ตอนที่ 19 ไม่มีมณฑลนี้
“รัฐบาลกลาง้าอะไร?”
หยางเฟยถามตรงๆ หลังจากที่เห็นหลินหวาน
“รัฐบาลกลาง้าร่วมมือกับคุณ”
หลินหวานตอบตรงๆ เธอไม่มีเหตุผลที่จะต้องปิดบังเป้าหมายของตัวเอง
หลังจากที่หลินหวานรายงานเื่หุ่นยนต์ของหยางเฟย หัวหน้าของเธอก็สั่งเธอว่า ‘เธอได้รับหน้าที่เป็คนกลางระหว่างหยางเฟย และรัฐบาลกลาง ถ้าทำได้ดีเธอจะได้ตำแหน่งคืน’ เมื่อได้รับคำสั่งหลินหวานก็ตอบตกลงแบบไม่ลังเล เื่ที่เกิดขึ้นคือเหตุผลที่เธอกลับมายืนต่อหน้าหยางเฟยอีกครั้ง
“ร่วมมือ ร่วมมือยังไง”
หยางเฟยถาม
“รัฐบาลกลางจะจัดพื้นที่ให้คุณ คุณสามารถเลือกเกาะที่อยู่ในอำนาจของประเทศจีนได้ 1 เกาะ หลังจากเลือกแล้วเกาะนั่นจะกลายเป็ของคุณ คุณจะทำอะไรที่นั่นก็ได้ และทางรัฐบาลกลางจะให้ทหารเรือปกป้องเกาะเอาไว้ จะไม่มีใครเข้าไปในอาณาเขตของคุณ”
หลินหวานพูด
“เป็ข้อเสนอที่ดี แต่! ดีสำหรับรัฐบาลกลางไม่ใช่ผม ให้เกาะงั้นเหรอ!? พูดซะพวกตัวเองเป็พวกใจดีเลย เหตุผลที่ให้เกาะผมก็คงเพราะ้าแยกผมออกจากคนจำนวนมาก วันไหนรัฐบาลกลางอยากกำจัดผมก็แค่ส่งนิวเคลียร์ไปบึม ส่วนเื่กองทัพเรือปากบอกว่าปกป้องแต่จริงๆ แล้วมันคงไม่ใช่ หน้าที่จริงๆ ของกองทัพเรือคงเป็เฝ้าระวัง ไม่ใช่ปกป้อง เหอ! ไม่มีข้อเสนอที่จริงใจเลยสักข้อ”
หยางเฟยพูด ท่าทางของเขายังเป็ปกติ ไม่ได้แสดงความโกรธหรืออาการไม่พอใจออกมา
“คุณเข้าใจผิดแล้วคุณหยาง รัฐบาลกลางไม่ได้วางแผนฆ่าคุณ อีกอย่าง เื่กองทัพเรือคุณสามารถเลือกได้ว่าจะให้พวกเขาอยู่ หรือให้พวกเขาไป พวกเขามีหน้าที่ปกป้องคุณไม่ใช่เฝ้าระวังคุณ”
หลินหวานอธิบาย ต้องรู้ก่อนว่า หลินหวานคนนี้คือคนที่เจรจาเก่งที่สุดในหน่วยลับของประเทศจีน เหตุผลที่เธอโดนส่งมาที่นี่ครั้งที่แล้วก็เพื่อเจรจากับหยางเฟย แต่เธอยังไม่ทันได้เริ่มเพื่อนของเธอก็ทำเสียเื่หมด เธอเลยไม่ได้แสดงความสามารถของเธอ
“เกาะไหนก็ได้ใช่ไหม?”
