Age of war

"ย๊าก! "

ประตูเหล็กหนาที่สร้างเพื่อปิดตายห้องบัญชาการได้ถูกเปิดออกกว้าง

รอยบุบลึกรูปหัวเขาบนบานประตูที่ปรากฏนั้น คงไม่ได้เกิดจากฝีมือใครอื่นนอกจากเอรีส

"ศัตรูบุก! "

นักรบผู้ศรัทธาต่างเบนความสนใจมาทางผู้บุกรุกเป็นสายตาเดียวกัน

พวกเขาสมกับเป็นมืออาชีพ ไม่หวั่นวิตก และเริ่มประสานงานเพื่อรับมือกับผู้บุกรุกทั้งสี่ที่กำลังโถมเข้ามาในห้อง

"ปิดประตูตีแมวเลย! "

พวกทหารที่วิ่งไล่มาจากทางเดินด้านหลังกำลังวิ่งบีบเข้าหากลุ่มของเอรีส

หากว่าเป็นคนทั่วไปคงโดนล้อมหน้าและหลังจนพินาศสิ้น

ถ้าหากว่าเป็นคนทั่วไปละนะ

หนังสือภูติของเอสเทอเริ่มพลิกไปมาอีกครั้ง พร้อมกับที่เอรีสกับเปอร์ไซด์ใช้พลังอันน่าเหลือเชื่อดันประตูเหล็กปิดเข้าหากัน

ก่อนจะถูกเอสเทอใช้พลังของเธอเชื่อมมันให้ปิดตายลงด้วยความร้อน

ประตูเหล็กถูกหลอมเป็นเนยเหลว แล้วทิ้งตัวให้เย็นลงจนกลายเป็นมวลโลหะขนาดยักษ์ที่ปิดเส้นทางเอาไว้

"เหวอ!? มังกร! "

มังกรสองตัวเริ่มบุกอาละวาดทำลายล้างเหล่าอริศัตรู

“ปี้~! ”

มังกรน้อยออกไซด์แผดเสียงคำรามน่ารักดังลั่น ก่อนจะพ่นไฟเป็นเส้นทางยาว

“ปิ ปิว~! ”

ส่วนที่ผนังอาคารเอง ยังถูกมิลเลอร์ซึ่งบินวนอยู่ข้างนอกพังทำลายเข้ามาโดยตรง

“พวกแกหยุดนะ! ไม่สนข้อมูลกับชีวิตตัวประกัน--- เหวอ!? ”

ทหารคนหนึ่งที่กำลังใช้ปืนพกลูกโม่จ่อหัวยะมะโตะกับเครื่องคอมพิวเตอร์อยู่นั้น ได้ถูกเปอร์ไซด์ถีบเข้าระหว่างขาอย่างเต็มแรง

แรงจนฉีกร่างของเขาออกเป็นสองซีกอย่างน่าสยดสยอง

แต่เธอไม่หยุดเพียงเท่านั้น

เปอร์ไซด์ที่ปกติมักร่าเริงและไร้แก่นสาร เริ่มยืดระยางจากแผ่นหลังจับมัดศัตรูทุกคนที่อยู่ตรงหน้า

ห้องปิดตายแห่งนี้ได้กลายเป็นพื้นที่สังหารของเธออย่างไร้ซึ่งหนทางหนี

ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่ศัตรูด้วยแววตาที่ไร้ซึ่งแสงสว่าง

บทเรียนราคาแพงจากการสูญเสียพวกพ้องยกเผ่านั้น ทำให้เธอได้ทราบมาอย่างหนึ่งว่า

“เพื่อปกป้องเพื่อนของหนูแล้ว จะไม่มีปรานีศัตรูอีกต่อไปค่ะ”

เกิดเสียงกระดูกหักดังน่ากลัวออกมาจากร่างของทหารทั้งสามสิบคนพร้อมกัน

เพียงแค่พริบตาเดียวศัตรูที่ยึดครองห้องนี้ก็ได้ตายจากไปจนหมดสิ้น

ห้องควบคุมดาบแห่งพระเจ้าได้ตกมาอยู่ในมือของพวกผู้กล้าแล้ว

***ผู้กล้าหนอนหนังสือ [เอสเทอ]

“เป็นยังไงบ้างยะมะโตะ ดอง~”

