ธรณีคลั่ง(ใหม่)

    "แล้วก็เป็นพวกเราสินะที่ต้องการทำงานตามล่าเขา เฮอแต่นี้ก็หลายวันแล้วนะที่ไม่เห็นแม้แต่หางของมันเลย"

    น้ำเสียงที่ดูเหมือนกำลังเหนื่อยหน่ายดังขึ้นเบาๆ

   ภูมิที่ได้ยินดังนั้นเขาก็เข้าใจได้ในทันทีว่าคนที่พวกนี้พูดถึงก็คือเขานั้นเองดูท่าพวกมันจะใส่ร้ายเขาอีกด้วยแต่เขาก็ไม่ได้ให้สนใจว่าพวกมันจะพูดถึงเขายังไง

    'สงสัยคงแค้นเราน่าดูถึงได้ตามล่าเราไม่หยุดไม่หย่อนเลย'ภูมิคิดในใจ เมื่อมียาที่ช่วยเสริมในด้านต่างๆ ความมั่นใจของเขาก็มีมากขึ้น และความคิดก็ได้เปลี่ยนไปเช่นเดียวกัน เมื่อความคิดเปลี่ยนก็นำพามาซึ่งการกระทำที่เปลี่ยนตาม และแล้วเขาก็ได้กระโจนออกจากพุ่มไม้ที่เขาได้หลบซ่อนตัวอยู่เข้าไปหาพวกมันที่กำลังนั่งคุยกันอย่างสบายใจ ในใจของภูมินั้นในเมื่อพวกเขาอยากจะเล่นงานเขา เขาก็จะทำแบบเดียวกับพวกมัน

   เมื่อมาถึงพวกมันที่กำลังนั่งคุยกันเพลินๆ ก็ต้องตกใจ เมื่อคนที่พวกเขาตามหาได้ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าของพวกเขาแล้วได้ฆ่าหนึ่งในเพื่อนของพวกมันด้วยมือที่มีเล็บยาวๆ กลิ่นคาวได้คละคลุ้งไปทั่วบริเวณจากบาดแผลและที่กำลังหยดจากมือของภูมิลงพื้น

   " เฮ้ย ปีศาจ"

   เสียงร้องตะโกนด้วยความตกใจของหนึ่งในสิบที่นั่งล้อมวงกันอยู่ได้ร้องขึ้น

    ภูมิที่ได้เปิดซิงโครไนซ์ในที่พุ่งเข้ามานั้นได้เล็งแทงเล็บที่อกคนแรก แล้วตามด้วยในมือขวาที่ปรากฏขวานลาวาได้ตวัดฟันในท่าแบล็กแฮนด์ ขวานได้สับเข้าที่หน้าผากของชายคนที่สองจนขาดครึ่งแล้วได้สับเข้ากับต้นไม้ต้นใหญ่ที่เขานั่งอิงอยู่ต้นไม้ต้นนั้นก็ได้ขาดครึ่งไปตามๆ กัน ภูมิได้ยกเท้าซ้ายขึ้นถีบสกัดคนที่กำลังถือมีดเหล็กที่กำลังเงื้อไปด้านหลัง จนเขากระเด็นไปไกลหลายเมตร แล้วหัวของเขาก็ได้กระแทกกับโคลนต้นไม้จนต้นไม้หักโค่น ภูมิได้เหวี่ยงขวานกลับมาแล้วฟันเข้าใส่อีกคนที่เข้ามาทางด้านหน้าคมขวานของเขาฟาดเข้าที่คอของมันจบขาดกระเด็น

