เด็กเกรียนเซียนจอมยุทธ NC+

“ถงน้อยเจ้าตัวเล็กทั้งสองนี่ของพวกเจ้า...รับไปสะ !!!”

        “(✿ ◜◒◝ )  ขอบคุณเจ้าค่ะพี่ชายน้อย”

        “(*≧▽≦)หงิงหงิง อาดิง อาดิง…”

        “(*≧▽≦)อาโฮกโฮก อาโฮก โฮก...”

“ชี่ชี่ชี่…อึก...อึก...อึก”

       สายตาที่กระหายอยากของนางจ้องเขม่งมาที่ซาลาเปาในมือของเขาพร้อมกับเสียงกลืนน้ำลายที่ดังมากกว่าเดิมเสียอีก

*ลงแดงหรือยังน่า ลงแดงหรือยังเอ่ย...*

*ไหนขอข้าลองตรวจเช็คเสียหน่อย...*

[ ติ๊ดดด..ดวงตาแห่งการตรวจสอบขั้นพื้นฐาน (เปิดใช้งาน) ]

・．━━━━━━ † ━━━━━━．・

ชื่อ : ???

ธาตุ : ???

พลังลมปราณระดับ :??? ขั้น ??? (คนปกติ)

ค่าความใคร่(เงี่ยน)  : 0%

ค่าความอยากอาหาร(แปรผันตรงให้สามารถใช้ร่วมกับภารกิจ) : 75%

・．━━━━━━ † ━━━━━━．・

*…ชื่อแซ่ก็ไม่มีอะไรก็ไม่มี มีเพียงความอยากอาหารให้เห็นรึ...แมร่ง!! ระบบโครตไร้ประโยชน์เลย*

“แม่นางนี่ของเจ้า...”

       กันจิหยิบซาลาเปาออกมา 1 ลูก ขยิบตาให้นางพร้อมกับยื่นซาลาเปาไปให้

“หึ!...เจ้าเรียกเราวะกระไรนะ...แต่เห็นแก่ซาลาเปาลูกนี้ข้าจะไม่ถือสาหาความ...”

“O///O อ...เอ่อ...ข...ขอบใจเจ้ามาก”

*เอ๊ะ!! ทำไมนางถึงได้หน้าแดง?!*

*คงมิใช่อย่างที่ข้าคิดหรอกกระมั้ง...ไม่ได้การเราต้องลองตรวจเช็คหน่อยดีกว่า...*

[ ติ๊ดดด..ดวงตาแห่งการตรวจสอบขั้นพื้นฐาน (เปิดใช้งาน) ]

・．━━━━━━ † ━━━━━━．・

ชื่อ : ???

ธาตุ : ???

พลังลมปราณระดับ :??? ขั้น ??? (คนปกติ)

ค่าความใคร่(เงี่ยน)  : 10%

ค่าความอยากอาหาร(แปรผันตรงให้สามารถใช้ร่วมกับภารกิจ) : 99%

・．━━━━━━ † ━━━━━━．・

*WTH!…ความหล่อของข้าเกือบทำให้ข้าเดือดร้อนอีกแล้วไหมล่ะ...*

*ค่าความใคร่(เงี่ยน)ของนางพุ่งขึ้นมา10% อันตราย อันตรายจริงจริง*

        ภายในห่วงความคิดของกันจิ

[ ติ๊ด....ติ๊ด...“ระบบใส่ใจความรู้สึก ฝึกเป็นนักนึกคิด เพื่อพิชิตทั่วหล้า” ]

[ ...ตรวจพบค่าความรู้สึกในทางที่ดีและไม่ดีกับตัวตนของโฮสต์ ]

[ ...ระบบแปลงค่าความรู้สึกเป็นพลังลมปราณ...Auto Start… ]

        วิธีที่ 2 : เปลี่ยนค่าความรู้สึกเป็นพลังลมปราณ (10:1)โดยจะเก็บค่าความรู้สึกที่ผู้อื่นมีให้กับโฮสต์ 