ฉันบินร่อนลงไปดูอาการคู่หูวิจัยของตัวเอง

ดูแล้วมีรอยแผลพกช้ำจำนวนมาก คงพึ่งผ่านการทรมานมาอย่างไม่ต้องสงสัยดอง

“ผม.. ไม่เป็นไร… แต่ว่าข้อมูล…”

“ข้อมูลหรือดอง…”

ฉันหันไปดูทางเครื่องจักรของเผ่ามนุษย์

วัตถุทรงสี่เหลี่ยมพังทลายลงเพราะถูกความร้อนจากเปลวไฟของออกไซด์กับมิลเลอร์เผาไปแล้ว

“พังราบดอง แต่ไม่เป็นไร ฉันมีเก็บสำรองเอาไว้เหมือนกันนะดอง”

เอรีสมีเล่าให้ฉันฟังแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นในห้องนี้

งานวิจัยเงามืดที่พวกเราร่วมช่วยกันทำนั้น จริงอยู่ว่าพวกเราให้ยะมะโตะเป็นคนรับผิดชอบเก็บรักษา แต่ใช่ว่าพวกเราจะไม่มีเก็บสำรองเอาไว้เสียหน่อยดอง

สรุปคือต่อให้เมื่อกี้ข้อมูลโดนทำลายก็หาใช่ปัญหาใด ๆ ดอง

“ไม่ใช่ ข้อมูลของผมมันไปไกลกว่านั้น… เมื่อเช้านี้… ผมค้นพบบางอย่าง… กุญแจ…. มันเป็นกุญแจสู่การแก้ไขปัญหา… ให้ตายสิ…”

“แก้ไขปัญหาหรือดอง? ”

“ตัวจริงของเงามืด… ดาบแห่งพระเจ้า… มันเป็นคนให้คำตอบผม”

ยะมะโตะเริ่มเล่าสิ่งที่ตัวเองค้นพบเมื่อเช้าให้ฉันฟัง

จากข้อมูลภาพถ่ายของดาวเทียม เขาพบว่าโลกใบนี้ถูกหุ้มด้วยมวลพลังงานมหาศาลสีดำตั้งแต่ผื้นดิน ท้องฟ้า และไปสุดเหนืออวกาศ

เจ้าคลื่นพลังงานสีดำคล้ายตาพายุนี้มีลักษณะเป็นทรงโดมคลุมโลกของพวกเราเอาไว้

"แล้วรู้มั้ยว่าภาพถ่ายที่เล็งออกไปนอกอวกาศนั้นพบกับอะไร? "

"แสงใช่มั้ยดอง? "

ฉันยังจำได้ถึงวันงานพิธีเปิดเมืองเมื่อสองวันก่อน

ฉันจำได้ว่ามองเห็นประกายแสงสว่างลอดผ่านเงามืดจากภาพถ่ายทอดสดของดาวเทียมอยู่

"คิดว่าแสงนั้นคืออะไร? "

"แสงจากพลังงานใช่หรือเปล่าดอง? "

" ไม่ใช่ แต่มันคือแสงจากดาวเคราะห์"

" แสงจากดาวเคราะห์หรือดอง…!? "

“อุปกรณ์วิเคราะห์เพิ่งประมวลผลเสร็จเมื่อเช้านี้ แสงสว่างที่ลอดผ่านเข้ามานั้น บ่งบอกถึงลักษณะที่เป็นแสงสว่างจากดาวเคราะห์ในอวกาศ คิดว่ายังไงละเอสเทอ? "

"เดียว!? ถ้าเป็นแบบนั้นก็แปลว่าพวกเราไม่ได้อยู่ในโลกคนตายนะสิดอง! "

