กอล์ฟพาตัวเล็กกลับไปที่รถเก๋งและรีบขับออกไป ปล่อยให้คิมและลูกน้องอีก 2 คนจัดการเก็บกวาดที่เหลือให้เสร็จ ซึ่งในระหว่างที่พาเล็กออกมากอล์ฟก็ได้ใช้เนคไทที่ติดมากับรถ มัดมือเล็กไขว้หลังและปิดตาไว้ แต่ถึงแม้ว่าจะปิดตา เล็กก็สามารถััได้ว่าทางที่รถกำลังแล่นไปนั้น มันเป็คนละทางกับที่เธอมา สักพักรถจอดสนิทกอล์ฟเดินอ้อมมาเปิดประตูและถอดผ้าปิดตาของเล็กออก ทันใดนั้นเองเธอก็พบว่าตอนนี้ เธอได้มาอยู่หน้าบ้านของตัวเองแล้วและที่ทำให้เธอใมากก็คือแม่บัวกำลังยืนยิ้มรอเธอกลับเข้าบ้านอยู่
"แม่!!นี่มันอะไรกัน?"
"ฉันเป็คนโทรหากอล์ฟเอง แกเล่นหายออกไปจากบ้านทั้งวันแบบนี้ ฉันก็เป็ห่วงน่ะสิ ฉันก็เลยโทรตามกอล์ฟให้เค้าไปตามหาแกไง แล้วนี่แกไปไหนมาทำไมถึงมีสภาพ เป็แบบนี้?"
"ไปงานลอยกระทงน่ะครับแม่บัวคนเยอะมากเลยนะครับ เล็กไปกับเพื่อนและก็คนชื่อเกมด้วยนะครับ" แม่บัวได้ยินอย่างนั้นก็ตาถลนออกมาทันควัน เธอรีบดึงแขนเล็กเข้าไปคุยใกล้ๆอย่างกระซิบกระซาบเพื่อไม่ให้กอล์ฟได้ยิน
"ฉันบอกแกแล้วใช่ไหม ว่าให้แกเลิกติดต่อกับมัน แกอยากให้มันเจ็บตัวนักหรือไง ฮ้ะ!!" คำพูดที่แม่บัวขู่มันทำให้เล็กย้อนคิดถึงภาพเหตุการณ์ตอนนั้นอีกครั้ง น้ำตาของเธอล้นเอ่อไหลออกมาทั้งสองข้างแก้ม เล็กหันไปมองแม่บัวผ่านม่านน้ำตาใสๆที่มันกลั้นเอาไว้ไม่อยู่อีกต่อไป
"ต่อไปนี้แม่ไม่ต้องกลัวแล้วแหละ ว่าเล็กจะแอบไปหาเกมหรือติดต่อกับเกมอีก จากนี้ต่อไปหนูจะไม่มีวันได้เจอ ได้คุยหรือติดต่อกันอีกแล้ว เกมตายแล้วแม่ แม่พอใจหรือยัง!!!" เล็กะโออกมาสุดเสียงพร้อมกับปาดน้ำตาที่แก้ม เพื่อที่จะหันไปมองหน้ากอล์ฟที่ยืนหน้านิ่งเหมือนไม่รู้สึกอะไร เล็กหันกลับมามองหน้าแม่บัวอีกครั้งก่อนจะรีบวิ่งขึ้นบ้านไปและทำท่าจะไม่อยากเจอผู้คนอีก
"อะไรของแกเนี่ย เดี๋ยวอย่าเพิ่งไป ลงมาคุยกับฉันให้รู้เื่เดี๋ยวนี้ แกพูดอะไรออกมาน่ะ กลับมาอธิบายให้ฉันฟังเดี๋ยวนี้นะ!!"
