PAULSON พอลสัน : รักให้จำ (มี Ebook แล้วนะคะ)

        เควินเดินกลับมาจากข้างนอก ก็เข้าไปกระซิบข้างกายเจ้านายของตัวเอง

        "นายจะค้างไหมครับ"

        "รอฝนหยุดตก แล้วค่อยออกเดินทาง"

        "แล้ว...คุณจีนล่ะครับนาย"

        "ช่างเธอสิ"

        "นายครับ...ผมมีความรู้สึกว่าเรื่องมือปีน น่าจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับเธอ"

        "ยังไง"

        "ตอนที่ครอบครัวทางนั้นย้ายบ้านหนีเจ้าหนี้ ผมให้ลูกน้องเข้าไปตรวจค้นในบ้านเก่า ก็เจอเศษกระดาษที่มีเบอร์ของใครคนหนึ่งไว้ครับ"

        "เบอร์ใคร"

        "เบอร์เธอ..." เควินพยักพเยิดไปทางหญิงสาวที่เพิ่งเดินถอยหลังออกไป พอลสันเคปรายตามองเท่านั้นก็กลับมาทำสีหน้าปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

        "ไปสืบให้ละเอียด กว่าเกี่ยวข้องกันยังไง"

        "ครับนาย"

_____________________________

        2 ชั่วโมงผ่านไป

        "ดูท่า ฝนจะไม่หยุดตกเลยครับ...วันนี้คงไม่ได้กลับแน่"

        "..."

        "เอาไงดีครับนาย"

        "ฝนตกหนัก ถนนลื่นเกินไป"

        "ครับ"

        "ไปจองห้องไว้"

        "ครับ" เควินโน้มศีรษะก่อนจะเดินไปจองห้องที่หน้าเคาน์เตอร์โรงแรม

        พอลสันมองนาฬิกาในข้อมือที่เรียวเป็นคนซื้อให้ก่อนจะเอื้อมไปจับลูบเบาๆ อยู่ห่างไกลกันคนละจังหวัดก็ยิ่งทำให้คิดถึง แถมของกินที่ตั้งใจจะซื้อไปให้ ป่านนี้มันคงไม่อร่อยแล้วมั้ง...

___________________________________

        วันรุ่งขึ้น

        08.02 น.

        'ข่าวบันเทิงวันนี้มีเรื่องมาเม้าท์กันค่ะ มีคนโพสต์รูปในทวิตเตอร์จนตอนนี้ขึ้นแฮชแท๊ก แฟนตัวจริงแฟนตัวปลอมกันแล้วค่ะ สำหรับคุณพอลสันนักธุรกิจสุดหล่อชื่อดัง กับจีนนางแบบสาวในต้นสังกัด...เมื่อไม่กี่วันก่อนคุณพอลสันได้ขอแฟนสาวแต่งงานนั่นคือคุณอิงกาญจน์ แต่เมื่อคืนมีคนเห็นคุณพอลสันขึ้นโรงแรมกับคุณจีนที่พัทยา ก็เลยมีประเด็นถกเถียงกันว่า ใครเป็นแฟนตัวจริงตัวปลอมกันแน่...'

        เรียวยืนมองโทรทัศน์เครื่องใหญ่ในห้องทำงาน ที่กำลังอ่านข่าวของคุณพอลสันกับจีน ไม่รู้ว่าควรรู้สึกยังไง แต่เธอมีความรู้สึกไม่สบายใจอะไรหลายๆ อย่าง

        พวกเขาสองคนไปด้วยกันหรือแค่บังเอิญเจอกัน...

        ก๊อก ก๊อก ก๊อก

        "ค่ะพี่...คุณ..." เรียวตาโตเมื่อเห็นชายหนุ่มเปิดประตูเดินเข้ามาในห้อง "คุณพอลสัน"

        "ผมซื้อมาให้แล้ว" เขาวางถุงกล่องลงบนโต๊ะก่อนจะเดินไปจับมือเธอไว้ "คิดถึงผมไหม"

        "คุณพอลสันคะ...คุณกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่"

        "เมื่อคืน มีอะไรหรือเปล่า"

        "คุณ...ไม่ได้ค้างที่โรงแรมเหรอคะ"

        "เปล่า...ผมแค่จองไว้แต่พอฝนหยุดผมก็กลับ"

        "คุณ...ไปกับใครเหรอคะ"

        "ผมไปคนเดียว...แต่มีงานที่พัทยา ผมเลยแวะไปดูกับนาเดียร์"

        "คุณนาเดียร์...เธอก็ไปด้วยเหรอคะ"

        "ครับ"

        "แล้ว...คุณจีน..."