หยางเฟยถาม
“ใช่ค่ะ”
หลินหวานเริ่มมีความหวัง
“ผม้าเกาะฮ่องกง”
หยางเฟยพูดความ้าของตัวเอง
“คือ…”
หลินหวานพูดไม่ออก เธอไม่คาดคิดมาก่อนว่าผู้ชายด้านหน้าของเธอจะข้อเกาะฮ่องกง ต้องรู้ก่อนว่า ตอนนี้คือปี 2005 เกาะฮ่องกงยังเป็สถานที่ที่ถูกเรียกว่า ‘ศูนย์กลางทางการเงินฝั่งตะวันออก’ บนเกาะมีบริษัทมากมายตั้งอยู่ ถ้ารัฐบาลกลางประกาศยกเกาะฮ่องกงให้หยางเฟย มันคงมีเื่ปวดหัวจำนวนมากตามมาแน่
หลินหวานส่ายหน้าของเธอ จากนั้นก็พูดขึ้นว่า
“พวกระดับสูงของรัฐบาลกลางไม่ยอมรับข้อเรียกร้องนี้แน่ เปลี่ยนเป็ที่อื่นได้ไหมค่ะ”
“ไม่ยอมก็แปลว่าพวกเขากลับคำพูดของตัวเอง ผมไม่ร่วมมือกับพวกที่กลับคำพูดของตัวเอง ประตูอยู่ที่ด้านหลังของคุณ เชิญ! ผมไม่ส่ง!”
หยางเฟยพูดแบบไม่พอใจ ระหว่างพูดเขาก็ชี้ไปที่ประตูทางเข้าออก
“คุณหยางคุณสามารถขะ-”
“ประตูอยู่ทางนั้น”
ก่อนที่หลินหวานจะพูดจบ หยางเฟยก็พูดขัดขึ้นก่อน การพูดครั้งนี้แตกต่างจากเมื่อครู่การพูดครั้งนี้คือน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเ็า
“…ค่ะ”
หลินหวานจำใจตอบ หลังจากได้ยินน้ำเสียงเ็าของหยางเฟยเธอก็รู้ได้ทันทีว่าพูดอะไรต่อไปก็เปล่าประโยชน์ เพราะในตอนนี้หยางเฟยไม่้าเจรจากับเธอแล้ว
….
“ถอยไป ถ้าพวกแกไม่ถอยฉันจะชนพวกแก”
เมื่อหลินหวานออกมาจากบ้านของหยางเฟย เธอก็เห็นชายคนหนึ่งกำลังะโใส่พวกหุ่นยนต์อยู่ ทันทีที่เห็นหลินหวานก็รีบวิ่งไปทางชายที่กำลังะโอยู่ทันที เธอรู้ดีว่าพวกหุ่นยนต์น่ากลัวขนาดไหน ถ้าชายคนนั้นทำให้พวกมันโกรธชายคนนั้นคงตายอย่างอนาถ
“เดี๋ยวก่อนค่ะ”
หลินหวานพูด
“เธอเป็ใคร?”
ชายที่ะโอยู่ถาม ชายที่ะโอยู่ตอนนี้ก็คือคนขับรถของ ซูหลิงหลิง และในตอนนี้ซูหลิงหลิงก็กำลังนั่งอยู่ในรถที่อยู่ด้านหลังของเขา
“ฉันเป็ตำรวจ”
หลินหวานแสดงบัตรตำรวจของเธอให้คนขับรถดู ในตอนนี้ หลินหวานรู้สึกว่าตัวเองโชคดีมากที่มีบัตรตำรวจหน่วยปราบปรามความไม่สงบ ถ้าเธอไม่มีบัตรตำรวจอยู่ในมือเื่คงวุ่นวายมาก
“พวกคุณทั้งหมดเป็ตำรวจเหรอ”
คนขับรถถาม
“จะคิดแบบนั้นก็ได้”
หลินหวานี้เีอธิบาย
“ถึงพวกคุณจะเป็ตำรวจพวกคุณก็ไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้ บอกให้คนของคุณเปิดทางด้วย คนที่อยู่ในรถคือดาราดัง ซูหลิงหลิง ถ้าพวกคุณไม่เปิดทางให้พวกคุณงานเข้าแน่”
คนขับรถพูด
“เ้าหน้าที่หลินหวานผมจะปล่อยให้คุณจัดการ ถ้าเขาพยายามเข้ามาอีกครั้งพวกเราคงต้องใช้วิธีรุนแรงเพื่อหยุดเขาเอาไว้ นายท่านของพวกเราไม่ชอบคนที่อยู่ในรถ ถ้าเธอเขามาในพื้นที่ของนายท่านโอกาสตายของเธอคือ 90.71% ”
หุ่นยนต์ตัวที่อยู่ใกล้หลินหวานที่สุดพูด
หลังจากหุ่นยนต์พูดจบมันก็เดินออกไป หุ่นยนต์ตัวอื่นๆ ก็เดินออกไปเช่นกัน หน้าที่ของพวกมันคือปกป้องทางเข้าออกบ้านเอาไว้ ถ้าหลินหวานไม่สามารถจัดการได้พวกมันก็จะใช้วิธีรุนแรงแบบที่พวกมันพูดจริงๆ พวกมันไม่ได้โกหก
“ฉันขอคุยกับซูหลิงหลิงได้ไหม ตอนนี้สถานการณ์มันซับซ้อนมาก ถ้าพวกเขาคุณไปในพื้นที่บ้านหลังนี้พวกคุณคงไม่ได้ออกมา”
หลินหวานพูดด้วยใบหน้าจริงจัง
“ตาย?”