"ช่างเถอะครับแม่บัว เล็กเค้าคงจะเหนื่อย เดี๋ยวยังไงผมขอตัวกลับก่อนนะครับและเดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะมาหาเล็กใหม่ สวัสดีครับ"
"ได้จ้ะ มาได้ตลอดเลยนะ แม่ขอบใจมากที่พาเล็กมาส่งจ้ะ" กอล์ฟยิ้มแห้งๆก่อนจะเดินกลับไปที่รถและสั่งให้คิมขับรถออกไป ในระหว่างที่กอล์ฟออกไปพ้นตัวบ้านแล้ว แม่บัวก็รีบวิ่งหน้าตาตื่นขึ้นไปหาเล็กข้างบนบ้าน เพื่อจะเค้นเอาความจริงว่าสิ่งที่เธอพูดมันคืออะไรกันแน่ ซึ่งทันทีที่แม่บัวขึ้นมา เธอก็เห็นเล็กเอาแต่ร้องไห้ฟูมฟายอยู่คนเดียว
"นี่แกเป็บ้าอะไรเนี่ย มานั่งร้องไห้คนเดียวทำไม แล้วทำไมถึงไม่ขอบคุณกอล์ฟที่พาแกมาส่งบ้าน ถ้าเขาไม่ไปรับแกป่านนี้แกจะอยู่ที่ไหน แกจะกลับมายังไง รู้ตัวบ้างไหม ฮ้ะ!! แล้วที่แกบอกว่าเกมตายแล้ว แกจะพูดอะไร!!"
"เล็กอยากอยู่คนเดียว แม่ลงไปได้ไหม?"
"ฉันถามแกอยู่นะเล็ก เกมตายได้ยังไง!!?"
"แม่จะมาถามเหตุผลเล็กทำไม แม่ไม่รู้จริงๆหรอว่าเกมตายเพราะอะไร แม่คิดไม่ได้จริงๆ หรือว่าเงินที่เขาให้แม่มันบังตาบังใจแม่หมดแล้ว หนูต้องขอบคุณคนที่พรากหนึ่งชีวิตไปจากหนู ไปจากครอบครัวของเขางั้นหรอแม่! เกมโดนกอล์ฟยิงตายต่อหน้าต่อตาหนูเลย แม่ได้ยินไหม!!เกมโดนว่าที่ลูกเขยสุดที่รักของแม่ฆ่าตายยังไงล่ะ!!" แม่บัวถึงกับอึ้งไปพักใหญ่ เพราะเธอไม่เคยเห็นเล็กมีอาการควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้แบบนี้มาก่อน และเหมือนว่าตอนนี้ เล็กจะไม่สนใจอะไรอีกแล้วเพราะดวงใจของเธอนั้นมันได้ตายจากเธอไปแล้ว เธอกลายเป็คนที่ไม่มีความรู้สึกอีกต่อไป เธอทำทุกอย่างที่อยากจะทำ โวยวาย ปาข้าวของจนแม่บัวเองก็ใและคิดว่าเธอเป็บ้าไปซะแล้ว
"นี่แกเป็อะไรของแกเนี่ย ฉันไม่เชื่อ เป็ไปไม่ได้เด็ดขาด คนนิสัยดีอย่างกอล์ฟน่ะหรอจะฆ่าคนได้ ไม่มีทาง!!ที่แกโกหกเพราะแกไม่อยากแต่งงานกับเขาใช่ไหม!!"
"นี่แม่ยังจะพูดเื่นี้อีกหรอ!! แม่ก็รู้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา หนูไม่เคยคิดอะไรกับกอล์ฟเลย แม่พูดเองเออเองไปทั้งนั้นจนถึงตอนนี้หนูก็ยังมั่นใจว่าหนูไม่ได้รักเขาและจะไม่มีวันรักด้วย!! แม่จำไว้เลยนะ ว่าแม่จะบังคับได้แค่ตัวหนูเท่านั้น แต่แม่จะบังคับใจหนูไม่ได้อีกเด็ดขาด!! อ้า!!!!!!ฮือฮือฮือ .ฮือฮือ!!!" ทันทีที่แม่บัวเห็นว่าเธอควบคุมสติอารมณ์เล็กไม่อยู่แล้ว เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากโทรตามกอล์ฟให้กลับมาที่บ้านอีกครั้งและไม่นานกอล์ฟก็มาถึง เขารีบเดินตรงขึ้นไปหาเล็กกับแม่บัวบนบ้านทันที
"เกิดอะไรขึ้นครับแม่บัว เล็กเป็อะไรหรอครับ?"
"แม่ก็ไม่รู้เหมือนกัน ั้แ่กลับมาก็โวยวาย ปาข้าวของไม่หยุดเลย ก่อนหน้านี้มันเกิดอะไรขึ้นหรอกอล์ฟ?"
