ฤทธาสยบฟ้า ใต้หล้าเหนือพันธนาการ [จบ]

“สิบท่า กำลังดีเลย...”

เสียงหัวเราะผะแผ่วอย่างสนุกสนานและเหลาะแหละดังจากปากฉู่เหิน เขาใช้หอกพิชิตมารชี้ไปยังอู่เจ๋อเบื้องหน้าอย่างผู้สูงส่งกว่าพลานุภาพปราณเฉียบคมปะทุจากร่างฉู่เหินอย่างไม่อาจควบคุม

แสงหอกสามฉื่อ ผู้ใดเล่าจะต้านทานได้!

วินาทีนั้น ฝูงชนทั้งลานสวนเมเปิ้ลล้วนตื่นตระหนก ใบหน้าตะลึงงันอย่างแรง

สิบท่า!

ผู้พ่ายที่ล้มลงมาจากค่ายกลไม้หาใช่ฉู่เหิน แต่เป็นอู่เจ๋อ

ผลการต่อสู้ช่างเหนือความคาดหมายของพวกเขายิ่งนัก

หลิ่วเยว่ หลี่ฮุยเย่โจวลู่...และเหล่าศิษย์สายตรงของอาจารย์ซีหลานทึ่งจนปากอ้าตาค้างพลังของอู่เจ๋อเป็นเช่นไร พวกเขาล้วนรู้ดีอยู่แก่ใจ

โดยเฉพาะบนค่ายกลไม้เช่นนั้น เขาย่อมครองความได้เปรียบเหนือฉู่เหินอย่างชัดเจน

“เจ้านี่ไม่เจอกันมาเดือนเดียว พลังกลับเพิ่มพูนขึ้นปานนี้เชียว?”

โจวลู่ขมวดคิ้วคู่สวย นอกเหนือจากความตกตะลึงยังเจือจิตใจที่ไม่อยู่กับร่องกับรอยในบรรดาศิษย์ใหม่ของปีนี้ พลังของนางอยู่ระดับแถวหน้าของสำนักดาราสวรรค์ก็ว่าได้แต่พอเทียบกับฉู่เหินแล้วกลับช่างเล็กกะจ้อยร้อยไม่อาจเทียม

...

ครั้นหันมองอู่เจ๋อที่ตกลงมาจากค่ายกลไม้เจ้าตัวหน้าดำคล้ำเขียวมืดมนเหลือจะเอ่ย

ถูกศิษย์ใหม่หมิ่นเกียรติเช่นนี้ เขาสุดจะทนรับได้จริงๆ

“ฮึ อย่าเพิ่งดีใจเร็วไปนัก เมื่อครู่ข้ายังใช้พลังไม่ถึงครึ่งจากนี้ข้าจะให้เจ้าได้รู้ว่าอะไรที่เรียกว่าระยะห่าง...”

ผ่าง!

สิ้นเสียง ดาบเบาเล่มหนึ่งก็เผยกายในฝ่ามืออู่เจ๋อ

ตัวดาบยาวกว่าสามฉื่อ แคบและบางราวใบหลิวเรืองแสงสีเขียว

พลังหยวนแท้ถาโถมประดุจคลื่นไหลรวมไปยังดาบเบาอย่างรวดเร็วรังสีพลานุภาพที่อู่เจ๋อปลดปล่อยออกมาพุ่งสูงขึ้นอีก ใบไม้แห้งที่ตกต้องพื้นดินปลิดปลิวร่ายรำรอบกายเขา

“ฮึ เจ้านี่มันราวีไม่เลิก!”

ฉู่เหินเหยียดยิ้มไม่ยี่หระ คิดในใจ กลิ่นอายโอฬารปะทุจากร่าง แสงสีดำเป็นเส้นสายกวาดล้างลุกลามไปทางมือขวาพันรอบหอกพิชิตมารราวกับเถาวัลย์

เพลิงดำประหลาดคะนองไม่หยุดนิ่งพันหอกพิชิตมารไว้จนหมดเฉกเช่นอัคคีทมิฬจากขุมนรกเก้าชั้นดิน

บรรยากาศทั้งลานเดือดพล่าน ศึกใหญ่ใกล้บังเกิด

“หยุดเดี๋ยวนี้”

ทันใดนั้นเอง เสียงตะคอกเจือแววโกรธก็ลอยมา

ทุกคนตกใจไปตามๆ กัน ปวดหูขึ้นมาอย่างไม่อาจห้าม

“ศิษย์พี่ชิงหยวน?”

