โครตพลังดวงตาเทพเจ้า

ตอนที่ 15 โต้เถียงด้วยอารมณ์เมื่อได้ยินคำพูดนั้นของหลินเหยา ฟางเฉียนโหรวและเซิงห่าวก็ปล่อยมือกันและกันราวกับถูกไฟฟ้าช็อตใบหน้าของเซิงห่าวนั้นแดงมานานแล้ว เมื่อตอนที่ฟางเฉียนโหรวจูงมือเขา ภายในใจเขานั้นก็มีความรู้สึกแปลกประหลาด เพียงแค่มือเล็กๆที่เรียบเนียนอ่อนนุ่มของฟางเฉียนโหรวที่หลงเหลืออยู่กลางฝ่ามือเขาในความรู้สึกนี้ทำให้เขาไม่ค่อยเต็มใจที่จะปล่อยมือเท่าไรนักแต่ทว่าฟางเฉียนโหรวมัวแต่กังวลเกี่ยวกับหลินเหยาอยู่ตลอด ทำให้ไม่ได้ตระหนักถึงการสัมผัสอย่างสนิทสนมอย่างนี้ของตัวเองกับเซิงห่าว แม้ว่าหลังจากนั้นจะพบหลินเหยาแล้วก็ตาม แต่เธอก็ไม่ได้ปล่อยมือของเซิงห่าวในทันทีหลังจากที่ถูกหลินเหยาพูดประโยคนั้นออกมา ถึงแม้ว่าฟางเฉียนโหรวจะปล่อยมือของเซิงห่าวไปแล้ว แต่ภายในใจกลับดูเหมือนว่าจะมีเมล็ดพันธุ์แตกออกมาเล็กน้อยจนเกิดเป็นช่องว่าง เมื่อมองไปที่ใบหน้าแดงก่ำของเซิงห่าว แก้มของเธอก็อดไม่ได้ที่จะมีอาการร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อตอนที่กำลังกังวลเรื่องหลินเหยา แต่ภายในใจกลับยังรู้สึกสงบนิ่งมาก และเมื่อคิดอย่างละเอียดดูอีกครั้งดูเหมือนเวลาที่เซิงห่าวอยู่ข้างกายนั้นเขาจะทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยหลังจากที่มองตากันอย่างเคอะเขิน ในที่สุดฟางเฉียนโหรวก็ได้สติกลับคืนมา เธอก็เคาะไปที่หัวเล็กๆของหลินเหยาหนึ่งที และพูดด้วยความโมโหว่า: “ทำไมเธอถึงวิ่งไปทั่วอย่างนี้ละ! ที่นี่มีผู้คนมากมายขนาดนี้ ถ้าเกิดพลัดหลงกันจะทำยังไง!”“ถ้าเกิดพลัดหลงกันก็แค่โทรศัพท์หาน่ะพี่สิ!” หลินเหยามุ่ยปากในขณะที่สัมผัสศีรษะของตัวเองไปด้วย แล้วตอบกลับมาอย่างไม่แยแสอะไรเลยเมื่อฟางเฉียนโหรวได้ฟังแล้วก็รู้สึกว่ามีเหตุผลอยู่นิดหน่อยเมื่อได้เห็นคนตรงหน้าเหล่านั้นต่างทำเหมือนที่หลินเหยาทำไปเมื่อกี้ ทุกคนต่างชี้ไปที่กองหินกองนั้น บางคนก็โน้มตัวไปข้างหน้าและเข้าไปดูกองหินพวกนี้อย่างละเอียดใกล้ๆเธอถามขึ้นอย่างสงสัยเล็กน้อยว่า: “เธอมาทำอะไรตรงนี้? หินพวกนี้มีอะไรน่าดูอย่างนั้น เหรอ.....”