ย้อนปมอดีตที่แสนปวดร้าว
"พลอยมีผู้หญิงมาขอพบเธอน่ะเขาบอกว่าจะรออยู่ตรงสวนข้างตึก
ได้นัดใครไว้หรือป่าว"
น้ำฝนเพื่อนที่เป็พยาบาลและทำงานอยู่แผนกเดียวกับพลอยไพรินเดินมาหาเธอที่กำลังนั่งทำเอกสารอยู่บนโต้ะพร้อมบอกว่ามีคนมารอพบ
"ป่าวนะ พลอยไม่ได้นัดใครงั้นเดี๋ยวพลอยออกไปดูก่อนนะ"
พลอยไพรินวางเอกสารที่ทำอยู่และรีบเดินออกไปดูว่าใครมาหาเธอระหว่างเดินก็พลางคิดว่าใครเพราะเธอเองก็ไม่ค่อยได้รู้จักกับใครมากนักเพื่อนที่เรียนด้วยกันก็ห่างหายกันไปเพราะเธอไม่ค่อยได้ไปเจอเพื่อนเท่าไรหญิงสาวมัวแต่มุ่งทำแต่งานอย่างเดียวจะมีก็แต่ไปกินข้าวกับแฟนหนุ่มเธอบ้างเป็ครั้งคราวขนาดแฟนหนุ่มเธออยากให้ไปกินข้าวที่บ้านของเขาบ้างเธอยังตอบปฏิเสธไปหลายครั้งเลยเพราะเธอห่วงงาน
พลอยไพรินเดินมาถึงที่สวนข้างตึกของผู้ป่วยใน หญิงสาวกำลังมองผู้หญิงที่นั่งอยู่ตรงโต้ะหินอ่อนหญิงสาวไม่แน่ใจว่าผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าของเธอจะใช่คนที่มารอพบเธอหรือป่าวเพราะที่เห็นจากการแต่งตัวที่ใส่แบรนด์เนมทั้งตังแถมยังสวยยังกะนางแบบอีกแต่เธอนั่งอยู่ตรงนี้คนเดียวก็น่าจะเป็คนเดียวกันที่น้ำฝนบอกว่จะมารอพบเธอ
"ไม่ทราบว่าคุณได้มาขอพบฉันหรือป่าวคะ"
หญิงสาวตรงหน้าพลอยไพรินหันมามองเธอด้วยสายตาที่สำรวจตัวเธออย่างไม่เกรงใจ
"เธอเองหรอพลอยไพริน"
พลอยไพรินเมื่อได้ยินคำถามก็ถึงกับงงว่าผู้หญิงคนนี้รู้จักตัวเธอได้ยังไงแถมน้ำเสียงที่ถามก็ดูไม่เป็มิตรอีกทำให้หญิงสาวชักเริ่มอึดอัดขึ้นมาทันที
"เอ่อ ใช่ค่ะคุณมาพบชั้นมีธุระอะไรกับชั้นหรือป่าวคะ"
พลอยไพรินไม่อยากอยู่ตรงนี้นานในเมื่อผู้หญิงตรงหน้ามีธุระที่จะคุยกับเธอเธอก็อยากคุยให้จบๆไปเพราะเริ่มที่จะไม่ชอบน้ำเสียงและสายตาที่ผู้หญิงคนนี้แล้ว
"ชั้นชื่อฐิตา เป็คู่หมั้นของแผ่นดินและเราก็กำลังจะแต่งงานกันและชั้นก็กำลังท้องได้สองเดือนแล้วด้วย"
ฐิตาไม่พูดป่าวเธอโชว์ผลตรวจว่าท้องให้หญิงสาวตรงหน้าดูด้วยเมื่อพลอยไพรินได้ยินคำพูดที่เน้นถ้อยเน้นคำออกมาจากผู้หญิงตรงหน้าแถมยังมีหลักฐานยืนยันว่าเธอท้องจริงอีกด้วยเธอถึงกับหน้าซีดตัวชาไปในทันทีเหมือนมีใครมาจับร่างเธอขึงเอาไว้ยังไงยังงั้น
"แล้วเธอก็ควรที่จะเลิกยุ่งกับเค้าซะจะบอกอะไรให้นะว่าแผ่นดินเค้าไม่เคยคบใครนานหรอกเค้าแค่รักสนุกเท่านั้นเองที่ชั้นบอกเธอถือว่าเอาบุญเธอจะได้เลิกโง่ซะทีแผ่นดินเค้าเป็ถึงผู้บริหารของบริษัทB.D.D groupแล้วเธอเป็แค่เด็กกำพร้าที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้าคิดดูนะว่าระหว่างเธอที่เป็เด็กกำพร้าทำงานเป็พยาบาลกับชั้นที่เป็ทายาทนักธุรกิจเค้าจะเลือกใครเธอควรจะรู้ตัวเองนะว่าเธอควรอยู่ตรงไหนชั้น...ขอ...ตัว"