อู่เจ๋อสีหน้าเปลี่ยนทันที รีบเก็บพลังหยวนแท้ที่กระจัดกระจายกลับที่

ฉู่เหินเองก็เก็บพลังที่ปล่อยออกมากลับเช่นกันยามสายตาทุกคู่หันไปมองเป็นตาเดียวกันเห็นหนุ่มสาวสามสี่คนบุคลิกไม่ธรรมดาเดินมาทางนี้แต่ไกล

ฝูงชนโดยรอบมองพวกเขาอย่างอิจฉาในความสามารถและยำเกรงยิ่งนัก

เหอชิงหยวน ผู้คัดเลือกศิษย์สายตรงแทนอาจารย์ซีหลานสามคนที่ลานเจ็ดดาวเองก็อยู่ในนั้นด้วย

ทว่า สายตาหลากคู่ยิ่งกว่ากลับจดจ้องที่บุรุษหนุ่มข้างกายเหอชิงหยวน ผู้สวมเสื้อผ้าอาภรณ์หรูหรากายาสูงใหญ่มุมปากที่เชิดขึ้นเล็กน้อยให้ความรู้สึกเจ้าสำราญไม่เคารพสิ่งใด...และตำแหน่งเสื้อตรงหน้าอกของเขาติดตราดาวห้าเหลี่ยมสีดำดวงหนึ่งไว้ด้วย

ตราสีดำ!

สั่งสมสามหมื่นคะแนนดาว ขอออกจากสำนักได้ก่อนทุกเมื่อ

ผู้ใดล้วนมองออกว่าเขาคนนี้ไม่ธรรมดาเป็นแน่

“ศิษย์พี่ชิงหยวน ศิษย์พี่เปียนหง พวกท่านมาแล้ว”

หลิ่วเยว่ หลี่ฮุยเย่ โจวลู่ และเหล่าศิษย์สายตรงอาจารย์ซีหลานเข้าไปต้อนรับ

เหอชิงหยวนพยักหน้า ขมวดคิ้วเล็กน้อย ชำเลืองมองอู่เจ๋อที่อยู่ไม่ไกลออกไปและฉู่เหินที่โรยตัวลงมาจากค่ายกลไม้อย่างไม่พอใจ

“นี่มันเกิดอันใดขึ้นกัน?”

“เรียนศิษย์พี่ชิงหยวน...” อู่เจ๋อรีบเอ่ยปาก “ศิษย์น้องผู้นี้หนึ่งเดือนแล้วเพิ่งจะมารายงานตัวศิษย์พี่เช่นข้าแค่พูดกับเขาแค่ประโยคสองประโยค เขาไม่ฟังยังพอว่ากลับมาด่าทอข้าให้อับอายอีก? ข้าย่อมอดรนทนไม่ไหวต้องลงมือสั่งสอน”

“เจ้านี่มันใส่สีตีไข่เก่งเสียจริง” ฉู่เหินกระแทกกระทั้น

“เจ้า...”

“พอได้แล้ว!”เหอชิงหยวนตวาดยั้งทั้งสองไว้แล้วว่าต่อ “หลิ่วเยว่ เจ้าเล่ามาซิว่าเกิดอันใดขึ้น?”

หลิ่วเยว่กลอกตาคิดเล็กน้อยก็ตอบ “ต่างคนต่างมีส่วนผิดกระมัง! แต่อู่เจ๋อเป็นคนก่อเรื่องก่อนเจ้าค่ะ”

แม้หลิ่วเยว่กับอู่เจ๋อจะสนิทชิดเชื้อกันดีในยามปกติแต่ความจริงฉู่เหินก็มาขอโทษทุกคนก่อนหน้านี้แล้วหนำซ้ำยังบอกเหตุผลชัดเจนแล้วด้วยใครผิดใครถูกทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ย่อมรู้เห็นความจริง

“ไฉนเพิ่งมาเอาป่านนี้เล่า?” เหอชิงหยวนถามฉู่เหิน

เป็นที่รู้กันดีว่าเหอชิงหยวนเป็นศิษย์ที่เก่งรอบด้านแม้จะไม่ใช่ประเภทพรสวรรค์ล้นฟ้าแต่สติปัญญาฉลาดปราดเปรื่องและจัดการเรื่องราวต่างๆ ได้ดีเยี่ยม

อาจารย์ซีหลานมักให้เหอชิงหยวนจัดการปัญหาระหว่างศิษย์น้องชายศิษย์น้องหญิงเป็นประจำ

ศิษย์ไม่น้อยจึงยำเกรงเหอชิงหยวนมาก

“เนื่องด้วยเสียเวลาจัดการเรื่องอาวุธอยู่ ขออภัยด้วย!” ฉู่เหินตอบกลับไม่ทั้งกดตนต่ำไม่ทั้งเชิดตนสูง

จัดการเรื่องอาวุธ?

