ระบบความเกลียดชัง

เมืองเทียนสุ่ย บ้านของเซี่ยปิง

แสงแดดบางเบาทะลุผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้องนอน เช้าวันใหม่เต็มไปด้วยความอบอุ่น

“ฟู่”

เซี่ยปิงนั่งอยู่บนเตียง ผ่อนลมหายใจออกมาเป็นไอสีขาว พลังปราณแท้อัดแน่นอยู่ในจุดตันเถียนพุ่งพล่านราวกับกระแสน้ำหลากแผ่ขยายไปทั่วร่าง

ขณะที่เซี่ยปิงลืมตา พลังลึกลับอันน่าพรั่นพรึงแผ่พุ่งออกมาเป็นสายสีทอง ราวกับต้องการเจาะผ่านความว่างเปล่าให้สิ้นซาก ทั้งหมดนี้เกิดจากการดูดซับโอสถทองคำควบคู่กับฝึกฝนมาหนึ่งคืนเต็ม พลังปราณแท้และความแข็งแกร่งของเขาจึงเพิ่มขึ้นหลายส่วน

“โอสถทองคำเป็นเหมือนสวรรค์ของฉันจริงๆ มันมีพลังบริสุทธิ์เป็นจำนวนมาก ทำเอายาเสริมปราณทั่วไปดูไร้ค่าไปเลยเมื่อเทียบกับมัน” ดวงตาของเซี่ยปิงเป็นประกายยินดี

เมื่อคืน เขาใช้โอสถทองคำหนึ่งขวดพร้อมกับฝึกวิชาหยางบริสุทธิ์ ความแข็งแกร่งและทักษะของเขาจึงก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว ผลลัพธ์ในหนึ่งคืนเทียบเท่ากับฝึกมาสามเดือน

ในโลกของผู้ฝึกตนโอสถทองคำจึงเป็นเหมือนยาวิเศษ

และด้วยคุณค่าอันมหาศาลของมัน ราคาต่อหนึ่งขวดจึงอยู่ที่ห้าแสนเหรียญรัฐบาลกลาง ซึ่งเป็นราคาที่คนธรรมดาไม่อาจเอื้อมถึง แต่ไม่ใช่ปัญหาสำหรับกลุ่มคนที่มีฐานะร่ำรวย

“การเดินทางไปเมืองจันทราทมิฬครั้งนี้ไม่เสียเปล่าจริงๆ เพราะมันทำให้ฉันได้โอสถทองคำมาสี่สิบขวด” เซี่ยปิงยิ้ม เดิมทีเขาตั้งใจไปเมืองจันทราทมิฬเพื่อซื้อโอสถทองคำโดยเฉพาะ แต่ผลปรากฏว่าเขาได้มันมาโดยไม่ต้องเสียเงินสักเหรียญ

นัยหนึ่งเหมือนลาภลอย แต่นัยหนึ่งก็เกือบทิ้งชีวิตไว้ที่นั่น โชคดีที่เขากลับมาอย่างปลอดภัย แถมยังได้โอสถทองคำมูลค่ายี่สิบล้านเหรียญรัฐบาลกลางติดมือมาด้วย

ด้วยตัวเลขจำนวนนี้ ต่อให้เขามีรายได้จากการเขียนนิยายเป็นกอบเป็นกำก็ต้องใช้เวลาอยู่พอสมควร

ฉะนั้นเขาต้องใช้มันอย่างระมัดระวัง หากเรื่องนี้รั่วไหลออกไป กลุ่มอำนาจมืดอย่างบริษัทหมีดำอาจส่งคนมาเคาะประตูถึงบ้าน และถ้าหากโดนรัฐบาลกลางคุมตัวไปตรวจสอบ เมื่อนั้นเขาจะตกอยู่ในอันตรายทั้งขึ้นทั้งล่อง

“ประเมินดูแล้ว ฉันอาจต้องใช้โอสถทองคำสามหรือสี่ขวดกับเวลาอีกหนึ่งเดือน เปิดเส้นลมปราณเส้นที่หก เพื่อเลื่อนระดับเป็นนักสู้ขั้นหก” ดวงตาของเซี่ยปิงเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

