บทที่ 13 ปล่อยเบ็ด ล่อปลาใหญ่ (รีไรต์)
ปฏิกิริยาของชาวเน็ตเป็ไปตามที่คาดไว้ หลายคนไม่เคยเห็นการตอนหมู และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมต้องตอน
ผู้ชมในช่องไลฟ์ต่างตกตะลึง ท่าทางเหมือนไม่เคยเห็นโลกภายนอก
เสิ่นชิงหยิบผ้าขนหนูมาเช็ดคราบเืบนมีด พลางมองไปที่กล้อง
“ทุกคนคะ ฉันไม่ได้ทารุณสัตว์ นี่คือการตอนหมู ถ้าไม่ตอนมันก็จะหมกมุ่นอยู่แต่กับการหาคู่ จนไม่ยอมกินอาหาร พอหมูโตขึ้น เนื้อหมูก็จะมีกลิ่นเหม็น ไม่อร่อย เนื้อหมูที่ทุกคนกินกันอยู่ทุกวันนี้ล้วนเป็หมูที่ทำหมันแล้วทั้งนั้น อีกอย่างตอนนี้ลูกหมูเพิ่งจะอายุได้เดือนเดียว ความเ็ปยังไม่รุนแรงมาก ฉวยโอกาสทำในตอนนี้ พวกมันจะได้ฟื้นตัวเร็ว”
ขณะที่พูด สีหน้าของเสิ่นชิงดูจริงจังและเคร่งขรึม
จางเหว่ยที่อยู่ข้าง ๆ กระซิบบอกเธอว่า “พี่สาว เวลาอยู่ต่อหน้าผู้ชมต้องยิ้มแย้มสิ...”
เสิ่นชิงเข้าใจ จึงปรับสีหน้าทันที
หญิงสาวเผยรอยยิ้มบาง ๆ ริมฝีปากยกขึ้นเผยให้เห็นฟันแปดซี่อย่างพอดิบพอดี
ทว่ารอยยิ้มที่ควรจะดูสวยงามนั้น กลับทำให้ผู้ชมขนลุกซู่ไปตาม ๆ กัน
แม้เห็นชัดว่าเสิ่นชิงกำลังยิ้ม แต่หลายคนกลับรู้สึกว่ามันน่ากลัวยิ่งกว่าเดิม
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ผู้ชมที่เป็ชายชาตรีในช่องไลฟ์ ในวินาทีนี้ ความหวาดกลัวที่พวกเขามีต่อเสิ่นชิงพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด!
ช่องแชต : ช่วยด้วย ทำไมเธอยิ้มแบบนั้น จู่ ๆ ฉันก็อยากหนีไปออกไปเลย!
ช่องแชต : ลองคิดว่าตัวเองเป็หมูดูสิ ฉันคงเจ็บจนทนไม่ไหว
ช่องแชต : ผู้หญิงคนนี้! เธอ… เธอเป็ปีศาจชัด ๆ! ยัยจอมทำลายล้าง!
ช่องแชต : แม่เ้า ใครจะกล้าแต่งงานกับผู้หญิงคนนี้ ทะเลาะกันที เผลอ ๆ ไข่หายแน่
ช่องแชต : หึหึ โชคดีจังที่ฉันเป็ผู้หญิง รอดตัวไป
เมื่อเห็นคอมเมนต์เ่าั้ เสิ่นชิงก็ยิ้มออกมาพลางกล่าวว่า “อ้อ ลืมบอกไป หมูเนี่ย ไม่ว่าจะตัวผู้หรือตัวเมียก็ต้องทำหมันนะ ตัวผู้ก็ตัดไข่ทิ้ง ส่วนตัวเมียก็ตัดมดลูกออก หมูที่ไม่ได้ทำหมันมันไม่อร่อย”
ได้ยินดังนั้น ผู้ชมทุกคนก็รู้สึกหนาวสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ “ขอโทษพี่ชิง พวกเราเสียงดังไปหน่อย…”
จากนั้น เสิ่นชิงก็ใช้ฝีมือการตอนที่ยอดเยี่ยมของเธอ จัดการกับหมูน้อยทุกตัวในคอก
ผู้ชมต่างก็รู้สึกทั้งกลัว ทั้งตื่นเต้น และแปลกใหม่ พวกเขาดูไลฟ์อยู่นาน จนลืมไปเลยว่าอีกฝั่งกำลังแจกอั่งเปา
ยอดคนดูในไลฟ์ของเสิ่นชิงยังคงเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ มีผู้ชมหลั่งไหลเข้ามาไม่มีหยุดพัก
ก่อนหน้านี้ จางเหว่ยเพิ่งถ่ายคลิปวิดีโอสั้น ๆ ของเสิ่นชิง ตอนที่เธอกำลังตอนหมูอยู่หลายคลิป หลังจากอัปโหลดขึ้นบนอินเทอร์เน็ต ก็ดึงดูดชาวเน็ตจำนวนมากให้เข้ามาดู
หลังจากตอนลูกหมูทุกตัวเสร็จแล้ว เสิ่นชิงก็หยิบมีดขึ้นมาสับฟักทองกองโต
ฟักทองในชนบทนั้นทั้งเนื้อแน่น ทั้งกรุบกรอบ สับเป็จังหวะไพเราะ
ผู้ชมรู้สึกผ่อนคลาย และเยียวยาใจอย่างมากที่ได้ดู
จากนั้น เสิ่นชิงก็เทฟักทองที่สับแล้วลงในรางอาหาร
หมูน้อยวิ่งกรูกันเข้ามาอย่างร่าเริง และกินอย่างเอร็ดอร่อย
ระหว่างที่หมูตัวน้อยวิ่งออกไปหาอาหาร เสิ่นชิงก็ปีนเข้าไปในคอกหมู แล้วใช้พลั่วโกยขี้หมู
เสิ่นชิงทำงานอย่างคล่องแคล่ว เป็จังหวะ ทำให้ผู้ชมต่างตกตะลึง
ช่องแชต : นี่ ไม่คิดเลยว่าลูกสาวตัวปลอมจะทำงานคล่องแคล่วขนาดนี้
ช่องแชต : ว้าว ที่แท้คนสวย แม้แต่ตอนโกยขี้หมูก็ยังดูดีสินะ
ช่องแชต : ทำไมเธอถึงเอาฟักทองให้หมูกิน? ดูสิ้นเปลืองจัง!