เหอชิงหยวนอดอึ้งไม่ได้เขายังจำได้ว่าตนให้ฉู่เหินไปจัดการเรื่องอาวุธก่อนค่อยมารายงานตัวแต่เหอชิงหยวนไม่คิดว่าเจ้าตัวจะใช้เวลานานปานนี้

“เฮอะๆ” เปียนหงข้างกันหัวเราะผะแผ่ว เขามองฉู่เหินอย่างนึกสนุก“ศิษย์ใหม่เพิ่งเข้าสำนักก็ส่งอู่เจ๋อหล่นค่ายกลไม้ได้แล้ว เก่งกล้าสามารถไม่เบา”

น้ำคำนิ่งนัก ฟังไม่ออกว่าเจตนาดีหรือร้าย

แต่ฉู่เหินฟังแล้วก็อดให้ระคายหูไม่ได้

แววตาสนุกสนานเต็มเปี่ยมของเปียนหงนั้นอำพรางความเย็นยะเยือกเอาไว้ด้วย

เหอชิงหยวนขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วจึงกล่าวต่อ “คราวนี้ยกโทษให้แต่หากมีคราวต่อไปอีก พวกเจ้าก็รอดูไปแล้วกัน อย่าลืมว่าทั้งสำนักดาราสวรรค์นี้มีเพียงสนามสัประยุทธ์เท่านั้นที่ใช้เป็นสถานที่สะสางความแค้นเคืองส่วนตัวได้”

“ขอรับ ศิษย์พี่ชิงหยวน” อู่เจ๋อตอบรับเสียงเบาปรายหางตามองฉู่เหินอย่างมุ่งร้าย

“ใช่แล้ว ศิษย์พี่ชิงหยวน อาจารย์ซีหลานเล่าเจ้าคะ? นางยังไม่มาหรือ?”โจวลู่เด็กใหม่ข้างกายหลี่ฮุยเย่เปรย คนอื่นเองก็มองด้วยแววตาสงสัย

เหอชิงหยวนผงกหัวเล็กน้อย ช้อนตาขึ้นมอง “อาจารย์ซีหลานติดธุระท่านให้ข้ามาบอกพวกเจ้าว่าวิชาวันนี้ยกเลิกไปก่อน อีกอย่าง...”

เหอชิงหยวนหยุดพูด ตามองฉู่เหิน หลี่ฮุยเย่ และโจวลู่สามคน“อาจารย์ซีหลานให้พวกเจ้าทั้งสามไปเข้าร่วม ‘ประชุมใหญ่ดาวชิงดวง’ ที่หอจวินไหลคืนพรุ่งนี้”

ประชุมใหญ่ดาวชิงดวง?

ฉู่เหินอดอึ้งไม่ได้

นับแต่กลับมาสำนักดาราสวรรค์เมื่อวานฉู่เหินก็ได้ยินคนพูดถึงเรื่องนี้มาตลอด ยามนั้นเขาไม่ได้ใส่ใจอะไรนักกลับกลายมาเป็นเกี่ยวข้องกับเขาอย่างถอนตัวไม่ได้เสียแล้ว

“ประชุมใหญ่ดาวชิงดวงคือสิ่งใดกัน?”

เพียงคำถามหลุดจากปากฉู่เหิน ผู้คนโดยรอบก็อึ้งงันไป

ต่างคนต่างมองเขาด้วยแววตาพิลึก ไม่รู้กระทั่งเรื่องนี้เลยหรือ?”

ประชุมใหญ่ดาวชิงดวงหรือเรียกอีกชื่อว่าประชุมเฉพาะกิจราชันแสงดาวเป็นการประลองยุทธ์ระหว่างศิษย์ใหม่ที่จัดขึ้นทุกปี พอถึงเวลานี้ศิษย์ใหม่ชั้นยอดจากสำนักยุทธขั้นสูงในนครหลวงจะเข้าร่วมงาน กล่าวกันว่าสำแดงแสงดารา อาภาคมกล้าถือกำเนิด...”