        "หมายถึงในข่าวนะเหรอ"

        "ค่ะ"

        "เธอไม่มีรถกลับ ก็เลยติดรถกลับมาด้วยก็เท่านั้น"

        "..."

        "ผมจองห้องทิ้งไว้ แต่ไม่ได้นอน ฝนหยุดตกก็รีบกลับมา คุณทำสีหน้าแบบนั้นไม่ไว้ใจผมเหรอ"

        "เปล่า..." พอลสันประคองใบหน้าของเธอไว้ทันก่อนที่หญิงสาวจะก้มหน้าลง

        "ผมไม่มีอะไรกับเธอทั้งนั้น พวกนักข่าววงการบันเทิงชอบปั่น คุณอย่าสนใจเลย ผมจะจัดการเอง...หื้ม...ว่าไงครับที่รัก คุณยังอยากรู้อะไรอีกครับ"

        "เปล่า..." เธอส่ายหน้าไปมา

        "งั้นก็ไม่ต้องใส่ใจนะ" พอลสันเลื่อนมือลงมาจับมือเธอไว้ก่อนจะพาเดินไปนั่งที่โซฟาตัวยาวก่อนจะหยิบกล่องจ้อปูออกมาวางเรียงบนโต๊ะยาว มีทั้งหมด 19 ถุง

        เรียวมองอาหารที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจะซื้อมาเยอะมากขนาดนี้ เพราะก่อนเขาไปเธอได้บอกชื่อร้านไปแล้วแต่...ที่เขาซื้อมามันดันมีหลายร้านเกินไป

        "ทำไมซื้อมาเยอะจังคะ"

        "ผม...อยากให้คุณลองกินร้านอื่นด้วย"

        "ไม่ใช่ว่าคุณลืมหรอกใช่ไหมคะ"

        "..."

        "คุณถึงซื้อมามากมายแบบนี้"

        "ที่รัก..." พอลสันโอบกอดรอบเอวเธอไว้ให้ขยับมาใกล้ๆก่อนจะกระซิบข้างหูเบาๆ "เผื่อลูกในท้องด้วยไง"

        "..."

        "เผื่อลูกหิว"

        "นี่!! ...คุณว่าฉันอ้วนเหรอ!! "

        "..."

________________________________

        09.00 น.

        ชายหนุ่มในเสื้อเชิ๊ตสีแดงเลือดหมูกำลังยืนนิ่งอยู่ที่หน้าโทรทัศน์เครื่องใหญ่ที่ติดอยู่ก่อนออกจากสนามบิน

        'ประเด็นนี้มีใครหลายคนพูดเยอะมาก เพราะคิดว่าการที่คุณพอลสันขอคุณอิงกาญจน์แต่งงาน อาจจะเพราะคุณอิงกาญจน์ท้อง ส่วนเรื่องผู้หญิงคนใหม่ ใครหลายคนคงทราบดีว่าคุณพอลสันขึ้นชื่อเรื่องผู้หญิงมากแค่ไหน การที่เขาจะมีใครมาติดพัน คงไม่ใช่เรื่องแปลก...'

        "พอลสัน..."

        "มีอะไรหรือเปล่าครับ"

        "พอลสัน...พอลสัน...ชื่อคุ้นจังแฮะ"

        "..."

        "คงแค่คนชื่อเหมือนมั้ง ไปกันเถอะ"

        ชายหนุ่มเลิกคิ้วข้างหนึ่งก่อนจะค่อยๆ เดินออกไปจากสนามบิน ทั้งที่สายตายังคงจ้องมองโทรทัศน์ กำลังคิดว่า เขาเหมือนเคยเจอผู้ชายคนนั้นที่ไหนมาก่อน...

__________________________________

        11.00 น.

        "ใครเป็นคนปล่อยข่าว" พอลสันยืนอยู่ต้นไม้ในบริเวณโรงแรมอีเจ้น พลางมองพนักงานกำลังลงต้นไม้

        "มีคนที่พักอยู่ในโรงแรมแอบถ่ายไว้ แล้วเอาไปขายให้นักข่าวครับ"

        "ใคร"

        "คนที่รับข่าว เป็นนักข่าวช่องดังช่องหนึ่งครับ"

        "เหตุผลล่ะ เขาต้องการเล่นใคร เล่นฉันหรือเล่นยัยผู้หญิงคนนั้น"

        "เขาบอกว่าต้องการจับผิดคุณจีนครับ แต่มันดันพ่วงติดนายไปด้วย"

