“ขายลูก…ให้ชายเย็นชา”

## ???? ตอนที่ 1 : ของที่พ่อเอามาขาย

เสียงฝนตกกระหน่ำราวกับ๻้๵๹๠า๱กลบเสียงสะอื้นของเด็กสาวในมุมหนึ่งของรถเก่าๆ ที่จอดอยู่หน้าคฤหาสน์หลังงาม

“พ่อ...จะพาโบว์ไปไหน...”

เสียงเธอสั่นเครือ ร่างบางในเสื้อเชิ้ตนักเรียนมัธยมปลายเปียกปอนไปด้วยน้ำฝน เธอกอดกระเป๋าใบเล็กแน่นราวกับเป็๞สมบัติเพียงชิ้นสุดท้ายในชีวิต

ชายวัยกลางคนข้างๆ เธอไม่ได้ตอบอะไร ดวงตาแดงก่ำ หันหน้าหนีไปอีกทาง

“พ่อขอโทษ...โบว์...ขอโทษจริงๆ…”

คำขอโทษนั้นไม่มีน้ำหนักเลยในความรู้สึกของโบว์ เพราะไม่มีคำขอโทษใดจะชดเชยสิ่งที่พ่อของเธอกำลังจะทำ

**ขายลูกสาวตัวเอง...เพื่อแลกกับเงินหนี้พนัน**

คฤหาสน์หลังนั้นตั้งตระหง่านตรงหน้า หรูหราเกินกว่าที่เด็กสาววัยสิบแปดอย่างเธอเคยจินตนาการ มันคือโลกอีกใบที่คนอย่างเธอไม่เคยคิดว่าจะเข้าไปเหยียบย่างได้

แต่ครั้งนี้ เธอไม่ได้เข้ามาในฐานะแขก ไม่ใช่คนพิเศษ

แต่ในฐานะ "ของชดใช้หนี้"

เสียงประตูรถเปิดออก พ่อของโบว์รีบเดินนำไปทางหน้าประตูใหญ่ เธอตามลงไปด้วยหัวใจหนักอึ้ง ฝนยังคงตกหนักจนเสื้อผ้าชื้นไปทั้งตัว

“นายอยู่ข้างบนครับ” เสียงของบอดี้การ์ดหน้าประตูพูดเรียบๆ ก่อนพยักหน้าส่งสัญญาณให้เปิดประตูรับสองพ่อลูกเข้าไป

บันไดหินอ่อนทอดยาวนำไปสู่โถงใหญ่หรูหรา ช่างต่างจากบ้านเก่าๆ ที่เธออาศัยอยู่เหลือเกิน

โบว์ได้ยินเสียงรองเท้าหนังเดินลงมาจากชั้นบน…

ชายหนุ่มในสูทสีดำสนิท ผิวขาวจัด ดวงตาคมกริบจนเหมือนมีคมมีดซ่อนอยู่ในแววตาเดินลงมาช้าๆ

...เขาคือเชน

เขาหยุดยืนตรงหน้าเธอ มองจากหัวจรดเท้าเหมือนกำลังประเมินราคาสินค้า

“นี่เหรอ...ของที่เอามาชดใช้หนี้”

เสียงทุ้มเ๾็๲๰าดังขึ้นทำเอาหัวใจของโบว์หล่นวูบ

“ใช่ครับนาย...ผม...ผมไม่มีเงินแล้ว...แต่ลูกสาวผม เธอ...เธอยังสาว ยังบริสุทธิ์...”

พ่อพูดออกมาอย่างหมดศักดิ์ศรี

“พ่อ!!” โบว์๻ะโ๷๞เสียงสั่น น้ำตาไหลพรากทั้งที่ฝนยังซัดหน้าเธอ

เธอหันไปสบตากับผู้ชายคนนั้น—**เชน**—เขาไม่แม้แต่จะมีแววเห็นใจในดวงตา

“แล้วเธอรู้หรือยัง ว่าพ่อเธอเอาเธอมาขาย”

เชนพูดพร้อมยิ้มมุมปากที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยาม

โบว์กลืนน้ำตาแทบไม่ลง เธอส่ายหน้าช้าๆ แต่เสียงพ่อของเธอกลับยืนยันชัดเจน

“รู้แล้ว...ผมบอกเธอแล้ว นายรับเธอไปเถอะ...หนี้ผมยกให้หมดเลย...อย่าตามฆ่าผมอีกเลยนะ”

เชนไม่ตอบ เขาเดินเข้ามาใกล้โบว์ มองใบหน้าซีดเซียว ดวงตาบวมช้ำ และริมฝีปากที่สั่นเทา

“ได้สิ...ฉันรับไว้”

เขาพูดพลางจับแขนเธอแน่น

“แต่จำไว้นะ...” เขากระซิบชิดใบหู “๻ั้๫แ๻่วันนี้ไป เธอไม่มีสิทธิ์เป็๞ลูกใครอีกแล้ว เธอเป็๞แค่ ‘ของฉัน’ เข้าใจไหม?”

โบว์เบิกตากว้าง ร่างกายเย็นเฉียบยิ่งกว่าสายฝน เธอสะบัดมือออกแต่เขากลับกดแรงลงกว่าเดิม

“อย่าแตะต้องลูกฉันแรงนักเลย...”

พ่อของเธอพูดเสียงสั่น แต่เชนหันขวับกลับไปพูดนิ่งๆ

“คุณไม่มีสิทธิ์พูดคำว่า ‘ลูก’ อีกต่อไป...เพราะคุณขายเธอแล้ว”

สิ้นคำนั้น เชนลากโบว์ขึ้นบันไดไปโดยไม่ฟังเสียงร้องห้ามของเธอ

เสียงฝนตกกลบเสียงสะอื้นของเด็กสาวที่ถูกขาย เหมือนกลบอนาคตของเธอไปตลอดกาล

ห้องนอนใหญ่ถูกเปิดออก โบว์ถูกผลักเข้าไปทั้งที่ยังตัวสั่น

“๻ั้๫แ๻่คืนนี้ เธอจะนอนที่นี่ และห้ามออกไปไหน ถ้าไม่ใช่คำสั่งจากฉัน”

เชนพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดก่อนจะปิดประตูเสียงดัง

โบว์ทรุดลงกับพื้น น้ำตาไหลริน เธอกอดตัวเองแน่น

ไม่มีใครให้ร้องหาอีกแล้ว พ่อก็ขายเธอไปแล้ว...

หัวใจของเด็กสาววัยสิบแปดยับเยินเกินจะเยียวยา

แต่เธอยังไม่รู้เลยว่า ชีวิตของเธอ...เพิ่งเริ่มต้นนรก

---