“พวกนี้คือแร่ดิบของหยกเจไดต์! มันยังเป็นเพียงแค่แร่น่ะ.....” เมื่อหลินเหยาได้ยินฟางเฉียนโหรวถามขึ้นมาเธอก็อธิบายอย่างคนมีประสบการณ์มาก　　เมื่อได้ยินคำอธิบายของหลินเหยาแล้ว เธอเคยได้ยินมาว่าหยกเจไดต์นั้นสวยงามนึกไม่ถึงว่าจะถูกขุดออกมาจากหินพวกนี้ ฟางเฉียนโหรวจ้องมองไปยังหินที่น่าเกลียดเหล่านั้นอย่างอยากรู้อยากเห็นเซิงห่าวที่อยู่ด้านข้างนั้นได้ฟังไปด้วยและใช้ทักษะการสแกนมองไปที่หินเหล่านี้ไปด้วย ภายใต้การมองในครั้งนี้ มันทำให้เขารู้สึกราวกับว่าได้มองเห็นโลกใบใหม่อีกใบกองหินกองใหญ่ที่อยู่ตรงหน้านั้น ภายใต้ทักษะการสแกนเผยให้เห็นสีสันที่งดงามมากมายของหยกเจไดต์“พวกแร่ดิบพวกนี้เรียกว่าพนันหิน หินที่ออกมาจากเหมืองทั้งหมดอาจจะมีหยกเจไดต์อยู่ในนั้น แต่ว่าข้างในอาจจะไม่มีก็ได้ หรือว่ามีหยกเจไดต์แต่กลับมีมูลค่าที่ไม่ได้มากสูงนัก ดังนั้นเมื่อมีการซื้อขายแบบที่ยังเป็นแร่อยู่ ก็จะมีความเสี่ยงด้วย คล้ายกับการเล่นพนันด้วยเงินเหมือนกัน......”ตระกูลหลินนั้นทำการค้าด้านอัญมณี หยกเจไดต์นั้นก็เป็นธุรกิจหลักของครอบครัวอย่างหนึ่ง เมื่อตอนหลินเหยายังเด็กหลินรั่วเฉินก็ได้เริ่มพาเธอเข้าร่วมกิจกรรมการพนันหินนี้แล้ว สำหรับเส้นทางนี้แล้วนั้นหลินเหยาก็ถือได้ว่าเข้าวงการมากว่าครึ่งทางแล้ว ที่พูดออกมานั้นล้วนเป็นระเบียบแบบแผนผู้คนด้านข้างบางคนที่ได้ฟังเด็กสาวอายุน้อยที่เหมือนกับผู้เชี่ยวชาญคนนี้อธิบายเรื่องการพนันหิน ให้มีความรู้สึกแปลกประหลาดเล็กน้อย แต่ทว่าก็มีผู้ชมบางคนที่ไม่ค่อยเข้าใจในสิ่งนี้ได้ฟังไปด้วยและยังมีถามคำถามที่ถูกยกขึ้นมามากมายนี้ไปด้วยหลินเหยาไม่มีปัญหาในการเป็นครูที่ดีเลยแม้แต่น้อย คนยิ่งมาก เธอก็ยิ่งพูดอย่างขะมักเขม้น“หยกเจไดต์อันนี้นะ ตามหลักแล้วต้องดูที่สี สายพันธุ์ น้ำ ดิน และงานทั้งหมดห้าด้านนี้.....”เซิงห่าวฟังไปด้วยและสำรวจหยกเจไดต์ที่อยู่ตรงหน้าไปด้วย ภายใต้การพิสูจน์และการยืนยันที่ตรงกัน เป็นเรื่องง่ายที่จะเข้าใจมาตรฐานการประเมินของหยกเจไดต์เหล่านี้ที่เรียกว่า "สี" ก็คือสีของหยกเจไดต์ สีพื้นฐานมีหลายสีเช่นแดง เขียว ม่วง ขาว ดำ เป็นต้น ตามสีทึบและอ่อนยังเรียกได้ว่า เขียวหัวใจ เขียวเหลืองดวงอาทิตย์ เขียวมรกต เขียวอ่อน เขียวอมน้ําเงิน เขียวเป็นมันขลับ แดงมรกต เหลืองมรกต