ราชันย์ทวีคูณหมื่นเท่า

บทที่ 95: หวนคืนสู่สำนัก

หลินฟานมองเหล่าผู้พิทักษ์ที่คุกเข่าอยู่เบื้องหน้าด้วยสายตาที่สงบนิ่ง

"จงอยู่ที่นี่ต่อไป... และปกป้องสถานที่แห่งนี้ให้ดี" เขากล่าว "สักวันหนึ่ง... ข้าอาจจะต้องการพลังของพวกเจ้า"

"ขอรับ/พ่ะย่ะค่ะ!" หลงอ้าวและคนอื่นๆ ตอบรับอย่างหนักแน่น

เมื่อสั่งเสียเสร็จสิ้น หลินฟานก็หันหลังกลับ... แล้วเดินตรงไปยังขอบของเกาะ... เผชิญหน้ากับกำแพงพายุที่น่าสะพรึงกลัวซึ่งห่อหุ้มใจกลางทะเลวายุแห่งนี้ไว้

เขาไม่ได้กลับไปที่เรือเหินเวหาเมฆาอสนีที่เสียหายอีกต่อไป... เพราะบัดนี้... เขาไม่ต้องการมันแล้ว

เหล่าผู้พิทักษ์มองตามแผ่นหลังของเขาด้วยความอยากรู้ พวกเขาไม่เข้าใจว่ามนุษย์ผู้นี้จะฝ่าพายุที่บ้าคลั่งยิ่งกว่าขาเข้ามาได้อย่างไร

แต่แล้ว... พวกเขาก็ได้เห็นภาพที่จะจดจำไปชั่วชีวิต...

หลินฟานยกมือขวาขึ้น... ชี้ไปยังกำแพงพายุเบื้องหน้า...

ครืนนนนนนนนนนนนนนนน!

ทะเลวายุไร้สิ้นสุดที่ปั่นป่วนมานานนับหมื่นปี... พลันหยุดนิ่ง!

สายฟ้าที่เคยฟาดฟันอย่างบ้าคลั่ง... พลันสงบลง! คลื่นยักษ์ที่เคยสูงเท่าภูเขา... พลันราบเรียบ!

กายามังกรอสุนีบาตบรรพกาลของเขา... กำลังสั่นพ้องกับพลังงานทั้งหมดในสถานที่แห่งนี้!
เขาไม่ได้ "ต่อสู้" กับพายุ... แต่เขากำลัง "บัญชา" มัน!

กำแพงพายุที่หนาทึบและน่าสะพรึงกลัว... ค่อยๆ แหวกออกจากกันเป็นช่องทาง! สร้างเป็นเส้นทางที่ปลอดภัยและสงบนิ่งทอดยาวออกไปจนสุดสายตา! สายฟ้าสีทองและสีดำที่เคยน่ากลัว บัดนี้กลับว่ายวนอยู่ข้างๆ เส้นทางนั้นราวกับเป็นทหารองครักษ์ผู้ภักดี!

หลินฟานก้าวเดินออกไปในอากาศ... แล้วร่างของเขาก็กลายเป็นลำแสงสีม่วงทอง... พุ่งไปตามเส้นทางที่เขาสร้างขึ้นด้วยความเร็วที่เหนือจินตนาการ!

การเดินทางขากลับที่ควรจะใช้เวลานานนับเดือน... บัดนี้เขาสามารถครอบคลุมมันได้ในเวลาเพียงไม่กี่วัน!

ระหว่างการเดินทาง เขาก็ได้เริ่มสำรวจ "มรดก" ที่ได้รับมาจากวิญญาณมังกรบรรพกาล ความรู้และเคล็ดวิชาเกี่ยวกับสายฟ้าที่ลึกล้ำไหลบ่าเข้ามาในจิตสำนักของเขา ทำให้ความเข้าใจในเต๋าของเขายิ่งสูงส่งขึ้นไปอีก

...

หลายวันต่อมา... ณ สำนักเมฆาคราม

บรรยากาศภายในสำนักยังคงเต็มไปด้วยความตึงเครียด ค่ายกลป้องกันถูกเปิดใช้งานอยู่ตลอดเวลา ศิษย์ทุกคนต่างก็ฝึกฝนอย่างหนักหน่วงขึ้นเป็นสองเท่า

ณ ยอดเขาเทพอสนีที่ถูกซ่อมแซมจนงดงามดังเดิม...

พรึ่บ!

