ตอนที่ 46
ก๊าซ !!!!! เจ้าโกทแมนร้องคำรามออกมาหลังจากเห็นผู้หญิงหนีไปหมด มันมองหน้าสตีฟก่อนจะพุ่งเข้าโจมตีด้วยการพุ่งชนทันที
ฟุ่บ !! ร่างของเจ้าโกทแมนพุ่งเข้าใส่สตีฟด้วยความเร็วเป็นอย่างมากแต่ก็ยังไม่เร็วถึงขนาดที่สตีฟมองไม่ทันอย่างเจ้าโกทแมนตัวที่อัดเขาจนปลิว
หมับ !! สตีฟยกมือทั้งสองข้างขึ้นจับเขามันทำให้ร่างของมันหยุดลงทันที
“เอ็งเร็วแค่นี้ ทำอะไรตรูไม่ได้หรอกเฟ้ย และนี่เป็นการแก้แค้นที่เอ็ง ทำไอ้นั่นเข้าปากตรู” สตีฟพูดออกมาพลางพยายามลืมเรื่องรสชาติในปาก แต่ไม่ว่าจะพยายามลืมยังไงกลิ่นคาวในปากนั้นสตีฟก็ยังจำมันได้ดี
สตีฟมองตาเจ้าโกทแมนตัวนี้พลางแสยะยิ้มออกมา
ก๊าซ !!! เจ้าโกทแมนที่เห็นดวงตาของสตีฟมันคำรามออกมาและพยายามหนีทันที ซึ่งไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่าแต่สตีฟรู้สึกว่าน้ำเสียงมันดูเหมือนกลัวๆเขายังไงก็ไม่รู้
เจ้าโกทแมนที่พยายามดิ้นหนีจากเงื้อมือสตีฟแต่ทำอย่างไรร่างมันก็ไม่ขยับซักนิด
“นี่คือการแก้แค้น รับไปซะ ย๊าก !!!!!!” สตีฟร้องตะโกนออกมาก่อนจะง้างขาและหวดเข้าไปทันที
“ลูกเตะผ่าหมาก !!!!!!!” สตีฟหวดขาเข้าไปเต็มหว่างขาของเจ้าโกทแมน
ผัวะ !! โผละ !!!! เสียงขาของสตีฟหวดเข้าไปเต็มแรงก่อนจะมีเสียงดังโผละเหมือนอะไรบางอย่างแตกออกสตีฟได้ยินเสียงนั้นถึงกับเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว
ตึง !!! ร่างของเจ้าโกทแมนล้มลงคุกเข่ากับพื้นทันทีหลังจากสตีฟเตะมัน มันไม่มีเสียงร้องออกมาสักแอะ
“หน้าเขียวเลยดิเอ็ง เฮอะ !!!” สตีฟสถบออกมาพลางมองหน้ามันที่เขี๋ยวปั๊ด ดวงตาของมันเหลือกไปด้านบนจนเห็นแต่ดวงตาสีขาว น้ำลายมันฟูมปากไปหมด สตีฟสะใจมากๆที่เห็นมันเป็นแบบนี้
หน้าต่างโกทแมน Level 193 (สถานะ : หมดสติอาการสาหัส)
“ยังไม่ตายงั้นเหรอ อึดดีนี่หว่า” สตีฟพูดออกมาหลังจากสตรวจสอบสถานะของมัน
และในตอนที่สตีฟกำลังจะปิดฉากนั้นเองจู่ๆก็มีเสียงคำรามดังขึ้นอีกครั้ง
ก๊าซ !!!!!!!!!! เสียงคำรามของโกทแมนดังขึ้นในทิศทางที่เป็นหมู่บ้าน
“เสียงนี้มันของเจ้าตัวนั้นนี่มาโครตรไวเลย !!!” สตีฟอุทานออกมาพลางมองไปทางที่ผู้หญิงพวกนั้นพึ่งจะวิ่งหนีไป กว่าจะพ้นระยะสกิลของเจ้าโกทแมนคงอีกราวๆ สี่หรือห้านาทีเขาต้องไปถ่วงเวลาเอาไว้ก่อน
“เอาวะตายเป็นตาย !!” สตีฟปลุกใจตัวเองก่อนจะพุ่งกลับไปทางหมู่บ้านทันที
ก๊าซ !!!! โคร่ม !!! เมื่อสตีฟมาถึงก็เห็นเจ้าโกทแมนตัวที่ซัดเขาปลิวกำลังคำรามและทำลายบ้านรอบๆอยู่ด้วยความโมโห
