คุณอยากอ่านเื่เสียว ๆ ของผมหรือเปล่า..ผมชื่อนัทขอปกปิดชื่อจริงเพื่อน ๆ มักชอบเรียกผมว่าเน็ดยัด เป็ฉายาที่พวกมันตั้งให้สมัยเรียนมัธยมปลายแต่ฉายานั้นก็ใช่ว่าจะได้มาง่ายๆ มันก็ต้องมีวีรกรรมกันบ้างล่ะ
ผมเป็พนักงานบริษัทแห่งหนึ่ง แต่ทว่าั้แ่มีข่าวเชื้อโควิดระบาดหนักบริษัทของผมก็ให้ทำงานที่บ้านได้ หรือที่พวกเขาเรียกกันว่า work home โดยรวมแล้วมันก็ดีแหละ แต่บางทีมันก็เหงาเกินไปสำหรับคนที่เป็อินโทรเวิร์ตเล็กน้อยอย่างผม
ผมเป็วิศวกรคอมพิวเตอร์เวลาว่างของผมมันค่อนข้างจะมาก เพราะงานผมมันน้อยไม่ได้ยุ่งยากเหมือนแผนกอื่นหากว่าระบบมีปัญหา ผมก็แค่เข้าบริษัทเพียงลำพังและใช้เวลาไม่กี่ชั่วโมงในการแก้ไขปัญหาให้บริษัทที่ผมทำงานอยู่เท่านั้น
หลายคนบอกว่างานของผมมันสบายก็อาจจะจริงผมไม่ต้องมานั่งปวดหัวเื่เอกสารเหมือนพวกเขาแต่ทว่าใครจะรู้ว่าผมปวดหัวเื่ระบบที่ยุ่งเหยิงแทน แต่อย่างว่าล่ะนะผมอ่ะเป็คนมีฝีมือถึงคุณจะบอกว่าผมหลงตัวเองก็เถอะ ผมสามารถแก้ปัญหาให้ระบบของบริษัททั้งบริษัทได้ภายในเวลาไม่กี่นาทีก็ใครจะรู้กับพวกไอทีล่ะ ปัญหาเล็ก ๆ น้อย ๆพวกเขาแก้ไม่ได้มันก็เหมือนเส้นผมบังตานั่นแหละจะว่าไปพวกผมแทบไม่ได้ทำอะไรเลยแต่ก็ได้กินเงินเดือนที่มากโข
เอาล่ะเื่ของงานประจำของผมก็ช่างมันเถอะผมอยากจะมาแชร์ประสบการณ์เื่กาม ๆ ของผมที่เกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้เอง และผมจะโพสต์ไว้ในเว็บนี้เป็ตอน ๆคิดซะว่าอ่านนิยายเอ็นซีก็แล้วกัน และตอนนี้ขอให้ชื่อว่า เสียงบนหัวเตียงกลางดึกอาจฟังดูหลอนแต่มันเสียว
เื่มันมีอยู่ว่าหลังผมกลับจากออกกำลังกายเพื่อเสริมความแข็งแกร่งให้ทั่วทั้งร่างและความอึดทนอ้อผมลืมบอกผมโสดหากใครสนใจ ก็เม้นต์ไว้ใต้โพสต์นะครับ เอิ่ม..ผมล้อเล่น ขอโทษที่นอกเื่เลยไม่ได้เล่าสักที
ผมโสดมานานมากั้แ่เรียนจบแล้วพอเริ่มหางานผมก็เลิกกับแฟนเก่าไปเลยสาเหตุมันเนื่องมาจากเธอได้งานก่อนผมที่เชียงใหม่จึงต้องย้ายไปอยู่ที่นั่น ส่วนผมอยู่ปทุมธานีกับญาติ ๆที่คอยแวะเวียนเป็หูเป็ตาให้พ่อกับแม่
พอตัวไกลใจก็เปลี่ยนเธอทำงานที่นั่นไม่นานนักก็มีคนอื่นหรืออาจเป็เพราะไอ้นั่นมันเด็ดกว่าผม หรือแค่หล่อกว่ารวยกว่าผมก็ไม่รู้หรือผมอาจไม่ดีพอที่จะเป็พ่อของลูกให้เธอ ผมจึงตัดสินใจที่จะใช้ชีวิตอยู่คนเดียวสักพัก
พอได้งานที่กรุงเทพมหานครผมก็ย้ายมาอยู่ที่นี่ห้องพักค่อนข้างจะดีเลยล่ะ ชั้นที่ผมพักห้องยังไม่เต็มแล้วข้างห้องผมมันก็ว่างอยู่เป็เดือน ๆ กว่าจะมีคนย้ายเข้ามาอยู่
ตอนนั้นผมรู้สึกเหงามากเมื่อรู้ว่าข้างห้องไม่มีคนบางทีผมเคยคิดหลอกตัวเองว่ามันคงจะมีผีดุแน่จึงหาคนเข้ามาอยู่ยากแต่เปล่าเลยมันก็คงแค่รอเวลาตามปกติ ซึ่งมันก็เป็แบบนั้นจริง ๆหลังจากมีคนย้ายเข้ามาผมก็รู้สึกว่าไม่ต้องเหงาอีกแล้วเพราะอย่างน้อยก็คงได้ยินเสียงก๊อกแก๊กที่เกิดจากกิจกรรมเล็กน้อยของเพื่อนข้างห้องบ้างล่ะ
กลางดึกคืนหนึ่งผมได้ยินเสียงร้องดังลั่นจนใสะดุ้งตื่นเพราะนึกว่ามีคนทำร้ายกันมันก็ดึกมากแล้วและเวลานั้นทั่วบริเวณมันค่อนข้างเงียบ รถราและผู้คนที่เคยขวักไขว่ส่งเสียงอึกทึกก็น้อยลง
20K
