หลังจากกลับมาถึงบ้านไม้เก่าๆทรุดโทรมแล้ววินก็นำเอาอาหารไปใส่ถ้วยและจานให้กับคุณยายของเขาที่อายุมากแล้วไม่สามารถทำงานได้แล้วเมื่อนำอาหารมาป้อนให้คุณยายแล้ววินก็ไปซักเสื้อผ้าของตัวเองและเสื้อผ้าของคุณยายเสร็จแล้วเขาจึงไปนั้งทานข่าวต่อต้องบอกว่าชีวิตของเขาลำบากมาั้แ่ยังเป็เด็กไม่เคยสบายเลยวินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเขาเปิดเข้าไปดูในเฟคบุ๊คต่างๆและข่าวต่างเขาเห็นคนที่ประสบความสำเร็จเกิดมาก็เพียบพร้อมไม่ว่าจะเป็รูปลักษณ์หน้าตามีภรรยาที่เป็ดาราสวยๆและมีลูกๆที่น่ารักวินก็หันมามองดูตัวของเขาเองที่ไม่มีอะไรเลยแม้แต่พ่อแม่และคนที่คอยสนับสนุนอยู่เคียงข้างเขาก็มีแต่คุณยายที่เลี้ยงดูเขามาั้แ่เด็กๆไม่เคยบ่นเลยว่าเขาจะเป็ยังไงจึงทำให้เขาไม่เคยเสียใจเลยที่ไม่ได้เรียนต่อเขาก็คิดอยู่นะว่าถ้าหากโชคดีถูกลอตโต้ของอเมริกาหลายพันล้านดอลลาห์ชีวิตของเขาจะพลิกผันเหมือนคนที่จนเ่าั้แน่นอน้ขาจะสามารถกลายเป็อภิมหาเศรษฐีระดับโลกและสามารถสร้างคฤหาสน์ราคาหลายพันล้านให้กับคุณยายได้อยู่อาศัยใน่สุดท้ายของชีวิตของท่านให้ได้มีความสุขบ้างนี้คือความคิดของวินแต่ตอนนี้มันก็เป็เพียงความเพ้อฝันเท่านั้นเพราะยังไงคนเราก็ต้องอยู่กับปัจจุบันทั้งๆที่ในปัจจุบันชีวิตของเขาจะหาอะไรที่ดีไม่ได้ก็ตามเถอะ
ในขณะที่วินทานข้าวเสร็จแล้วเขาก็เจ็บจานและชามไปล้างแล้ววางตากให้แห้งเขาก็ได้ยินเสียงเรียกของคุณยายดังขึ้น
"วินลูกมาหายายหน่อยยายมีอะไรอยากถาม"คุณยายของวินกล่างเมื่อวินได้ยินอย่างนั้นเขาก็รีบตอบคุณยายไปเลยว่า
"ครับยายวินจะไปเดี๋ยวนี้หละครับ" วินกล่าวแล้วเขาก็รีบเดินไปหาคุณยายของเขาทันทีเมื่อวินเดินมาแล้วเขาก็นั้งลงข้างคุณยายแล้วเขาก็ถามคุณยายเื่ที่จะถามว่า
"คุณยายครับวินมาแล้วครับยายมีเื่อะไรจะถามวินครับ" วินกล่าวเมื่อคุณยายของวินได้ยินวินกล่าวถามท่านก็ยิ้มและก็พูดว่า
"วินได้งานทำแล้วใช่ใหมยายขอโทษนะที่ต้องเป็ภาระให้วินและวินก็ไม่ได้ไปเรียนมหาลัยเหมือนเพื่อนคนอื่นเขาวินเสียใจใหมลูก"ยายของวินถามเขาเมื่อวินได้ฟังเขาก็ยิ้มและตอบว่า
