หนึ่งฝ่ามือพิชิตสวรรค์

เมื่อเข้ามายังหอคอยชั้นที่ห้า ลั่วอู่หลินมองพื้นที่ว่างเปล่าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความแปลกใจ ฮั่วฟางหรงหายไปไหนกัน อีกทั้งนางไม่น่าไปยังชั้นอื่นด้วยตัวเองได้ ลั่วอู่หลินกวาดจิตสัมผัสมองดูหอคอยตั้งแต่ชั้นเก้าไปยังถึงชั้นหนึ่งก่อนจะลืมตาขึ้นและถอนหายใจออกมา ที่แท้นางอยู่กับเหล่าภรรยาของเขานี่เอง

"คงจะมีภรรยาเจ้าคนไหนสักคนมาขึ้นมาเจอนางและพาไปด้วยกระมังไม่เห็นจะเป็นเรื่องแปลกอะไร"ไฉ่เยว่เอ่อร์ ลั่วอู่หลินพยักหน้าอย่างเห็นด้วย ก่อนจะเดินลงไปยังชั้นที่หนึ่งของหอคอยในทันที

หญิงสาวที่อยู่ในชั้นหนึ่งตอนนี้มีหลี่อิง หยางเหมยกุ้ย ซีอวิ้น ฮั่วฟางหรง และเจ้าหญิงน้อยลั่วซีเซียนเท่านั้น ส่วนคนอื่นก็แยกย้ายกันอยู่ตามชั้นต่างๆประกอบด้วย ไป่หนี่ ไป่หลี่เอ่อร์ สวีปิงเอ่อร์ ศึกษาตำราโบราณที่ชั้นเก้า ลู่ฟางหนิง ลู่ฟางเยว่ และเมิ่งอี้หราน กำลังบ่มเพาะพลังจากแร่ปราณระดับสูงที่ลั่วอู่หลินให้ไป และด้วยที่พวกนางไม่ได้มีการดูดซับแปลกประหลาดอย่างลั่วอู่หลินจึงต้องใช้เวลานานมากกว่าจะดูดซับจนหมดได้

"มาอยู่นี่ๆเอง ข้ามีเรื่องจะพูดคุยกับท่านอยู่พอดี"หยางเหม่ยกุ้ย หลี่อิง ซีอวิ้น และฮั่วฟางหรงหันมามองชายหนุ่มด้วยแววตาประหลาดใจ

"ก่อนจะคุยกัน เรามาคุยกันให้รู้เรื่องก่อนดีหรือไม่ เจ้าตัวร้ายเหตุใดถึงปล่อยให้พี่หญิงคนนี้นั่งอยู่บนหอคอยชั้นห้าคนเดียวกัน แทนที่จะพามาให้พวกเรารู้จัก ช่างใช้ไม่ได้เลยจริงๆ"หยางเหม่ยกุ้ยเป็นคนแรกที่บ่นชายหนุ่มทันทีที่มาถึง

"เอ่อ.......ที่รักท่านต้องใจเย็นๆคือนางยังไม่ได้เป็นพี่หญิงของเจ้าแต่นางเป็นแขกที่ข้าช่วยเหลือมา"

"ถึงอย่างนั้นก็เถอะ แต่เจ้าจะปล่อยให้นางอยู่คนเดียวในที่ว่างเปล่าเช่นนั้นได้อย่างไร หากน้องหญิงทั้งสองไม่ไปพบเข้า นางก็ทำได้แค่นั่งๆนอนๆอยู่ตรงนั้น มีหวังได้เหงาตายกันพอดี"ซีอวิ้นกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ใช่ๆเจ้าพานางมาชั้นล่างก็ได้อย่างน้อยพวกเราจะได้เป็นเพื่อนคุยเล่นแก่นาง อีกทั้งข้าก็รู้ว่าถึงอย่างไรนางก็ต้องมาเป็นฮูหยินสิบของเจ้าและเป็นพี่หญิงของพวกข้าอยู่ดี เรื่องแบบนี้ทำไมพวกข้าจะดูไม่ออกกัน"หลี่อิงกล่าวและบิดแขนสามีที่อยู่ข้างๆด้วยความหมั่นใส้ ลั่วอู่หลินยกยิ้มเจื่อนๆให้เหล่าภรรยาอย่างจนใจ ส่วนฮั่วฟางหรงที่ได้ยินบทสนทนาก็หน้าแดงระเรื้ออย่างเห็นได้ชัดเช่นเดียวกัน

ในตอนแรกนางก็นั่งๆนอนๆอยู่ที่หอคอยชั้นที่ห้าตามที่ลั่วอู่หลินสั่งเอาไว้ แต่เป็นหยางเหมยกุ้ยและหลี่อิงที่ไปพบนางเข้าจึงพาลงมายังชั้นล่างนี้ ระหว่างเดินทางลงมานางผ่านชั้นถ้ำบ่มเพาะ ชั้นตำราทักษะ รวมไปถึงดินแดนสมุนไพร นี่ทำให้หญิงงามตกใจเป็นอย่างมากเพราะไม่คิดว่าลั่วอู่หลินจะมีดินแดนที่วิเศษเช่นนี้อยู่ในครอบครอง

