ความสามารถในการสร้างสุดยอดเมด ที่โคตรจะโอพี

ตอนที่ 35 เมดสาว และราชาที่หลั่งน้ำตา

มนุษย์ที่แสนอวดดี และอ่อนแออยู่ตรงหน้าของมันแท้ๆแต่มันกลับไม่สามารถที่จะทำอะไรได้เลยเนื่องจากดาบเสี้ยวพระจันทร์ของมันถูกหยุดไว้ด้วยมีดเล่มเล็กๆของมนุษย์ผู้หญิงอีกคน

“รอร์!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

เสียงคำรามแห่งความโทสะ สะเทือนลั่น

...แต่มนุษย์ตรงหน้าก็ไม่มีทีท่าว่าจะกลัวเลย

มันใช้พละกำลังทั้งหมดกดดาบของมันลงอย่างเต็มที่แต่มนุษย์ผู้หญิงตรงหน้าก็ยังต้านรับไว้ได้อย่างง่ายดาย...

มีแค่มนุษย์ผู้หญิงคนนี้เท่านั้นที่เป็นปัญหาสำหรับมันส่วนไอเจ้าเด็กมนุษย์ชายที่แสนอวดดี ที่กำลังยั่วโมโหมันอยู่ในตอนนี้ แทบจะทำอะไรมันไม่ได้เลย…

“แกนี่มัน...หนวกหูจริงๆเลยนะ”

กอนพูดด้วยรอยยิ้ม

...แต่คำพูดของกอนเห็นได้ชัดเลยว่าเจ้าจ่อตรงหน้าเดือดขึ้นมาอีกแล้ว...มันรู้ว่ากอนยั่วโมโหมัน มันจึงมองมาที่กอนด้วยสายตาที่อาฆาต

เพียงแต่ในครั้งนี้กอนไม่ได้แค่พูดยั่วโมโหมันเท่านั้นเขาเรียกไม้กวนหม้อหลุมดำออกไม้ ไม้ที่มีลักษณะคล้ายกับไม้กระบองยาว มีสีที่ดำสนิทเหมือนหลุมดำมันเป็นสิ่งที่ใช้ในการกวนวัตถุดิบในหม้อหลุ่มดำเพื่อสร้างสุดยอด...

แน่นอนว่ากอนเรียก‘ไม้หลุมดำ’ออกมาตอนนี้ไม่ใช่เพื่อสร้างสุดยอดเมดแน่นนอน แต่เพราะว่ากอนเล็งเห็นความทนทาน และความยืดหยุ่นของมันหากจะเก็บเอาไว้ใช้สำหรับสร้างสุดยอดเมดอย่างเดียวที่ไม่รู้ว่าจะสร้างได้อีกครั้งเมื่อไหร่นั้น.... ‘ลองเอามาใช้ประโยชน์แบบนี้น่าจะดีกว่า’

----กอนรวบรวมกามายอัดลงไปที่พลังแขน

มือทั้งสองกำไม้หลุมดำแน่น

“รอร์!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

ราชาวานรผมแดงส่งเสียงคำรามอย่างไม่หยุดหย่อน...

“หุบปากได้แล้วเจ้าจ่อ!!!”

ปลดปล่อยพลังกายมายที่อัดแน่น ไม้หลุ่มดำทิ่มตรงไปที่บริเวณใบหน้าของราชาวานรผมแดง

“ปั๊ค!!!”

เกิดแรงทิ่มแทงที่มหาศาลอัดเข้าใส่เป้าหมายดวงตาของเจ้าจ่อผมแดงเข้าอย่างจัง

ในขณะที่มือของมันไม่ว่างและในสมองของมันไม่คาดคิดเลยว่ามนุษย์ที่อ่อนแออย่างกอนจะทำอะไรมันได้

“จ๊าคคคคค!!!!!!!!!!!”

ราชาวานรผมแดงร้องเสียงดังลั่นด้วยความเจ็บปวด

พร้อมกับร่างกายที่กระโดดถอยหลังออกมาอย่างเสียหลัก

...และในจังหวะนั้นเองที่ซีโร่พุ่งตามไปด้วยความเร็วสูงและมีดผีเสื้อในมือเสียบเข้าไปที่บริเวณคอของมันเข้าอย่างจัง

.

.

...คาร์ล และไรจิมองภาพตรงหน้าด้วยความประหลาดใจพวกเขาไม่คิดเลยว่าเจ้าศูนย์กอนจะใจกล้า และสู้กับราชาวานรผมแดงได้ถึงขนาด...

แต่พวกเขาก็มีเรื่องที่สงสัยอยู่...ทำไมเจ้าศูนย์กอนถึงสามารเรียกอาวุธที่เป็นไม้กระบอกสีดำประหลาดนั่นออกมาได้ทั้งที่พวกเขามองไม่เห็นการใช้มานาสีแดงเลยสักนิด...