ตามความเข้าใจเดิม แสงจากผู้ที่อวดอ้างเป็นเทพเจ้าได้บอกพวกเราว่ากำลังโดนลงโทษอยู่

สงครามนี้คือบาป และผู้ชนะจะได้ไถ่บาปสู่ดินแดนแห่งการหลุดพ้น ส่วนผู้แพ้จะต้องถูกทำลายมิได้ผุดได้เกิดอีก

แต่ถ้าหากว่าข้างนอกเงามืดนั้นคืออวกาศที่มีดาวเคราะห์น้อยอยู่จริง นั่นก็อาจตีความได้ว่า---

"ใช่แล้วเอสเทอ ที่นี่ไม่น่าใช่โลกคนตาย แต่เป็นจักรวาลที่พวกเรารู้จักนั่นละ อาจเป็นดาวดวงหนึ่งในหลายล้านดวงของทางช้างเผือกนี้"

"ทางช้างเผือกหรือดอง? "

"เออ… เป็นคำเรียกระบบสุริยะที่พวกเราอยู่นะ"

ฉันเริ่มมานั่งขบคิด

ถ้าหากว่าโลกนี้ไม่ใช่โลกคนตาย แต่แล้วทำไมพวกเราถึงถูกจับมารวมกันที่นี่?

ฉันมั่นใจว่าตัวเองเคยตายแล้วครั้งหนึ่งที่ดาวบ้านเกิด และตายหลายต่อหลายครั้งที่โลกใบนี้ด้วยดอง

ถ้าไม่ใช่ว่าตัวเองอยู่ในโลกคนตาย มันคงให้คำตอบนี้ไม่ได้

แต่ถ้านี่คือโลกของคนเป็น… แล้วทำไมพวกเราถึงสามารถเกิดใหม่ได้ละดอง?

"เงามืด… พลังงานมหาศาล… วิญญาณคนตายที่เกิดใหม่ได้… และจักรวาลที่พวกเรารู้จักหรือดอง"

คำตอบนี้มีเพียงหนึ่งเดียวดอง!

นั่นก็คือ--- งงแฮะดอง…

"หน้าแบบนั้นคงงงสินะ? ผมเองก็งงเหมือนกัน"

"ความจริงฉันพอจะเชื่อมโยงบางอย่างได้ แต่มันออกจะบ้าหน่อยนะดอง อยากลองฟังมั้ยดอง? "

"เอาสิ"

"ฉันคิดว่า อาจเป็นไปได้ ที่เรื่องทั้งหมดนี้เกิดจากตัวตนที่อาศัยในมิติที่ซึ่งอยู่สูงกว่าพวกเราดอง"

"? "

"คือ… เผ่าของฉันมีทฤษฎีหนึ่งว่าเมื่อตายลง ชีวิตจะก่อตัวกลายเป็นรูปพลังงาน แล้วไปรวมตัวกัน ณ มิติที่สูงกว่าเพื่อรอวันกลับมาเกิดใหม่นะดอง"

ฉันพักหายใจแล้วพูดต่อ

"พวกในมิติที่สูงกว่านั้น อาจจะจับพวกเรามาอยู่รวมกัน แล้วกักขังพวกเราเอาไว้ช่วงตรงกลางระหว่างมิติที่สามกับมิติของพวกมัน ถ้าไม่ใช่เพราะเหตุนี้ ฉันก็นึกไม่ออกถึงเหตุการณ์เหนือธรรมชาติที่เกิดขึ้นนะดอง และการที่สามารถจับขังพวกเรามาอยู่มิติกึ่งกลาง ย่อมต้องใช้พลังงานที่สูงมากเพื่อทำลายกฏเกณฑ์ธรรมชาติ ซึ่งนั่นน่าจะเป็นเงาสีดำที่ห่อหุ้มโลกนี้ดอง"