ยิ่งได้ลงมายังชั้นล่างสุดและได้เห็นธรรมชาติที่งดงามผสมไอปราณที่สูงล้ำจนทำให้สดชื่นทุกการสูดอากาศเข้าปอดยิ่งทำให้นางรู้สึกตกตะลึงใจหัวใจแทบหยุดเต้น อีกทั้งเมื่อได้เห็นทารกตัวน้อยที่แสนน่ารักอย่างลั่วซีเซียนในใจก็บังเกิดความรักไคร่และเอ็นดูอย่างยิ่ง ดังนั้นตลอดการอยู่ที่นี่กับหยางเหมยกุ้ย หลี่อิง และซีอวิ้น นางก็ได้ช่วยทั้งสามเลี้ยงเจ้าหญิงตัวน้อยคนนี้ด้วยความเต็มใจ

"อ๊า ขอโทษเจ้าด้วยที่ไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้เลย ข้าควรจะส่งเจ้ามาที่ชั้นหนึ่งตั้งแต่แรก"ลั่วอู่หลินหันไปกล่าวกับฮั่วฟางหรง แน่นอนว่าเขาสำนึกผิดจริงๆที่ทิ้งนางเอาไว้ยังหอคอยชั้นที่ห้าคนเดียวเช่นนั้น ลองคิดดูหากตลอดการเดินทางลั่วอู่หลินใช้เวลาสามเดือนกว่าจะถึงที่หมาย ตลอดสามเดือนนั้นฮั่วฟางหรงทำได้แค่นั่งๆนอนๆอยู่บนหอคอยชั้นที่ห้าบ่มเพาะไม่ได้ แบบนี้จะไม่ให้บังเกิดความเหงาและเบื่อหน่ายได้อย่างไร ซึ่งมันก็สมควรแล้วที่ชายหนุ่มจะโดนภรรยาบ่นจนหูชา

"ไม่เป็นไรๆ พวกเจ้าก็อย่าโทษเขาเลย แม้ข้าจะเป็นพันธมิตรกันแต่ก็ไม่ได้สนิทกันมากมายนัก เขาจะเปิดเผยที่อยู่ของพวกเจ้าให้ข้ารับรู้ได้อย่างไร"ฮั่วฟางหรงกล่าว

หลี่อิงหันมายกยิ้มให้นาง "ไม่หรอก ในเมื่อเจ้าตัวร้ายนี่ให้ท่านอยู่ในหอคอยแห่งนี้แสดงว่าเขากลั่นกรองดีแล้วว่าท่านเป็นผู้หญิงที่ดี อีกทั้งท่านก็บอกเองว่าเคยโดนเขาจูบไปแล้วไม่ใช่หรือ แม้มันจะเป็นเหตุจำเป็นต่อเขาก็ต้องรับผิดชอบตัวท่าน"

ลั่วอู่หลินหันควับมองฮั่วฟางหรงในทันทีเมื่อได้ยินประโยคที่หลี่อิงกล่าวออกมา ฮั่วฟางหรงหน้าตาแดงระเรื้อก่อนจะกล่าวแก้ต่างออกมาว่า "พวกนางบังคับข้า พวกนางบอกว่าหากข้าไม่บอกจะไม่ยอมให้ข้าเล่นกับเซียนเซียนตัวน้อยอีก ข้าเลยจำใจต้องบอกพวกนาง"

"ใช่ พวกเราบีบบังคับนางเองแหละ ก็อยากจะรู้นี่ว่าความสัมพันธ์ไปถึงขั้นไหนกันแล้ว"ซีอวิ้นกล่าวขณะที่กำลังอุ้มลั่วซีเซียนเอาไว้ในอ้อมอก

ลั่วอู่หลินถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะนั่งลงและยกยิ้มบางออกมา "เอาละๆเรื่องนี้เอาไว้ก่อน ที่ข้ามาวันนี้เพราะมีข้อเสนอให้กับท่าน"

"ข้อเสนอ?"ฮั่วฟางหรงอุทานด้วยความแปลกใจ ลั่วอู่หลินจึงกล่าวต่อไปว่า "พอดีทิศทางเป้าหมายของข้าและทิศทางที่เป็นเป้าหมายของท่านมันแตกต่างกันเกินไปน่ะ จะเป็นอะไรหรือไม่ถ้าข้าจะขอให้ท่านอยู่ในนี้ไปก่อนแล้วค่อยไปส่งท่านทีหลัง"

"โอ้ เรื่องนั้นไม่มีปัญหา ข้าสามารถอยู่ที่นี่ได้"ฮั่วฟางหรงกล่าวตอบอย่างไม่ลังเล เนื่องจากนางเองก็อยากจะเลี้ยงดูและอยู่เล่นกับลั่วซีเซียนเช่นเดียวกัน เมื่อได้คำตอบดังนั้นลั่วอู่หลินก็ยกยิ้มอย่างพึงพอใจ

"ว่าแต่สถานที่ๆเจ้าจะไปคือที่ไหนอย่างนั้นหรือ ข้าอยู่แดนเซียนมาตั้งแต่เกิดอาจจะช่วยให้คำปรึกษาเจ้าได้"ฮั่วฟางหรงเอ่ยปากและหยินชาขึ้นมาดื่ม

"ดินแดนโบราณแห่งความว่างเปล่า"

"เพล้ง!"

