เซนต์เซย่า ภาคนักรบคนสุดท้าย Saint Seiya The Last Hope

“ โอ้……เยี่ยมไปเลย  ขอบคุณครับ ” กล้าดีใจสุดๆ  เลยยกมือไหว้ปลกๆ  ทำให้กัปตันวัยใกล้เกษียณยกมือไหว้ตอบเป็นการใหญ่  เพราะเด็กหนุ่มคนนี้เป็นผู้โดยสารชั้น VIP. 

“ อ้า….ไม่เป็นไรครับ ”

              สองชั่วโมงถัดมา  เรือเดินทางก็จอดเทียบท่าตามคำบอก  เด็กหนุ่มเลยสะพายเป้หนังขึ้นบ่า  พร้อมเดินออกมาสูดลมเย็นชายทะเล

“ อืม….อากาศดีจัง  แดดก็ไม่แรงเหมือนเมืองไทย  อยากว่ายน้ำเล่นชะมัด ” กล้าบิดขี้เกียจเป็นการใหญ่  ในใจนึกสนุก  แต่พอคิดถึงศัตรูโหดหินที่จะต้องเจอในอนาคต  ความน่าอภิรมย์ก็เลือนหายในบัดดล 

“ เฮ้อ……อีกเดี๋ยวก็ต้องพบกับเรื่องน่าสะพรึงกลัวแล้ว  แต่ถ้าไม่ทำ  ก็กลับโลกไม่ได้  และจะไม่ได้พบกับอัยย์อีก ”

            เมื่อไร้ทางเลือกใดๆ  เด็กหนุ่มจึงตัดสินใจเดินหน้าต่อไป  กระนั้นสองขาก็ยังแอบสั่น 

“ เหอ  เหอ  เหอ  หวังว่าเราจะมีอวัยวะครบทุกส่วนในตอนที่กลับโลกนะ ” 

…………………………….

        แม้จะมีทุนทรัพย์ที่โยเฮให้มาพอสมควร  แต่กล้ากลับเลือกเดินทางด้วยรถบัส  และพอไปหยุดยืนอยู่หน้าตึกสูงตระหง่าน  เขาก็เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย  เพื่อดูป้ายข้อความดิจิตอลขนาดใหญ่ที่ประดิษฐานบนยอดตึก  ซึ่งอ่านจับใจความได้ว่า “มูลนิธิแกรนด์” 

“ ฟู่…..ถึงที่หมายซักที  นี่เรากำลังจะได้พบกับเทพีอาธีน่าจริงเหรอเนี่ย ” กล้ารีบสูดลมหายใจเข้าออก  ท่าทางตื่นเต้นสุดขีด  สองแขนพยายามยกขึ้นลง  เพื่อให้ตัวเองรู้สึกผ่อนคลาย

             เหมือนกล้าจะดูมีพิรุธไปหน่อย  เลยทำให้ ร.ป.ภ.ประจำตึกรู้สึกสงสัย  จึงปรี่เข้ามาถาม 

“ เฮ้…..น้องชายมีธุระอะไร  จะมาส่งของรึเปล่า  เพราะพี่เห็นนายแบกกล่องเหล็กใบใหญ่ไว้กลางหลัง ” 

“ เอ๊ะ!......มะ….มันไม่ใช่ครับ  ไม่สิ….เออ….ใช่ครับ  ผะ…ผมน่าจะมาส่งของจริงๆ ” กล้าหันไปมองสิ่งที่ ร.ป.ภ.หนุ่มพูดถึง  เลยรีบปฏิเสธ  เพราะเจ้านี่คือกล่องครอธเพกาซัส  แต่พอนึกขึ้นมาได้ว่า……ตามเนื้อเรื่อง  เซย่าต้องส่งสิ่งนี้ให้คุณหนูซาโอริ  นายใหญ่คนปัจจุบันของมูลนิธิแกรนด์และว่าที่อาธีน่าในอนาคต  เขาจึงเปลี่ยนมาตอบรับแทน

               ท่าทีที่ดูน่าสงสัยของเด็กหนุ่ม  ทำให้ ร.ป.ภ.ประจำตึกรู้สึกระแวง  อาจเพราะเขาเคยเป็นตำรวจมือดี  เลยระแวดระวังตลอดเวลา 