“รอร์!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

ราชาวานรผมแดงคำรามออกมาพร้อมกับตวัดแขนฟันสวนไปที่ร่างของซีโร่ที่เสียบคอของมันอยู่

“ฟับ!!!”

ซีโร่กระโดดหลบออกมาพร้อมกับล่องหนหายตัวไป...เธอรู้สึกไม่แปลกใจเลยว่าทำไมราชาวานรผมแดงถึงไม่เป็นอัมพาตจากผลของมีดผีเสื้อของเธอ...เนื่องจากมีดของเธอไม่อาจแทงเข้าไปในเนื้อหนังของมันได้เลยและดวงตาของมันก็มีเพียงแค่รอยช้ำนิดหน่อยเท่านั้นจากการถูกไม้หลุมดำทิ่มเข้าใส่ดวงตาเข้าอย่างจังหากเป็นลิงผมแดงปกติทั่วไปดวงตาคงระเบิดแตกเลือดอาบไปนานแล้ว

“แกเนี่ยอึดไม่เบาเลยนะ...เจ้าจ่อ”

กอนยังคงพูดด้วยรอยยิ้มแม้ในใจของเขาในตอนนี้รู้สึกร้อนๆหนาวๆขึ้นมาแล้วนิดๆ

...เกือบทุกสิ่งมีชีวิต ดวงตาคือจุดอ่อนแต่คงไม่ใช่สำหรับเจ้าจ่อตรงหน้า และบริเวณคอที่ซีโร่แทงไปเมื่อกี้ก็ไม่ใช่จุดอ่อนของมันเช่นกัน

ความอึด และความทนทานของเจ้าวานรนั้นกอนรู้ดีจากการที่ได้เห็นมันสู้กับพวกเอลฟ์

----กอนเริ่มคิดหนักเพื่อหาจุดอ่อนของราชาวานรผมแดง

เพียงแต่มันไม่ยอมให้เขาได้ทำแบบนั้น...ใบดาบเสิ้ยวพระจันทร์หมุนควงพุ่งเข้าใส่ร่างของเขาด้วยความเร็วสูงเพื่อสบั้นไปที่คอของเขา

...กอนไม่สนใจใบดาบเสี้ยวพระจันทร์ที่กำลังพุ่งเข้ามาเขายังคงยืนคิดอย่างใจเย็น

และในช่วงเสี้ยววินาทีที่คอของเขาจะหลุดออกจากตัวนั่นเอง...ซีโร่ได้พาเขาเข้าไปอยู่ในสถานะไร้ตัวตนได้ทัน

.

.

ราชาวานรที่กำลังเฝ้ารอภาพมนุษย์ที่อวดดีคอขาดเลือดพุ่งอยู่นั้นก็ต้องกระทืบพื้นด้วยความเจ็บใจขึ้นมาทันที...พวกมนุษย์มันหายตัวไปอย่างสัมผัสไม่ได้อีกแล้ว

“รอร์!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

“ตึง!ตึง!ตึง!ตึง!ตึง!”

ราชาวานรคำรามออกมาด้วยความเจ็บใจและความแค้นแบบขั้นสุดมันกระทืบพื้นอาละวาดอย่างรุนแรง และโจมตีมั่วซั่วไปหมด ทั้งหักต้นไม้ ทุบพื้นต่อยหินจนพังยับเยิน...มันโดดไปโดดมาอย่างบ้าคลั่งเพื่อหาร่างของมนุษย์ที่อวดดีคนนั้นเพียงแต่ว่าไม่ว่ามันจะทำเท่าไหร่...มันก็หาไม่เจอ

...

“ฮ่าฮาๆๆ...ดูสิ เจ้าจ่อนั่นคลั่งใหญ่เลย....”

กอนหัวเราะพร้อมกับชี้ไปที่ราชาวานรผมแดง

…คาร์ลและไรจิมองไปที่กอนด้วยสายตาที่ว่างเปล่า...เนื่องจากกอนนั้นดูชิลเกินไปมาก

“แกเนี่ยนิสัยไม่ดีเลยนะกอน...เล่นเอาชั้นเป็นกังวลจนหัวใจแทบวาย”

คาร์ลพูดขึ้นด้วยสีหน้าที่ว่างเปล่า...

“ฮ่าฮาๆ ไม่ต้องห่วงน่า...เพราะชั้นมีสุดยอดเมดอยู่ยังไงล่ะ”

กอนพูดแล้วยิ้มออกมา...ส่วนซีโร่นั้นพยักหน้าตอบรัวๆ

...คาร์ลนั้นได้ถอนหายใจออกมาในใจส่วนหนึ่งพลันอิจฉาอยู่นิดๆ ‘ทำไมพี่สาวซีโร่ถึงได้ไปรับใช้เจ้าศูนย์กอนกันนะ’

.

.

