้วเปลี่ยนไปเป็ใบหน้าที่ยิ้มแย้มแทน “อาม่าก็ไม่บอกั้แ่แรกทีดูสิหนูคิดไปไกลแล้วเนี้ย”
“แม่ลูกเหมือนกันจริงๆว่าแต่แม่แก ไม่มาด้วยรึ”
“ม๊าติดธุระอยู่ ตจว.”
“ตลอด แกก็เหมือนกันไม่คิดจะไปเยี่ยมอาม่าบ้าง”
“ก็หนูติดงาน”
“คำก็ติดงานสองคำก็ติดงาน ทำงานงกๆ ไม่เห็นจะก้าวหน้าเหมือนคนอื่นเขาเลยยังต๊อกต๋อยเหมือนเดิม คนอื่นแต่งงานมีครอบครัว การงานมั่นคง แต่ดูแกสิไม่มีอะไรสักอย่าง”
เธอบ่นพึมพำกับตัวเอง “ก็ขี้บ่นแบบนี้ไง ถึงไม่อยากไปหา”
“ว่าอะไรนะ”
เธอพูดปัดไปว่า “ก็มาหาอาม่าอยู่นี้ไงซื้อผลไม้มาฝากด้วย มีแต่ของชอบทั้งนั้นเลย เดี๋ยวหนูปอกเปลือกให้นะจ๊ะ”
เธอแกะเปลือกส้มป้อนให้อาม่าสายตาบังเอิญเห็นกำไลหยกที่อาม่าสวมอยู่ เธอก้มไปมองที่กำไลหยก
“กำไลนี้สวยจัง”
“อยากได้ไหมล่ะอาม่ายกให้”
“ถ้าให้ก็ดีกำไลนั้นคงขายได้ราคา ่นี้กำลังขัดสนเื่เงินทองอยู่พอดี”
“แกจะเอาไปขายไม่ได้กำไลนี้มีค่ามากกว่านั้น ใช่สิ ไหนๆ แกก็ยังไม่มีอะไรเป็ชิ้นเป็อันเอากำไลหยกนี้ไป แล้วแกจะได้ทุกอย่างที่้า”
ระหว่างที่พูดอาม่าก็ถอดกำไลหยกส่งให้เธอเธอหยิบกำไลหยกขึ้นมาดู
“จะได้ทุกอย่างที่้าอย่างนั้นเหรอ”
จู่ๆกำไลหยกก็เรืองแสงสีทองครู่หนึ่งแล้วก็แวบหายไป เธอขยี้ตาตัวเองหันไปหาอาม่า“อาม่า เมื่อกี้เห็นกำไลเรืองแสงไหม”
อาม่าได้แต่ยิ้ม“พรวิเศษมันเป็เื่ที่ดีนะ แต่มันก็เป็เหมือนดาบสองคมจะทำอะไรก็คิดให้ดีๆล่ะกัน”
เธอทำหน้างวยงงกับคำพูดของอาม่า
25K
