เวทีร้อน ซ่อนรัก

หลังคอนเสิร์ตใหญ่จบลง เวลาใกล้เที่ยงคืนแล้ว แสงไฟบนเวทีดับลงทีละดวง เสียงปรบมือและกรี๊ดของแฟน ๆ ยังก้องอยู่ในหู 

เปรี้ยวเหงื่อชุ่มตัว ชุดแดงเพลิงที่ใส่เต้นเปียกแนบเนื้อจนเห็นเส้นสายชัดเจน เธอเดินลงจากเวทีช้า ๆ ขาแทบจะอ่อนแรง แต่ยังต้องยิ้มให้เด็กในวงที่เดินสวนกันไปมา

เธอเดินไปทางด้านหลังเวทีเพื่อหาที่นั่งพัก หยิบขวดน้ำเย็นขึ้นมาดื่มรวดเดียวหมดครึ่งขวด เหงื่อไหลย้อยลงคอ ลงร่องอกที่โผล่พ้นคอเสื้อ เธอถอนหายใจยาว แล้วเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างที่ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นทันที

พี่โอ๊ต กำลังยืนอยู่มุมมืดหลังม่านผ้าใบใหญ่ เขาจับมือพลอย (แดนเซอร์อีกกลุ่ม ผิวขาว ผมยาว) แล้วดึงเธอเดินลึกเข้าไปในมุมที่แสงไฟไม่สาดถึง พลอยหัวเราะคิกคักเบา ๆ ตามหลังเขา ดูไม่ขัดขืนอะไร

เปรี้ยวตัวแข็งทื่อ น้ำเย็นในขวดเกือบหลุดมือ เธอรู้สึกเหมือนมีอะไรมาจุกที่คอ แต่แทนที่จะเดินหนี เธอกลับวางขวดน้ำลง แล้วก้าวเท้าเบา ๆ ตามหลังทั้งคู่ไปเงียบ ๆ

เธอแอบยืนหลบหลังกล่องเครื่องเสียงเก่า ๆ มองผ่านช่องว่างเล็ก ๆ เห็นพี่โอ๊ตกดพลอยพิงกำแพงด้านหลัง มือใหญ่ข้างหนึ่งโอบเอวพลอย อีกข้างยกขึ้นจับคางให้เงยหน้า แล้วก้มลงจูบปากเธอแรง ๆ ลิ้นสอดเข้าไปพันกันชัดเจน

พลอยครางเบา ๆ ในลำคอ มือโอบคอเขาแน่น สะโพกยกขึ้นเบียดกับตัวเขา พี่โอ๊ตถอนปากออก หายใจหอบ แล้วกระซิบข้างหูพลอยเสียงทุ้มนุ่ม (แต่เปรี้ยวได้ยินชัดเพราะยืนใกล้)

“พลอย... พี่เห็นน้องเต้นวันนี้แล้วใจสั่นเลย สะโพกโยกแรง ๆ แบบนี้... พี่อยากจับจริง ๆ ๻ั้๹แ๻่บนเวทีแล้ว”

พลอยหัวเราะคิกคัก หน้าแดง “พี่โอ๊ตก็... แต่พี่โอ๊ตหล่อขนาดนี้ คงมีคนขอจูบเยอะแยะแน่ ๆ เลย”

พี่โอ๊ตยิ้มมุมปาก ก้มลงจูบซอกคอพลอย แล้วกระซิบต่อ

“เยอะสิครับ แต่พี่ไม่เคยให้ใครเลย... ยกเว้นคนที่พี่รู้สึกพิเศษจริง ๆ น้องพลอยตาสวยมากเลยนะครับ เหมือนดาวบนฟ้าเลย พี่มองแล้วหยุดไม่ได้... เขาพูดพลางมองตาพลอย น้องคือเ๽้าหญิงของพี่นะครับ”

เปรี้ยวตัวสั่นสะท้าน คำพูดพวกนั้น... คำเดิมเป๊ะที่เขาเคยพูดกับเธอ คำว่า “เ๽้าหญิงของพี่” “ตาสวยเหมือนดาว” ทุกอย่างเหมือนกันราวกับก๊อปปี้แปะ

มือเธอกำแน่น พี่โอ๊ตยังไม่หยุด เขาเลื่อนมือลงต่ำ บีบก้นพลอยแรง ๆ แล้วกระซิบต่อ

“พรุ่งนี้หลังซ้อม พี่ชวนน้องไปคอนโดพี่อีกนะครับ... พี่เหงา อยากมีน้องข้าง ๆ อยากกอดน้องทั้งคืน... พี่สัญญาว่าจะค่อย ๆ ทำนะ พี่อยากให้เราไปด้วยกันไกลกว่านี้”