        โดยมีเงื่อนไขดังนี้

        -  ค่าความรู้สึกในเชิงบวกที่คนอื่นมีกับโฮสต์จะทำการลดพลังลมปราณที่เก็บสะสมไว้ เช่น ค่าความชอบ ความรัก เขินอายหลง ปลื้ม นับถือ เคารพ สรรเสริญ เอาเป็นแบบอย่าง ชื่นชม เป็นต้น

        -  ค่าความรู้สึกในเชิงลบที่คนอื่นมีกับโฮสต์จะทำการเพิ่มพลังลมปราณที่เก็บสะสมไว้ เช่น ความแค้น ชิงชัง ริษยาอิจฉา เกลียด โมโนว่าได้กระทืบโฮสต์ หรือ มีความรู้สึกแย่ๆกับโฮสต์ เป็นต้น

[ ติ๊ด...ระบบทำการแจ้งผลที่ประมวลให้กับโฮสต์ ]

                ...ติ๊ง..มีผู้คนรู้สึกหมั่นไส้โฮสต์แต่ปลื้มปิติโฮสต์-100 -30 -23 -33....

                ...ติ๊ง..มีผู้คนรู้สึกชื่นชมความเด็ดขาดที่โฮสต์มี-100 -55 -50 -20....

        ...ติ๊ง..ติ๊ง..มีผู้คนรู้สึกตกหลุมรักในตัวโฮสต์ -10 -3-6 -15....

                ...ติ๊ง..ติ๊ง..มีผู้คนรู้สึกต้องการกระทืบโฮสต์+65 +100 +60 -10....

        ...ติ๊ง..มีผู้คนรู้สึกเกลียดชังโฮสต์ +65 +100 +50+20....

        ...ติ๊ง..มีผู้คนรู้สึกอิจฉาโฮสต์ +200 +30 +20 +50....

        ...ติ๊ง..มีผู้คนรู้สึกริษยาโฮสต์ +200 +30 +20 +50....

*ฮ่าฮ่าฮ่ามันต้องแบบนี้ ถึงจะถูก แค้นข้าให้มาก โกรธข้าให้เยอะ ยิ่งเยอะยิ่งดี*

       ควับ...ควับ

“โปรดอยู่ในความสงบและฟังข้าน้อยกล่าวให้ดีนะขอรับ...”

“ทุกท่านที่ยังยืนอยู่ในแถวพวกท่านทุกคนล้วนเป็นผู้ที่โชคดี ข้าจะคิดราคาตามเดิมที่ได้ประกาศไว้แต่คราแรกมิเปลี่ยนแปลงขอให้เดินเข้ามาแล้วมารับซาลาเปาพร้อมชำระเงินที่แม่นางน้อยถงทงด้วยขอรับ...”

“หากมีใครคิดแทรกแถว...ข้าน้อยจะคิดราคาเป็นสองเท่าทั้งหมดของทุกคน...”

       หลังจากนั้นคนในแถวก็ทยอยเดินออกมารับซาลาเปาพร้อมจ่ายผลึกอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยมิมีคนคิดแทรกแถวหรือกระทำการลัดคิวแต่อย่างใด

“ถงน้อยจดบันทึกเงินผลึกให้ดีล่ะขาดเพียงผลึกเจ้าต้องเป็นคนรับผิดชอบ...”

“จ...เจ้าค่ะ..พ...พี่ชายน้อย”

        ┗(•̀へ •́╮ )  รับทราบ !

“ทุกท่านเจ้าค่ะใครที่รับซาลาเปาแล้วให้เดินมาจ่ายผลึกที่ถงน้อยผู้นี้นะเจ้าค่ะ”

       หงึก หงึก หงึก....

“…แถวที่ 1 คนที่ 16 ถึงคนที่ 30 ซื้อซาลาเปาจากข้าได้คนละหนึ่งลูกในราคาลูกล่ะ 25 ผลึกดิน...”

“…แถวที่ 2 คนที่ 12 5 8 10 13 14 15 25 29 30 ซื้อซาลาเปาจากข้าได้คนละหนึ่งลูกในราคาลูกล่ะ 30 ผลึกดิน...”

“…แถวที่ 2คนที่เหลือ ซื้อซาลาเปาจากข้าได้คนละหนึ่งลูกในราคา ลูกล่ะ 35 ผลึกดิน...”