        "ลบข่าวออกไปให้หมด"

        "ครับ...นายครับ เมื่อเช้า ผมได้รับสายจากฝั่งมิลเลอร์ พวกนั้นมาที่ไทยแล้วครับ"

        "มาถึงตอนไหน"

        "เมื่อเช้าครับ"

        "...มาเร็วกว่าที่คิดไว้อีกนะ"

        "ดูเหมือน พวกนั้นกำลังจะมาทำอะไรบางอย่าง"

        "คิดว่าไงล่ะ...คงอยากจะมาเจอฉันนะสิ...บอกสายว่าถ้ามีอะไรผิดปกติให้มาบอกทันที"

        "ครับ"

_________________________________________

        12.09 น.

        บนรถ

        "วันนี้มีงานอะไรคะ"

        "มีถ่ายแบบให้ผ้าพันคอของ Red Blood ค่ะ"

        "มีนัดกี่โมงเหรอคะ พี่สาถึงมารับจีนตอนเที่ยง"

        "มีถ่ายบ่ายโมงค่ะ...เอ่อ...น้องจีนคะ"

        "ว่าไงคะ"

        "เมื่อวาน ที่น้องจีนส่งข้อความมาหาพี่ว่าให้กลับไปเลย เพราะจะไปทำธุระ พี่ถามได้ไหมว่า น้องจีนไปทำธุระที่ว่า...กับคุณพอลสันเหรอคะ"

        "..." หญิงสาวไม่ตอบแต่เลือกก้มหน้าลงก่อนจะยิ้มอ่อนหวานออกมา เมื่อวาน ตอนเกิดเหตุการณ์ขึ้นเมื่อกลางดึก เธอยืนหลบอยู่ข้างหลังคุณพอลสัน จึงตัดสินใจส่งข้อความไปบอกให้พี่สาไม่ต้องรอ ออกรถไปได้เลย เพื่อจะได้มีโอกาสได้ไปกับเขา...

        และในที่สุด เขาก็พาเธอไปด้วย แถมยังเกิดฝนตกหนักมากทำให้ไม่สามารถกลับมาที่กรุงเทพได้ ก็ยังมีโชคดีที่ใครคนหนึ่งถ่ายรูปเราสองคนไว้ได้ ทำให้เธอได้เป็นข่าวกับเขา รู้สึกดียังไงก็ไม่รู้

        "น้องจีนคะ...คนที่ผลักดันน้องอยู่เป็นคุณพอลสันจริงหรือเปล่าคะ"

        "พี่สาถามเหมือนเป็นนักข่าวเองเลยนะคะ"

        "พี่แค่สงสัยนะ...ก็เห็นคุณพอลสันจะแต่งงานแล้ว แต่ยังไปกับน้องจีนอีก"

        "ก็แค่ติดฝน ไม่มีอะไรเสียหน่อย พี่สาอย่าคิดมากเลยค่ะ"

        "แต่ข่าวใหญ่มากเลยนะคะ ถ้าไม่ติดว่าคุณพอลสันจะแต่งงาน อาจจะเป็นการสร้างคู่จิ้นขึ้นมาก็ได้"

        "คุณพอลสันเขาไม่ยอมให้ข่าวเสียอยู่นานหรอกค่ะ"

        "จริงด้วย...พี่เคยเจอคุณพอลสันแค่สองครั้งเอง เขาหล่อมากเลยใช่ไหมคะ"

        "หล่อมากค่ะ"

        "แล้วคุณอิงกาญจน์ละ สวยไหมคะ"

        "...สวยค่ะ"

        "งั้น...ทั้งสองคนเหมาะสมกันไหมคะ"

        "...." คำถามของผู้จัดการส่วนตัวทำให้จีนกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว เธอไม่ต้องการสนับสนุนชายหญิงคู่นั้น เพราะเธอไม่อยากให้เขาเป็นของใคร แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะเขากำลังจะเป็นของคนอื่น

        'ยานอนหลับ...'

        เธอนึกถึงสิ่งที่คุณไลม์ให้มา ก็ยังไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เขาให้ต้องการให้เธอ เอาไปทำอะไรกันแน่...

___________________

อาจจะสั้นไป ไรท์นึกอะไรไม่ออกเลย 55555

ขอบคุณนิยายเรื่องนี้ที่ทำให้ไรท์ไม่ได้รู้สึกเสียใจกับการเลิกรากับใครคนหนึ่ง

ขอบคุณรีทที่คอยให้กำลังใจและติดตามเสมอมา

รักรีทนะคะ