{จะส่งพวกนั้นไปทำงานแทนคุณจริงๆ เหรอ?}“แน่สิ เปลืองแรงฝึกให้ทั้งที จะไม่เอามาใช้ก็กระไรอยู่ พวกนั้นก็ตั้งใจแบบนั้นไว้อยู่แล้ว แถมคนงานเยอะแบบฉันก็ไม่ได้ว่างปลีกตัวไปทำงานยิบย่อยตลอดด้วย”{คุณไปทำข้อตกลงไว้เองนะ อีกอย่างพวกเขาเป็นแค่ประชาชน}“แล้วไงล่ะ ยังไงพวกนั้นก็อยู่ในโลกเบื้องหลังมาครึ่งตัวแล้ว ยังไงก็ต้องให้ได้สัมผัสของจริงไว้”เซ็ทในบทบาทไซท์ยังคงยักไหล่แบบโนสนโนแคร์ ไม่ได้รู้สึกผิดที่โยนงานที่ตัวเองรับไว้ให้ใคร ยังไงซะงานที่รับจากเฉินเฟิงอวี๋ก็ถือว่าเป็นงานที่ทำแล้วส่งผลดีต่อคนหมู่มาก แถมยังสอนให้พวกนั้นเห็นความจริงของสังคมอีกส่วน บวกกับสร้างความกล้าที่จะลงมือกับคนจริงๆ ด้วย...พวกนั้นจะได้รู้ซึ้งถึงทรวงในเลยแหละว่าอาวุธที่ใช้กับเขาไม่ได้ผลสักแผลนั่น เอาไปใช้กับคนจริงๆ ได้มีเลือดสาดกระเด็นแขนขาขาดกันให้ง่ายๆ เลยล่ะ“...ไซท์ สะดวกคุยรึเปล่า?”หนิงซีหลินมีทีท่าเกรงอกเกรงใจในขณะที่เดินมาหยุดยืนอยู่ด้านข้างประตู ใจจริงอยากจะเรียกชื่อจริงของเขา แต่ก็กลัวจะสร้างความลำบากให้กระท่อมส่วนตัวสำหรับเซ็ทไม่ได้ถูกใช้บ่อยนัก เพราะปกติแล้วพอฝึกให้เสร็จ เจ้าตัวก็จะแว้บหายกลับบ้านเลยมากกว่า ในขณะเดียวกันผู้มาเยือนที่จะมาหาเซ็ทถึงในกระท่อมก็มีน้อยยิ่งกว่า แขกหลักๆ มีแค่หลินกับลูกพีชที่ต้องเข้ามาฟังเซ็ทสั่งงานหรือตอบคำถามเกี่ยวกับความเรียบร้อย“มีอะไร?”“...งานนั้นน่ะ เอาจริงเหรอ?”เธอเป็นคนที่สองที่ถามแบบนี้ เซ็ทคิดในใจก่อนหลุดหัวเราะน้อยๆ เมื่อเสียงโมโนโทนบ่นขัดมา มือหนาโบกมือเบาๆ แล้วเอ่ยปฏิเสธสาวหมวยที่ทำหน้าสงสัยด้วยรอยยิ้ม“ไม่มีอะไรหรอก... เรื่องงานฉันเอาจริง งานที่สั่งก็สั่งให้เหมาะกับแต่ละคน ใครที่คิดว่าไม่ไหวจะถอนตัวฉันก็ไม่ว่า แล้วก็ไม่ได้บังคับให้ทำ แต่ถ้ารับแล้ว จะจัดการยังไงให้เหมาะสมกับงานก็ตามใจเลย”“...ถึงจะพูดแบบนั้นก็เถอะ”หนิงซีหลินยังคงมีสีหน้าหนักใจ แม้งานที่ได้รับมาจะเป็นแค่การถล่มแก๊งค์เล็กๆ แต่เมื่อนึกว่าตัวเองเคยโดนพวกเฮยอันซาไล่ล่ามาแบบไหน แล้วพวกนี้จะมีคนแบบเดียวกันรึเปล่า ในใจก็พลันรู้สึกเครียดขึ้นมาให้ลงมือยังไงก็ได้ให้แก๊งค์สลายไป แต่ถ้ากลุ่มคนยังอยู่ จะสร้างแก๊งค์ใหม่เมื่อไหร่ก็ได้ นี่ไม่เท่ากับสั่งให้กวาดล้างฆ่าทุกคนในแก๊งค์รึยังไง ถึงแม้พอเห็นข้อมูลแล้วทำให้รู้สึกว่าพวกนั้นอยู่ไปก็รกโลก แต่เธอก็ไม่เคยฆ่าใครสักหน่อย แล้วคนอื่นที่ได้รับหน้าที่ที่ต่างจากเธออีกล่ะ?