“ อืม...เด็กนี่ดูมีพิรุธแฮะ  คุมตัวไว้ก่อนดีมั้ย  แต่ตอนนี้เราเป็นพลเรือนเเล้ว  เลยไม่มีอำนาจจะทำแบบนั้น ”

               ระหว่างที่ ร.ป.ภ.หนุ่มกำลังลังเล  กล้าก็ทะเล่อทะล่าขอนุญาต  พร้อมทำท่าจะก้าวเข้าไปในตัวตึก  คิ้วของอดีตตำรวจมือดีจึงกระตุกนิดนึง  ก่อนจะชักปืนพกที่เหน็บเอวขึ้นมาเล็ง 

“ ไอ้หนูหยุดตรงนั้นแหละ….อย่าขยับ  จากนั้นก็ยกมือขึ้นช้าๆ  ชั้นจะได้เห็นว่านายกำลังทำอะไร ” 

“ ว้า  ว้า  ว้า  ผะ….ผมขอโทษครับ  จะ….รีบยกมือเดี๋ยวนี้แหละ ” กล้าตกตะลึงจนลืมไปเลยว่าตัวเองเป็นเซนต์ผู้มีพลังเหนือมนุษย์  ร.ป.ภ.หนุ่มจึงตะคอกใส่อีกหนึ่งดอก  เพื่อตอกย้ำคำสั่ง 

“ ไม่ได้ยินเหรอ  บอกให้ยกมือขึ้นช้าๆไง  รีบปฏิบัติตาม  เพราะชั้นไม่อยากยิงเด็กแบบนาย ” 

“ ฮ้า….ดะ…..ได้ครับ ” กล้าว่าง่ายทันควัน  ท่าทางนิสัยตาขาวคงจะรักษาไม่หายขาดในเวลานี้  เลยเปิดช่องให้ ร.ป.ภ.หนุ่มออกคำสั่งลำดับถัดไป       

“ ดีมาก  จากนั้นนายก็รีบหันหน้าเข้าหากำแพง  แล้วกางสองขาออก ” 

“ คะ….ครับ ” กล้าทำตามแต่โดยดี  กายเพรียวบางของเด็กหนุ่มแลสั่นเทา

              พอทุกอย่างไปได้สวย  ร.ป.ภ.หนุ่มผู้เคยเป็นตำรวจมือดีก็ยิ้มกริ่ม  ก่อนจะจับสองแขนของกล้ามาไขว้หลัง  แล้วสวมกุญแจมือโดยเร็ว 

“ โอเค…..นายดูไม่ปกติ  และจากสัญชาตญาณของชั้นคาดว่า…นายน่าจะคิดทำอะไรไม่ดีบางอย่าง  ไหนจะกล่องเหล็กสลักลายม้าบินที่แบกไว้อีก  เชื่อว่ามันคงจะมีระเบิดซุกไว้ข้างใน ” 

“ ฮ้า….มะ…ไม่ใช่ครับ  ข้างในมันคือ…เอ่อ….จะบอกว่าไงดีนะ ” ทีแรก กล้ากะจะบอกว่าข้างในกล่องมีชุดครอธเพกาซัส  หาใช่ระเบิดอย่างที่เข้าใจ  แต่พอมองถึงหลักความจริงที่ว่า…คนธรรมดาจะรู้จักสิ่งนั้นได้ยังไง  เด็กหนุ่มเลยจนใจจะอธิบาย  และนั่นยิ่งให้ดูมีพิรุธมากกว่าเดิม 

“ นั่นปะไร  ยิ่งนายพูด ยิ่งดูเป็นคนผิด  ชั้นมั่นใจว่าข้างในต้องซุกระเบิดแรงสูงไว้แน่ๆ  เอาชื่อเสียงนักสืบมือฉมังในอดีตเป็นเดิมพันเลย ”

            ขณะที่กล้ากำลังจะร้องบอกว่า…..พี่ชายอย่าเอาหน้ามาแหกเลย  เสียงห้าวๆของเด็กหนุ่มอีกคนก็ดังขึ้น 

“ คุณ ร.ป.ภ.อย่าจับหมอนั่นเลย  มันไม่ใช่คนร้ายอย่างที่คุณเข้าใจหรอก ”

           ร.ป.ภ.รีบหันขวับไปตามเสียง  ในใจเตรียมโต้กลับว่า…ไอ้หนู  เอ็งอย่ามาแส่  แต่พอเห็นรูปโฉมของเด็กหนุ่มคนดังกล่าว  เขาก็ถึงกับอึ้งกิมกี่ 