    การต่อสู้เป็นไปอย่างง่ายดายสำหรับภูมิเมื่อเขากำลังเล่นอยู่กับเด็กเขาไม่รู้ว่าทำไมพวกคนใหญ่คนโตถึงได้ส่งพวกนี้มาไล่ล่าเขาดูท่าว่า พวกเขาจะส่งคนพวกนี้มาเพื่อสอดแนบเพราะเขาคิดอย่างอื่นไม่ออก ภูมิเมื่อฆ่าทั้งสิบคนจนหมดเขาก็ไม่ได้ปิดซิงโครไนซ์เพราะเขาไม่ต้องการให้พวกมันรับรู้ถึงตัวตนในร่างมนุษย์ของเขา

    ภูมิได้ออกตามหาพวกมันทีละ กลุ่มทีละกลุ่มช้าๆ ไม่ได้เร่งรีบเจอเข้ากับกลุ่มไหนเขาก็เชือดกลุ้มนั้นและผู้ที่อยู่บริเวณนี้ส่วนมากจะเป็นทหารกันทั้งนั้นการฆ่าพวกมันในตอนนี้สำหรับเขานั้นเหมือนการกวัดแกว่งมือเพียงเท่านั้น เขาไม่ได้ฆ่าทำเพียงแค่เจอหน้าแล้วฆ่าเลย เขานั้นได้ทำการทรมานพวกมันเล่นด้วยและได้ข้อมูลของคนที่ส่งพวกมันมาด้วยว่าพวกมันนั้นอยู่ที่ไหน

    ภูมิจึงได้เปลี่ยนเป้าหมายจากการที่จะเดินทางไปยังจังหวัดที่อยู่ติดกันทางทิศใต้กับเปลี่ยนเป็นเข้าไปในตัวจังหวัดที่เขาอยู่แทนซึ่งการเดินทางก็ไม่ไกลมากนักภูมิใช้เวลาเพียงหนึ่งชั่วโมงก็มาถึงค่ายทหารซึ่งเป็นที่หลบภัยของพวกมัน

   "โอ้ ล้อมด้วยต้นไม้ในดันเจี้ยนเขียวเลยแฮะ หน้าจะหนาเอาการเลยนะนั้น"

    ภูมิพึมพำกับตัวเองเบาแล้วก็ได้บินตรงไปยังค่ายแห่งนี้ในทันที แต่เมื่อเข้าไปในระยะ 500 เมตรเขาก็ได้รับห่ากระสุนเป็นการต้อนรับที่อบอุ่นซึ่งพากันพุ่งเข้าหาภูมิอย่างมืดฟ้ามัวดินเลยทีเดียว ภูมิได้ทดลองสร้างมิเนอร่าธาตุลาวาเคลือบที่มือขวาเอาไว้แล้วบินถอยหลังกลับออกนอกระยะอีกนิดหน่อย แล้วยื่นมือข้างนั้นออกไปป้องกันกระสุนเหล่านั้นเอาไว้ เมื่อกระสุนเหล่านั้นเข้ามาใกล้ในระยะหนึ่งเมตรมันก็ละลายกลายเป็นผุยผงตามที่เขาคิดการเอาไว้จากนั้นก็ปิดมิเนอร่าเพื่อที่จะลองแค่ร่างกายเปล่าๆ และเมื่อเห็นว่ากระสุนเหล่านั้นทำอะไรเขาที่ร่างไร้การป้องกันไม่ได้ ภูมิได้พาร่างตัวเองเข้าไปในระยะที่ใกล้กว่าเดิม เขาได้ทดลองอยู่แบบนี้จนเขามาอยู่ในระยะ 300 เมตร เมื่อทดสอบในระยะนี้เสร็จเข้าก็ได้บินพุ่งเข้าไปอย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้พวกมันป้องกันได้ทัน