พลอยยิ้มเขิน ก้มหน้ากอดเขา “ได้ค่ะพี่... แต่พี่ต้องสัญญานะ ว่าพี่จะไม่บอกใครในวง”

“สัญญาครับ... ความลับของเรา” พี่โอ๊ตจูบเธออีกครั้ง ลึกและแรงกว่าเดิม มือเริ่มรูดซิปกางเกงของพลอยลงช้า ๆ

เปรี้ยวทนดูต่อไม่ไหว เธอหันหลัง เดินออกจากมุมมืดนั้นอย่างรวดเร็ว ขาแทบจะล้ม แต่เธอกัดฟันกลั้นไว้ น้ำตาไหลลงแก้มเงียบ ๆ เธอเดินตรงไปที่รถตู้ที่จอดรอส่งทุกคนกลับหอ แล้วขึ้นไปนั่งมุมสุดท้าย กอดอกแน่น ตัวสั่นไม่หยุด

นิดที่นั่งข้าง ๆ เห็นเธอเป็๲แบบนั้นก็รีบถาม “เฮ้ย เปรี้ยว มึงเป็๲อะไรวะ?”

เปรี้ยวน้ำเสียงสั่น “...กูเห็นพี่โอ๊ต... กับพลอย... เขาพูดกับพลอยเหมือนที่เคยพูดกับกูเลยว่ะนิด... คำเดิมเป๊ะ... กูโง่จริง ๆ ที่เชื่อมัน”

นิดตาโต “เห้ยจริงดิ?! ไอ้เหี้ย... กูบอกแล้วไงว่ามันไม่น่าไว้ใจ!”

เปรี้ยวก้มหน้า น้ำตาหยดลงตัก “กู... กูเกือบเสียทุกอย่างให้มัน... ถ้าไม่มีพี่ไกร...”

เธอเงียบไป นึกถึงไกรที่นั่งอยู่แถวหน้าในรถตู้ เขาไม่ได้หันมามองเธอ แต่เธอรู้สึกได้ถึงสายตาที่แอบมองเธอเป็๲ระยะ

นิดนั่งกอดอก มองหน้าเปรี้ยวที่น้ำตานองหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสารปนโกรธแค้นแทนเพื่อน เธอถอนหายใจยาวก่อนจะตัดสินใจพูดความลับที่เก็บไว้ออกมาด้วยเสียงต่ำแต่ชัดเจน

“เปรี้ยว... กูบอกมึงเลยนะ พี่โอ๊ตมันไม่ได้จีบแค่มึงกับพลอยคนเดียวหรอกว่ะ”

เปรี้ยวชะงักกึก หันขวับมามองเพื่อนรักด้วยดวงตาเบิกกว้าง “ห๊ะ? มึงหมายความว่ายังไงนิด—”

“มันเคยจีบกูเหมือนกัน! ตอนแรกๆ ที่มันย้ายมาในวง มันก็มาชมว่าตาสวย ชมว่ากูเต้นแล้วสะโพกโยกยั่วใจ... มันบอกว่ากูคือ ‘เ๽้าหญิง’ ของมัน คำเดิมเป๊ะที่มันใช้หลอกมึงนั่นแหละ! มันชวนกูไปกินข้าวสองต่อสอง ชวนไปดูหนัง ชวนไปคอนโดมัน บอกว่าเหงา อยากมีคนข้างๆ อยากกอดกูทั้งคืน... กูเกือบเคลิ้มเหมือนกันนะ แต่พอกูเริ่มเห็นท่าทีแปลกๆ กูปฏิเสธมันไปตรงๆ ว่าไม่ชอบคนปากหวานเกินจริง มันก็แค่ยิ้มๆ แล้วถอยไป แต่กูรู้... กู้รู้ว่ามันยังมองกูเป็๲แค่ ‘ตัวเลือกสำรอง’ อยู่ตลอด”

เปรี้ยวตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป น้ำตาที่ไหลอาบแก้มหยุดชะงักกลางคัน เธออ้าปากค้าง มือกำแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือเจ็บแปลบ

“...จริงเหรอวะนิด? มันจีบมึงด้วยเหรอ? แล้วทำไม... ทำไมมึงไม่เคยบอกกูเลยวะ”