ช่องแชต : คอมเมนต์บนดูก็รู้ว่าไม่รู้อะไร ฟักทองที่ชนบทมีเยอะแยะกินไม่หมด บ้านฉันก็ให้หมูกินแบบนี้แหละ
ผู้ชมเริ่มเบื่อหน่ายกับการอวดรวยของเหล่าคุณหนูไฮโซ จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าชีวิตในชนบทของเสิ่นชิงนั้นดูจริงใจและเข้าถึงได้ง่ายกว่า
ภาพของหญิงสาวที่กำลังทำงานอย่างขะมักเขม้น ราวกับเป็ภาพสะท้อนของผู้ใช้แรงงานจำนวนมาก
ชาวเน็ตต่างก็รู้สึกหลงใหลไปกับเธอ เหล่าคนที่ชอบพูดจาเสียดสีก็เริ่มหายไปทีละน้อย
ช่องแชต : พอเห็นเธอกำลังทำงานในฟาร์ม ฉันก็นึกถึงคุณปู่กับคุณย่าที่ต่างจังหวัดขึ้นมาทันที
ช่องแชต : ปิดหน้าเขิน แม่ฉันบอกว่า ยัยหนูนี่เก่งกว่าพี่ชายฉันซะอีก
ช่องแชต : ว่าไม่ได้นะ เสิ่นชิงทำงานเกษตรคล่องแคล่ว ดูเป็ธรรมชาติมาก
ช่องแชต : จู่ ๆ ก็สงสารเธอขึ้นมา ถึงแม้ว่าครอบครัวฉันจะไม่ได้ร่ำรวย แต่ครอบครัวก็ไม่เคยให้ฉันทำงานหนัก ๆ แบบนี้
ความนิยมของผู้ชมในช่องไลฟ์ที่มีต่อเสิ่นชิงเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว
หลังจากทำงานเสร็จ เสิ่นชิงก็เปิดก๊อกน้ำล้างตัว จากนั้นก็นั่งพักใต้ต้นไม้
แสงแดดในฤดูร้อนแผดจ้า เสียงจักจั่นร้องระงม ลานบ้านเล็ก ๆ ในชนบทเขียวขจี สายลมพัดแ่เบา ใบฟักทองส่งเสียงกรอบแกรบ
เพราะการทำงานหนัก หยาดเหงื่อก็ผุดขึ้นบนหน้าผากงามของเสิ่นชิง พวงแก้มขาวเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อ
แสงแดดส่องลอดผ่านร่มไม้ เสิ่นชิงเงยหน้าขึ้น ัักับสายลมเย็นจากขุนเขา
แสงแดดส่องกระทบหลังใบหูของเธอ เผยให้เห็นขนสีอ่อนที่ข้างแก้ม
ผู้ชมรู้สึกขึ้นมาทันทีว่า ใบหน้าของเสิ่นชิงคล้ายกับลูกท้อที่เพิ่งเด็ดจากต้น แดงก่ำน่ารับประทาน
‘กร๊อบ!’