คนขับรถสงสัย พวกเขาแค่มาหาคนเองนะ ทำไมเ้าหน้าที่ตำรวจหญิงคนนี้พูดยังกับว่าพวกเขากำลังจะเข้าไปในสามเหลี่ยมทองคำ
“ใช่ ไปบอกให้ซูหลิงหลิงลงมา ฉันจะอธิบายให้เธอฟังว่าสถานการณ์มันเป็ยังไง”
หลินหวานพูด
“อะ อ่า”
คนขับรถพยักหน้ารับ
ไม่นานนักซูหลิงหลิงก็ลงมาจากรถ เมื่อเดินมาถึงที่ด้านหน้าของหลินหวาน ซูหลิงหลิงก็พูดว่า
“ว่ามาสิ”
“ก่อนอื่นฉันต้องขอบอกว่า คุณไม่ควรไปเจอหน้าหยางเฟย เขาไม่ใช่คนแบบที่คุณได้ยินมาเขาไม่ใช่แค่อัจฉริยะที่สามารถคิดค้นวิธีสร้างชิป 1 นาโนเมตร ได้ เขามีอะไรมากกว่าที่คุณรู้ ทางที่ดีคุณควรอยู่ให้ห่างๆ จากเขา ไม่สิ! ทางที่ดีคือตระกูลซูควรอยู่ให้ห่างๆ จากเขา ถ้าเขาโกรธขึ้นมาตระกูลซูของคุณคงเหลือแค่ชื่อ”
หลินหวานพูด
ซูหลิงหลิงแสยะยิ้ม จากนั้นเธอก็พูดว่า
“ขอบคุณ แต่ช่วยหลีกทางไปด้วย ฉันไปจะเจอลูกพี่ลูกน้องของฉัน”
“เฮ้อ~ คุณซูหลิงหลิงถ้าคุณเข้าไปคุณตายแน่”
หลินหวานหมดความอดทนแล้ว เธอจะเตือนอีกแค่ 1 ครั้งเท่านั้น ถ้าครั้งนี้ไม่ฟังเธอก็จะปล่อยให้ซูหลิงหลิงเข้าไป เธอหมดความอดทนแล้ว
กริ่ง!!! กริ่ง!!! กริ่ง!!!
ในระหว่างที่ซูหลิงหลิงกำลังจะบอกให้หลินหวานหลีกทางอีกครั้ง มือถือของซูหลิงหลิงดังขึ้น
“ขอเวลาสักครู่”
ซูหลิงหลิงพูดกับหลินหวานขณะหยิบมือถือ
“ค่ะ”
หลินหวานพยักหน้า
ซูหลิงหลิงเดินออกห่างจากหลินหวานประมาณ 3 เมตร จากนั้นก็กดรับสาย
“หลานอยู่ไหน!?!?!?”