“ดีนะที่มันไม่ได้จมูกดีไม่งั้นมันคงพุ่งตามพวกผู้หญิงไปแล้วมั้ง เอาไงดีหว่าออกไปงัดกับมันหรือแอบก่อนดี” สตีฟพูดออกมาอย่างลังเลไม่รู้ว่าจะตัดสินใจอย่างไรดี
โคร่ม !! ตู้ม !! ตู้ม !! บ้านหลังแล้วหลังเล่าถูกมันทำลายไปด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียวสตีฟถึงกับเผลอยกมือขึ้นจับซี่โครงตัวเอง
“หือทำไมซี่โครงเราไม่ค่อยเจ็บแล้วล่ะ เราซี่โครงหักไม่ใช่หรือไง” สตีฟอุทานออกมาพลางใช้มือคลำๆไปทั่วซี่โครงเขาแต่กลับรู้สึกเพียงแค่ปวดเบาๆเท่านั้น
“หรือว่าเราจะหายแล้ว !!!” สตีฟนึกเหตุผลได้ข้อเดียวที่มันไม่เจ็บ
“หรือว่าตรูเป็นวูลฟ์เวอร์ลีxx ถึงได้ฟื้นฟูร่างกายได้เร็วแบบนี้” สตีฟนึกถึงตัวการ์ตูนสมัยก่อนที่เขาชอบมากซึ่งเป็นตัวการ์ตูนจากหนังสือการ์ตูนที่พ่อเขาที่ตายไปสะสมเอาไว้
“ปล่อยมันอาละวาดไปก่อนแล้วกันถ้ามันจะไปทางนั้นค่อยเข้าไปขวาง” สตีฟตัดสินใจปล่อยมันอยู่แถวนี้ไปก่อนตอนนั้นเองตอนที่สตีฟกำลังจะถอยไปเขาดันบังเอิญไปเหยียบกิ่งไม้เข้าให้
แกร๊บ !! เสียงกิ่งไม้แห้งหักลงทำให้เจ้าโกทแมนตัวนั้นหันมาหาทางสตีฟทันที
“ซวยเช็ด นี่มันเป็นนิยายหรือไงต้องมาทำเสียงดังแบบนี้ให้โจทย์หันมาสนใจ” สตีฟอดพูดออกมาไม่ได้
ก๊าซ !!!!!!! เจ้าโกทแมนเมื่อเห็นสตีฟก็ร้องคำรามออกมาทันทีและพุ่งเข้าใส่สตีฟอย่างไม่รอช้า
ฟุ่บ !!! ตู้ม !!!! สตีฟมองตามความเร็วของมันไม่ทันจึงโดนกระแทกเข้าไปเต็มๆอีกครั้ง
อ๊าก !!!!!!!!!! สตีฟร้องออกมาอย่างเจ็บปวดร่างของเขาพุ่งกลับไปทางที่พึ่งเดินมาทันที
ครืด !!!!!!!!!! ร่างสตีฟไถลไปตามพื้นจนมาหยุดอยู่ที่ขอบบ่ออาบน้ำ
“อัก !!! จุกชะมัดซี่โครงหักอีกแล้วงั้นเหรอ” สตีฟพูดออกมาพลางค่อยๆลุกขึ้น
“หือไม่หักแฮะ” สตีฟแปลกใจเป็นอย่างมากทั้งๆที่โดนกระแทกกระเด็ดมาเหมือนก่อนหน้านี้แท้ๆ แต่ซี่โครงดันไม่หักแล้วแต่สตีฟรู้ดีตอนนี้ไม่ใช่เวลามาหาคำตอบสตีฟรีบลุกขึ้นก่อนจะเห็นเจ้าโกทแมนนั่นมองร่างของโกทแมนอีกตัวที่โดนสตีฟเตะผ่าหมากไปอยู่
ปึก !! ปึก !! โกทแมนมันใช้กีบเท้าของมันเขี่ยๆร่างของโกทแมนที่นอนสาหัสอยู่
ฟืด !! ฟาด !! เสียงหายใจเข้าออกฟืดฟาดบ่งบอกอารมณ์ของตัวโกทแมนออกมาทันทีมันค่อยๆหันมามองที่สตีฟที่พึ่งจะลุกขึ้นยืนด้วยสายตาที่เริ่มจะกลายเป็นสีแดง
“ฉิบหายโกรธตรูเหรอวะนั่น ตรูสิต้องโกรธไอ้โกทแมนที่นอนอยู่ตัวนั้นมันพ่นน้ำใส่ปากตรูนะเฟ้ย !!!” สตีฟตะโกนตอกกลับไปเมื่อเห็นสายตาของโกทแมนที่จ้องมาทางนี้
