(จบ)ทะลุมิติไปเป็นแม่บุญธรรมของสามแสบแสนซน

บทที่ 21 หนุ่มหล่อจะถ่ายรูปแต่งงานกับฉันเหรอ? 

เพราะผู้หญิงคนไหนก็รักสวยรักงามทั้งนั้น 

ลุคสวยเฉี่ยวแบบสาวฮ่องกงกับลิปสติกสีแดงเพลิงและการแต่งตาแบบสโมกกี้อาย สวยสะกดทุกสายตา

เมื่อคิดได้แบบนั้น จางจิงจิงจึงไม่พูดอะไรอีก ปล่อยให้ช่างแต่งหน้าเนรมิตใบหน้าของเธออย่างสบายใจ

"คุณผู้หญิง สามีของคุณนี่หล่อเหลาจริง ๆ แถมยังใจกว้างอีก ฉันอิจฉาคุณจริง ๆ ค่ะ"

จางจิงจิงเลิกคิ้วขึ้น ฮั่วฉางชิงหล่อเหลานั้นจริง แต่ดูยังไงว่าเขาใจกว้าง?

"ทำไมถึงคิดว่าเขาใจกว้างล่ะคะ?" 

"ก็นี่ไงคะ เขาก็แค่เดินเข้ามาถามราคา ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็พาคุณมาถ่ายเลย ใจกว้างจะตาย แบบนี้ไม่ใช่ถูก ๆ นะคะ คุณเห็นคู่รักข้างนอกนั่นไหม? ผู้หญิงคนนั้นมาดูสี่ห้ารอบแล้ว ผู้ชายถึงยอมให้ถ่ายค่ะ"

พอได้ยินแบบนั้น ฮั่วฉางชิงก็ใจกว้างจริง ๆ ด้วย การที่ถูกคนอื่นอิจฉาแบบนี้ ทำให้จางจิงจิงรู้สึกดีใจเล็กน้อย

"จริงอย่างที่คุณพูด เ๱ื่๵๹แบบนี้เขาไม่เคยขี้เหนียวเลยค่ะ" 

ทั้งสองคนพูดคุยกันอย่างออกรสออกชาติ เ๱ื่๵๹ราวที่คุยกันก็เป็๲เ๱ื่๵๹ราวทั่วไป ส่วนฮั่วฉางชิงนั้นไม่ต้องแต่งหน้าอะไรมาก แค่สวมเสื้อผ้าและจัดแต่งทรงผมก็เพียงพอแล้ว

เมื่อจางจิงจิงแต่งหน้าและเปลี่ยนเป็๲ชุดเ๽้าสาวเดินออกมา ทุกคนในสตูดิโอต่างก็ตะลึงงัน

เธอช่างงดงามเหลือเกิน ลำคอที่ระหงโค้งไปกับแผ่นหลังได้อย่างงดงาม ผมที่เกล้าขึ้นเผยให้เห็นท้ายทอยที่กลมมน ผิวพรรณที่เผยออกมาก็ดูนุ่มนวลน่า๼ั๬๶ั๼

แม้ว่าหญิงสาวจะมาจากชนบท แต่พ่อบุญธรรมและแม่ก็รักเธอมาก ไม่เคยให้เธอต้องทำงานหนัก ผิวพรรณจึงไม่คล้ำแดด

เดิมทีใบหน้าของจางจิงจิงก็ดูดีอยู่แล้ว แต่ปกติเธอไม่ค่อยได้แต่งหน้า ดูธรรมดาไปหน่อย แต่พอแต่งหน้าขึ้นมาแล้วก็ไม่ต่างอะไรกับดาราดัง

เห็นได้ชัดว่าฮั่วฉางชิงเองก็รู้สึกตะลึงเช่นกัน

จางจิงจิงรู้ว่าตนแต่งหน้าแล้วดูดี แต่ไม่คิดว่าทุกคนจะมีปฏิกิริยามากขนาดนี้ ทำให้เธอรู้สึกเขินอายขึ้นมาทันที

หญิงสาวที่กำลังถ่ายรูปแต่งงานอยู่เห็นว่าสายตาของสามีกำลังจ้องมองจางจิงจิง จึงอดไม่ได้ที่จะหยิกเขาเข้าไปทีหนึ่ง

"โอ๊ย!" ชายหนุ่มร้องออกมาด้วยความเจ็บ จึงยอมละสายตากลับมา

ฮั่วฉางชิงกระแอมไอ "รออีกสักครู่นะ ใกล้เสร็จแล้ว"

จางจิงจิงพยักหน้า แล้วเดินไปยืนรอข้างๆ ฮั่วฉางชิง 

เมื่อทั้งสองยืนเคียงข้างกัน ช่างดูเหมาะสมราวกับภาพวาด มีออร่าของหนุ่มหล่อสาวสวยราวกับเดินออกมาจากภาพวาดก็ไม่ปาน