ตัวตนในมิติที่สูงกว่า

แนวคิดนี้เหมือนกับความสัมพันธ์ของบุคคลในมิติที่สามกับมิติที่สองและหนึ่ง

มิติที่หนึ่งมิอาจรับรู้พื้นที่ว่างของมิติที่สองได้

คนในมิติที่สองสามารถรับรู้มิติที่หนึ่งได้ แต่ไม่อาจรับรู้ตัวตนของมิติที่สาม

แต่ทว่าหากมีการดัดแปลง แก้ไข หรือเข้าไปยุ่งเกี่ยวของบุคคลในมิติที่สามต่อมิติที่สอง มิติที่ต่ำกว่าก็จะเริ่มเปลี่ยนไปและเริ่มตระหนักรู้ หรืออาจไม่ตระหนักรู้ถึงตัวตนของมิติที่สูงกว่า

เสมือนหนึ่งภาพวาดสองมิติที่คนในสามมิติสามารถปรับเติมเขียนเปลี่ยนแปลงได้ตามอำเภอใจ

คนจากมิติที่สองไม่อาจรับรู้ได้ว่ามีมิติที่เหนือกว่า แต่อาจรับรู้ว่ามีอะไรบางอย่างที่ตนไม่เข้าใจกำลังเข้ามาวุ่นวายอยู่

ยิงฟังยิงไม่เข้าใจสินะดอง

และถ้าเก็บไปคิด คงได้นอนไม่หลับทั้งคืนแน่นอนดอง

“สรุปแล้ว? ”

“สรุปคือ--- ถึงรู้ไปพวกเราก็ทำอะไรไม่ได้ยังไงละดอง! ”

ถ้าหากว่าศัตรูที่แท้จริงคือตัวตนของมิติที่สูงกว่า แล้วพวกเราจะเอาชนะยังไงละดอง?

เสมือนหนึ่งตัวการ์ตูนจะหลุดออกมาจากกระดาษเพื่อฆ่าคนวาดได้เช่นไร? คำตอบคือไม่มีทางเป็นไปได้

ที่ทำได้คงมีแต่หนี---

“นี่ยังไงละดอง! ”

ถ้าหากว่าพวกเราหนีไปจากที่นี่ หาทางทะลวงฝ่าเงามืดนั้นออกไปได้ มันก็มีความเป็นไปได้สูงที่พวกเราจะหลุดออกจากการควบคุมในพื้นที่ซึ่งถูกกักขังแห่งนี้

ไม่จำเป็นต้องไปต่อสู้ ไม่จำเป็นต้องไปหาทางหยุดยั้งเงามืด แต่แค่สร้างอะไรบางอย่างที่แข็งแรงพอจะทะลุหนีออกไปได้ก็พอแล้ว

“แนวคิดใช้ได้เลยเอสเทอ! จาวิส รบกวนช่วยวิเคราะห์วัสดุที่พวกเรารู้ กรรมวิธีการก่อสร้างที่น่าจะเอาตัวรอดจากพายุเงาดำนั้นให้ได้หน่อยสิ! ”

“ [ได้ครับนายท่าน] ”

พวกเราเริ่มเห็นแสงสว่างแล้ว

เหลือแค่เอาข่าวดีนี้ไปบอกทุกคน---

“เออ… ขอโทษที่รบกวนเวลาสนุกของทั้งสองท่านนะคะ แต่รบกวนช่วยฉันตรงนี้สักครู่หนึ่งทีค่ะ”

ในตอนนั้นเองที่เอรีสพูดเสียงดังแทรกขึ้นมา

“มีอะไรหรือดอง? ”

“คือว่า… จะหยุดเจ้าดาบแห่งพระเจ้ายังไงอ๊ะ? ”

เอรีสกล่าวเช่นนั้นพร้อมกับชี้ไปที่แฝงวงจรควบคุมที่ยากจะเข้าใจได้ตรงหน้า

ลืมไปเลยแฮะดอง

“จาวิส ช่วยเธอที”

“ [รับทราบครับ ก่อนอื่นให้บังคับที่ปุ่มสีแดงทางซ้าย แล้วต่อด้วย--] ”