“…เออกอน แล้วแกจะจัดการเจ้าราชาวานรตัวนั้นยังไง”

ไรจิถามขึ้นอย่างสงสัย...ก่อนหน้านี้เขาไม่มีทางเชื่อเลยว่าราชาวานรจะถูกจัดการได้แต่เมื่อเมดที่ชื่อว่าซีโร่โผล่มาช่วย ทุกอย่างก็มีความเป็นไปได้ขึ้นมาในทันที...

“บอกตรงๆเลยคือ...ตอนนี้ชั้นเองก็ไม่รู้ว่าจะจัดการกับมันยังไงร่างกายของมันอึดมากๆ”

กอนพูดด้วยสีหน้าที่เรียบนิ่งสายตาของเขาเฝ้ามองไปที่ราชาวานรผมแดงที่กำลังอาละวาดกระโดดไปมาอย่างว่องไว

.

.

...และในขณะที่กอนเฝ้ามองหาจุดอ่อนของมันอยู่นาน

ในที่สุดกอนก็พบจุดผิดปกติบางอย่างบนร่างกายของราชาวานรผมแดงตรงจุดนั้นมีรอยไหม้เล็กๆอยู่ และเป็นรอยไหม้จริงๆที่ไม่ได้เกิดจากเขม่าควัน เป็นรอยไหม้ที่เกิดจากการโจมตีของพวกเอลฟ์ก่อนหน้านี้และมีบาดแผลหนังถลอกเล็กจนแทบจะสังเกตไม่เห็นตรงรอยไหม้นั้น

...ใบหน้าของกอนในตอนนี้เผยรอยยิ้มที่ชั่วร้ายขึ้นมาทันที

.

.

.

----เวลาผ่านไปเพียงไม่นานหลังจากนั้น

“เฮ้! เจ้าจ่อ...ทางนี้!!!”

เสียงของมนุษย์ที่ตามหาอยู่อย่างบ้าคลั่งในทันทีที่มันได้ยินก็พุ่งตัวเข้าหาอย่างรวดเร็ว พร้อมทั้งกระโดดขึ้นสูงปาใบดาบเสี้ยวพระจันทร์อย่างสุดแรงใส่ร่างของกอนที่เพิ่งจะโผล่มา

“แวบ!”

กอนหายตัวไปอีกครั้ง

...ก่อนที่จะโผล่มาอีกทาง

“ทางนี้ต่างหากล่ะ เจ้าจ่อหน้าโ-เย้ย~”

กอนพูดไม่ทันจบประโยคใบมีดเสี้ยวพระจันทร์อีกอันก็พุ่งใส่ร่างของเขาในทันทีพร้อมกับราชาวานรกระโดดมาทุบซ้ำด้วยกำปั้นคู่

“ตูมมมม!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

เกิดแผ่นดินไหว และหลุมขนาดย่อมๆ กำปั้นคู่ของราชาวานรผมแดงกระแทกโดนพื้นเปล่าเข้าอย่างจัง...

ร่างของกอนนั้นหายไปอีกแล้ว

...ความหงุดหงิดใจแบบขั้นสุดทำให้มันถึงขั้นต้องลงไปนอนกางแขนชักดิ้นอยู่กับพื้นเพื่อระบายความอัดอั้นภายในใจ ตัวของมันไม่เคยรู้สึกหงุดหงิด และขัดใจถึงขั้นนี้มาก่อน...

----กอนโผล่มาอีกครั้งในระยะที่เรียกว่าลมหายใจสัมผัสได้ถึงกันกับมัน

ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มของกอนก้มมองไปที่ใบหน้าที่ของมันที่นอนชักดิ้นอยู่ในขณะนี้

...แน่นอนว่าเมื่อราชาวานรเห็นใบหน้าของกอนแล้วมันยิ่งหงุดหงิดขึ้นมาทันทีกำปั้นยักษ์ของมันที่ทลายได้แม้แต่กำแพงเหล็กที่หนาตันมากกว่าสิบเซนติเมตรอย่างง่ายดาย...ปล่อยออกพุ่งเข้าไปที่ใบหน้าของกอนในทันที

.

.

“สวบ!!!”

“เจี๊ยกกกก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

ราชาวานรผมแดงส่งเสียงร้องอย่างเจ็บปวดที่สมกับเป็นลิงออกมากำปั้นที่กำลังกระแทกหน้าของกอนได้หยุดนิ่งลง พร้อมกับร่างกายทุกส่วนของมัน

...และเมื่อมองลงไปยังจุดที่ทำให้มันบาดจบจนต้องร้องลั่นมันเห็นมนุษย์ผู้หญิงคนนั้นใช้มีดของมันแทงเข้าไปที่จุดอ่อนของมัน...และจุดอ่อนที่ว่าคือถุงอัณฑะของมันนั่นเอง

ราชาวานรผมแดงหลั่งน้ำตาแห่งความเจ็บปวดอย่างแท้จริงออกมา...

.

.

.

ฝากติดตามผลงาน เพจเฟสบุ๊ค : https://bit.ly/3aJY2ic