ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

 อี้เฉินหาสถานที่ หยั่งรู้ม้วนคัมภีร์อักขระที่ได้มาจากชายชรา ภายในมีแต่อักขระเป็นหมื่นๆ แสนๆ ตัวทุกๆ ตัวอักขระไม่มีตัวใดที่อี้เฉินเข้าใจ

อี้เฉินเขาพยายามเข้าใจมันแต่ก็ไร้ผล เขาไม่รู้วิธีการใช้มัน อี้เฉินลองส่งปราณจิตเข้าไปในม้วนคัมภีร์อักขระ
ตัวของอี้เฉินเหมือนหลุดเข้าไปในทะเลความรู้ของเขา อักขระในม้วนคัมภีร์เริ่มส่องแสง
ภายในม้วนคัมภีร์อี้เฉินค่อยๆ หยั่งรู้ อักขระแต่ละตัวที่หยั่งรู้เริ่มก่อตัวในทะเลความรู้สีแดงเลือดของอี้เฉิน

อักขระไม่เลือนรางอีกต่อไปเห็นเด่นชัดอยู่ในทะเลความรู้สีแดงฉาน

ทะเลความรู้ของเขาขยายใหญ่ขึ้นภายในทะเลความรู้สั่นไหวอย่างรุนแรง
ประสบการณ์การหยั่งรู้ของเขาสูงขึ้นอย่างมากถึงขนาดที่จะทะลวงขั้นเป็นขั้นนภาอี้เฉินกดพลังไว้ไม่ให้ทะลวงขั้นในตอนนี้ เขาต้องการหยั่งรู้อักขระเสียก่อนในตอนนี้

ยิ่งนับวันอักขระในทะเลความรู้ของเขายิ่งเพิ่มพูนทะเลความรู้ของเขาเริ่มเปลี่ยนแปลงจากเป็นเพียงแค่พื้นที่ว่างเปล่าอยู่กลางทะเลตอนนี้มีต้นไม้ใบหญ้าเหมือนดั่งอีกโลกหนึ่ง
โลกในทะเลความรู้ดั่งอยู่ในสงครามมีแดงเลือดสีแดงสด แม้แต่ต้นไม้ใหญ่ในทะเลความรู้ยังแดงฉาน

อี้เฉินใช้เวลาไปอีกครึ่งปี ทะเลความรู้ของเขาอัดแน่นไปด้วยอักขระภายในทะเลความรู้เป็นดังโลกหนึ่ง โลกภายในเหมือนอยู่ในสงครามใหญ่เลือดไหลทั่วบริเวณ อักขระอัดแน่นทะเลความรู้ แม้แต่ท้องฟ้ายังมีอักขระรอยร่อง อักขระกฎเกณฑ์ เหมือนถูกทำลายลง

กายาของอี้เฉินมีอักขระล้อมตัวรอบตัวร่างกายของเขาเบาสบายขึ้นอย่างมาก กระดูกทุกๆ ข้อของเขาสลักด้วยอักขระนับหมื่นนับแสนพลังกายาของเขาพุ่งสูงขึ้นอย่างมาก กว่าแต่ก่อนหลายเท่า

อี้เฉินขึ้นบินทะยานดู กฎเกณฑ์ป่าไร้สิ้นสุดเหมือนเบาบางลงไป ขณะบินเขาสูญเสียปราณพลังลงไปน้อยกว่าแต่ก่อนมาก

อี้เฉินไม่รอช้าเขาบินทะยานเข้าไปหมายพิชิตป่าไร้สิ้นสุด เขาใช้เวลาไปถึง 1 เดือนต้องหยุดเป็นระยะๆ เพื่อพักฟื้นปราณพลัง เขาเดินทางมาได้เร็วกว่าแต่ก่อนถึง 2 เท่า

วิกฤตของเขาก็มาถึงปราณพลังของเขาดันมาหมดเขตใจกลางป่าไร้สิ้นสุด แถวๆ นี้มีสัตว์อสูรขั้นวีรชนอยู่

ทันทีที่เขาลงลงมาแตะพื้นดิน สัตว์อสูรเทาเที่ย ขั้นวีรชน ก็ไล่ล่าอี้เฉินทันที
อี้เฉินพยายามหนีแต่ความเร็วของมันนั้นรวดเร็วมาก เทาเที่ยมันพุ่งกรงเล็บมาหมายจะเด็ดหัวอี้เฉิน อี้เฉินโดนโจมตีจนบาดเจ็บ ปราณพลังของมันน่าพรั่นพรึง
แม้แต่ผิวหนังยังแสบร้อนจากปราณพลังที่เข้มข้นของมัน