เมื่อได้ยินชื่อนี้ฮั่วฟางหรงและหันมองชายหนุ่มด้วยดวงตาที่สั่นเทาพร้อมกันถ้วยชาที่ล่วงหลนสู่พื้นราวกับนางนั้นไร้เรี่ยวแรงในการถือมัน

"ดินแดนโบราณแห่งความว่างเปล่า สถานที่ๆเต็มไปด้วยพรรคอธรรมและพวกนอกรีดน่ะหรือ? เจ้าจะฆ่าตัวตายหรืออย่างไร"

"ย่อมไม่เป็นเช่นนั้น อย่าลืมสิข้ามีหอคอยนี้อยู่ถ้าข้าสู้พวกมันไม่ได้ การหนีก็ไม่ใช่เรื่องที่ยากเย็นสำหรับข้า"

ฮั่วฟางหรงได้ยินก็คลายความกังวลใจ "สถานที่แห่งนั้นแม้ข้าจะไม่เคยไปมาก่อน แต่ก็กล้าพูดได้อย่างเต็มปากว่าเป็นสถานที่ๆอันตรายที่เป็นอย่างมาก เมื่อก่อนท่านพ่อของข้าเล่าว่าเมื่อเข้าไปยังที่นั่นจะเหมือนกับหลุดเข้าไปในดินแดนแห่งคนเถือนก็ไม่ปาน ที่นั่นการฆ่าฟันนับเป็นเรื่องปกติมาก ยิ่งแข็งแกร่งก็ยิ่งมีคนคอยหมายหัว เพราะแข็งแกร่งมากเท่าไรคนที่ฆ่าได้ก็จะได้รับพลังมากขึ้น อีกทั้งยังเป็นแหล่งรวมของสถานที่ต้องห้ามมากมายไม่ว่าจะเป็นตลอดมืด นิกายฝ่ายอธรรม ขุมกำลังของนักฆ่า แถมยังเป็นแหล่งซ่องสุ่มของพวกโจร ปีศาจ อสูร หรือแม้แต่ครึ่งอสูรอีกด้วย"

"โอ้ ไม่คิดว่าจะมีพวกปีศาจและพวกอสูรอยู่ด้วย"ลั่วอู่หลินกล่าวด้วยความแปลกใจ

"นั่นเพราะจุดเชื่อมต่อกับดินแดนโบราณแห่งความว่างเปล่ามันมีหลากหลายที่อย่างไรละ หรือจะให้เรียกง่ายๆก็คือแดนลับแห่งการสังหารที่เปิดอยู่ตลอดนั่นแหละ"ฮั่วฟางหรงกล่าวนี่คือสิ่งที่นางรู้ทั้งหมดแล้วจริงๆ

"ขอบคุณท่านมาก นับว่าเป็นข้อมูลที่ดีมากเลยทีเดียว เช่นนั้นข้าคงต้องขอตัวเดินทางต่อก่อนเพราะหนทางยังอีกยาวไกล ส่วนท่านก็อยู่ที่นี่แหละอยากจะทำอะไรก็สามารถทำได้ตามสบาย เดี๋ยวเหมยกุ้ยและหลี่อิงจะแนะนำสถานที่ให้ท่านเอง"ลั่วอู่หลินกล่าว ฮั่วฟางหรงพยักหน้ารับอย่างเชื่อฟังประดุจกลัวว่าชายหนุ่มจะเปลี่ยนใจโยนนางออกไปจากที่นี่ไปอย่างไรอย่างนั้น ก่อนที่เขาและเดินเข้าไปหอมแก้มลั่วซีเซียนและเตรียมจะหันหลังเตรียมเดินออกไป

"เดี๋ยว! หากเจ้าต้องการข้อมูลเพิ่มก็หาเมืองและไปยังขุมกำลังที่ชื่อว่าตำหนักข่าวสาร ขุมกำลังนี้ขายข่าวจากทุกสารทิศและเชื่อถือได้อย่างแน่นอน"ฮั่วฟางหรงกล่าว ลั่วอู่หลินหยุดชะงักและก่อนที่จะยกยิ้มและพยักหน้าให้นางก่อนที่จะออกจากหอคอยไป

วันที่ 7 งดลงนิยายหนึ่งวันนะครับ พอดีต้องเดินทางไปต่างจังหวัด