“…แถวที่ 3 คนที่ 213 14 8 …. ซื้อซาลาเปาจากข้าได้คนละหนึ่งลูกในราคา ลูกล่ะ 40ผลึกดิน...”

“…แถวที่ 3คนที่เหลือ ซื้อซาลาเปาจากข้าได้คนละหนึ่งลูกในราคา ลูกล่ะ 45 ผลึกดิน...”

“…แถวที่ 4 คนที่ 1930 15 18 …. ซื้อซาลาเปาจากข้าได้คนละหนึ่งลูกในราคา ลูกล่ะ 40ผลึกดิน...”

“…แถวที่ 4คนที่เหลือ ซื้อซาลาเปาจากข้าได้คนละหนึ่งลูกในราคา ลูกล่ะ 45 ผลึกดิน...”

“…แถวที่ 5 คนที่ 1011 22 26 ….ซื้อซาลาเปาจากข้าได้คนละหนึ่งลูกในราคา ลูกล่ะ 50 ผลึกดิน...”

“…แถวที่ 5คนที่เหลือ ซื้อซาลาเปาจากข้าได้คนละหนึ่งลูกในราคา ลูกล่ะ 55ผลึกดิน...”

“…แถวที่ 6 คนที่ 3021 23 24 26 12 18 ….ซื้อซาลาเปาจากข้าได้คนละหนึ่งลูกในราคา ลูกล่ะ 60 ผลึกดิน...”

“…แถวที่ 6 คนที่ 2 513 19 7 ซื้อซาลาเปาจากข้าได้คนละหนึ่งลูกในราคา ลูกล่ะ 65 ผลึกดิน...”

       ใช้เวลาในการรับของจ่ายเงินไปค่อนข้างพอสมควรกินเวลาไปถึง1 ชั่วยาม คนในแถวที่มารับซาลาเปาและจ่ายผลึกเป็นไปด้วยความมีระเบียบเรียบร้อยไม่มีใครกล้าโวยวายเลยสักคนทุกคนต่างยิ้มแก้มปริ มีบ้างเป็นบางคนที่น้ำตาคลอส่วนพวกที่ออกจากแถวไม่ในคราแรกนั้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความเสียใจ เศร้าบ้างก็ทำหน้าตาโกรธแค้น กัดฟัน บ้างก็หน้ามืด บ้างก็โมโหหงุดหงิด...

.

       ในตรอกซอยห่างจากบริเวณที่กันจิขายซาลาเปามิไกลมีกลุ่มคน 5-10 คนอยู่กลุ่มนึงพวกมันสวมใส่ชุดคลุมดำปิดบังใบหน้าพวกมมันกลุ่มนี้มีชื่อเสียงฉาวโฉ่ในเรื่องรับจ้างทำเรื่องชั่วร้ายเป็นที่สุดพวกมันทำเรื่องเลวทรามต่ำช้าได้ทุกรูปแบบถ้าเงินถึงชายที่อยู่ด้านหน้าคนทั้งเก้าใบหน้าเต็มไปด้วยรอยบาก รอยเย็บ รอยแผลเป็นหากเด็กทารกร้องไห้เพียงเห็นใบหน้าของเขายังต้องหยุดฟังเลยเสียด้วยซ้ำ

“พี่ใหญ่ไอ้หนุ่มนั้นมันอยู่กับคนผู้นั้นนะ...พี่จะทำภารกิจนี่จริงหรือขอรับ ?!”

“จะมิทำได้เยี่ยงไรล่ะข้าจ้าง 50 ผลึกทองมิใช่น้อยน้อย แถมยังถูกจ้างโดยตระกูลระดับกลาง ระดับสูงอีก งานง่ายง่ายเพียงเท่านี้กลุ่มของเราทำภารกิจสำเร็จก็ปีกตัวหายจากยุทธภพได้แล้วเงินประมาณนี้พอให้กลุ่มขอเราอยู่สบายไป 10 ปีหากใช้จ่ายอย่างประหยัด...”

“พี่ใหญ่พี่รู้ประวัติของเจ้าหนุ่มผู้นั่นหรือไม่ขอรับ?!”