    แต่ทว่าเมื่อเขามาในระยะ100เมตรกำลังจะถึงกำแพงก็ได้ เสียงดังปัง ขึ้นหนึ่งนัดทันใดนั้นภูมิก็รู้สึกจุดที่หน้าอกทันทีเมื่อมองดูลูกกระสุนที่กำลังร่างลงแขกจุดที่โดนยิงเขาคิดว่ามันน่าจะเป็นกระสุนไรเฟิลที่ใช้ยิงรถถังเพราะจากลักษณะคล้ายกับที่เขาเคยเห็นในอินเทอร์เน็ต ภูมิละสายตาย้ายมาดูบาดแผลพบว่ามันเป็นเพียงรอยช้ำเล็กๆ เท่านั้น เขาจึงได้มั่นใจมากขึ้นแล้วบินไปหยุดยืนบนกำแพงที่มีพื้นที่ให้ยืนเกือบๆ สามเมตร

    ปืนทุกกระบอกที่ติดอยู่บนกำแพงได้หันมาทางเขาทั้งหมดอย่างพร้อมเพรียงเมื่อเท้าของเขาแตะพื้น แล้วสาดกระสุนเข้าใส่เขารัวๆ เหมือนเม็ดฝนที่ร่วงจากฟ้า เขาก็ไม่ได้ปล่อยให้พวกมันยิงฟรีๆ เขาได้วิ่งไปตามสันกำแพงแล้วจัดการกับป้อมปืนที่ติดตั้งอยู่ทีละป้อมทีละป้อมและจัดการกับทหารบนนี้ไปด้วยจนเข้าได้มาเจากับบรรณใดทางลงที่มีพวกทหารยืนเต็มไปหมดแล้วทั้งหมดก็กำลังเปิดซิงโครไนซ์เพื่อต่อสู้กับเขา

   ภูมิก็ได้สนองตามท่าทางเหมือนจะขอให้เขาฆ่าพวกมัน และแล้วการฆ่าของภูมิยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ จนในตอนนี้ร่างกายของเขาอาบย้อมไปด้วยเลือด แต่กลับมีพวกมันมาเพิ่มเรื่อยๆ

    เมื่อพวกมันมาเพิ่มเขาก็แค่ฆ่าเพิ่มพร้อมๆ กับเดินลงบันไดหินอันใหญ่ที่ยืนได้เกือบๆ สี่คนไปทีละขั้น จากกระทุ้งลงมาจนถึงพื้นดินเขาก็ฆ่าไปเกือบๆ 50 คนแล้ว แต่ที่ยืนรอเขาอยู่บนพื้นกลับมีมากกว่า มากขนาดที่ว่ามองไปทางไหนก็เจอแต่คนที่ใส่ชุดลายพรางสีเขียวๆ เต็มไปหมด การต่อสู้ได้เริ่มขึ้นอีกครั้งเมื่อเขาเหยียบลงบนพื้นปูน แม้พวกทหารจะมีมากมายแต่ก็ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกกลัวเพราะพวกเขาไม่ได้คณามือของเขาเลย แถมพวกเขายังไม่สามารถทำให้เขาเกิดบาดแผลได้ด้วยซ้ำ

    ภูมิไม่ได้ออกแรงอะไรมากมายแต่ก็ได้ฆ่าพวกทหารเหล่านี้เลยและเขาก็ไม่ได้เร่งรีบในการฆ่าด้วย เขาทำเหมือนกับเขามาเดินเล่นมากกว่าแม้บางคนเขาต้องใช้พลังมิเนอร่าในการฆ่าบ้างแต่ก็ยังคงฆ่าได้ง่ายๆ สำหรับเขา ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้นนายทหารเหล่านั้นก็ยังคงทำหน้าที่ของตัวเองอยู่แม้จะเห็นพวกพ้องล้มลงอยู่เนืองๆ ก็ตามแต่แล้วการเล่นสนุกของภูมิก็ต้องหยุดลงเมื่อมีวัตถุบางอย่างได้ลอยข้ามหัวเขาไปมันได้ตรงลงที่บ้านหลังหนึ่ง บ้านหลังนั้นอยู่ด้านหน้าของเขาห่างออกไปเพียง 300 เมตร เมื่อวัตถุนั้นได้ตกกระทบพื้น

    "ตูม"