มังกรพิชิตฟ้าออนไลน์ [แปลจบแล้ว]

        แหวนโบราณแห่งชีวิต : ไอเทมระดับเงิน,

        เงื่อนไขในการสวมใส่ : ไม่มี

        นานมาแล้วเจ้าเมืองเริ่มต้นหมายเลข60001 ค้นพบแหวนวงหนึ่งในป่าด้วยความบังเอิญ แหวนมีที่มาไม่ชัดเจนต่อมาได้ผ่านการหลอมด้วยความตั้งใจของช่างตีเหล็กหวังแห่งเมืองเริ่มต้นหมายเลข 60001 ทำให้ยกระดับความสามารถขึ้นมาได้เป็นอย่างมาก

        คุณสมบัติ : พลังชีวิต +200,ฟื้นฟูค่าพลังชีวิตโดยอัตโนมัติ 5หน่วยทุกวินาที

        มันคือไอเทมระดับเงินอีกทั้งคุณสมบัติของมันในเวลานี้ก็เพิ่มขึ้นจากเมื่อวานถึง 2 เท่า!

        ความตื่นเต้นเข้าครอบงำจิตใจของเขาเย่เทียนเซี่ยสวมแหวนแห่งชีวิตลงบนนิ้วมือของตัวเองค่าพลังชีวิตของเขาเพิ่มขึ้นทันทีเกือบหนึ่งเท่าตัว เขาพูดต่ออย่างมีมารยาท“ขอบคุณท่านลุงช่างตีเหล็ก การหลอมของท่านช่วยผมได้มากเลยครับ”

        “ฮ่าๆ เจ้าพูดเช่นนี้ข้าก็โล่งอก”ช่างตีเหล็กหวังพยักหน้าหัวเราะ แล้วตอบกลับมา

        เย่เทียนเซี่ยจัดการซื้อหมั่นโถวที่มีราคาสูงกว่าราคาปัจจุบันจำนวนหนึ่งจากร้านขายของเพื่อตุนเอาไว้เขาเดินอย่างรีบเร่งขึ้นไปทางเหนือ เป้าหมายของเขายังคงเป็นหุบเขาหมาป่าอย่างน้อยตอนนี้ก็ยังไม่มีผู้เล่นคนไหนเข้าไปในเขตแดนของหมาป่าโลหิตตอนนี้ที่นั่นยังคงเป็นของเขาเพียงผู้เดียว

        หลังจากผ่านการ “พักผ่อน” มาหนึ่งคืนเดินแดนหม่าป่าโลหิตที่ถูกเย่เทียนเซี่ยกวาดล้างจนเกลี้ยงก็มีฝูงหมาป่าเดินเตร็ดเตร่อยู่ทั่วบริเวณนี้อีกครั้งบางทีอาจจะเป็นเพราะการบุกรุกของศัตรูที่แข็งแกร่งเมื่อวาน วันนี้พวกมันจึงมีการรวมกลุ่มกันบางกลุ่มมีสามถึงห้าตัว บางกลุ่มมีเจ็ดแปดตัวมองดูแล้วไม่มีหมาป่าโลหิตตัวไหนเลยที่เดินอยู่เพียงลำพังแต่นี่ยิ่งสะดวกสำหรับเย่เทียนเซี่ย เขาก้าวเข้าไปในเขตแดนหมาป่าโลหิตหลังจากนั้นก็พุ่งตรงเข้าไปทางฝูงหมาป่าโลหิตโดยไม่ลังเลเวลานั้นหุบเขาหมาป่าที่เคยเงียบสงัดก็มีเสียงเห่าหอนของหมาป่าโลหิตดังกึกก้องขึ้นมาอีกครั้ง