โจวลู่อธิบายให้ฉู่เหินฟังนิ่งๆ

ขณะเดียวกันก็ไม่เห็นแววมั่นใจในดวงตาของนางเลยซ้ำจะกดดันเท่าทวีอีกต่างหาก

“ไม่ใช่เรื่องดีหรอกหรือ?” หลี่ฮุยเย่แทรก

“ดีอะไรกันเล่า? ศิษย์ใหม่สำนักดาราสวรรค์อยู่อันดับรั้งท้ายเสียทุกปีเปลือกนอกบอกเป็นประชุมใหญ่สื่อสารกันระหว่างศิษย์ใหม่ของสำนักยุทธขั้นสูงแต่ความจริงแล้วคือการใช้วิทยายุทธช่วงชิงความเป็นหนึ่งดูว่าศิษย์ใหม่สำนักไหนแกร่งที่สุด หรือก็คือออกศึกแทนสำนักนั่นแหละ...”

โจวลู่เป็นชาวนครหลวง นางเข้าใจสภาพการณ์ของสำนักทั้งหลายในเมืองเป็นอย่างดี

หลี่ฮุยเย่ลูบจมูก ไยเขาจะไม่รู้ประโยคเมื่อครู่ของเขาความหมายตรงข้ามกันต่างหาก

โจวลู่บรรยายต่อ “ตลอดเวลาที่ผ่านมาสำนักดาราสวรรค์พวกเราล้วนรั้งท้ายจำได้ว่าปีที่แล้ว ศิษย์ของสำนักยุทธขั้นสูงธรรมดาคนหนึ่งเล่นศิษย์ใหม่สำนักพวกเราเสียเกือบตาย”

ดูท่าทางโจวลู่แล้ว นางคงไม่อยากไปเข้าร่วม ‘ประชุมเฉพาะกิจราชันแสงดาว’ นั่นไปแปดในสิบส่วนเสียกระมัง

เหอชิงหยวนข้างกันลอบส่ายหน้ามาตรแม้นไม่อยากได้ยินถ้อยคำชวนหงุดหงิดเช่นนี้เท่าใดก็จำต้องยอมรับว่าโจวลู่พูดถูกแล้ว

สำนักดาราสวรรค์จะถูกสำนักยุทธขั้นสูงในเมืองหลวงทั้งหลายร่วมมือกันกดดันทุกปีไป

แทบจะเผ่นกลับมาหลังถูกย่ำยีแล้วทุกครั้ง ตลอดหลายปีที่ผ่านมาศิษย์ใหม่สำนักดาราสวรรค์จึงหวาดกลัว ‘ประชุมเฉพาะกิจราชันแสงดาว’ นี้มาก เก้าในสิบไม่เต็มใจไปเข้าร่วมแน่นอน

“พวกเจ้ากลับไปเตรียมตัวเตรียมใจเถิด!”เหอชิงหยวนสั่ง

พลันนั้น ศิษย์ทั้งหลายไปจากลานสวนเมเปิ้ล

ฉู่เหินไม่เอื้อนเอ่ยอันใด หันหลังเดินจากไปตามทาง

อู่เจ๋อมองแผ่นหลังฉู่เหิน ดวงตายะเยือกชวนหนาวใจ

ฝ่ายเปียนหงผู้ติดตราสีดำลูบคางเบาๆ ใบหน้ามีรอยยิ้มชอบใจจางๆ

...

“ศิษย์พี่ฉู่เหิน ท่านจะเข้าร่วมประชุมเฉพาะกิจราชันแสงดาวนั่นหรือไม่?หากท่านเข้าร่วม ข้าเองก็จะเข้าร่วมด้วย”หลี่ฮุยเย่เดินตามฉู่เหินไปพลางถามไปพลาง

ฉู่เหินยิ้มน้อยๆ “ไม่แน่ใจหรอก!”

ฉู่เหินปากบอกไม่แน่ใจ แต่ในใจมีคำตอบอยู่แล้ว

ในเมื่อเป็นงานเลี้ยงที่สำนักยุทธขั้นสูงทั้งปวงในนครหลวงจะเข้าร่วมเช่นนั้นสำนักจันทร์สกาวก็ต้องเป็นหนึ่งในนั้นด้วย

เฮ่อเฉาและเฮ่อเสี่ยนสองพี่น้องเป็นศิษย์ใหม่ของสำนักจันทร์สกาวย่อมจะมีโอกาสเข้าร่วมอย่างสูง

บัญชีที่สองคนนั้นทำไว้กับฮ่าวจึ เขาต้องทวงคืน