สุดยอดพ่อบ้าน HERO กู้โลก

    ตอนที่ 46 หนีสำเร็จ !!

    ตอนที่ 46

    ก๊าซ !!!!! เจ้าโกทแมนร้องคำรามออกมาหลังจากเห็นผู้หญิงหนีไปหมด มันมองหน้าสตีฟก่อนจะพุ่งเข้าโจมตีด้วยการพุ่งชนทันที

    ฟุ่บ !! ร่างของเจ้าโกทแมนพุ่งเข้าใส่สตีฟด้วยความเร็วเป็นอย่างมากแต่ก็ยังไม่เร็วถึงขนาดที่สตีฟมองไม่ทันอย่างเจ้าโกทแมนตัวที่อัดเขาจนปลิว

    หมับ !! สตีฟยกมือทั้งสองข้างขึ้นจับเขามันทำให้ร่างของมันหยุดลงทันที

    “เอ็งเร็วแค่นี้ ทำอะไรตรูไม่ได้หรอกเฟ้ย และนี่เป็นการแก้แค้นที่เอ็ง ทำไอ้นั่นเข้าปากตรู” สตีฟพูดออกมาพลางพยายามลืมเรื่องรสชาติในปาก แต่ไม่ว่าจะพยายามลืมยังไงกลิ่นคาวในปากนั้นสตีฟก็ยังจำมันได้ดี

    สตีฟมองตาเจ้าโกทแมนตัวนี้พลางแสยะยิ้มออกมา

    ก๊าซ !!! เจ้าโกทแมนที่เห็นดวงตาของสตีฟมันคำรามออกมาและพยายามหนีทันที ซึ่งไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่าแต่สตีฟรู้สึกว่าน้ำเสียงมันดูเหมือนกลัวๆเขายังไงก็ไม่รู้

    เจ้าโกทแมนที่พยายามดิ้นหนีจากเงื้อมือสตีฟแต่ทำอย่างไรร่างมันก็ไม่ขยับซักนิด

    “นี่คือการแก้แค้น รับไปซะ ย๊าก !!!!!!” สตีฟร้องตะโกนออกมาก่อนจะง้างขาและหวดเข้าไปทันที

    “ลูกเตะผ่าหมาก !!!!!!!” สตีฟหวดขาเข้าไปเต็มหว่างขาของเจ้าโกทแมน

    ผัวะ !! โผละ !!!! เสียงขาของสตีฟหวดเข้าไปเต็มแรงก่อนจะมีเสียงดังโผละเหมือนอะไรบางอย่างแตกออกสตีฟได้ยินเสียงนั้นถึงกับเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

    ตึง !!! ร่างของเจ้าโกทแมนล้มลงคุกเข่ากับพื้นทันทีหลังจากสตีฟเตะมัน มันไม่มีเสียงร้องออกมาสักแอะ

    “หน้าเขียวเลยดิเอ็ง เฮอะ !!!” สตีฟสถบออกมาพลางมองหน้ามันที่เขี๋ยวปั๊ด ดวงตาของมันเหลือกไปด้านบนจนเห็นแต่ดวงตาสีขาว น้ำลายมันฟูมปากไปหมด สตีฟสะใจมากๆที่เห็นมันเป็นแบบนี้

    หน้าต่างโกทแมน Level 193 (สถานะ : หมดสติอาการสาหัส)


    “ยังไม่ตายงั้นเหรอ อึดดีนี่หว่า” สตีฟพูดออกมาหลังจากสตรวจสอบสถานะของมัน

    และในตอนที่สตีฟกำลังจะปิดฉากนั้นเองจู่ๆก็มีเสียงคำรามดังขึ้นอีกครั้ง

    ก๊าซ !!!!!!!!!! เสียงคำรามของโกทแมนดังขึ้นในทิศทางที่เป็นหมู่บ้าน

    “เสียงนี้มันของเจ้าตัวนั้นนี่มาโครตรไวเลย !!!” สตีฟอุทานออกมาพลางมองไปทางที่ผู้หญิงพวกนั้นพึ่งจะวิ่งหนีไป กว่าจะพ้นระยะสกิลของเจ้าโกทแมนคงอีกราวๆ สี่หรือห้านาทีเขาต้องไปถ่วงเวลาเอาไว้ก่อน

    “เอาวะตายเป็นตาย !!” สตีฟปลุกใจตัวเองก่อนจะพุ่งกลับไปทางหมู่บ้านทันที

    ก๊าซ !!!! โคร่ม !!! เมื่อสตีฟมาถึงก็เห็นเจ้าโกทแมนตัวที่ซัดเขาปลิวกำลังคำรามและทำลายบ้านรอบๆอยู่ด้วยความโมโห