“ฉันจะตามดูอยู่ห่างๆ แต่จะไม่ยื่นมือเข้าไปยุ่ง พยายามเข้าล่ะ”“เข้าใจแล้ว”สาวจีนสุดหมวยที่เก่งภาษาไทยขึ้นมาแบบก้าวกระโดดพยักหน้ารับคำอย่างหนักแน่น ไม่ว่ายังไงในฐานะโพลาริสคนนึง ก็ไม่อยากทำให้ศิลปินที่ตัวเองชื่นชอบผิดหวัง อ๊ะ...สถานะนี้มันไม่เข้ากับสถานการณ์เท่าไหร่สินะ?...เอาเป็นว่าเธออยากตอบแทนบุญคุณเขาแบบถวายชีวิตก็ได้...กลุ่มคนที่มีร่างกายแข็งแรงและมีกิ๊ฟที่เหมาะสมกับการต่อสู้ทั้งแบบซึ่งๆ หน้าและลอบโจมตี จะได้ภารกิจเป็นการบุกทำลายแก๊งค์เล็กแก๊งค์น้อยตามที่เฉินเฟิงอวี๋ขอให้ช่วย คนที่เป็นหน่วยสนับสนุนก็จะรับบทเสริม คอยช่วยยามเกิดเหตุไม่คาดฝันกลุ่มแนวหลังบางคนก็จะได้รับหน้าที่เล็ดลอดสืบหาข้อมูลหรือเอกสาร ปะทะเท่าที่จำเป็น ในขณะที่นักวิจัยจะเป็นคนประสานงานคอยสั่งการ หรือทำหน้าที่เจาะระบบป้องกันต่างๆ ให้“ไหวแน่นะ ถ้ายังไงอยู่ที่นี่กับพี่ก็ได้ มายด์ไม่ต้องไปด้วยหรอก”“ไม่เป็นไร หนูจะไปกับทุกคนด้วย พี่ลูกพีชไม่ต้องห่วง”สาวน้อยตัวเล็กวัยมัธยมว่าอย่างจริงจัง ก่อนจะเดินไปจับมือกับคู่หูของตัวเองที่ยืนรออยู่ไม่ไกล ไม่ลืมที่จะเอ่ยเสียงใสให้พี่สาวผู้เป็นหัวหน้าขี้กังวลคลายใจขึ้น ซึ่งก็คงไม่ช่วยอะไร ถ้าชายหนุ่มอีกคนไม่รับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ“มีพี่ลูกพีชคอยเป็นเนวิเกเตอร์ให้ก็หายห่วง หนูไม่ได้เข้าไปบู๊เหมือนคนอื่นๆ อยู่แล้ว ฝากด้วยนะคะ”“ไม่เป็นไรลูกพีช ฉันดูแลแทนเอง”“...ถ้าเกิดจะถอนตัวกลางคันไซท์ก็ไม่ว่า ดังนั้นจะเปลี่ยนใจก่อนเริ่มก็ทันนะ ...เฮ้อ”ลูกพีชที่ดูท่าทีคนฟังแล้วเห็นว่าไม่ได้อย่างที่ใจหวังแน่ๆ ก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ สองตากวาดไล่มองทุกคนที่อยู่ร่วมกันด้วยความอึดอัด เธอเดินไปกอดเพื่อนทุกคนที่อยู่ร่วมกันมาทีละคน“จากที่ถามมาถึงเขาจะไม่เข้าไปยุ่ง แต่ถ้าไม่ไหวเขาก็จะเข้าไปช่วย เพราะงั้นต้องปลอดภัยกลับมาทุกคนนะ ฉันที่อยู่ที่นี่ก็จะพยายามทำเต็มที่”“ฝากด้วยนะคุณจีพีเอส”“เดี๋ยวเถอะ!”เหล่าคนที่ถูกจัดหมวดหมู่ให้เป็นแนวหน้าหกคน กับแนวหลังอีกเจ็ดคนตอบรับกันคนละทิศคนละทาง ก่อนที่จะก้าวขาขึ้นรถตู้เพื่อจะมุ่งหน้าไปทำภารกิจที่ไซท์มอบให้ นักวิจัยจะอยู่ที่เดิมคอยดูแลจากระยะไกล ในขณะที่พวกที่เหลือนั้นจะได้ทำในภายหลัง เพื่อที่เซ็ทจะได้คอยเฝ้าดูและยื่นมือเข้าช่วยเหลือได้สะดวกทุกคนต่างก็กังวล แต่ก็ไม่มีใครขอถอนตัว เพราะนอกจากจะอยากช่วยคนที่ช่วยพวกเขาแล้ว ลึกๆ ในใจของแต่ละคนก็อยากจะทดลองสิ่งที่ตัวเองฝึกมาตลอดหลายเดือน เป็นความรู้สึกของนักสู้ ที่อยากจะทดสอบฝีมือตัวเอง บางคนแม้อยากถอนตัว แต่ก็โดนเพื่อนลากไปด้วยกัน...