“ใจเย็นค่ะคุณปู่ ตอนนี้หนูหน้าบ้านของลูกชายป้าฮวา หนูกำลังจะเข้าไปหาลูกพี่ลูกน้องของหนู หนูได้ยินมาว่าคนที่คิดค้นวิธีสร้างชิป 1 นาโนเมตร คือลูกชายของป้าฮวา ถ้าเราเอาเขาเข้าตระกูลซูได้ตระกูลซูของพวกเราก็จะยะ-”
“เื่มันไม่ง่ายแบบที่หลานคิด เด็กที่ชื่อหยางเฟยนั่นคือเด็กที่โดนตระกูลของเราทอดทิ้ง ตระกูลซูของเราไม่เคยดูแลเด็กนั่นเลย ถ้าหลานไปบอกว่าเขาคือลูกหลานของตระกูลซู หลานคิดว่าเขาจะยอมเข้าร่วมกับพวกเราเหรอ อีกอย่าง มีคนรายงานว่าแก๊งฉลามที่มีเื่กับเด็กนั่นโดนฆ่าตายทั้งหมด และตระกูลถังที่มีเื่กับเด็กนั่นก็โดนเผาบ้าน เด็กนั่นมีกองกำลังที่น่ากลัวมากๆ อยู่เื้ั ตอนนี้หลานไม่ควรไปเจอเด็กคนนั้น กลับมาก่อน ถ้าเราจะเข้าหาเด็กคนนั้นเราต้องมีแผน”
“…ค่ะ”
ซูหลิงหลิงตอบรับ หลังจากนั้นเธอก็วางสาย
‘จะบ้าตาย!! ตระกูลซูร่ำรวยมหาศาลเลี้ยงเด็กคนเดียวมันลำบากขนาดนั้นเลยเหรอ ทำไมต้องทอดทิ้งเขาด้วย เฮ้อ~’
ซูหลิงหลิงรู้สึกหัวเสีย ตอนนี้สิ่งที่เธอคิดไว้พังไม่เป็ท่า แผนที่เธอคิดเอาไว้จำนวนมากไร้ประโยชน์หมดแล้วตอนนี้เธอรู้สึกหัวเสียโครตๆ
“กลับ!!”
ซูหลิงหลิงออกคำสั่ง
“ครับ”
คนขับรถตอบ ถึงเขาจะสงสัยก็เถอะว่าทำไมอยู่ๆ ก็กลับ แต่คำสั่งก็คือคำสั่ง
….
ภายในบ้านของหยางเฟย
[ติ้ง! ซูหลิงหลิงกลับไปแล้วค่ะ]
อลิสรายงาน
“อื้ม”
หยางเฟยตอบ จากนั้นเขาก็เริ่มฝึกพลังเวทย์อีกครั้ง ตอนนี้เขายังไม่สนใจตระกูลซูเท่าไหร่นักเพราะตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาตามหาความจริง ตอนนี้เขาจะปล่อยพวกตระกูลซูไปก่อน
‘เราใกล้จะเป็จอมเวทย์ระดับ 2 แล้ว ร่างกายนี้มันดีจริงๆ’
หยางเฟยคิดไปยิ้มไป
….
…..
……
10 ชั่วโมงต่อมา
[ติ้ง! หุ่นยนต์ที่เฝ้าสุสานโดนทำลาย]
ระหว่างที่หยางเฟยกำลังจะกลายเป็จอมเวทย์ระดับ 2 อลิสก็แจ้งเตือน
“ห่ะ!?!?!?”
หยางเฟยอุทาน จากนั้นเขาก็ถามว่า
“โดนทำลายไปกี่ตัว”
[ติ้ง! ทั้งหมด หุ่นยนต์ 7 ตัว โดนคนคนเดียวจัดการ คนที่จัดการพวกหุ่นยนต์ชื่อว่า เฉินเป่า เขาคือผู้บ่มเพาะระดับปฐี ถ้าเทียบเป็จอมเวทย์เขาก็คือจอมเวทย์ระดับ 0.7 ให้ส่งหุ่นยนต์ไปที่นั่นเพิ่มไหม]
อลิสรายงาน
“ติดต่อหลินหวาน บอกให้เธอปกป้องสุสานแม่ของฉันเอาไว้จนกว่าฉันจะไปถึง แล้วก็บอกเธอด้วยว่า ไม่มีสุสานไม่มีมณฑลนี้!!”
หยางเฟยออกคำสั่ง
143