เสียงของโกเลมรับใช้ยะมะโต๊ะได้ดังขึ้นมาจากผ้าเพดาน

ด้วยคำแนะนำของจาวิสจึงทำให้การปิดระบบทุกอย่างดำเนินเป็นไปอย่างราบรื่น

แสงสีรุ้งที่ดูอันตรายได้เลือนหายไปจากท้องฟ้า ไอควันที่ร้อนระอุตามมุมของเมืองได้จางหายไป

ภัยอันตรายได้ผ่านพ้นไปแล้ว

“แต่ว่าทุกคนยังรบไม่เลิกเลยดอง”

ฉันมองลอดผ่านออกไปทางรูกว้างบนกำแพง

เสียงปืน ควัน และความวุ่นวายยังไม่จบ

สำหรับคนที่ไม่ทราบสถานการณ์ คงไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าความหมายของแสงสีรุ้งที่หายไปเมื่อกี้มันคืออะไร

“เอายังไงกันต่อดีละ? ”

“หาทางกู้ระบบสื่อสารแล้วกระจายเสียงบอกข่าวดีว่าพวกเรายังมีความหวังยังไงละดอง”

นี่คือวิธีเดียวที่จะหยุดทุกคนได้

หากทุกคนรู้ว่ายังมีหนทางรอดโดยที่ไม่จำเป็นต้องทำสงคราม ทุกคนคงหยุดบ้ากันได้

“หอคอยโทรทัศน์… เมื่อกี้ผมได้ยินพวกมันคุยกันผ่านทางเครื่องสื่อสาร ดูเหมือนว่าจะถูกพวกคลั่งศาสนาเทพทั้งสามยึดไปแล้วนะครับ”

“นี่สินะสาเหตุที่การสื่อสารถูกตัดขาดทั้งเมืองดอง”

ตอนนี้ได้เป้าหมายถัดไปแล้ว

นั่นคือ---

*พรึบ! *

มันเกิดขึ้นรวดเร็วมาก

พวกเราไม่รู้เลยว่าสิ่งนั้นมันคืออะไร

รู้แต่ว่าสิ่งนั้นได้โจมตีเข้าใส่โดมคริสตัลที่อยู่ใจกลางเมืองพร้อมกับส่องแสงสีดำจนทุกสิ่งพร่ามัว

สิ่งนั้นผุดขึ้นมาจากพื้นดิน

เป็นหอคอยงาช้างขนาดใหญ่ยักษ์ที่น่ากลัวสูงสามสิบเมตร

มันสร้างจากโลหะสีดำ โค้งงอทะยานขึ้นท้องฟ้าในลักษณะของงาช้าง

มันปรากฏขึ้นอย่างไม่บอกกล่าวเตือนล่วงหน้า

มันดูดกลืนแสงสว่างและทุกสิ่งเข้าไปที่ตัวมัน

มันบดอัดทุกอย่างที่อยู่ในรัศมีของมันจนพินาศสิ้น

และเมื่อรู้ตัวอีกที โดมที่มีบาเรียภูติปกป้องก็ฉับพลันหายไปครึ่งหลังแล้ว

พวกเราที่ยืนอยู่ในเขตเมืองของมนุษย์ ต่างตาโตด้วยความตื่นตะลึง

สัญชาตญาณของเปอร์ไซด์ถูกต้อง

เจ้าสิ่งนั้นไม่รู้ว่าเป็นอาวุธของฝ่ายไหน

ไม่รู้ว่าใครเป็นคนสั่งลั่นโจมตีออกมา

แม้แต่ฐานข้อมูลที่ฉันเคยสืบ ก็ยังไม่มีข้อมูลของอาวุธร้ายนั้นเลย

เกิดอะไรขึ้นที่ลานกว้างกันแน่ดอง?

พวกเราไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับบานาและแอร์บาส์รที่แยกตัวไปลานกว้างหน้าโดมคริสตัล

แต่ที่พวกเรารู้อย่างหนึ่งคืออาวุธนั้นอันตราย

มันได้ทำลายพื้นที่หน้าโดมไปทั้งแถบ

ทำลายครึ่งหนึ่งของโดมคริสตัล

และทำลาย--- คริสตัลของเผ่ามนุษย์จนแตกสลายไปแล้ว...