“ เอ๊ะ!  นั่นคือ….คุณจาบุ  ใช่มั้ย ”

          พอได้ยินนามนั้น  หูของกล้าก็พลันผึ่งขึ้นมาทันที  เพราะจาบุคือ……บรอนต์เซนต์คนสำคัญที่เกือบจะถูกวางตัวให้เป็นเพื่อนพระเอก  เพียงแต่คนวาดรู้สึกว่าตัวละครนี้คล้ายเซย่ามากไปหน่อย  จึงถูกตัดบท 

“ อะ…ฮ้า  นี่เรากำลังจะได้เจอจาบุจริงๆหรือเนี่ย  ไม่คิดไม่ฝันมาก่อนเลย ”

           ทันทีที่จาบุออกคำสั่ง  ร.ป.ภ.หนุ่มก็รีบปล่อยมือ  บอกให้รู้ว่าเด็กหนุ่มคนนี้มีอำนาจไม่เบา  ทว่ากล้ากลับมัวแต่ยืนเหม่อ  ประกายตาเปี่ยมไปด้วยอาการชื่นชม  คล้ายเด็กสาวแรกรุ่นที่พบเจอโอปป้าชื่อดัง 

“ โว้…….แม่เจ้า  นี่มันอะไรกันเนี่ย  จาบุตัวจริงดูเท่กว่าที่คิด  สูงใกล้เคียงกับคุณเซย่าเลย  แต่ท่าทางร่างกายจะหนากว่านิดหน่อย  คิ้วดก  ผมหยิกหยักศกสีน้ำตาลก็คล้ายๆกัน  จะต่างกันแค่ประกายตาที่ดุดันกว่าเล็กน้อย ”

            เหมือนจาบุจะอึดอัดอยู่หน่อยๆที่ถูกคู่แข่งในวัยเด็กอย่างเซย่าจ้องหน้า  เลยวางท่าข่มอย่างเคยด้วยการเอาสองมือเท้าสะเอว  แล้วพ่นคำหยามหมิ่นตามบทบาท 

“ ไม่ได้พบกันซะนานเลยนะ  เซย่า  นายยังดูบ้าบอเหมือนเคย ” 

“ ใช่แล้ว  จาบุ  นายก็ยังโคตรเท่เหมือนที่ชั้นคิดเอาไว้ ” ทว่ากล้ากลับทำตาซึ้ง  พร้อมเตรียมก้าวเข้าไปสวมกอด  ทำให้จาบุเริ่มตั้งการ์ด  เพราะคิดว่าอีกฝ่ายเตรียมเปิดศึก

             ด้วยท่าทางแบบนั้น  เลยทำให้กล้าชะงักฝีเท้า  หัวสมองพลันได้คิด 

“ เออ…จริงสิ  ตามเนื้อเรื่องแล้ว  จาบุต้องเป็นศัตรูคู่อาฆาตกับเซย่านี่หว่า  แล้วเราไปหลงใหลได้ปลื้มแบบนี้  มันคงดูพิลึกมิใช่น้อย ”

           พอคิดได้ดังนั้น  กล้าจึงเปลี่ยนมาถมึงทึงใส่  พร้อมตีฝีปาก  อันเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยกระทำมาก่อน 

“ ชะ…..ใช่แล้ว  ชะ…ชั้นอาจจะดูบ้าบอ  แต่นายก็ยังงี่เง่าเหมือนเคย ”

             ด้วยความที่เป็นอริมาตั้งแต่เด็ก  จาบุจึงเริ่มของขึ้น  และออกปากท้าสู้ 

“ โอเค…..นี่แหละ  เจ้าเซย่าตัวจริง  และในเมื่อแกกลับมาแล้ว  ก็มาดวลกันซักตั้ง ” 

“ ได้เลย  พวก  คราวนี้นายเสร็จชั้นแน่ ” กล้าทำเป็นมั่นใจ  แต่ภายในแทบจะขี้หดตดหายอยู่แล้ว 

“ บ้าเอย…..ตูจะรอดมั้ยเนี่ย  คราวนี้คู่ต่อสู้เป็นถึงระดับบรอนเซนต์เลยนะ ”

             แต่ก่อนที่สองเด็กหนุ่มจะประหมัดเท้ากัน  กล้าก็รู้สึกถึงสองแขนที่ถูกจำกัด  เนื่องจากมีกุญแจมือคอยพันธนาการ  เลยร้องเบรกเสียงหลง 