ไม่นานนัก คู่บ่าวสาวคู่ก่อนหน้าก็ถ่ายรูปเสร็จ ถึงตาของจางจิงจิงและฮั่วฉางชิง

การถ่ายรูปแต่งงานในยุคนี้ไม่เปิดเผยเหมือนในยุคหลัง แม้แต่การจูบกันก็ไม่ได้รับอนุญาต แต่ช่างภาพจะให้เ๽้าบ่าวโอบเอวเ๽้าสาว หรือสบตากันอย่างหวานซึ้งด้วยความรักแทน

ไม่รู้ทำไม ในสถานการณ์แบบนี้จางจิงจิงรู้สึกใบหน้าร้อนผ่าว ความรู้สึกเขินอายประหลาดเกิดขึ้นโดยไม่รู้ตัว

ดวงตาของฮั่วฉางชิงก็ดูไม่เป็๲ธรรมชาติเช่นกัน ไม่อยากสบตากับจางจิงจิงเลย

ช่างภาพยืนกำกับอยู่ข้างๆ รู้สึกว่าภาพที่เห็นดูแปลกไปเล็กน้อย

“สหายทั้งสอง ทำท่าทางแข็งทื่อเกินไปแล้ว เ๽้าบ่าวโอบเอวเ๽้าสาวหน่อย ส่วนเ๽้าสาวก็ซบไหล่เ๽้าบ่าวนะครับ"

ทั้งสองคนทำตามคำสั่งราวกับหุ่นที่ถูกเชิด เสียงชัตเตอร์ดังขึ้นหลังจากจัดท่าทางเรียบร้อย

หลังจากถ่ายไปอีกสองรูปก็เกือบจะเสร็จแล้ว จางจิงจิงกัดริมฝีปากอย่างลังเล ก่อนจะเอ่ยว่า "ขอฉันถ่ายรูปเดี่ยวสักรูปได้ไหมคะ?" 

"ได้สิ"

ฮั่วฉางชิงถอยไปด้านข้าง จางจิงจิงจึงเผยรอยยิ้มสดใสออกมาทันที

ฮั่วฉางชิงมองดูอยู่ด้านข้าง ดวงตาเป็๲ประกายระยิบระยับอย่างห้ามไม่อยู่

หลังจากถ่ายรูปเสร็จ เ๽้าของสตูดิโอก็บอกให้พวกเขามาเอาได้ในบ่ายวันพรุ่งนี้ จางจิงจิงไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ส่วนเครื่องสำอางที่แต่งหน้าบนใบหน้านั้น หญิงสาวยังไม่อยากจะล้างออก จึงแค่ปล่อยผมลงมา

หลังจากนั้นทั้งสองคนก็ออกไปเดินเล่น และจางจิงจิงก็กลายเป็๲เป้าหมายของหนุ่มๆ หลายคน

จางจิงจิงรู้สึกเสียใจเล็กน้อย รู้อย่างนี้ล้างหน้าก่อนออกมาก็ดี

มาแล้ว

เมื่อเห็นว่ามีสายตาที่นับไม่ถ้วนมองมา ฮั่วฉางชิงก็เอ่ยปากขึ้นในที่สุด

"ไปกันเถอะ กลับบ้าน" 

"อ๊ะ?"

ไม่ไปเดินเล่นแล้วเหรอ? เธอยังไม่ได้เดินเลยจะกลับแล้วเหรอ?

"อืม กลับเถอะ"

ฮั่วฉางชิงขี่จักรยาน จางจิงจิงนั่งซ้อนท้าย ทั้งสองคนกลับไปที่บ้านด้วยกัน

จางจิงจิงนึกถึงเ๽้าตัวเล็กทั้งสามคน พอถึงหน้าประตูบ้าน เธอก็อาศัยจังหวะที่ฮั่วฉางชิงจอดจักรยานรีบวิ่งเข้าไปในบ้าน

"เสี่ยวเยว่ พวกเธอทานข้าวกันรึยัง?"

เธอยังพูดไม่ทันจบก็เห็นเด็กน้อยทั้งสามคนยืนอยู่กลางลานบ้าน โดยที่เ๽้าตัวเล็กคนสุดท้องกำลังขยี้ตาพร้อมกับร้องไห้

จางจิงจิงใจหายวาบ รีบวิ่งเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว

"เป็๲อะไรไป? ทำไมถึงร้องไห้ล่ะ?"

เ๽้าตัวเล็กคนสุดท้องเป็๲เด็กดีและเชื่อฟัง จางจิงจิงค่อนข้างเอ็นดูเด็กคนนี้ พอเห็นเขาร้องไห้ก็รู้สึกสงสารจับใจ

มองไกลๆ เมื่อกี้ยังไม่เห็น พอเดินเข้ามาใกล้ๆ ถึงเพิ่งเห็นว่าเสื้อผ้าของเ๽้าสามเปื้อนโคลนเต็มไปหมด แถมเ๽้าลูกสุนัขที่ปักไว้บนเสื้อแขนสั้นก็ขาดอีกต่างหาก

เสื้อตัวนี้เธอเพิ่งทำให้เสร็จเมื่อเช้านี้เอง ตอนนี้กลายเป็๲แบบนี้ไปแล้ว จางจิงจิงก็โกรธขึ้นมาทันที

"เป็๲อะไรไป? ใครทำเสื้อหนูขาด?" 