ไม่มีสีเป็นต้น นอกจากนี้ยังมีคำเฉพาะในการระบุ"สี" นั่นคือ "เข้ม สม่ำเสมอ สว่าง สมมาตร” ความหมายคือต้องเข็มและไม่อ่อน สีต้องเสมอและไม่เพี้ยน สดใสและไม่มืดมน สมมาตรและไม่ผสมกัน ดังนั้นถึงดีที่สุดองค์ประกอบของเม็ดหยกเจไดต์มีระดับความหนาแน่นที่คาบระหว่างกันเรียกว่า "สายพันธุ์" แบ่งออกเป็นสายพันธุ์เก่า สายพันธุ์ใหม่และเก่า สายพันธุ์ใหม่ สามประเภท ระดับความหนาแน่นของหยกเจไดต์ ก็เหมือนกับอธิบายถึงแตงโมที่ยังไม่สุก โครงสร้างคือแก่หรืออ่อนสิ่งที่เรียกว่า"น้ำ"คือระดับความใส หรือเรียกอีกอย่างว่า "ต้นน้ำ" ตามระดับความโปร่งใสนั้นยิ่งใสยิ่งดี“ส่วน "ดิน" นี้ หมายถึงการจัดระดับที่ครอบคลุมในเรื่องสี สายพันธุ์ น้ำทั้งสามด้านของหยกเจไดต์ โดยพื้นฐานนั้นความโปร่งใสจะมี พื้นกระจก ใสต่ำของพื้นน้ำแข็ง โปร่งแสงของดินเหนียว โปร่งใสเล็กน้อยของต้นเอิร์ทนัต และไม่โปร่งใสของดินแห้งทั้งหมดห้าระดับมาตรฐาน......” ในขณะนี้หลินเหยาคล้ายกับผู้เชี่ยวชาญท่านหนึ่ง เมื่อกำลังอธิบายความรู้ระดับมืออาชีพเหล่านี้ กับภาพลักษณ์ในวันเก่าๆของเด็กซุกซนนั้นช่างแตกต่างราวกับเป็นคนละคนกัน"สำหรับ 'งาน' นี้ก็คืองานฝีมือ ในตอนนี้การแกะสลักและขัดเงาจะทำเมื่อต้องการสร้างเครื่องประดับเท่านั้น มีความสัมพันธ์กับการพนันหินไม่มากนัก......"หลินเหยายิ่งพูดยิ่งฮึกเหิม ในฉับพลันนั้นได้ยินเสียงเยาะเย้ยดังขึ้น: “เด็กน้อย มีความรู้แค่รู้งูงูปลาปลา”เมื่อได้ยินดังนี้ ดวงตาของหลินเหยาก็ฉายแววโกรธเกรี้ยวขึ้นมาทันที เมื่อหันไปก็เห็นว่าเขายังเป็นชายหนุ่มอายุน้อยกว่า 20 ปีที่กำลังนั่งยองๆอยู่บนพื้นโดยมือถือไฟฉายที่ส่องสว่างและมองไปที่แร่ก้อนหนึ่งในมือ“นายพูดว่าใครคือเด็กน้อยขนน้อยกันห๊ะ! นายมีขนขึ้นกี่เส้นกัน!” หลินเหยาอายุยังน้อย สำหรับคำพูดที่คลุมเครือที่บางคนรู้จักแต่กลับไม่ค่อยเข้าใจ เพียงแค่ต้องการจะหักล้างมันโดยสัญชาตญาณคาดไม่ถึงว่าเธอจะพูดคำนี้ออกมา แต่กลับเรียกเสียงหัวเราะจากผู้คนรอบข้างได้เป็นอย่างดีเห็นได้ชัดว่าชายหนุ่มคนนั้นถูกยั่วโมโหด้วยคำพูดของหลินเหยา เขาลุกขึ้นยืนและจ้องมองหลินเหยาอย่างโกรธเกรี้ยวในระหว่างสายตาคู่นั้น เขามองไปเห็นเซิงห่าวที่ยืนอยู่ข้างหลินเหยา