ร่างของหลินฟานปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า! เขากลับมาแล้ว!

การกลับมาของเขาเงียบเชียบจนไม่มีผู้ใดล่วงรู้! แม้แต่ค่ายกลที่แข็งแกร่งที่สุดของสำนักก็ไม่สามารถตรวจจับการมาถึงของเขาได้! การควบคุมพลังและมิติของเขาในตอนนี้... มันได้ก้าวไปสู่ระดับที่แตกต่างไปโดยสิ้นเชิงแล้ว!

เขายืนสงบนิ่งอยู่บนยอดเขา... แล้วค่อยๆ ปลดปล่อยจิตสัมผัสที่ทรงพลังดุจมหาสมุทรออกไป...

จิตสัมผัสของเขาที่บัดนี้แข็งแกร่งกว่าเดิมนับร้อยเท่า แผ่ขยายออกไปครอบคลุมทั่วทั้งสำนักเมฆาครามในพริบตา!

เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคยของเจ้าสำนักและผู้อาวุโสหลี่ที่เต็มไปด้วยความกังวล... เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของฉินเจี๋ยที่กำลังฝึกกระบี่อย่างหนักหน่วง... และเขายังใช้เคล็ดวิชาจิตทลายสวรรค์ที่ถูกยกระดับขึ้น... ค่อยๆ สแกนหากลิ่นอายที่ "ผิดปกติ" และแอบแฝงอยู่... เพื่อตามหา "หนอนบ่อนไส้"

เขาไม่ได้เดินทางไปหาใคร... แต่เลือกที่จะรอให้พวกเขามาหาเขาเอง

เขาเดินเข้าไปในตำหนัก... นั่งลงที่โต๊ะ... แล้วรินน้ำชาให้ตัวเองอย่างสบายอารมณ์...

จากนั้น เขาก็ปลดปล่อย "กลิ่นอาย" ที่แท้จริงของเขาออกมาเพียง "เสี้ยวหนึ่ง"

...

ณ ตำหนักเจ้าสำนัก...

เย่ว์ฉางคง, มหาผู้อาวุโสสูงสุด, และผู้อาวุโสหลี่กำลังประชุมหารือเรื่องบัลลังก์เงาด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด

ทันใดนั้นเอง! ทั้งสามคนก็พลันเบิกตากว้างพร้อมกัน!

พวกเขาสัมผัสได้!

กลิ่นอายที่บริสุทธิ์... สูงส่ง... และทรงพลังจนทำให้จิตวิญญาณของพวกเขาต้องสั่นสะท้าน! กลิ่นอายนี้มันแข็งแกร่งเสียยิ่งกว่าของพวกเขาหลายเท่าตัว!

"ศัตรูบุก!" คือความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวของพวกเขา!

เป็นไปได้อย่างไร! มีผู้แข็งแกร่งระดับนี้ลอบเข้ามาในสำนักได้อย่างไร!

ทั้งสามคนไม่ได้ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว! พวกเขาทะยานร่างออกจากตำหนักด้วยความเร็วสูงสุด! อาวุธถูกชักออกมาพร้อมใช้!

พวกเขาพุ่งตรงไปยังต้นกำเนิดของกลิ่นอายนั้น... ยอดเขาเทพอสนี!

เมื่อพวกเขามาถึง... และเตรียมพร้อมที่จะต่อสู้จนตัวตาย...

ภาพที่พวกเขาเห็น... กลับทำให้ต้องหยุดชะงักลงกลางอากาศราวกับถูกสาป...

เบื้องล่าง... ในศาลากลางสวน...

หลินฟานกำลังนั่งจิบชาอย่างสบายอารมณ์... เขายกถ้วยชาขึ้น... แล้วส่งยิ้มบางๆ มาให้พวกเขา...

จิตสัมผัสของพวกเขาสแกนไปที่ร่างของหลินฟาน... แล้วก็ต้องสูดลมหายใจเย็นเยียบ!

พวกเขา... ไม่สามารถหยั่งถึงความลึกของพลังของเขาได้เลย! มันเปรียบเสมือนมหาสมุทรที่ไร้ก้นบึ้ง!

เด็กหนุ่มที่จากไปเมื่อไม่กี่เดือนก่อนด้วยระดับพลังแก่นแท้ทองคำขั้นที่ 3...

บัดนี้ได้กลับมา... ในฐานะตัวตนที่แม้แต่พวกเขาก็ยังต้องแหงนมอง!