เกิดใหม่ในเรื่องแนวยูริ

ตอนที่หกสิบสาม  Omoshiroi

Rail Road คือการที่กำหนดว่าเหตุการณ์หนึ่งของเนื้อเรื่องจะต้องเกิดขึ้นตามความคิดของผู้ควบคุมเกมส์

และโคโคโระแม้ไม่ใช่ก็ใกล้เคียง

จากที่เคยมีคนลองบัฟฝ่ายตนเองและดีบัฟฝ่ายศัตรู

การโจมตีของโคโคะโระนั้นกันไม่ได้

แม้จะมีคนไปเจาะเกมส์ mining data ผลจากการดูค่าสถานะของโคโคะโระคือ none

การโจมตีแบบ KO ไม่สามารถกันได้ตามเนื้อเรื่อง

แน่นอน

ข้อเสียในโลกความเป็นจริงสามารถเป็นข้อดีในโลกความเป็นจริงได้เช่นกันว่า เมื่อแต่ละคนเล่นนอกบทได้ผมจะเอาแค่เนื้อเรื่องงดั้งเดิมเป็นไกด์ไลน์ไม่ใช่ไบเบิ้ลที่ต้องทำตาม

หากโคโคโระเป็นจิ้งจอกห้าหาง หมายความว่าผมต้องมีระดับอย่างน้อยจิ้งจอกเจ็ดหางก่อนถึงจะกล้าต่อสู้กับเธอนั่นเอง

“โอ๊ะ ขออภัยผมมีแฟนและคู่หมั้นแล้ว”

ผมก้มหัวขออภัยแบบชาวอาทิตย์อุทัย

โอ๊โอ๋ ผมคำนวณพลาดไปหน่อย โคโคะโระยิ้มเหมือนจิ้งจอกที่เห็นเหยื่อที่น่าสนใจ

ส่วนคานาเอะเริ่มอารมณ์เสียขึ้นมาอีกแล้วแม้สีหน้าเธอจะเหมือนเดิมก็ตาม

ฮืมมม นี่คือผลของการเชื่อมสัมพันธ์ใน”ครอบครัว”เดียวกันหรือเปล่านะ?

ที่เรารู้สึกถึงอารมณ์ของคนในทีมแม้จะไม่ต้องเปิดหน้าจอดูก็ตาม

นี่อาจจะเป็นการอธิบายระบบของเกมส์ออกมาในชีวิตจริงก็เป็นไปได้

“โคะ โคะโระ ช่างเป็นชายหนุ่มที่น่าสนใจจริงๆ”

น๊านิ๊ !!

นี่มัน omoshiroi

ประโยคที่เจ้าชายจะพูดกับตัวร้ายสาวที่กลับชาติมาเกิด

ฮืม ผมรู้สึกเสียใจนิดๆแฮะที่ระบบเกมส์แห่งราชันย์ไม่มีตัวเลือกการตอบคำถามมาให้

ท่าทางผมต้องเลือกตอบด้วยตนเองแล้ว

“ขอบคุณครับ ท่านโคโคโระ ผมดีใจที่เป็นที่สนใจของท่าน”

ผมกล่าวอย่างนอบน้อม

แต่นั่นทำให้สายตาของโคโคะโระยิ่งเฉียบคมมากขึ้นในการจ้องมองมาที่โอตะ

“ถ้าอย่างนั้นเราคงได้ทำเรื่องที่น่าสนใจกันอีกแน่”

เปรี้ยงๆ

พวกสูทดำพยายามจะโจมตีอีก แต่โดนโคโคะโระจัดการอย่างง่ายดาย

พวกสูทดำกองสลบอยู่ไม่มีใครเสียชีวิตจากการมองดูด้วยสายตาที่เฉียบคมดุจสัตว์ป่าของผม

“ยินดีต้อนรับสู่โรงเตี๊ยมภูตพราย”

เธอกล่าวอย่างยิ้มแย้มและประตุก็เปิดให้กับผม

“นี่ครับโอนเงินสองคนสองสัปดาห์กับอีกสามวันสามล้านสี่แสน”

ผมยื่นมือถือไป

โคโคะโระก็ถอนหายใจรับการจ่ายเงินเอาไว้

“หมดสนุกในการเอาพวกเด็กๆมาคอยต้อนรับเธอเลยเฮ้อ”

ผมพยักหน้า การไม่จ่ายเงินแสดงว่ายังไม่เป็นแขก

โคโคะโระสามารถเอาปีศาจระหว่างทางเดินในป่ามาโจมตีเราได้นั่นเอง