แววตาก็เปลี่ยนไปในทันทีในความจริงแล้วเมื่อเฉิงจื่อหาวเริ่มเปิดปากออกมา เซิงห่าวแค่ได้ยินก็รู้แล้ว อย่างน้อยทั้งสองคนก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นกันมาถึงสามปี อีกทั้งเฉิงจื่อหาวยังเป็นศัตรูของเซิงห่าว เสียงของเขาเซิงห่าวจะฟังไม่ออกได้อย่างไรกันเมื่อเห็นเฉิงจื่อหาวจ้องมองมาที่ตัวเอง ดวงตาของเซิงห่าวก็รี่เล็กลง มีรอยยิ้มปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขาอย่างเย็นชา: “คุณชายเฉิงก้าวร้าวกับเด็กผู้หญิงขนาดนี้ ไม่เปลี่ยนไปสักนิดเลยจริงๆ.....ยังคงต่ำตมอยู่อย่างนั้น!”เมื่อได้ยินคำพูดของเซิงห่าว การแสดงออกบนใบหน้าของเฉิงจื่อหาวดูเหมือนกับถูกบดด้วยรถบดถนนมากจนเกินไปจนหน้าหงิกงอเข้าด้วยกัน จากที่เเต่เดิมหน้าขาวผ่องกลับเปลี่ยนเป็นสีของตับหมูหลังจากที่อดทนอดกลั้นมานาน สีหน้าของเฉิงจื่อหาวก็ค่อยๆฟื้นกลับมาเป็นปกติ เขาพูดออกมาอย่างเย็นชาว่า: "ฉันก็แค่เตือนเธอเล็กน้อย พึ่งหัดเรียนรู้แค่ผิวเผินก็ออกมาโอ้อวด คนที่มาดูแร่ที่นี่ทุกคนล้วนแต่เป็นผู้เชี่ยวชาญ คนนอกวงการเหมือนพวกคุณอย่างนี้มีไม่ค่อยมากนักหรอก!”“นายว่าใครเป็นคนนอกวงการกัน! คุณหนูอย่างฉันก็เริ่มเดิมพันหินตั้งแต่อายุหกปี ฉันก็เคยตัดแร่มาแล้ว ได้เห็นหินที่ตัดแล้วมามากกว่านายอีก!” เมื่อหลินเหยาได้ยินเฉิงจื่อหาวบอกว่าเธอคือคนนอกวงการ ย่อมรู้สึกไม่พอใจเป็นมากแน่นอน"เหอะเหอะ!" เฉิงจื่อหาวหัวเราะออกมาอย่างเย็นชา “อย่าคุยโม้โอ้อวดนักเลย หากมีความสามารถตอนนี้ก็ลองเลือกมาดูสักอันสิ!”เหตุผลก็เพราะว่าอยู่ด้วยกันกับเซิงห่าว คำพูดของหลินเหยาในความคิดเขาแล้วล้วนเป็นคำคุยโม้โอ้อวดทั้งนั้น“นายกล้าพนันกับฉันไหมล่ะ!” หลินเหยากล่าวท้าทายกลับไปทันทีการโต้เถียงด้วยอารมณ์ของหนุ่มสาวในตอนแรกนั้นกลายมาเป็นการพนันไปแล้ว หลังจากนั้นก็ได้เริ่มเปิดลานพนันขึ้นมาในทันที....

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 15 โต้เถียงด้วยอารมณ์

นิยายแนะนำ

โครตพลังดวงตาเทพเจ้า

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 15 โต้เถียงด้วยอารมณ์

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้