    “ดีนะที่มันไม่ได้จมูกดีไม่งั้นมันคงพุ่งตามพวกผู้หญิงไปแล้วมั้ง เอาไงดีหว่าออกไปงัดกับมันหรือแอบก่อนดี” สตีฟพูดออกมาอย่างลังเลไม่รู้ว่าจะตัดสินใจอย่างไรดี

    โคร่ม !! ตู้ม !! ตู้ม !! บ้านหลังแล้วหลังเล่าถูกมันทำลายไปด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียวสตีฟถึงกับเผลอยกมือขึ้นจับซี่โครงตัวเอง

    “หือทำไมซี่โครงเราไม่ค่อยเจ็บแล้วล่ะ เราซี่โครงหักไม่ใช่หรือไง” สตีฟอุทานออกมาพลางใช้มือคลำๆไปทั่วซี่โครงเขาแต่กลับรู้สึกเพียงแค่ปวดเบาๆเท่านั้น

    “หรือว่าเราจะหายแล้ว !!!” สตีฟนึกเหตุผลได้ข้อเดียวที่มันไม่เจ็บ

    “หรือว่าตรูเป็นวูลฟ์เวอร์ลีxx ถึงได้ฟื้นฟูร่างกายได้เร็วแบบนี้” สตีฟนึกถึงตัวการ์ตูนสมัยก่อนที่เขาชอบมากซึ่งเป็นตัวการ์ตูนจากหนังสือการ์ตูนที่พ่อเขาที่ตายไปสะสมเอาไว้

    “ปล่อยมันอาละวาดไปก่อนแล้วกันถ้ามันจะไปทางนั้นค่อยเข้าไปขวาง” สตีฟตัดสินใจปล่อยมันอยู่แถวนี้ไปก่อนตอนนั้นเองตอนที่สตีฟกำลังจะถอยไปเขาดันบังเอิญไปเหยียบกิ่งไม้เข้าให้

    แกร๊บ !! เสียงกิ่งไม้แห้งหักลงทำให้เจ้าโกทแมนตัวนั้นหันมาหาทางสตีฟทันที

    “ซวยเช็ด นี่มันเป็นนิยายหรือไงต้องมาทำเสียงดังแบบนี้ให้โจทย์หันมาสนใจ” สตีฟอดพูดออกมาไม่ได้

    ก๊าซ !!!!!!! เจ้าโกทแมนเมื่อเห็นสตีฟก็ร้องคำรามออกมาทันทีและพุ่งเข้าใส่สตีฟอย่างไม่รอช้า

    ฟุ่บ !!! ตู้ม !!!! สตีฟมองตามความเร็วของมันไม่ทันจึงโดนกระแทกเข้าไปเต็มๆอีกครั้ง

    อ๊าก !!!!!!!!!! สตีฟร้องออกมาอย่างเจ็บปวดร่างของเขาพุ่งกลับไปทางที่พึ่งเดินมาทันที

    ครืด !!!!!!!!!! ร่างสตีฟไถลไปตามพื้นจนมาหยุดอยู่ที่ขอบบ่ออาบน้ำ

    “อัก !!! จุกชะมัดซี่โครงหักอีกแล้วงั้นเหรอ” สตีฟพูดออกมาพลางค่อยๆลุกขึ้น

    “หือไม่หักแฮะ” สตีฟแปลกใจเป็นอย่างมากทั้งๆที่โดนกระแทกกระเด็ดมาเหมือนก่อนหน้านี้แท้ๆ แต่ซี่โครงดันไม่หักแล้วแต่สตีฟรู้ดีตอนนี้ไม่ใช่เวลามาหาคำตอบสตีฟรีบลุกขึ้นก่อนจะเห็นเจ้าโกทแมนนั่นมองร่างของโกทแมนอีกตัวที่โดนสตีฟเตะผ่าหมากไปอยู่

    ปึก !! ปึก !! โกทแมนมันใช้กีบเท้าของมันเขี่ยๆร่างของโกทแมนที่นอนสาหัสอยู่

    ฟืด !! ฟาด !! เสียงหายใจเข้าออกฟืดฟาดบ่งบอกอารมณ์ของตัวโกทแมนออกมาทันทีมันค่อยๆหันมามองที่สตีฟที่พึ่งจะลุกขึ้นยืนด้วยสายตาที่เริ่มจะกลายเป็นสีแดง

    “ฉิบหายโกรธตรูเหรอวะนั่น ตรูสิต้องโกรธไอ้โกทแมนที่นอนอยู่ตัวนั้นมันพ่นน้ำใส่ปากตรูนะเฟ้ย !!!” สตีฟตะโกนตอกกลับไปเมื่อเห็นสายตาของโกทแมนที่จ้องมาทางนี้