“รู้!!! ขนาดข้ายังอดรู้สึกสงสารในชีวิตของมันเสียมิได้เลย...เพียงแต่ความเห็นใจมันกินมิได้พวกเจ้าทุกคนก็รู้ คนเราหากเกิดผิดที่สิบปีก็มิเจริญหรอก”

“ข้าได้แต่ช่วยมันให้ไปสู่ภพภูมิที่ดียิ่งขึ้น...”

“มา มารวมตรงนี้ ข้าจะอธิบายแผนการละเอียดให้แก่พวกเจ้า...”

        ซุบซิบ...ซุบซิบ

“พวกเราทำตามแผนแบบนี้นะ...”

“พวกเรารับทราบขอรับพี่ใหญ่”

        ┗(•̀へ •́╮ )  รับทราบ !

.

        [ ติ๊ด...ติ๊ด...ระบบลางสัง...]

*เจ้าระบบปิดเสียงแจ้งเตือนให้ข้าเดี๋ยวนี้...$_$ข้ากำลังยุ่งอยู่มิเห็นรึ!!*

        [ ติ๊ด...ติ๊ด...ตามที่โฮสต์ต้องการ]

*คนกำลังรับทรัพย์ยังจะมาขัดอารมณ์อีก*

*ข้าอุตส่าห์สร้างกลไกตลาดตั้งราคาซาลาเปาแพงเยี่ยงนี้พวกเขาก็ต้องโกรธข้า เคียดแค้นข้า เป็นเรื่องธรรมดา แล้วมันยังไงกันล่ะ…*

       ซีโร่ตื่นขึ้นมานานแล้ว ตั้งแต่ที่เจ้านายขยะเปียกของนางประกาศกฏขูดเลือดขูดเนื้อนางก็ฟังอยู่ตลอด เมื่อเห็นคนยอมจ่ายเงิน นางก็ตกตะลึงเหมือนกันมิคิดว่าคนจะยังมาซื้อเยอะถึงเพียงนี้แต่เมื่อทุกคนจ่ายเงินเสร็จนางก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบของนางเช่นเดียวกันนางมิได้สนใจเพราะนางก็กำลังมองผลึกที่กองอยู่ตรงหน้ากันจิ กองใหญ่ พวกเจ๊ปิงและฟางน้อยที่กำลังพักผ่อนแช่น้ำพุร้อนอยู่ก็เป็นเช่นเดียวกัน

        ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว...

        แต่ทันใดนั่นพวกนางกับรู้สึกถึงลางร้ายและ เห็นสิ่งที่ไม่ชอบมาพากลร้อยมาที่กันจิด้วยความเร็วเหนือเสียง พวกนางถึงกับต้องร้องตะโกเสียงหลงออกมาจิตนึกคิดและ จิตวิญญาณของเขาว่า

        **เจ้าขยะเปียกระวัง...**

        **เจ้าหนุ่มลามก...ระวัง!! เข็ม...**

        **พ่อหนุ่มน้อย...อันตราย!! ระวังเข็ม...**

*ในเมื่อข้ามีระ...

       จึกจึก จึก...

       ตุบ!!!

        อึก...อัก...อัก...อัก

*ทำไมข้าถึงกระอักเลือดกันนะ?!*

*ทำไมข้าถึงหล่นมานอนที่พื้นล่ะ ?!*

        “พี่ชายน้อย พี่ชายน้อย”

        “เจ้าหนุ่ม เจ้าหนุ่ม”

        “หงิง อาดิงงงงงงงง…”

        “อาโฮก โฮกกกกกก...”

*ทำไมข้าถึงง่วงนอนเยี่ยงนี่กันนะ...???*

       **เจ้าขยะเปียก...เจ้าขยะเปียกห้ามหลับนะ**

        **เจ้าหนุ่มลามก...เจ้าห้ามหลับตานะ**

        **พ่อหนุ่มน้อย...เจ้าจะหลับมิได้นะ(≖ ‿ ≖) เอาอย่างนี้แล้วกันถ้าหากเจ้าตื่นข้าจะให้เจ้าจูบพี่สาวข้าหนึ่งครั้งเป็นไง...**

*เจ๊ซี เจ๊ปิง ทำไมถึงรนลานเยี่ยงนั่นล่ะฟางน้อยข้ามิอาจรับคำขอของท่านได้หรอก เพราะในตอนนี้ข้าง่วงนอน ง่วงนอนจนจะทนไม่ไหวแล้ว*