"ผมได้งานทำแล้วครับยายพ่อของฟ้าจะฝากงานให้ที่บริษัทครับคุณยายรายได้วันละ600บาทครับ วินไม่เคยเสียใจเลยครับยายที่วินไม่ได้เรียนต่อมหาลัยเหมือนเพื่อนๆคนอื่นเขาวินมีความไฝ่ฝันอยากมีธุรกิจเป็ของตัวเองครับคุณยายและในตอนนั้นคุณยายก็จะมีชีวิตที่มีความสุขมากๆครับคุณยายต้องอายุยืนยาวรอให้ถึงวันที่วินประสบความสำเร็จนะครับ" วินกล่าวเมื่อยายอรยายของวินได้ฟังท่านก็ยิ้มให้วินอย่างอบอุ่นแล้วก็พูดว่า
"ขอให้วินสมความปรารถนานะลูกนะยายไม่รู้เหมือนกันว่าสังขารยายจะอยู่นานขนาดใหนตอนนี้ก็อายุ79ปีแล้วยายอยากอยู่เห็นวินประสบความสำเร็จและเห็นวินได้แต่งงานกับผู้หญิงที่ดีๆและมีหลานน่ารักให้ยายได้อุ้มมากเลยแต่ก็แล้วแต่สังขารว่าจะอยู่ถึงวันนั้นได้ใหมวินไม่ต้องคิดมากหรอกนะทำปัจจุบันให้ดีก็พอทำให้เต็มที่แล้วอนาคตจะดีเองเพราะปัจจุบันเป็ตัวกำหนดอนาคตของผู้คนส่วนมากยายเชื่อว่าวินจะต้องทำสำเร็จได้อย่างแน่นอน" ยายอรกล่าวเมื่อวินได้ฟังอย่างนั้นเขาก็กล่าวด้วยรอยยิ้มว่า
"ครับคุณยาย คุณยายครับถ้าผมทำงานไปได้6เดือนเก็บเงินครบแล้วผมจะสมัครไปทำงานที่อเมริกาผมได้ยินว่าค่าแรงที่นั้นสูงถึง2000บาทต่อวันเลยครับคุณยายว่าผมควรไปใหมครับ" วินกล่าวเมื่อคุณยายอรได้ฟังเธอก็ยิ้มและพูดว่า
"ดีๆหลานชายของยายไม่ต้องห่วงยายหรอกเพราะยายมีป้าของหลานดูแลอยู่" คุณยายอรกล่าวเมื่อวินได้ฟังเขาก็ดีใจมากที่คุณยายเห็นด้วย
"ครับคุณยาย" เมื่อพูดเสร็จสองยายหลานก็คุยกันแล้วก็นั้งดูทีวีตอนเย็นด้วยกันอย่างมีความสุขแล้ววินก็อาบน้ำพักผ่อนอย่างมีความสุข
นับจากวันนั้นเป็ต้นมาวินก็ไปทำงานทุกวันเขาขยันขันแข็งมากเป็ที่รักต่อเพื่อนร่วมงานทุกคนและพ่อของฟ้าก็ชอบการทำงานของเขามากเเต่วินเคยบอกกับเขาว่าอยากจะทำงานแค่6เดือนพอเพราะ้ขาจะไปทำงานที่สหรัฐอเมริกานี้ก็ผ่านมาถึงเดือนที่6พอดีวินเก็บเงินอดออมจนมีเงินเก็บเกือบแสนแล้ววันนี้เป็วันสุดท้ายที่้ขาจะทำงานอยู่ที่บริษัทของพ่อฟ้าใจจริงเขาก็ไม่อยากไปแต่เพื่ออยาคตที่สดใสที่รอเขาอยู่เขาจึงต้องไปเพราะถ้าทำงานอยู่ที่นี้ก็ทำงานเป็แค่ลูกน้องไปจนตายไม่มีทางเป็นักธุรกิจที่ร่ำรวยที่สุดในโลกได้แน่ความคิดของเขาคือเกิดมาแล้วครั้งหนึ่งในชีวิตต้องลองสักครั้งต่อให้ผิดะลาดล้มเหลวเขาก็จะไม่ยอมแพ้เหมือนเถ้าแกน้อยที่เคยทำสาหร่าย่แรกๆใครจะคิดว่าเถ้าแก่น้อยจะกลายเป็อภิมหาเศรษฐีหลายหมื่นล้านได้อย่างทุกวันนี้เขาจึงอยากลองเขามั่นใจว่าเขาทำได้แน่
578