ต่อให้ทำได้ไม่ดี แต่ก็ต้องไม่เอาชีวิตไปทิ้ง“ทุกคนดูข้อมูลที่ไซท์ให้มาแล้วนะ ถึงจะไม่ได้เข้าไปก็จำไว้ให้แม่นล่ะ แล้วถ้าทางลูกพีชกับคนอื่นๆ ยืนยันมาอีกทีก็ค่อยลุยเข้าไป เราจะใช้ทุกอย่างที่เรามีสร้างความได้เปรียบ อย่าใช้กิ๊ฟจนเกินขีดจำกัด ถ้าเป็นไปได้ให้ใช้เฉพาะตอนจวนตัวไว้เป็นไพ่ตายเท่านั้นพอ เข้าใจนะ”“เออ เข้าใจ แต่ทำไมมึงคึกจังวะฟุ้ง”“กูกำลังจริงจังต่างหากไอ้เหี้ย” คนที่รับหน้าที่เป็นหัวหน้าชั่วคราวหันไปด่าเพื่อน ก่อนจะเหล่ตามองไปยังอีกคนที่นั่งฟังเงียบๆ อยู่ที่เบาะข้างคนขับ “นี่เป็นงานที่ไซท์ให้ เราเห็นข้อมูลแล้ว และพวกเราทุกคนก็รู้ถึงความเลวร้ายนั่น หลินที่มีประสบการณ์หนีพวกนี้มานานก็บอกว่าถ้าปะทะกันก็อาจจะเลี่ยงการตายไม่ได้ เพราะงั้น...เตรียมใจกันพร้อมแน่นะ?”“ไม่แน่หรอก แต่ว่าก็จะทำ เพื่อที่จะได้ไม่มีใครต้องเจ็บปวดแบบเราอีก”ความเงียบที่ปกคลุมอย่างกดดันในตอนแรก กลายเป็นความเงียบแห่งความเข้าใจและคอยให้กำลังใจกันและกัน พวกเขานั่งทบทวนแผน ตะโกนคุยกันจากทั้งหน้ารถและท้ายรถ คุยกับคนที่อยู่ที่บ้านที่กำลังพยายามช่วยแฮ็กหาแผนที่และข้อมูลแบบเรียลไทม์สำหรับเดินทางและสำหรับเวลาจริงความวุ่นวายทุกอย่างนั้นอยู่ในสายตาของเซ็ทที่ไม่แม้แต่จะหันกลับไปออกความเห็น แม้ว่าหากพวกเขาทำพลาดก็อาจจะหมายถึงการเอาชีวิตไปทิ้ง แต่เขาก็ยังเงียบ{ฝั่งลูกพีชเปิดทางการจราจรเกือบทั้งหมดแล้ว การควบคุมกล้องวงจรปิดตามทางมีผิดพลาดอยู่บ้างแต่ผมแก้ไขเรียบร้อย ความเร็วปัจจุบันจะถึงที่หมายในอีกหนึ่งชั่วโมง}‘อ่า ฝากด้วยล่ะ’เซ็ทเก็บเรื่องที่จำเป็นต้องตักเตือนในภายหลังไว้ในใจ จากนั้นก็นั่งเงียบมองความมืดเบื้องหน้าภารกิจคือการถล่มแก๊งค์เล็กๆ แก๊งค์หนึ่งที่เริ่มกร่าง และช่วยเหลือคนบริสุทธิ์ที่ถูกลักพาตัวไปออกมาอย่างปลอดภัย กำลังพลของพวกนั้นมีไม่มาก และสถานที่ตั้งก็ค่อนข้างลับตา โดยปกติหากเป็นเซ็ทลงมือเองคงจัดการเก็บเรียบได้ภายในสิบนาที เป็นแค่ภารกิจระดับต่ำที่มีอัตราความสำเร็จแน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์แต่เมื่อคนลงมือเป็นกลุ่มคนไร้ประสบการณ์ การเตรียมตัวเตรียมใจก่อนเริ่มงานจึงกลายเป็นเรื่องวุ่นวาย เพราะถึงแม้พวกนั้นจะเป็นแก๊งค์เล็กๆ แต่ก็เป็นพวกบ้ากลุ่มเล็กที่มีอาวุธครบมือ ทั้งยังกล้าที่จะลงมือทำร้ายประชาชนโดยไม่เกรงกลัวกฏหมาย หากปะทะกันตรงๆ พวกนั้นก็คงไม่ลังเลที่จะยกปืนขึ้นมายิงในเมื่อเอาตัวเองเป็นเกณฑ์ไม่ได้ และในฐานะผู้ฝึกสอน เขาควรจะบวกคะแนนความรอบคอบจนแทบเป็นความระแวดระวังจนเป็นบ้านี้สักหน่อยก็แล้วกันคะแนนลบก็มีเยอะ ส่วนใครจะใช้การได้หรือไม่ได้ ไว้ค่อยรอตัดสินตอนเจอของจริง แต่ในเมื่อตั้งใจหาคนมาช่วยงาน ผลลัพธ์ในคืนนี้อย่างน้อยที่สุดเซ็ทก็หวังไว้ว่าจะไม่เพิ่มงานให้เขา ได้แค่นั้นก็พอใจแล้วล่ะ ‘มองว่าตัวเองไม่เก่ง นั่นเอาตัวเองไปเทียบกับใครล่ะ แทนที่จะเอาตัวเองไปเปรียบกับคนอื่น ไม่สู้แข่งกับตัวเอง ดูการพัฒนาของตัวเองไม่ดีกว่าเหรอ?’
--------------ได้กลับบ้านแล้วววว เหมือนไม่ได้ทำไรเยอะ แต่หายไปนานเนอะ ไม่มีข้อแก้ตัวเลยค่ะ ใครที่ยังรอตามอยู่ ขอกราบขอบพระคุณเป็นอย่างยิ่งเลยนะคะ ในเพจอุ้งเท้าแมว ก็จะเห็นว่าแมวมาอัพเดตชีวิตเล็กๆ น้อยๆ ตลอด ไม่ได้หายวับ ไม่ได้จะเททุกคนเลยเน่อ แมวจะเข็นเรื่องนี้ให้จบให้ได้ ถ้าจะทิ้งทุกคนก็มีแค่เหตุผลเดียวคือตายก่อนเท่านั้นแหละค่ะ (ก็ผ่านช่วงยุ่งยากนึงของวัยนี้ไปแล้ว เกือบไม่ได้เข้ารับปริญญาแล้วมั้ยล่ะ เหนื่อยขาพังไปเป็นอาทิตย์เลยงับ) หลังจากนี้คงไม่ได้เดินทางไปไหนยาวๆ เป็นพิเศษ? (มั้ง) ก็น่าจะไม่หายหน้าหายตายาวๆ แบบนี้แล้วแหละอนึ่งว่า...พล็อตที่วางเอาไว้ รวมกับเนื้อหาที่ตั้งใจจะเขียนหลังจากนี้นั้น ค่อนข้างสุ่มเสี่ยงกับการโดนแบนหรือโดนอุ้มไปปรับทัศนคติ ดังนั้นขอความกรุณาเข้าใจให้ตรงกันก่อนว่า แมวไม่ได้มีความคิดล้อเลียนหรือเสียดสีสังคมการเมืองใดๆ นิยายเป็นแค่นิยายเพื่อความบันเทิงเท่านั้นนะคะ //คิดหนักมากในการลงมือเขียน ตอนนี้แมวก็ตัดเนื้อหาเดิมที่เขียนไว้ทิ้งไปพอสมควรเลย//ก่อนนี้คุณอ่านเอามันส์เคยถามว่าแพลนไว้กี่ตอนจบ ขออภัยที่มาตอบช้า อีกทั้งยังตอบแบบแน่นอนไม่ได้ เพราะแนวทางในช่วงหลังจะต่างจากช่วงแรก ตัวละครจะเพิ่มขึ้น การดำเนินเรื่องจะต่างออกไป แต่คิดว่าไม่น่าลากยาวจนเกินสองร้อยตอนหรอกเนอะ ...เนอะ??แมวขออภัยอีกครั้งที่หาย แต่หากให้อภัยก็กรุณาอย่าทิ้งแมวเลยนะคะ อ้อนแล้วนะ เมี้ยววว

พิมพ์คำอธิบายที่นี่