    เจ้าโกทแมนมันเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าก่อนจะยกแขนขึ้นเหมือนทำท่าเบ่งพลังและคำรามออกมาเสียงดังจนสตีฟต้องยกมือขึ้นปิดหู

    ก๊าซ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! เสียงคำรามด้วยความโกรธของโกทแมนมันดังไปทั่วป่าแห่งนี้จนสตีฟได้ยินเสียงเหล่านกและสัตว์ดังมาจากไกลๆ สัตว์กลายพันธ์ตัวอื่นๆนั้นกำลังหนีเจ้าถิ่นอย่างโกทแมนที่กำลังโกรธ

    “หนวกหูชิบ เสียงเอ็งอย่างกับก็อตซิล่xx” สตีฟเอามือที่ปิดหูออกพลางพูดออกมาตอนนี้หูเขาอื้ออึงไปหมดเพราะเสียงคำรามของมัน

    “ต้องถ่วงเวลาสินะ เราต้องโจมตีก่อนเพราะถ้าปล่อยให้มันโจมตีมีหวังกระเด็นไปทางที่พวกผู้หญิงหนีไปแน่ๆแบบนั้นจะทิ้งระยะห่างไม่ได้” สตีฟพูดออกมาพลางพุ่งเข้าใส่โกทแมนก่อนทันทีโดยไม่ต้องคิดอะไรมาก

    เปรี๊ยะ !!! พื้นที่สตีฟยื่นอยู่ถึงกับแตกออกทันทีที่สตีฟพุ่งใส่โกทแมนซึ่งมันสามารถบ่งบอกได้ทันทีว่าสตีฟพุ่งออกไปด้วยกำลังและความเร็วที่สูงแค่ไหน

    ฟุ่บ !! ร่างของสตีฟปรากฎที่หน้าของโกทแมนสตีฟต่อยเข้าใส่ท้องของมันทันที

    ตู้ม !!!! เสียงหมัดของสตีฟปะทะเข้ากับหน้าท้องแข็งๆของมันเสียงดังสนั่นและด้วยความแรงของมันทำให้ฝุ่นและใบไม้รอบๆลอยขึ้นมาฟุ้งไปหมด

    “ไงล่ะเอ็งโดนเต็มๆ” สตีฟพูดออกมาทันใดนั้นเองฝุ่นก็ค่อยๆจางลงจนสตีฟเห็นร่างของเจ้าโกทแมนยังยืนอยู่ที่เดิมแถมมันไม่ขยับจากจุดเดิมสักนิด

    “บ้าน่าพลังกายมันเท่าไหร่กันเนี่ย !!!” สตีฟอุทานออกมา

    โกทแมนเมื่อเห็นสตีฟโจมตีมันแล้วมันก็เหลือบมองต่ำลงมาเพราะสตีฟเตี้ยกว่ามัน

    ครืด !!! ผัวะ !!! มันหายใจออกมาดังๆก่อนจะฟาดหลังมือใส่สตีฟทันที

    ฟิ้ว !! ตู้ม !!! ร่างของสตีฟกระเด็นไปกว่าสิบเมตรก่อนจะไปกระแทกกับต้นไม้

    “อูย !!! มือโคตรหนักเลย แต่เอ๊ะไม่ค่อยเจ็บเท่าไหร่แฮะ” สตีฟเมื่อโดนฟาดกระเด็นไปเขาก็ลุกขึ้นมาได้ทันที

    “โดนแล้วไม่เจ็บหนักแบบนี้ก็สวยเซ่ !!!” สตีฟยิ้มออกมาก่อนจะพุ่งเข้าใส่โกทแมนอีกครั้งแต่ครั้งนี้โกทแมนไม่ได้ยืนเฉยๆให้สตีฟต่อยอีกแล้วมันเริ่มโจมตีใส่สตีฟบ้างทันที

    ตู้ม !! โคร่ม !! ผัวะ !! ตู้ม !! สตีฟโดยเจ้าโกทแมนโจมตีจนกระเด็นออกไปแต่สตีฟก็รีบลุกขึ้นและโจมตีมันกลับทันทีถึงแม้จะทำอะไรมันไม่ได้เลยก็เถอะ

    ห้านาทีผ่านไป

    ตู้ม !! ผัวะ !! ตู้ม !! เสียงการต่อสู้ยังดังขึ้นอย่างต่อเนื่องแต่มีบางสิ่งที่เปลี่ยนไปนั่นก็คือสตีฟ