นิดยิ้มเศร้าๆ พลางยักไหล่ “กูไม่อยากให้มึงเสียใจว่ะเปรี้ยว ตอนนั้นมึงดูมีความสุขกับมันมาก กูเลยคิดว่าถ้ามันจริงใจกับมึงจริงๆ ก็คงดี แต่พอมาเห็นมึงเจ็บแบบนี้ กูก็ยิ่งรู้สึกผิดที่ไม่ได้เตือนมึง๻ั้๫แ๻่แรก... ไอ้โอ๊ตแม่งเ๯้าชู้ชิบหายเลยว่ะ มันพูดคำหวานชุดเดิมใส่ผู้หญิงทุกคน พอได้แล้วก็เบื่อ ทิ้งไปหาคนใหม่ มันไม่เคยจริงใจกับใครเลยสักคน!”

เปรี้ยวทรุดตัวลงนั่งกับพื้นรถตู้ มือกุมหน้าอกแน่นเหมือนหัวใจจะขาดรอนๆ เธอสะอื้นไห้ออกมาเบาๆ แต่ร่างกายกลับสั่นเทาไม่หยุด

“กู... กูโง่จริงๆ ว่ะนิด กูเชื่อมันทุกคำ กูเกือบจะยอมให้มันทั้งตัวอยู่แล้ว... กูเกือบเสียทุกอย่างไปจริงๆ ถ้าไม่มีพี่ไกร... กูคงพังไปแล้ว...”

นิดรีบก้มลงไปรวบตัวเพื่อนมากอดไว้แน่น ลูบหลังปลอบประโลมเบาๆ “ไม่เป็๞ไรมึง... มึงยังปลอดภัยอยู่ มึงยังถอนตัวทัน มึงยังไม่ได้เสียอะไรไปมากมายหรอก มึงยังมีกูอยู่ตรงนี้ แล้วก็... มีพี่ไกรด้วย พี่ไกรอาจจะเคยทำผิดพลาดมาเยอะ แต่ตอนนี้เขาปกป้องมึงจริงๆ เขาเลือกที่จะเสี่ยงทุกอย่างเพื่อฉุดมึงออกมาจากขุมนรกนั่น”

เปรี้ยวสะอึกสะอื้นอยู่ในอ้อมกอดเพื่อน น้ำตาค่อยๆ แห้งเหือดลงแต่ความเด็ดเดี่ยวเริ่มกลับคืนมา เธอสูดหายใจลึกๆ แล้วพยักหน้าเบาๆ

“...กูทำใจได้แล้วว่ะนิด กูจะไม่โง่อีกแล้ว กูจะไม่ยอมให้คำหวานๆ มาปิดหูปิดตาอีก... กูจะดูแลตัวเองให้ดีกว่านี้”

เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้ามองตรงไปที่แถวหน้าของรถตู้... ที่นั่น ไกรกำลังนั่งหันหลังให้ มือกำพนักเก้าอี้ไว้แน่นจนเส้นเ๣ื๵๪ปูดราวกับกำลังสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างอยู่ เปรี้ยวรู้ดีว่าไกรได้ยินทุกคำพูด แต่เขาเลือกที่จะเงียบ... ความเงียบที่ไม่ได้ปรุงแต่งอะไรเลย แต่มันกลับรู้สึกอบอุ่นและมั่นคงกว่าคำพูดหวานหูที่เคยได้ยินจากพี่โอ๊ตเป็๲ล้านเท่า

เปรี้ยวเช็ดน้ำตาที่ค้างอยู่บนแก้ม แล้วพูดกับนิดเบาๆ “...กูจะไปขอบคุณพี่ไกรเองว่ะ หลังจากนี้... กูจะลองเปิดใจให้เขาดูอีกสักครั้ง”

นิดยิ้มกว้างออกมาทันที กอดเพื่อนรักแน่นขึ้น “ดีแล้วเพื่อน... มึงสมควรได้รับความรักจากคนที่รักมึงจริงๆ ไม่ใช่แค่คนเก่งแต่ปากแบบนั้น”

รถตู้ยังคงเคลื่อนตัวต่อไปท่ามกลางความมืดของค่ำคืน เปรี้ยวนั่งกอดอกมองแผ่นหลังกว้างของไกรที่อยู่เบื้องหน้า แล้วจุดรอยยิ้มจางๆ ขึ้นที่มุมปากเป็๲ครั้งแรกในรอบหลายเดือน... รอยยิ้มที่มาจากความเข้าใจจริงๆ