สาเหตุที่ต้องใช้เวลาหนึ่งเดือนก็เพราะว่า ร่างกายมนุษย์มีขีดจำกัดในการดูดซับ หากใช้โอสถทองคำติดต่อกัน มันจะส่งผลเสียต่อเขาโดยตรง

ทุกครั้งที่ใช้โอสถทองคำ เขาต้องใช้เวลาเจ็ดวันในการหลอมรวมมันให้เป็นพลังปราณบริสุทธิ์ ก่อนจะดูดซับเข้าสู่ร่างกายเพื่อพัฒนาทักษะกับความแข็งแกร่ง

หากดันทุรังใช้โอสถทองคำในครั้งเดียว ไม่เพียงส่งผลเสียต่อร่างกาย แต่ยังส่งผลกระทบต่อรากฐาน จากนั้นมันจะยากสำหรับเขาที่จะเลื่อนขั้นไปสู่ระดับนักรบ หรือขอบเขตการฝึกฝนที่สูงกว่านั้น

“จะมีวิธีไหนบ้างนะที่ช่วยให้เราดูดซับพลังปราณได้เร็วขึ้น” เซี่ยปิงคิด การทะลวงผ่านเป็นนักสู้ขั้นหกภายในหนึ่งเดือนอาจดูเร็วมากก็จริง แต่เขารู้สึกว่ามันยังไม่พอ

อย่าลืมว่าอีกสี่เดือนข้างหน้าจะถึงกำหนดสอบเข้าสถาบัน ขืนไม่รีบพัฒนาศักยภาพของตัวเองให้แข็งแกร่งกว่านี้ ผลคะแนนคงออกมาไม่ดีแน่ โอกาสที่จะเข้าเรียนในสถาบันอันดับต้นๆ แทบไม่มีเลย

“มันมีวิธีอยู่” เสียงของระบบดังขึ้นในหัว

เซี่ยปิงตกใจเล็กน้อย เขาไม่คิดว่าระบบจะเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาเอง ถามกลับไปว่า “วิธีนั้นคืออะไรพอจะบอกได้ไหม”

“มีทักษะที่เรียกว่า….หุบเหวกลืนกิน”

ระบบตอบ “มันคือทักษะป้องกันตัวอันทรงพลังขั้นสูงสุด คุณสมบัติของมันคือการดูดซับพลังปราณ และเปลี่ยนพลังโจมตีของศัตรูมาเป็นพลังของตัวเองได้”

“หากเผชิญหน้ากับศัตรูจนได้รับบาดเจ็บสาหัส ไม่ว่าจะเป็นจุดลมปราณ มวลกล้ามเนื้อ หรือกระดูก มันจะช่วยฟื้นฟูร่างกายที่เสียหายทั้งหมด นอกจากนี้แล้ว มันยังช่วยเพิ่มความเร็วในการดูดซับพลัง และส่งผลต่อความแข็งแกร่งของร่างกายด้วยเช่นกัน”

“กล่าวโดยสรุป ถ้าคุณเรียนรู้ทักษะป้องกันวิชานี้ได้สำเร็จ มันจะทำให้คุณพัฒนาการฝึกฝนของตัวเองไปอย่างก้าวกระโดด”

วิชาหุบเหวกลืนกินอย่างนั้นเหรอ….

ดวงตาของเซี่ยปิงสว่างวาบ ช่วยฟื้นฟูร่างกายเมื่อได้รับบาดเจ็บ และเพิ่มประสิทธภาพในการดูดซับพลัง นี่เป็นวิชาสารพัดประโยชน์ที่อยู่เหนือจินตานาการของเขา

อีกอย่าง เขาไม่เคยได้ยินว่ามีทักษะลึกลับเช่นนี้ในดาวหยานหวงมาก่อน แต่ถ้าทุกอย่างเป็นไปตามที่ระบบบอกมา มันจะช่วยเขาได้มากทีเดียว

