กรี๊ดดดดดด
"นังชั่วหลินเฟย ใคร ใครบังอาจมาช่วยมันออกไป"
จิวฮุ่ยที่กลับมาถึงแทบจะเป็ลม จวนที่นางกำลังเจรจาขายถูกไฟไหม้ไปกว่าครึ่ง เงินที่นางจะได้อย่างงามหายวับ ต้องมีใครมาช่วยนังตัวดีนั่นแน่เพราะนางมั่นใจว่าอุดทุกรูทุกช่องอย่างแ่าหนูสักตัวก็ยากจะผ่าน นังตัวแสบยังเผาจวนนางอีก ข้าไม่ปล่อยเ้าไปแน่ หลี่หลินเฟย
"ท่านแม่เราจะทำอย่างไรดีเ้าคะ นังหลินเฟยมันหนีไปแล้ว ท่านท้าวซูก็กำลังมาที่นี่ ท่านแม่"
จิวซินเอ่ยอย่างร้อนใจ นางกับมารดาเมื่อสักครู่ยังหัวเราะกับความสุขที่ได้เลือกซื้อผ้างามๆ และเครื่องประดับ จากการไปรับเงินสินสอดอีกครึ่งที่เหลือจากจวนเ้าเมืองอยู่เลย หากนังหลินเฟยหนีไปแล้ว แล้วใครจะไปเป็อนุเ้าเมืองแก่นั่นถ้าไม่ใช่นาง ไม่ ข้าไม่ยอมเด็ดขาด
" ท่านแม่ เราหนีกันเถอะท่านแม่ข้าไม่ยอมไปเป็อนุท่านท้าวซูแน่ ท่านแม่ อือ อือ"
จิวซินร้องไห้ออกมาอย่างหวาดกลัวนัก ใครๆ ก็รู้กันทั่วทั้งเมือง ว่าท่านท้าวซู ผู้เป็เ้าเมืองหนานหยาง มากราคะเพียงไร ในจวนล้วนเต็มไปด้วยหญิงงามมากมาย และจิตวิปริตยิ่งนักชมชอบความรุนแรงจนหญิงเ่าั้ต้องนอนติดเตียงไปหลายวันเลยทีเดียว บ่าวไพร่ในเรือนนั้นต่างพูดเป็เสียงเดียวกันว่าเหล่าหญิงงามที่ต้องปรนนิบัติท่านท้าวซูร้องไห้เ็ปทรมานอย่างน่าเวทนานัก บางคนถึงกับทนไม่ไหวตายไปเลยก็มี
"ท่านแม่ ท่านต้องช่วยข้านะเ้าคะ ท่านแม่"
จิวฮุ่ยที่เห็นบุตรสาวร้องไห้คร่ำครวญก็เ็ปใจนัก พลันโกรธแค้นหลินเฟยจนแทบกระอักเื เพราะนังตัวดีนั่นบุตรนางถึงได้ประสบคราวเคราะห์
"เ้าอย่าพึ่งร้องไห้ซินเอ๋อ ไป รีบไปเก็บของมีค่าแล้วเรารีบหนีกัน"
สองแม่ลูกรีบร้อนเก็บข้าวของทุกอย่างด้วยความโลภจึงมีข้าวของเต็มไปหมดเพราะไม่อาจตัดใจทิ้งไว้ได้ เสื้อผ้าแพรพรรณล้วนเป็ของดีมีราคาทั้งสิ้น จึงช่วยกันขนอย่างทุลักทุเลออกมา ยังไม่ทันได้พ้นประตูจวนก็ถูกชายฉกรรจ์หลายคนจับตัวไว้
" เ้าคิดว่าจะหนีข้าพ้นหรือหวงจิวฮุ่ย"
เสียงกัมปนาทของท่านเ้าเมือง ซูอี้จง ถึงกับทำให้สองแม่ลูกตัวสั่นงันงก คุกเข่ากอดคอกันร้องไห้
หน้าตาถมึงทึงจ้องมาที่สองแม่ลูกอย่างจะกินเืกินเนื้อ เขาหรืออุตส่าห์ทุ่มเทเงินทองมากมายเพื่อจะได้เฟยเอ๋อ โฉมสะคราญที่งดงามเป็หนึ่งในหนานหยางแต่ถูกสองแม่ลูกกีดกันให้อยู่แต่ในจวน จนไม่มีใครเคยพบเห็น ตนนั้นหมายปองมาเนิ่นนานนัก จนวันนี้โอกาสก็มาถึง แต่สองคนนี้กลับปล่อยให้เฟยเอ๋อของเขาหนีไป
"เ้ารับเงินทองข้ามามากมายแล้วปล่อยให้เ้าสาวข้าหนีไป เ้ายังคิดจะหอบสินสอดข้าหนีอีก เ้าช่างหาญกล้านัก เด็กๆ จับมันไปโยนในเหวลึกอย่าให้รอดมาได้"
"ขอรับ"
" ท่านท้าว ท่านท้าวเ้าคะเมตตาจิวฮุ่ยด้วยเ้าค่ะ"
"ท่านท้าวปล่อยข้ากับท่านแม่ไปเถอะนะเ้าคะ"
อือ อือ
เสียงร้องไห้ของดรุณีน้อยตรงหน้าที่ตอนแรกเอาแต่ก้มหน้าก้มตาเรียกความสนใจจากเ้าเมืองเฒ่าทันที หน้าตาเ้าเล่ห์จึงกล่าวว่า
" ในเมื่อเ้ารับสินสอดข้าไปแล้ว ถ้ายังอยากมีชีวิตอยู่ก็ส่งบุตรสาวเ้ามาแทนก็แล้วกัน เด็กๆ พาอนุข้ากับท่านแม่ยายกลับจวน ส่วนพวกเ้าพาคนไปค้นหาเฟยเอ๋อของข้าให้พบ"
ฮ่าาาฮ่าา
หัวเราะด้วยน้ำเสียงที่จิวซินฟังแล้วรู้สึกสะอิดสะเอียนนัก
"ท่านแม่ ช่วยข้าด้วย ท่านแม่อือ อือ"
"ซินเอ๋อ ลูกแม่ แม่ขอโทษลูก แม่ขอโทษ แม่ผิดต่อเ้านัก"
นังสารเลวหลินเฟยเป็เพราะเ้า เป็เพราะเ้าคนเดียว ชีวิตข้าถึงได้พบกับความอัปยศนี่ ข้าเกลียดเ้า เกลียดเ้ายิ่งนัก จิวซินที่ร้องไห้น้ำตาแทบเป็สายเื คิดอย่างแค้นเคืองนัก หากข้ารอดไปได้เ้าไม่ตายดีแน่
จิวซินคิดอย่างอาฆาตแค้น
ฮัดชิ้ว!!! ๆๆ
เสียงจามติดๆกันดังขึ้นจากร่างบางที่นอนเอกเขนกบนตั่งไม้อย่างสบายอารมณ์ ในมือถือหนังสือบันทึกการเดินทางที่นางชื่นชอบ ปลายเท้ากระดิกไปมาไม่สมเป็คุณหนูในห้องหอนัก จนซิ่วอิงส่ายหน้าอย่างระอาใจคร้านจะห้ามปราม
"คุณชายจวนใดคิดถึงข้ากันนะ ข้าเคยได้ยินบ่าวในจวนกล่าวว่าหากจามติดๆ กัน ย่อมมีผู้คิดถึง"
อิอิ
"คุณหนูท่านน่ะ ร้ายกาจขึ้นทุกวันรู้ตัวหรือไม่เ้าคะ"
725