“ เดี๋ยว….หยุดก่อน  ขอเวลานอก  ชั้นถูกใส่กุญแจมืออยู่  ยังสู้ไม่ได้ ” 

“ อ้าว…เฮ้ย…..เอ็งจะบ้าเหรอ  ลืมไปแล้วรึไงว่าตัวเองเป็นเซนต์  กุญแจมือแค่นี้จะทำลายไม่ได้เลยหรือ ” จาบุแทบล้มทั้งยืน  ใบหน้าคมเข้มทำท่าจะร้องไห้  กระนั้นกล้ากลับไม่มีท่าทีสลด  พร้อมหันไปขอความช่วยเหลือจาก ร.ป.ภ.หนุ่ม 

“ ก็แหม……ถึงจะมีพลัง  แต่ผม  เฮ้ย!  ชั้นก็อยากเซฟแรงเอาไว้สู้กับนายไง  เอาล่ะ  พี่ ร.ป.ภ.รบกวนปลดกุญแจมือให้ผมที ” 

“ อ่า…ดะ….ได้ครับ ” แม้ ร.ป.ภ.หนุ่มจะดูงงๆ  แต่เขาก็ยอมทำตาม  เพราะเริ่มรู้ชัดว่ากล้าเป็นหนึ่งในบรอนเซนต์  อันเป็นแขกคนสำคัญของเจ้านาย 

“ เฮ้อ…..ตูจะบ้า ” จาบุเริ่มเหนื่อยหน่าย  สองมือเกาหัวแกรกๆ

          ทันทีที่กล้าถูกปลดกุญแจมือ  เด็กหนุ่มก็บรรจงถอดกล่องครอธออกจากหลัง  โดยอ้างว่า….จะได้ฟุตเวิร์คอย่างเต็มที่  พร้อมเหยียดแข้งเหยียดขา  บิดเอวเป็นการใหญ่  จะได้ยืดเส้นยืดสายก่อนพะบู๊  และพอทุกสิ่งเสร็จสรรพ  จาบุก็ตัดบท 

“ เอาล่ะ   พอกันที่  ชั้นหมดอารมณ์สู้กับแกแล้ว  ไอ้เซย่า  ตามมา  เดี๋ยวจะพาไปหาคุณหนูซาโอริ ” 

“ ว้าว…..เยี่ยมไปเลย  นอกจากไม่ต้องสู้กับนายแล้ว  ยังได้ไปพบกับอาธี….เอ๊ะ!  คุณหนูซาโอริ  ไปกันยัง  พวก ” กล้าเฮเสียงดังด้วยอาการลืมตัว  แต่พอเหลือบไปเห็นท่าทีที่ดูเหวอของจาบุ  เขาก็เลยปรับบทบาท 

“ ฮะ….แฮ่ม  จริงสิ  สุดท้ายพวกเราก็ต้องไปหาคุณหนูซาโอริอยู่ดี  ว่าแต่จะไปกันได้รึยัง  ชั้นพร้อมแล้ว ”

            จาบุมองไปยังกล้าในร่างเซย่า  ที่ตอนนี้แสร้งทำเป็นเคร่งขรึม  ก่อนจะส่ายหัวไปมาด้วยความระอา  ในใจแอบขบคิด 

“ เฮ้อ….ดูท่าทางหมอนี่คงจะฝึกหนักจนกลายเป็นบ้าไปแล้ว  ดังนั้นอย่าไปเสวนากับมันให้มากความเลย ”

             และเมื่อทุกอย่างเข้าที่เข้าทาง  กล้าก็เดินตามจาบุเข้าไปในตัวตึก  ทิ้งให้ ร.ป.ภ.หนุ่มยืนตีหน้ามึนอยู่ตามลำพัง 

“ อืม…เหลือเชื่อมาก  เด็กบ๊องๆคนนั้นน่ะหรือเซนต์  แต่ถ้าคุณจาบุรับรองอย่างงั้น  ก็คงไม่ผิดล่ะมั้ง ”

สามารถติดตามงานเขียน  ณ.ปัจจุบันและในอนาคตของผมได้ที่เพจ Jalando นักเขียนดาร์คไซด์ได้ที่ลิงค์ด้านล่างครับ

https://www.facebook.com/jalando.darksidewriter.version2