        ใช้เวลาไม่นานฝูงหมาป่าที่รวมตัวกันอยู่อย่างหนาแน่นก็ค่อยๆเบาบางลงอีกครั้งเนื่องจากมีความเกี่ยวพันกับเมืองเริ่มต้นทำให้ความเร็วในการกวาดล้างหมาป่าโลหิตก่อนหน้าเป็นไปได้อย่างเชื่องช้าแต่ระดับความเร็วในการกวาดล้างอีกครั้งตอนนี้ห่างไกลกับความเร็วในการทำลายล้างก่อนหน้าของเย่เทียนเซี่ยจนไม่เห็นฝุ่นเสียงคำรามก่อนตายของพวกหมาป่าปลุกกั่วกัวที่กำลังฝันหวานให้ตื่นขึ้นมาในที่สุดห้วงเวลาแห่งโชคชะตานิรันดร์ในมือของเย่เทียนเซี่ยทอประกายแสงสีขาวออกมาจางๆร่างของกั่วกัวปรากฏขึ้นข้างไหล่ของเย่เทียนเซี่ย ดวงตาปรือปรอยเธอบิดขี้เกียจไปมา “โอ้ การนอนครั้งนี้มันช่างสบายจริงๆ”

        ห้วงเวลาแห่งโชคชะตาที่กวัดแกว่งไปมาตามมาด้วยเสียง“ชิ้ง” หมาป่าสี่ตัวที่ถูกเย่เทียนเซี่ยดึงดูดมารวมกันก็ล้มลงตรงหน้าเขาในเวลาเดียวกันเย่เทียนเซี่ยหมุนตัวกลับมาพูดกับกั่วกัว “กั่วกัว เธอลืมอะไรไปหรือเปล่า?”

         กั่วกัวยังคงกระพริบตาปริบๆด้วยดวงตาไร้เดียงสา“เห? มีด้วยหรือเจ้าคะ......ข้าจำไม่เห็นได้เลย”

        “เมื่อวานเธอพูดว่าถ้าฉันซื้ออมยิ้มให้เธอกินเธอจะบอกฉันว่าห้วงเวลาแห่งโชคชะตาคืออะไรฉันไม่ชอบเด็กผู้หญิงที่ไม่รักษาคำพูดหรอกนะ” เย่เทียนเซี่ยยักคิ้ว แล้วแทงห้วงเวลาแห่งโชคชะตาไปด้านหน้าที่หมาป่าโลหิตตัวหนึ่งที่เขาเพิ่งจัดการไป

        กั่วกัวลูบดวงตาไปมาก่อนจะยิ้มกว้างแล้วพูดออกมา “วะฮ่าๆๆๆ ข้าคิดออกแล้วเจ้าค่ะข้าเคยพูดไว้จริงๆด้วย ฮิๆ อมยิ้มที่นายท่านให้ข้ากินมันอร่อยมากจริงๆไม่แปลกใจเลยที่พี่สาวบอกว่า......เอ่อห้วงเวลาแห่งโชคชะตาคืออะไรงั้นเหรอเจ้าคะ......เอ่อ เหมือนข้าจะลืมอะไรไปบางอย่างขอข้าคิดก่อนนะเจ้าคะ”

        “........” เย่เทียนเซี่ย

        เงาร่างของเย่เทียนเซี่ยวูบไหวอยู่ท่ามกลางการโจมตีของหมาป่าโลหิตบางครั้งก็เปลี่ยนตำแหน่งอย่างประหลาดภายในเวลาไม่กี่วินาทีกั่วกัวก็เป็นเหมือนเงาเล็กๆตามตัวเขาที่ลอยไปลอยมาไม่ห่างกายอยู่ด้านหลังดวงตาเหมือนคริสตัลมองไปด้านบน มือเล็กๆที่ขาวราวกับหิมะจิ้มอยู่ที่คางเหมือนพยายามจะหวนคิดถึงอะไรบางอย่างแต่ผ่านไปพักใหญ่เย่เทียนเซี่ยก็ยังไม่ได้รับคำตอบที่เขารอคอย

        “ฮิๆ.....ข้าคงจะจำไม่ได้แล้วจริงๆนายท่านไม่ต้องรีบนะเจ้าคะ ข้าจะค่อยๆคิดให้ออกแน่นอนเจ้าค่ะ”กั่วกัวยิ้มอย่างรู้สึกผิดก่อนจะพูดออกมาด้านหลังของเย่เทียนเซี่ยเธอขยับมือเล็กไปมาอมยิ้มแท่งหนึ่งก็ปรากฏอยู่ในมือเล็กนั่นเมื่อเธอมีประสบการณ์ได้ลิ้มลองอมยิ้มไปแล้วครึ่งหนึ่ง ครั้งนี้เธอจึงค่อยๆแกะกระดาษห่ออมยิ้มอย่างสบายๆแล้วทิ้งมันลงพื้นพยายามครุ่นคิดพร้อมกับเลียอมยิ้มเบาๆไปด้วย