ผู้ชมที่กำลังเคลิบเคลิ้ม พลันสะดุ้งตื่นจากภวังค์เพราะเสียงกรุบกรอบที่ดังขึ้น
พวกเขาเห็นเสิ่นชิงเด็ดลูกท้อลูกหนึ่งลงมาจากต้น จากนั้นก็กัดเข้าไปคำหนึ่ง
ลูกท้อในมือสีแดงสด ส่วนที่ถูกกัดเผยให้เห็นเนื้อในที่ใสแจ๋ว ฉ่ำน้ำ น่ากิน
‘กร๊อบ กร๊อบ…’
เสิ่นชิงกัดเข้าไปอีกหลายคำ น้ำท้อหวานฉ่ำไหลลงตามนิ้วโป้ง หยดลงบนพื้น ดึงดูดฝูงมดตัวน้อยเข้ามารุมล้อม
เสิ่นชิงกลายเป็นักกินจุในพริบตา นั่งกินลูกท้ออยู่ใต้ต้นไม้นั้นเป็กอง
หลังจากทำงานเสร็จ กินลูกท้อฉ่ำหวานสักสองสามลูก ชีวิตช่างงดงามโดยแท้
ผู้ชมต่างพึงพอใจกับสิ่งที่เห็น บางคนถึงกับน้ำลายสอเลยทีเดียว
ช่องแชต : ว้าว ลูกท้อลูกนี้น่าทานจังเลย ดูแล้วน้ำลายไหล
ช่องแชต : ฮ่าฮ่าฮ่า เดี๋ยวฉันจะไปซื้อลูกท้อมากินบ้าง
ช่องแชต : ลูกท้อพันธุ์อะไรเนี่ย ทั้งใหญ่ทั้งแดง ไม่เคยเห็นในตลาดเลย
ช่องแชต : ฉันก็อยากกิน ส่งมาให้ชิมหน่อยได้ไหม?
ช่องแชต : คอมเมนต์ข้างบนฝันกลางวันเหรอ คนอื่นเขาจะส่งมาให้เธอทำไม
“ส่งได้นะ” เสิ่นชิงเลียริมฝีปากพลางมองดูไลฟ์อย่างตั้งใจ
ผู้ชมไลฟ์ต่างพากันตกตะลึง “ฮะ?”
เสิ่นชิงกล่าวอย่างใจเย็น “ครอบครัวของฉันเช่าูเาไว้ลูกหนึ่ง พวกเรากินลูกท้อไม่หมดหรอก” จากนั้นเสิ่นชิงก็พาไปชมสวนผลไม้บนูเา
ในสวนผลไม้เต็มไปด้วยผลไม้ออกผลดกเต็มต้น ลูกท้อสีแดงสดประจำฤดูกาลประดับประดาเต็มกิ่งก้านจนกิ่งก้านโน้มลงมา
กลิ่นหอมของลูกท้อสุกดึงดูดผึ้งจำนวนมาก พวกมันบินวนไปวนมาเหมือนเครื่องบินทิ้งะเิขนาดเล็ก
เสิ่นชิงยื่นมือขึ้นเด็ดลูกท้อลูกหนึ่ง “ลูกท้อพันธุ์นี้เรียกว่าท้อเดือนมิถุนายน หรือเรียกว่าท้อเป็ผลไม้ขึ้นชื่อของหมู่บ้านสุ่ยวาของพวกเรา ปีนี้อากาศดี การเพาะปลูกก็ดี ผลผลิตมากกว่าปีก่อน ๆ หลายเท่า ถ้ามีใครอยากทานลูกท้อ สามารถส่งข้อความส่วนตัวมาบอกที่อยู่ได้เลย แจกฟรีแค่สองวันเท่านั้นนะ”
เมื่อผู้ชมในช่องไลฟ์สดได้ยินว่ามีของฟรี พวกเขาก็สนใจขึ้นมาทันที
ช่องแชต : โอ้โห พี่สาวทั้งสวยทั้งใจดี ฉันรักพี่เลย!
ช่องแชต : ใครบอกว่าเสิ่นชิงยากจน? เธอมีูเาเป็ของตัวเองนะ!
ช่องแชต : ใช่! ถูกต้อง เธอยังมีฟาร์มหมูที่บ้านด้วย!
ช่องแชต : โอ้พระเ้า ที่แท้คนจนคือฉันนี่เอง!
ช่องแชต : ลูกท้อใหญ่ขนาดนี้ ขายตามท้องตลาดต้องมีราคาอย่างต่ำโลละสิบกว่าหยวน เธอกล้าพูดว่าจะแจกฟรีเนี่ยนะ?
ช่องแชต : แบบนี้ก็ดีกว่าฉันนั่งเฝ้าหน้าจอ รอแย่งอั่งเปาไม่กี่หยวนน่ะสิ?
ไม่นานนัก ช่องไลฟ์ของเสิ่นชิงก็ถล่มทลายไปด้วยข้อความส่วนตัว คนมากมายส่งที่อยู่ของตัวเองมาให้
ชาวบ้านก็ลงมือทันที รีบเก็บลูกท้อ แพ็กใส่กล่อง แล้วส่งไปรษณีย์
ทำไมถึงต้องส่งลูกท้อให้ชาวเน็ตฟรี แทนที่จะขาย?
เพราะเสิ่นชิงรู้ดีว่า ชาวเน็ตเหล่านี้ไม่ใช่ลูกค้าเป้าหมายของเธอ
สิ่งที่เธอ้าคือ การลงทุนระยะยาวต่างหาก
228
![[Gnoblin] โนบลิน จอมรังสรรค์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1574870095_63974173.webp)