    ตอนแรกๆสตีฟยังกระเด็นเพราะการโจมตีของมันอยู่ แต่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่สตีฟไม่กระเด็นอีกแล้วสตีฟยืนแลกหมัดกับโกทแมนตัวนี้อย่างสูสี

    บ้าชิบเราโจมตีมันดันไม่เป็นอะไรเลย แต่ตอนนี้เราเองก็ไม่เจ็บเท่าไหร่แล้วหมัดมันเบาลงงั้นเหรอ ไม่สิดูเหมือนร่างกายเราจะทนหมัดมันได้มากกว่า สตีฟคิดในใจตอนแรกๆหมัดของเจ้าโกทแมนทำให้เขาเจ็บเป็นอย่างมากเพราะหมัดของมันเป็นกีบเท้าของแพะทำให้มันมีความแข็งแต่ตอนนี้สตีฟรู้สึกแค่เหมือนถูกไม้ฟาดเบาๆเท่านั้น

    ฟิ้ว !!! ตู้ม !!! ตอนนั้นเองสตีฟก็ได้ยินเสียงพลุดังขึ้นบนท้องฟ้าทำให้เขาและเจ้าโกทแมนชะงักไปครู่หนึ่ง

    “พลุนั่นมัน คุณโฟว์ !!” สตีฟอุทานออกมาเสียงพลุนั่นเขาจำได้ว่าเป็นพลุแบบเดียวกับที่คุณโฟว์ให้เขาไว้และดูเหมือนเสียงพลุนี่จะเป็นสัญญาณบอกสตีฟว่าคุณโฟว์พาทุกคนหนีสำเร็จแล้ว

    ก๊าซ !!!!!! เจ้าโกทแมนคำรามออกมาดูเหมือนมันจะทำให้เหยื่อที่จับมาหลายปีหนีไปได้เสียแล้วมันกระโดดถีบขาคู่ใส่สตีฟทันที

    ตู้ม !!!! ร่างของสตีฟกระเด็นไปไกลหลายเมตรเพราะไม่ทันระวังตัว แถมยังเป็นการกระโดดถีบขาคู่ทำให้มันรุนแรงกว่าปกติ

    อัก !!!! สตีฟกระอักเลือดออกมาบ่งบอกได้ว่าการโจมตีนี้รุนแรงแค่ไหน

    “อึก !! นึกว่าจะไม่เป็นอะไรแล้วซะอีกนี่แสดงว่ามันไม่ได้โจมตีเต็มกำลังสินะ ทั้งๆที่ดวงตามันแดงกร่ำเหมือนโกรธแท้ๆ” สตีฟพูดออกมาพลางพยายามลุกขึ้นยืนแต่ด้วยความจุกทำให้เขาลุกขึ้นมาไม่ได้ตอนนั้นเจ้าโกทแมนที่อาการสาหัสก็ครางออกมาเบาๆ

    ครืด !! ครืด !! เสียงครางนี้เองทำให้โกทแมนที่โจมตีใส่สตีฟเมื่อครู่หันไปสนใจเจ้าโกทแมนที่นอนอยู่มันเดินไปดูอาการของโกทแมนตัวนั้นก่อนจะส่งเสียงครืดๆ คุยกันเบาๆ

    ครืด !! ครืด !! ครืด !! เสียงเจ้าโกทแมนคุยกันก่อนมันจะใช้แขนที่เป็นกีบเท้าอันแข็งแรงของมันยกร่างเจ้าโกทแมนที่นอนสาหัสอยู่ขึ้นมาและเดินจากไปทันที

    “หรือว่าที่มันไม่ได้ใส่เต็มแรงเพราะไม่อยากให้โกทแมนตัวนั้นโดนลูกหลง !!!” สตีฟอุทานออกมาหลังจากเห็นภาพนี้

    “ถึงว่ามันไม่ได้ไปไหนเลยแต่เลือกจะตั้งรับเราอยู่ตรงนั้นแสดงว่ามันเฝ้าดูอาการเจ้าโกทแมนนั่นอยู่” สตีฟพูดออกมาพลางค่อยๆลุกขึ้นนั่ง

    “เฮ้อ !! รอดแล้วสินะ” สตีฟถอนหายใจออกมาหลังจากนั่งไปครู่หนึ่งและไม่เห็นท่าทีว่าโกทแมนตัวนั้นจะย้อนกลับมา

    โคร่ก !!!! เสียงท้องของสตีฟร้องออกมา

    “อ่าหิวชะมัด ไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เที่ยงเลยนี่นารีบไปหาคุณโฟว์ให้เธอพาเรากลับดีกว่า” สตีฟลุกขึ้นยืนก่อนจะค่อยๆเดินไปทางภูเขาลูกใหญ่ที่นัดโฟว์เอาไว้ทันที

    จบ...