        ภายใต้การกระตุ้นของอมยิ้มการรับรู้ของกั่วกัวก็ราวกับจะเพิ่มระดับขึ้นอยู่ๆเธอก็ตะโกนขึ้นมาข้างหูเย่เทียนเซี่ยอย่างกะทันหัน ทำให้การเคลื่อนไหวอันคล่องแคล่วของเขาสะดุดจนเกือบจะถูกหมาป่าโลหิตกัดเอาแล้วกั่วกัวพูดขึ้นอย่างดีใจ “นายท่าน ข้าคิดออกแล้วเจ้าค่ะ พลังแห่งโชคชะตาก็คือพลังงานหลักของห้วงเวลาแห่งโชคชะตาที่อยู่ในมือของนายท่านตอนนี้มีทั้งหมด 7 ชิ้นเจ้าค่ะ”

        เย่เทียนเซี่ยทำอะไรไม่ถูกไปเล็กน้อยเขาจัดการหมาป่ารอบกายไปจนหมดก่อนจะหันกลับมาพูด “พลังงานหลัก?”

        “อื้มๆ มันคือพลังงานหลักเจ้าค่ะนายท่านดูสิเจ้าคะ.......ช่องว่างทั้งเจ็ดบนห้วงเวลาแห่งโชคชะตาเดิมทีมีพลังแห่งโชคชะตาอยู่เจ็ดอย่างต่อมาไม่รู้ทำไมมันถึงได้หายไปดังนั้นพลังของห้วงเวลาแห่งโชคชะตาจึงเปลี่ยนเป็นอ่อนแอลงมากๆ.......ข้าคิดก่อนนะเจ้าคะ.....พลังแห่งโชคชะตามีทั้งหมด 7 อย่าง เจ็ดอย่างนั้นคือ.....เอ่ออันแรกเหมือนจะเป็นสีแดง เรียกว่าขนนกโลหิต.....ต่อมาก็อันที่สอง......จำไม่ได้แล้วเจ้าค่ะ ข้าจำได้แค่สีของมันก็คือสีส้มต่อมาก็สีเหลือง สีเขียว สีคราม สีน้ำเงิน สีม่วง.....” กั่วกัวพยายามคิดไปด้วยและพยายามพูดสิ่งที่คิดได้ออกมาอย่างต่อเนื่องขณะเดียวกันลิ้นเล็กๆก็เลียอมยิ้มในมือไปด้วยอย่างไม่รู้ตัว

        เย่เทียนเซี่ยสงบจิตสงบใจไม่รบกวนกั่วกัวสายตาก้มมองห้วงเวลาแห่งโชคชะตาในมือ เห็นได้ชัดตามที่กั่วกัวพูดช่องว่างแปลกๆที่มีรูปร่างต่างกันเจ็ดช่องบนห้วงเวลาแห่งโชคชะตาเดิมทีแล้วเคยมีพลังแห่งโชคชะตาเจ็ดอย่างฝังอยู่พลังแห่งโชคชะตาแต่ละอันล้วนมีพลังแข็งแกร่ง และห้วงเวลาแห่งโชคชะตาก็คือสิ่งรองรับพลังทั้งเจ็ดแห่งโชคชะตาหากห้วงเวลาแห่งโชคชะตาไม่มีพลังแห่งโชคชะตา ห้วงเวลาแห่งโชคชะตาก็ไร้พลังที่แท้จริงและไม่อาจเรียกได้ว่าเป็นห้วงเวลาแห่งโชคชะตา

        แดง ส้ม เหลือง เขียว คราม น้ำเงินม่วง......... ช่องว่างทั้งเจ็ดบนห้วงเวลาแห่งโชคชะตาจะสะท้อนให้เห็นถึงแสงที่เปล่งออกมาจากบนลงล่างต่างกันไปสีพวกนี้แบ่งชัดเจนตามแสงทั้งเจ็ดที่กระจายออกมาของดวงอาทิตย์!