เซี่ยปิงสงบสติอารมณ์ ถามว่า “วิชานี้ต้องใช้คะแนนความเกลียดชังมากแค่ไหน” เขารู้ ไม่มีสิ่งใดที่ได้มาโดยไม่มีข้อแลกเปลี่ยน และอะไรก็ตามเกี่ยวกับระบบ ย่อมมีค่าใช้จ่ายเสมอ

“หนึ่งล้านคะแนนความเกลียดชัง” ระบบตอบ

ปากเซี่ยปิงกระตุก “ทักษะป้องกันระดับสูงสุดราคาไม่ถูกเลยจริงๆ ปัญหาคือคะแนนความเกลียดชังของฉันอยู่ไกลจากความเป็นจริงซะเหลือเกิน” เขารู้สึกไร้เรี่ยวแรงอย่างไรบอกไม่ถูก

“ฟังก่อน” ระบบอธิบายต่อ

“มันเป็นราคาของทักษะทั้งเล่ม เราแนะนำให้คุณแลกแค่ส่วนแรกของวิชานี้ก่อน หลังจากนั้นค่อยแลกในส่วนที่เหลือ นี่คือส่วนลดจากทางระบบเสนอให้กับคุณ”

“ทำได้ด้วยเหรอ เหมือนกับเป็นการผ่อนชำระใช่ไหม” เซี่ยปิงรู้สึกมีความหวังขึ้นมาทันที ด้วยขอบเขตการฝึกฝนในปัจจุบันของตัวเขาเอง การแลกเปลี่ยนทักษะลับมาทั้งเล่มถือเป็นเรื่องฟุ่มเฟือยเกินตัว เขาในตอนนี้แค่ฝึกส่วนแรกได้ก็น่าจะเพียงพอแล้ว

“เอาล่ะ บอกฉันมาส่วนแรกที่ว่ามีราคาเท่าไหร่กัน”

ระบบตอบ “สามพันคะแนนความเกลียดชัง”

สามพันคะแนนความเกลียดชัง!

“ตอนนี้ฉันมีคะแนนความเกลียดชังอยู่เท่าไหร่” เซี่ยปิงถาม

“สองพันหกร้อยคะแนน ยังขาดอีกสี่ร้อยคะแนน” ระบบตอบอย่างตรงไปตรงมา

ขาดอีกสี่ร้อยคะแนนสินะ

คิดแล้วก็พาให้รู้สึกเสียดาย เขาอุตส่าห์ฆ่าคนของบริษัทหมีดำไปหลายคน ยังทำให้อีกฝ่ายเกิดการสูญเสียครั้งใหญ่ ปลุกปั่นความเกลียดชังจนได้รับคะแนนมามากมาย แม้จะใช้แลกยาล่องหนไปส่วนหนึ่ง แต่เขายังได้กำไรกลับมาไม่น้อย ทว่ามันก็ยังไม่พออยู่ดีสินะ

คำถามคือ….เขาจะหาอีกสี่ร้อยคะแนนมาจากไหน

“ใช่ พรุ่งนี้ไง!”

เซี่ยปิงเพิ่งนึกขึ้นได้ ดวงตาเป็นประกาย “เกือบลืมไปพรุ่งนี้วันจันทร์ ฉันต้องเป็นตัวแทนห้องเข้าร่วมการประลองของโรงเรียน ดูแล้วน่าจะมีคนมาชมการแข่งขันเป็นจำนวนมาก และฉันจะใช้โอกาสนี้ดึงดูดความเกลียดชังจากพวกเขา”

วิธีเพิ่มคะแนนความเกลียดชังไม่มีอะไรซับซ้อน คนยิ่งเยอะเท่าไหร่ยิ่งสร้างความเกลียดชังได้ง่ายขึ้นเท่านั้น พรุ่งนี้จึงเป็นโอกาสทองในการเก็บสี่ร้อยคะแนนที่เหลือ

“โจวไท่อัน”

เซี่ยปิงเหยียดยิ้มเย็น ไฟโทสะลุกโชนอยู่ในดวงตา “ถึงเวลาที่แกต้องชดใช้คำพูดของตัวเองแล้ว”