"แม่บัวใจเย็นๆนะครับ เดี๋ยวผมจัดการให้ เล็กเป็อะไร ไม่สบายหรอ ไปหาหมอไหมเดี๋ยวกอล์ฟพาไป"
"มึงยังจะถามอีกหรอว่ากูเป็อะไร ก็เพราะมึงไงที่ทำให้กูเป็แบบนี้ มึงทำแบบนั้นกับเกมได้ไง มึงฆ่าเขาทำไม มึงฟังกูเลยนะกอล์ฟ ต่อจากนี้มึงจะไม่ได้เจอหน้ากูอีก!!" เล็กเปิดลิ้นชักหัวเตียงและหยิบคัตเตอร์มา เธอขาดสติจนกระทั่งว่าจะเอาคัตเตอร์กรีดไปที่คอของตัวเอง แต่เเม่บัวเข้ามากระชากแขนและแย่งเอาคัตเตอร์จากเธอไว้ได้ทัน แต่เล็กไม่ยอมแพ้ เธอใช้มืออีกข้างควานไปหยิบกรรไกรเล็กมาเพื่อจะเเทงตัวเอง เเต่คิมได้ล็อกเเขนเธอไว้ก่อน
"นี่แกเป็บ้าอะไรไปเนี่ยเล็ก ตั้งสติหน่อยสิ เฮ้ย!!"
"เอายังไงดีครับคุณกอล์ฟ?" กอล์ฟมองการกระทำของเล็กและหยุดเธอไม่ได้จริงๆ เพราะตอนนี้อารมณ์ของเล็กมันแปรปรวน บ้าคลั่งและเสียสติมาก หลังจากนี้ก็ไม่รู้ว่าเล็กจะทำอะไรบ้าง เขาจึงตัดสินใจขั้นเด็ดขาด
"พาเล็กกลับไปที่บ้านฉัน!!" สิ้นประโยคของกอล์ฟ ทั้งเเม่บัว คิมและตัวเล็กเองหันมามองหน้ากอล์ฟพร้อมๆกันและเเน่นอนว่า มันไม่ใช่สิ่งที่เล็ก้า เธอยิ่งโวยวายหนักกว่าเดิมจนตอนนี้ชาวบ้านที่อยู่ใกล้ๆเริ่มได้ยินเสียงเธอและพากันแห่มาดูซะแล้ว
"กูไม่ไป!! ปล่อยกูเดี๋ยวนี้นะ ออกไปจากห้องของกู ไอ้พวกชาติหมา สารเลว มึงฆ่าคนที่กูรักทำไม ออกไปห่างๆตัวกู ออกไป!!"
"ขอโทษนะครับแม่บัว แต่ผมคิดว่าเล็กน่าจะมีอาการแปลกๆ ผมจึงอยากให้เล็กไปอยู่ในความดูแลของผมก่อน เพราะถ้าปล่อยเธอไว้ที่บ้านกับแม่บัว เธออาจจะคุ้มคลั่งจนทำร้ายแม่บัวก็ได้นะครับ แม่บัวไม่ต้องห่วงนะครับผมจะดูแลเล็กอย่างดี"
"ก็ได้จ้ะ งั้นแม่ฝากด้วยนะกอล์ฟ"
"ไม่!!กูจะไม่ไปไหนทั้งนั้น กูจะไม่ไปกับมึงด้วย ถอยออกไปอย่ามาแตะต้องตัวกู ออกไป!!เฮือก!!" เล็กใช้แรงทั้งหมดไปกับการปาข้าวของและระบายอารมณ์ความเสียใจของเธอออกมา ซึ่งในตอนนี้เธอเหลือพลังงานอยู่น้อยนิดมากแล้ว ทำให้เธออ่อนแรงลงและหมดสติไปในที่สุด แม่บัวที่เห็นอย่างนั้นก็ใมาก เพราะเธอไม่เคยเห็นลูกสาวของเธอเป็แบบนี้มาก่อน ทางด้านกอล์ฟก็รีบอุ้มตัวของเล็กลงไปที่รถ..ก่อนจะหยิบเงินที่หน้าเก๊ะรถ ออกมาให้แม่บัวอีกเกือบ 40,000 บาท วินาทีนั้นแม่บัวตาลุกวาว เธอลืมแม้กระทั่งความเจ็บป่วยของลูก เล็กถูกพาตัวไปที่บ้านของกอล์ฟ โดยที่เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเธออีก อย่าลืมมาเอาใจช่วยเล็กใน EP หน้าด้วยนะคะ
1K
![เกิดใหม่ชาตินี้ ขอเป็นเศรษฐีนีในยุค 80 [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727034_54386757.webp)