        พลังอย่างแรกของโชคชะตาคือสีแดง......ขนนกโลหิต

        ขนนกโลหิต? หมายถึงขนนกสีเลือดหรือเปล่า?

        สายตาของเย่เทียนเซี่ยมองไปด้านบนตรงช่องว่างด้านบนสุดเห็นได้ชัดว่ารูปร่างของมันคล้ายกับขนนก รูปร่างของช่องว่างทั้งเจ็ดของห้วงเวลาแห่งโชคชะตานั้นเย่เทียนเซี่ยค่อนข้างคุ้นเคยอยู่บ้างก่อนหน้านี้เขาคิดว่ามันคือรูปร่างของเปลวไฟที่มีลักษณะเรียวยาวกองหนึ่ง

        “แล้วพลังทั้งเจ็ดแห่งโชคชะตาไปอยู่ที่ไหนหมดแล้วล่ะ?”เย่เทียนเซี่ยเงยหน้ามองกั่วกัว เขาเพียงเอ่ยปากถามออกมา อารมณ์ของเขาก็เป็นอันต้องสะดุดม่านตาหดลงอย่างชัดเจนราวกับมองเห็นเรื่องเหลือเชื่ออะไรบางอย่าง

        “ไม่รู้เหมือนกันเจ้าค่ะแต่ข้ารู้ว่าห้วงเวลาแห่งโชคชะตานิรันดร์นี่มันสุดยอดมากๆ เมื่อนานมาแล้วอยู่ดีๆห้วงเวลาแห่งโชคชะตาก็ได้ปรากฏขึ้นณ ทวีปที่หายสาบสูญ ไม่มีใครรู้ว่ามันมาจากไหน.......และต่อมาผู้นำสูงสุดของทวีปที่หายสาบสูญก็ใช้ห้วงเวลาแห่งโชคชะตาเอาชนะปีศาจที่น่ากลัวที่สุดพวกนึงได้ปีศาจที่น่ากลัวพวกนั้นก็ถูกห้วงเวลาแห่งโชคชะตาผนึกไว้ที่หอคอยแห่งโชคชะตาแต่ว่าต่อมาดูเหมือนอยู่ๆห้วงเวลาแห่งโชคชะตาก็หายไปแล้วก็มาปรากฏอยู่ในมือของนายท่านเนี่ยแหละเจ้าค่ะ แปลกมากเลยนะเจ้าคะ”กั่วกัวพูดออกมาด้วยใบหน้าแปลกใจ.......มีเรื่องเดียวที่เธอไม่สงสัยก็คือ.....ทำไมเธอถึงได้ปรากฏตัวออกมาจากห้วงเวลาแห่งโชคชะตาได้!?

        “ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นพลังแห่งโชคชะตาก็ไม่มีทางที่จะสูญหายไปได้แน่นอนถ้านายท่านสามารถค้นหาพลังแห่งโชคชะตามาได้ล่ะก็ จะต้องกลายเป็นคนที่ยอดเยี่ยมที่สุดแน่นอนเจ้าค่ะ......เอ๋? นายท่านทำไมท่านถึงมองข้าแบบนี้ล่ะเจ้าคะ.....เอ๋ๆๆๆ? นายท่านอยากกินอมยิ้มเหรอเจ้าคะไม่ได้ๆๆๆๆอมยิ้มมีไว้ให้กั่วกัวเด็กสาวที่น่ารักและเชื่อฟังที่สุดกินเท่านั้นเจ้าค่ะนายท่านจะกินมันไม่ได้นะเจ้าคะ”เมื่อมองเห็นสายตาของเย่เทียนเซี่ยหยุดลงที่อมยิ้มที่เธอถืออยู่ในมือกั่วกัวก็เหมือนรับรู้ได้ถึงความกลัวบางอย่างเธอถืออมยิ้มไว้ในมืออย่างไม่รู้จะทำอย่างไรดีร่างเล็กๆก็ขยับลอยไปไกลทางด้านหลังอย่างระมัดระวัง ดวงตาคู่นั้นมองมาทางเขาอย่างหวาดระแวง