ใต้ร่มคันเดียวกัน

หลังเลิกงาน พีทชวนปลายฝนไปดูดาวที่บ้านเขา ซึ่งไม่ได้อยู่ไกลจากออฟฟิศนัก - เขาเพิ่งย้ายมาใหม่ ห้องยังโล่ง ๆ มีแค่ พรม ผ้าม่าน และโซฟาผืนใหญ่

“ดูดาวจากในเมืองไม่ได้หรอก” ปลายฝนว่าเบา ๆ “แต่พี่อยากให้ปลายฝนอยู่ใกล้กว่าดาวอ่ะ”

ปลายฝนหัวเราะ แล้วเอาหมอนฟาดไหล่เขาเบา ๆ ทั้งสองนั่งบนโซฟาดูหนังด้วยกัน - ไฟในห้องมีแค่พอให้เห็นเงาใบหน้า

แล้วความเงียบก็บอกอะไรบางอย่างได้ดีกว่าคำพูด

พีทมองหน้าเธอ นานกว่าปกติ เธอเองก็ไม่ได้หลบสายตาเหมือนทุกครั้ง

“ถ้าพี่จูบตอนนี้...ปลายฝนจะโกรธไหม”

เธอไม่ตอบ

แต่เธอเอนตัวมาชิดเขา

สายตานุ่ม และอบอุ่นเกินกว่าจะเรียกว่าเพียง “ความชอบ”

ริมฝีปากแตะกันแ๶่๥เบาในตอนแรก

แต่ความรู้สึกที่ปะทุจากหัวใจทั้งสองก็เริ่มไหลผ่านร่างกาย ราวกับพูดกัน

ด้วยภาษาใหม่

มือของเขาไม่เร่งร้อน และมือของเธอก็ไม่ปฏิเสธ

“แน่ใจใช่ไหม...”

พีทถามอีกครั้ง เมื่อลมหายใจเริ่มถี่

ปลายฝนพยักหน้าช้า ๆ แล้วซบหน้าลงที่อกเขา

“หนูไม่ได้แน่ใจแค่ตอนนี้...แต่แน่ใจ๻ั้๹แ๻่วันที่พี่บอกว่าจะไม่หลบซ่อนแล้ว”

ในคืนนั้น

ไม่มีคำว่าแฟน

ไม่มีคำสัญญา

แต่มีร่างสองร่าง ที่พิงกันด้วยความเข้าใจลึกซึ้งที่สุด

และเมื่อทุกอย่างผ่านไป

ปลายฝนนอนนิ่งบนอกพีท

พีทกมลงจูบหน้าผากเธอเบา ๆ ก่อนจะพูด

“ขอบคุณนะ...ที่เลือกพี่”

เช้าวันรุ่งขึ้น

พีททำไข่กระทะให้ปลายฝน

ใส่แครอทเป็๲รูปหัวใจ

“อย่าเงียบแบบนี้ มันไม่ได้แย่ใช่ไหม?”

“ไม่ค่ะ...” ปลายฝนพูดพร้อมอมยิ้ม

“แต่หนูกำลังพยายามจำให้ได้ว่า๰่๥๹เวลาแบบนี้...มันรู้สึกยังไง เวลามี ใครสักคนที่อยากให้เช้าแรกของวันเริ่มต้นด้วยกัน”

ฉากนี้เปิดประตูใหม่ให้กับความสัมพันธ์ของพวกเขา

จากคนที่ยังไม่มั่นใจ

กลายเป็๲คนที่เริ่มรู้ว่า

“ฉันกล้าจะมีคุณอยู่ในชีวิตจริง ๆ แล้ว”