*พวกท่านทั้งสาม ข้าขอนอนก่อนนะขอรับข...ข้าทนต่อมิไหวแล้ว...*

       **ม...ม...ไม่ได้นะเจ้านายเจ้าห้ามหลับ... (╥ᆺ╥；) หากเจ้าหลับเจ้าจะ...**

        **จ...เจ้าหนุ่มลามก...เจ้าบ้าเจ้าห้ามหลับนะ...**

        **พ่อหนุ่ม พ่อหนุ่มหนุ่มน้อย...ห้ามหลับตานะ...**

* พวกท่านจะร้องไห้ทำไมกันรึ...มิต้องร้องไห้ข้าเพียงแค่นอนหลับสักพักเพียงเท่านั้นราตรีสวัสดิ์ขอรับเจ๊คนสวยทั้ง 3 ของข้า *

[ ติ๊ดดด...ติ๊ดดด...ติ๊ดดด...ฉายาบุตรแห่งโชคเปิดใช้งาน…]

[ ติ๊ดดด...ติ๊ดดด...ติ๊ดดด...ฉายาบุตรแห่งโชคเปิดใช้งานล้มเลวจาก…ผนึกลงทัณฑ์...]

*เฮ้อ!!! คนจะนอนจะมาเปิดโชคเพื่อ ช่างเหอะเผื่อฉายาบุตรแห่งโชคจะทำให้ข้าฝันดี (థฺˇ౪ˇథ) ฮ่าฮ่าฮ่....*

       วูบ.....

        กันจิที่ตอนแรกมือยังคว้าจับไปทั่วตอนนี้มันล่วงหล่นไปที่พื้นพร้อมกับตาของเขาที่ปิดสนิท

““พี่ชายน้อย พี่ชายน้อยท่านอย่าเป็นอะไรไปนะ”

“อาการเยี่ยงนี้ มัน...มัน...มันเป็นไปได้อย่างไรกัน?!”

“““ทำไมหรือแม่นาง เขาโดนสิ่งใดกันแน่โปรดช่วยอธิบายให้ละเอียดหน่อยเถอะแม่นาง”

“ข้าสันนิฐานว่าเจ้าหนุ่มนี่นะจะโดนสามเข็มสวดส่งวิญญาณที่หากใครโดนเข้าไปแล้วจะมีสภาพง่วงนอน แต่หลังจากที่หลับจะเสมือนกับตายไปแล้วมีลมหายใจแต่ไม่รู้สึกตัว เราเคยได้ยินได้อ่านมาว่าสามเข็มสวดส่งวิญญาณเป็นของที่อันตรายยิ่งและมันเป็นอาวุธต้องห้ามของยุทธภพในสมัยโบราณกาลมันเป็นอาวุธลับที่มีอยู่ในตำนานเพียงเท่านั้น เข็มเพียงสามเล่ม สามเล่มเพียงเท่านั้นแต่ผลที่มันก่อได้...กับทำให้อาวุธชิ้นนี้กับเป็นที่หวาดกลัวในสมัยโบราณจนถูกขนานนามควบคู่กับโลกแห่งปราณใบนี้มาเลยทีเดียวมันควรจะหายสาบสูญไปจากยุทธภพแล้วสิ ทำไม...ทำไมมันถึงได้ปรากฏในที่แห่งนี้ได้”

“ผลที่มันก่อได้คือจะทำให้ผู้ที่ถูกเข็มชนิดนี้เข้า ตามชื่ออาวุธลับนั่นแหละวิญญาณของคนผู้นั้นจะตกอยู่ในภวังค์ข้ามชาติกลับภพได้ แต่...”

““แต่...แต่อะไรเจ้าค่ะ ?!”