เจ้าโกทแมนมันเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าก่อนจะยกแขนขึ้นเหมือนทำท่าเบ่งพลังและคำรามออกมาเสียงดังจนสตีฟต้องยกมือขึ้นปิดหู
ก๊าซ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! เสียงคำรามด้วยความโกรธของโกทแมนมันดังไปทั่วป่าแห่งนี้จนสตีฟได้ยินเสียงเหล่านกและสัตว์ดังมาจากไกลๆ สัตว์กลายพันธ์ตัวอื่นๆนั้นกำลังหนีเจ้าถิ่นอย่างโกทแมนที่กำลังโกรธ
“หนวกหูชิบ เสียงเอ็งอย่างกับก็อตซิล่xx” สตีฟเอามือที่ปิดหูออกพลางพูดออกมาตอนนี้หูเขาอื้ออึงไปหมดเพราะเสียงคำรามของมัน
“ต้องถ่วงเวลาสินะ เราต้องโจมตีก่อนเพราะถ้าปล่อยให้มันโจมตีมีหวังกระเด็นไปทางที่พวกผู้หญิงหนีไปแน่ๆแบบนั้นจะทิ้งระยะห่างไม่ได้” สตีฟพูดออกมาพลางพุ่งเข้าใส่โกทแมนก่อนทันทีโดยไม่ต้องคิดอะไรมาก
เปรี๊ยะ !!! พื้นที่สตีฟยื่นอยู่ถึงกับแตกออกทันทีที่สตีฟพุ่งใส่โกทแมนซึ่งมันสามารถบ่งบอกได้ทันทีว่าสตีฟพุ่งออกไปด้วยกำลังและความเร็วที่สูงแค่ไหน
ฟุ่บ !! ร่างของสตีฟปรากฎที่หน้าของโกทแมนสตีฟต่อยเข้าใส่ท้องของมันทันที
ตู้ม !!!! เสียงหมัดของสตีฟปะทะเข้ากับหน้าท้องแข็งๆของมันเสียงดังสนั่นและด้วยความแรงของมันทำให้ฝุ่นและใบไม้รอบๆลอยขึ้นมาฟุ้งไปหมด
“ไงล่ะเอ็งโดนเต็มๆ” สตีฟพูดออกมาทันใดนั้นเองฝุ่นก็ค่อยๆจางลงจนสตีฟเห็นร่างของเจ้าโกทแมนยังยืนอยู่ที่เดิมแถมมันไม่ขยับจากจุดเดิมสักนิด
“บ้าน่าพลังกายมันเท่าไหร่กันเนี่ย !!!” สตีฟอุทานออกมา
โกทแมนเมื่อเห็นสตีฟโจมตีมันแล้วมันก็เหลือบมองต่ำลงมาเพราะสตีฟเตี้ยกว่ามัน
ครืด !!! ผัวะ !!! มันหายใจออกมาดังๆก่อนจะฟาดหลังมือใส่สตีฟทันที
ฟิ้ว !! ตู้ม !!! ร่างของสตีฟกระเด็นไปกว่าสิบเมตรก่อนจะไปกระแทกกับต้นไม้
“อูย !!! มือโคตรหนักเลย แต่เอ๊ะไม่ค่อยเจ็บเท่าไหร่แฮะ” สตีฟเมื่อโดนฟาดกระเด็นไปเขาก็ลุกขึ้นมาได้ทันที
“โดนแล้วไม่เจ็บหนักแบบนี้ก็สวยเซ่ !!!” สตีฟยิ้มออกมาก่อนจะพุ่งเข้าใส่โกทแมนอีกครั้งแต่ครั้งนี้โกทแมนไม่ได้ยืนเฉยๆให้สตีฟต่อยอีกแล้วมันเริ่มโจมตีใส่สตีฟบ้างทันที
ตู้ม !! โคร่ม !! ผัวะ !! ตู้ม !! สตีฟโดยเจ้าโกทแมนโจมตีจนกระเด็นออกไปแต่สตีฟก็รีบลุกขึ้นและโจมตีมันกลับทันทีถึงแม้จะทำอะไรมันไม่ได้เลยก็เถอะ
ห้านาทีผ่านไป
ตู้ม !! ผัวะ !! ตู้ม !! เสียงการต่อสู้ยังดังขึ้นอย่างต่อเนื่องแต่มีบางสิ่งที่เปลี่ยนไปนั่นก็คือสตีฟ
ตอนแรกๆสตีฟยังกระเด็นเพราะการโจมตีของมันอยู่ แต่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่สตีฟไม่กระเด็นอีกแล้วสตีฟยืนแลกหมัดกับโกทแมนตัวนี้อย่างสูสี