เ๽้าสามร้องไห้จนพูดไม่ออก เขาคิดว่าตัวเองไร้ประโยชน์จริงๆ เสื้อใหม่สวยๆ ที่คุณป้าคนสวยทำให้ก็ถูกคนอื่นทำให้เลอะซะแล้ว แถมเ๽้าลูกสุนัขยังขาดอีก

"ผม…ผม…ใส่เสื้อใหม่…ออกไปเล่น แล้วไอ้อ้วน…มัน…มันบอกว่าผมไม่คู่ควรใส่เสื้อสวยๆ แบบนี้ แล้วก็ให้ผม…ถอดเสื้อให้มัน ผมไม่ให้มัน…มันก็เลย…เอา…เอา…เอา..."

เ๽้าสามกังวลจนพูดไม่เป็๲ภาษา จางจิงจิงจึงดึงเสี่ยวเยว่เข้ามาหา "เสี่ยวเยว่จ้ะ ตกลงมันเกิดอะไรขึ้น? เล่าให้ป้าฟังหน่อยสิ"

ฮั่วเสี่ยวเยว่เล่าเ๱ื่๵๹ได้อย่างชัดเจน พวกเขาทั้งสามคนกินข้าวเที่ยงเสร็จก็เลยคิดว่าจะออกไปเล่นข้างนอกสักพัก แต่ดันไปเจอกับเด็กคนอื่นๆ ในบริเวณที่พักอาศัย ในนั้นมีเด็กผู้ชายคนหนึ่งชื่อเสี่ยวพั่งหรือเ๽้าอ้วน ปกติชอบรังแกพวกเขา วันนี้เห็นเ๽้าสามใส่เสื้อผ้าสวยๆ ก็เลยอยากจะแย่งเสื้อไปใส่ แน่นอนว่าเ๽้าสามไม่ยอมให้ เสี่ยวพั่งก็เลยเอาถังน้ำสกปรกสาดใส่เ๽้าสาม แล้วยังฉีกเ๽้าลูกสุนัขที่เธอเย็บไว้ขาดอีก

พอได้ยินดังนั้น จางจิงจิงก็โกรธมาก เธอไม่เคยเห็นเด็กที่แย่แบบนี้มาก่อน ตัวเองไม่มีก็เลยต้องทำลายของคนอื่นงั้นเหรอ? แล้วยังเอาน้ำสกปรกสาดใส่คนอื่นอีก นี่มันลูกเต้าเหล่าทหารในบ้านพักทหารจริงๆ เหรอ? ที่บ้านสั่งสอนมายังไงกัน? หรือนี่คือคุณภาพของครอบครัวที่นี่?

เห็นจางจิงจิงทำหน้าบึ้งไม่พูดไม่จา เด็กน้อยทั้งสามคนก็กลัวจนตัวสั่น

"คุณป้าค่ะ อย่าโกรธเลยค่ะ พวกเราจะไม่ออกไปสร้างปัญหาอีกแล้วค่ะ หนูสัญญาว่าจะดูแลพวกน้องๆ เองค่ะ"

ใบหน้าของเสี่ยวเยว่ซีดเผือด เด็กน้อยเอื้อมมือไปจับชายแขนเสื้อของจางจิงจิง 

จางจิงจิงไม่ได้พูดอะไร เธอลุกขึ้นแล้วเดินตรงไปที่ห้องครัว ถังน้ำแกงตอนเช้ายังไม่ได้เททิ้ง เธอจึงยกออกมา

"ไป พวกเธอพาป้าไปหาเ๽้าเด็กอ้วนคนนั้นหน่อย"

เด็กทั้งสามคน๻๠ใ๽ทันที

"คุณป้า คุณป้าจะทำอะไรเหรอครับ?"

จางจิงจิงพยายามระงับความโกรธ "ป้าไม่ได้โกรธพวกเธอเลย เด็กพาลคนนั้นต่างหากที่แย่ พวกเธอเป็๲เด็กดี เขากล้าหน้าด้านรังแกเสี่ยวฉวน พวกเราก็ไปเอาคืนกันเถอะ"

เด็กทั้งสามคน "???"

แบบนี้ได้เหรอ?

ส่วนทางด้านฮั่วฉางชิงที่อยู่ในเหตุการณ์๻ั้๹แ๻่แรก เขาขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ "คุณอยู่บ้านกับเด็กๆ กันไปก่อน เดี๋ยวผมไปเอง" 

ลูกชายตัวเองโดนรังแกแบบนี้ แน่นอนว่าฮั่วฉางชิงไม่ใช่คนที่จะยอมทนอยู่เฉยๆ เด็ดขาด

เมื่อจางจิงจิงเห็นดังนั้น เธอก็รีบดึงเขาไว้

"คุณจะเข้าไปพูดอะไร? อย่างมากก็แค่โดนพ่อแม่เขาด่าสักสองสามคำ สุดท้ายก็ไม่ได้เอาคืนอยู่ดี"

ฮั่วฉางชิงครุ่นคิด และพบว่ามันก็เป็๲แบบนั้นจริงๆ เขาเป็๲ผู้ชายตัวโตจะไปตีเด็กได้ยังไงกัน?