อี้เฉินไม่กดขั้นพลังอีกต่อไปอี้เฉินทะลวงขั้นพลังตรงนั้น
 

เขาหมายมั่น เรียกมหันตสายฟ้า เข้าโจมตีสัตว์อสูรเทาเที่ย ไม่นานท้องฟ้าก็มืดครึ้ม เสียงฟ้าร้องดังสะเทือนเลื่อนลั่น

อยู่ๆ ท้องฟ้าก็เปลี่ยนสีกลายเป็นสีแดงฉานราวเลือดแม้แต่ฝนยังตกเป็นเลือด สายฟ้าพุ่งลงมาเป็นสีแดงฉานฟาดเขาใส่อี้เฉินเต็มแรง

อี้เฉินถึงกับกระอักเลือดคำใหญ่กายยาเลือดไหลกระเซ็นทั่วบริเวณ สายฟ้าสีแดงนั้นรุนแรงอย่างมากแถมผิดแปลกพิสดาร

เทาเที่ยที่เข้ามาใกล้ยังถูกสายฟ้าสีแดงฟาดจนมันบาดเจ็บถอยออกไป

ท้องฟ้าแดงฉานดุจเลือด สัตว์อสูรต่างแตกตื่น สายฟ้าสีแดงแลบแปลบปลาบ

ลงมากระหน่ำอี้เฉินจนร่างแหลกเละอี้เฉินควบคุมเลือดในกายของเขาเอาไว้ไม่ให้ไหลออกไป

เขาขับเคลื่อนอักขระนับพันนับหมื่นล้อมรอบกายาเพื่อป้องกัน แม้แต่กระดูกของเขายังแตกร้าวจากการผ่าฟาดของสายฟ้า

สายฟ้าสีแดงเหมือนเกิดโทสะมันกระหน่ำฟาดอี้เฉินไม่ยั้ง ดั่งสายน้ำไหลลงมาไม่หยุดหย่อน

รอบบริเวณมีหลุมลึกแม้แต่สัตว์อสูรยังหวาดกลัวมหันตะสายฟ้าถอยหนีกันออกมีบางตัวที่ไม่ยอมถอยหนีมันพยายามจะเข้าไป

ฆ่าอี้เฉิน ต่างถูกสายฟ้าสีแดงฆ่าตายไปหลายตัว รอบบริเวณมีแต่กลิ่นอายความตายคละคลุ้ง
ไอเลือดลอยตลบอบอวลจากการถูกสายฟ้าสีแดงฟาดผ่าต่อเนื่อง

อี้เฉินทนทุกข์ทรมานจากสายฟ้าฟาด ถ้าไม่ติดเขามีแรงต่อต้านสายฟ้าจากการพิชิตเจดีย์เก้าชั้น

เขาคงบาดเจ็บหนักสาหัสกว่านี้ สายฟ้ากระหน่ำลงมาถึง1ชั่วยามมันถึงจะหยุดลง

อี้เฉินรีบขับเคลื่อนปราณพลังสร้างหลุมดำเพื่อรักษาบาดแผล ทุกๆ ครั้งที่เขาสร้างปราณพลัง

อักขระแน่นขนัด จะเข้าไปหลอมรวมเพิ่มฤทธิรณของเขาไปอีกระดับ ปราณพลังรอบๆ ถูกดูดเข้ามาในกายาอย่างบ้าคลั่ง
หมายมั่นฟื้นฟูบาดแผลร่างกาย ตอนนี้อี้เฉินเป็นขั้นนภาขั้นต้นแล้ว เขาต้องรีบออกจากที่นี่ให้ไวที่สุดสัตว์อสูรเทาเที่ยขั้นวีรชนกำลังไกล้เข้ามา

สัตว์อสูรเทาเที่ยมันรอ มหัตะสายฟ้าที่อี้เฉินเรียกออกมาให้หายไป มันถึงเข้าโจมตีอี้เฉิน มันที่โดนสายฟ้าจากมหันตสายฟ้าที่อี้เฉินปลดปล่อยออกมา จนบาดเจ็บหนักแต่ก็ไม่ถึงตาย

มันโกรธแค้นอี้เฉินมากดวงตาบ้าคลั่งเป็นสีเลือด หมายจะฉีกร่างอี้เฉินเป็นหมื่นๆ ชิ้น มันปลดปล่อยปราณพลังอำมหิต