เมื่อฐิตาพูดจบเธอก็หันหลังเดินจากไปอย่างคนชนะพลางยิ้มเย้ยหญิงสาวที่กำลังร้องให้สะอึกสะอื้นอย่างสะใจพลอยไพรินทำอะไรไม่ถูกก็ได้แต่ยืนร้องให้ให้กับความโง่ของตัวเองหญิงสาวไม่มีแรงแม้แต่จะโต้ถียงกับคนตรงหน้าในเมื่อฐิตาบอกว่าเป็คู่หมั้นของคนรักของเธอแถมยังมีลูกด้วยกันอีกก็เท่ากับเธอคือมือที่สามคำนี้มันแล่นเข้ามาในสมองทำให้เธอหยุดร้องให้ไม่ได้ในตอนนี้
เธอรู้สึกเหมือนคนโง่ที่วาดฝันว่ามีรักที่ดีแต่กลับไม่ใช่เลยพลอยไพรินนั่งร้องให้อยู่ที่สวนสักพักก็ขอลากลับบ้านครึ่งวันเนื่องจากสภาพจิตใจของเธอตอนนี้ไม่พร้อมที่จะดูแลคนไข้เธอจึงขอลาพักดีกว่าที่จะงานแบบที่ยังกังวลอยู่
แผ่นดินที่กำลังถือกุหลาบแดงช่อโตลงมาจากรถเมื่อเห็นหญิงสาวที่ตนรักก็รีบเดินไปหาทันที
"พลอย กำลังจะเดินไปไหนครับ"
แผ่นดินทักทายหญิงคนรักของเขาด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม
"เอ่อ พลอยจะกลับบ้านค่ะ"
พลอยไพรินรีบเดินออกมาจากเขาอย่างรวดเร็วเพราะไม่อยากให้น้ำตามันไหลออกมาตอนนี้
และก็ไม่อยากคุยอะไรตอนนี้ด้วยเนื่องจากสภาพจิตใจเธอไม่พร้อมรับอะไรทั้งนั้นในตอนนี้แต่ก็โดนมือของเขารั้งไว้อยู่ดี
"พลอยฟังพี่นะพี่มีอะไรจะบอก"
ชายหนุ่มคุกเข่าตรงหน้าเธออย่างไม่ทันตั้งตัวกุหลาบช่อโตจากมือเขายื่นมาให้เธอ
"พลอยแต่งงานกับพี่นะ"
แผ่นดินที่ยื่นช่อดอกไม้ให้หญิงสาวถึงกับงงในสีหน้าของหญิงสาวที่ไม่มีอาการใสักนิดแถมทำสีหน้าไม่พอใจใส่เขาอีกด้วย
"พลอยว่าเราเลิกกันเถอะค่ะต่อไปนี้เราต่างคนต่างอยู่พลอยขอให้เื่ของเราจบลงด้วยดีนะคะ"
เมื่อหญิงสาวพูดเสร็จก็รีบวิ่งไปโบกแท็กซี่แล้วขึ้นรถไปทันทีทิ้งให้ชายหนุ่มที่กำลังคุกเข่าอยู่อึ้งทำอะไรไม่ถูกไปทันทีเขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับพลอยไพรินในวันที่เขารักเธอหมดหัวใจในวันที่เขาเลิกยุ่งกับผู้หญิงทุกคนเพื่อมาคบกับเธอและในวันที่เขาจะขอเธอแต่งงานเธอกลับปฏิเสธเขาอย่างหมดเยื่อใยโดยไม่บอกเหตุผลมันคืออะไรกันยังไงเขาก็ต้องได้คำตอบจากปากเธอให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นแต่ตอนนี้เขาทำอะไรไม่ถูกแล้วได้แต่ยืนอึ้งถือดอกกุหลาบช่อโตอยู่แบบนั้นผู้คนในโรงพยาบาลตอนนี้เริ่มมองมาทางเขาเป็ตาเดียวแต่ชายหนุ่มไม่สนใจอะไรแล้วตอนนี้
3K