“แต่ตอนนี้หนุ่มน้อยผู้นี้ก็เสมือนตายไปครึ่งนึงแล้ว...คนที่โดนสามเข็มสวดส่งวิญญาณจะสามารถรักษาได้หรือไม่ได้ก็ไม่มีใครรู้ว่าเหมือนกัน”

“ไม่มีใครกล้าทดลองกับตนเองหรือกล้าเสี่ยงทดลองกับคนอื่นเลยสักครั้งเหมือนกันมันจึงได้รับฉายาอาวุธลับต้องห้ามแห่งยุทธภพอย่างไรล่ะ”

        “หงิง อาดิงงงงงงงง…”

        “อาโฮก โฮกกกกกก...”

“นายท่านนนนนนนนนนนนนนนนนน...”

“เจ้าขอทานน้อยยยยยยยยยยยยยยย...”

        …เหมือนข้าจะได้ยินเสียงของเซี่ยงน้อยและอาเหอเลยแหะ...ในฝันอะไรก็เป็นไปได้สินะมิเช่นนั้นข้าคงจะโดนบ่นหูชาไปนานแล้ว

        หืม!?...*

        (จบอารัมภบทภาค 2 โชคชะตาถูกลิขิต จุติใหม่โลกมหาปราณ)

        ทุกอย่างถูกลิขิตไว้ด้วยโชคชะตาผลกรรม และ น้ำมือของผู้มีอำนาจ ไม่ว่าจะพยายามหลีกหนีไปไกลสุดขอบฟ้าเพียงใด ทุกอย่างจะกับสู่เส้นทางที่ถูกลิขิตไว้เสมอสุดท้ายก็ไม่อาจหลีกหนีชะตากรรมที่ต้องพบเจอได้

        การกระทำในอดีตมักจะส่งผลกับสถานการณ์ในโลกปัจจุบันเสมอแต่ใครจะคิดว่าการกระทำในอนาคตก็สามารถส่งผลถึงเส้นเวลาในปัจจุบันได้เช่นเดียวกัน

        หลังจากนี้พระเอกกันจิสุดหื่นของเราจะต้องเดินทางสู่อนาคตอันไกลโพ้นเพื่อแก้ไขสิ่งที่ยังไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเขาต้องไปจุติใหม่อีกครั้งที่โลกคู่ขนานแห่งอนาคตตามชะตาที่ได้ถูกลิขิตไว้ เพื่อแก้ไขสิ่งที่ตัวตนของเขาในอนาคตได้ก่อกรรมสร้างเรื่องเอาไว้

#เขาจะแก้ไขสิ่งที่ตัวตนได้ทำผิดพลาดไว้ในอนาคตสำเร็จหรือไม่?

#เขาจะได้หวนคืนสู่โลกมหาปราณอีกครั้งเมื่อไร?

#โปรดติดชมเด็กเกรียนเซียนจอมยุทธ ภาคต่อไป

ภาคที่ 1 ที่มีชื่อว่า ทวนเวลาตะลุยจักรวาลอนันตกาล

จากนักเขียนถึง

        ท้ายเรื่องนิดนึง ขออภัยนักอ่านทุกท่านด้วยนะขอรับบทที่ 80 เป็นบทจบของบทนำภาคที่ 2 และบทต่อไป บทที่ 81 ของภาคที่ 1 ข้าพเจ้ากำลังประพันธ์พร้อมเรียบเรียงใหม่อยู่ขอรับแต่ระหว่างนี้ข้าน้อยอาจจะยังมิได้ลงบทใหม่ให้นะขอรับ ขออ่านหนังสือเตรียมสอบก่อนขอรับ

        ช่วงนี้ข้าน้อยกำลังอ่านหนังสือเพื่อเตรียมตัวสอบท้องถิ่นอย่างหนักมากขอรับ ตอนนี้ข้าน้อยเลยมิได้แต่งบทเพิ่มไว้เพราะมิอยากลงไปอแล้วมันขาดตอนจะขัดความสนุกของผู้อ่านทุกท่านด้วย

        (จบอารัมภบทภาค 2 โชคชะตาถูกลิขิต จุติใหม่โลกมหาปราณ)

        #โปรดติดชมเด็กเกรียนเซียนจอมยุทธภาคต่อไป

        ภาคที่ 1 ที่มีชื่อว่าทวนเวลาตะลุยจักรวาลอนันตกาล