บ้าชิบเราโจมตีมันดันไม่เป็นอะไรเลย แต่ตอนนี้เราเองก็ไม่เจ็บเท่าไหร่แล้วหมัดมันเบาลงงั้นเหรอ ไม่สิดูเหมือนร่างกายเราจะทนหมัดมันได้มากกว่า สตีฟคิดในใจตอนแรกๆหมัดของเจ้าโกทแมนทำให้เขาเจ็บเป็นอย่างมากเพราะหมัดของมันเป็นกีบเท้าของแพะทำให้มันมีความแข็งแต่ตอนนี้สตีฟรู้สึกแค่เหมือนถูกไม้ฟาดเบาๆเท่านั้น
ฟิ้ว !!! ตู้ม !!! ตอนนั้นเองสตีฟก็ได้ยินเสียงพลุดังขึ้นบนท้องฟ้าทำให้เขาและเจ้าโกทแมนชะงักไปครู่หนึ่ง
“พลุนั่นมัน คุณโฟว์ !!” สตีฟอุทานออกมาเสียงพลุนั่นเขาจำได้ว่าเป็นพลุแบบเดียวกับที่คุณโฟว์ให้เขาไว้และดูเหมือนเสียงพลุนี่จะเป็นสัญญาณบอกสตีฟว่าคุณโฟว์พาทุกคนหนีสำเร็จแล้ว
ก๊าซ !!!!!! เจ้าโกทแมนคำรามออกมาดูเหมือนมันจะทำให้เหยื่อที่จับมาหลายปีหนีไปได้เสียแล้วมันกระโดดถีบขาคู่ใส่สตีฟทันที
ตู้ม !!!! ร่างของสตีฟกระเด็นไปไกลหลายเมตรเพราะไม่ทันระวังตัว แถมยังเป็นการกระโดดถีบขาคู่ทำให้มันรุนแรงกว่าปกติ
อัก !!!! สตีฟกระอักเลือดออกมาบ่งบอกได้ว่าการโจมตีนี้รุนแรงแค่ไหน
“อึก !! นึกว่าจะไม่เป็นอะไรแล้วซะอีกนี่แสดงว่ามันไม่ได้โจมตีเต็มกำลังสินะ ทั้งๆที่ดวงตามันแดงกร่ำเหมือนโกรธแท้ๆ” สตีฟพูดออกมาพลางพยายามลุกขึ้นยืนแต่ด้วยความจุกทำให้เขาลุกขึ้นมาไม่ได้ตอนนั้นเจ้าโกทแมนที่อาการสาหัสก็ครางออกมาเบาๆ
ครืด !! ครืด !! เสียงครางนี้เองทำให้โกทแมนที่โจมตีใส่สตีฟเมื่อครู่หันไปสนใจเจ้าโกทแมนที่นอนอยู่มันเดินไปดูอาการของโกทแมนตัวนั้นก่อนจะส่งเสียงครืดๆ คุยกันเบาๆ
ครืด !! ครืด !! ครืด !! เสียงเจ้าโกทแมนคุยกันก่อนมันจะใช้แขนที่เป็นกีบเท้าอันแข็งแรงของมันยกร่างเจ้าโกทแมนที่นอนสาหัสอยู่ขึ้นมาและเดินจากไปทันที
“หรือว่าที่มันไม่ได้ใส่เต็มแรงเพราะไม่อยากให้โกทแมนตัวนั้นโดนลูกหลง !!!” สตีฟอุทานออกมาหลังจากเห็นภาพนี้
“ถึงว่ามันไม่ได้ไปไหนเลยแต่เลือกจะตั้งรับเราอยู่ตรงนั้นแสดงว่ามันเฝ้าดูอาการเจ้าโกทแมนนั่นอยู่” สตีฟพูดออกมาพลางค่อยๆลุกขึ้นนั่ง
“เฮ้อ !! รอดแล้วสินะ” สตีฟถอนหายใจออกมาหลังจากนั่งไปครู่หนึ่งและไม่เห็นท่าทีว่าโกทแมนตัวนั้นจะย้อนกลับมา
โคร่ก !!!! เสียงท้องของสตีฟร้องออกมา
“อ่าหิวชะมัด ไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เที่ยงเลยนี่นารีบไปหาคุณโฟว์ให้เธอพาเรากลับดีกว่า” สตีฟลุกขึ้นยืนก่อนจะค่อยๆเดินไปทางภูเขาลูกใหญ่ที่นัดโฟว์เอาไว้ทันที
จบ...