มันพุ่งเข้าไปหมายจะฆ่าอี้เฉินไม่ให้อี้เฉินรักษาฟื้นฟู มันระเบิดปราณพลังขั้นวีรชน พุ่งพุ่งตวัดปีกแสงนับร้อยเข้าใส่อี้เฉิน อี้เฉินสำแดงโซ่สวรรค์พัฒนาการ อักขระร้อยเรียงเป็นเส้นสายทำลายการโจมตีของเทาเที่ย โซ่พุ่งดิ่งตรึงร่างเทาเที่ยไว้

ปราณพลังสีแดงของอี้เฉินนั้นรุนแรงขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก ถึงขนาดหยุดเท่าเที่ยได้ระยะหนึ่ง
ทุกๆ การขับเคลื่อนปราณพลังจะมีอักขระสอดประสานทำให้ฤทธิรณเพิ่มสูงขึ้นไปอีกระดับ

เทาเที่ยร้องคำรามอย่างบ้าคลั่งมันปลดปล่อยปราณพลังกระชากโซ่อี้เฉินจนขาดเศษซากปราณพลังกระจัดกระจาย

อี้เฉินถอยหนีออกไปไกลแต่ก็ถูกไล่ตามจนทัน
เท่าเที่ยขึ้นชื่อเรื่องความรวดเร็วมันไม่ปล่อย อี้เฉินหนีไปมันปลดปล่อยปราณพลังสร้างหลุมดำที่ปาก

หมายจะเขมือบดูดอี้เฉินทั้งตัว แรงดูดของมันนั้นรุนแรงอย่างมาก แม้แต่อากาศรอบๆ ยังฉีกขาดเป็นรอยร้าวทางยาว

รอบบริเวณถูกดึงดูด ต้นไม้ใบหญ้าแม้อากาศโดยรอบยังถูกฉีกขาดจนสิ้น


มันพยายามดูดอี้เฉินเข้าปาก หมายจะกัดกินอี้เฉินให้หนำใจกับสิ่งที่อี้เฉินทำ

อี้เฉินดิ้นไม่หลุดพื้นที่โดยรอบถูกปิดกั้นโดยสมบูรณ์ จากแรงดูดอันมหาศาลของเทาเที่ย มันกลืนกินทุกสรรพสิ่งรอบๆ จนสิ้น

อี้เฉินเรียกหอกสีเลือดออกมาหอกนั้นเลื่อนขั้นเป็นระดับ ศักดิ์สิทธิ์ สามารถเพิ่มการโจมตีขึ้นไปอีก 5 เท่า

อี้เฉินไม่คิดว่ามันจะเลื่อนระดับได้ สงสัยคงจะเป็นเพราะเลือดของเขาที่ยกระดับจากการเลื่อนขั้นพลัง

อี้เฉินระเบิดพลังกายา อักขระสีทองแน่นขนัดล้อมรอบตัว เพิ่มพละกำลังกายาสู่จุดสูงสุด

"ฆ่า"

ขับเคลื่อนปราณพลังสีแดงเลือด เคลือบที่หอกสร้างหอกมังกรสีเลือดพุ่งออกไป หอกนั้นเปล่งแสงสีแดงพร่างพราวทั่วบริเวณ ดั่งมังกรสีเลือดมีชีวิต คาบหอกเลือด
พุ่งทะยานดั่งสายแสงเต็มไปด้วยความรุนแรง แม้แต่อากาศยังบิดเบี้ยว

"ตูม"

พุ่งเข้าใส่หัวเทาเที่ย เทาเที่ยที่โดนการโจมตีของอี้เฉินเข้าไป หัวของมันถึงกับหลุดร่วง รอบๆ มีแต่เลือดสาดกระเซ็นลอยพุ่งสูง

สัตว์อสูรตัวอื่นๆ เห็นเลือดของสัตว์อสูรขั้น วีรชนต่างบ้าคลั่ง พุ่งทะยานกันมานับร้อยเพื่อมาแย่งกันกัดกินศพเทาเที่ย

อี้เฉินอยากได้กระดูกของมันมาสร้างวิชาแต่ก็ต้องถอดใจเขา ไม่อาจหาญต่อสู้กับสัตว์อสูรนับร้อย

เขาบินทะยานออกจากที่นี่เพื่อฟื้นฟูรักษาบาดแผล

อี้เฉินไปจากบริเวณนี้ให้ไวที่สุดแถวๆ นี้มีแต่สัตว์อสูรขั้นวีรชน อยู่กันหลายตัว
อี้เฉินบินทะยานไปอีกหลายวันจนเขารู้สึกว่าแถวๆ นี้เริ่มปลอดภัย จึงเริ่มปิดขั้นพลังเพื่อรักษา
เขาใช้เวลาไปหลายวันเขาจะรักษาบาดแผลทั้งหมด เริ่มออกเดินทางอีกครั้ง