จอมยุทธ์ซุปตาร์

        ตี 5 ไป่ฉีตื่นขึ้นมาก็รีบขนของออกไปให้เงียบที่สุดเพราะเมิ่งชิงชิงยังคงหลับอยู่  ของที่เป็นเสบียงนั้นไป่ฉีได้นำมันออกไปก่อน  ส่วนวิธีการเอาออกไปก็คือการนำมันเก็บเข้าแหวนมิติแล้วเดินออกไปตรงจุดที่เขานัดรถให้มาจอด  จากนั้นจึงนำเอาของทั้งหมดออกมาวางกองไว้  ก่อนจะโทรปลุกเมิ่งชิงชิง

        [เว่ย  เมิ่งชิงชิงพูดสายค่า] เมิ่งชิงชิงพูดด้วยน้ำเสียงที่ยังงัวเงียอยู่

        “นี่มันตี 5 แล้วนะครับ  นัดรถไว้ตอน 6 โมงเช้า  เดี๋ยวเราต้องแวะไปรับเพื่อนของผมอีกน้า” ไป่ฉีพูดด้วยน้ำเสียงสดใส

        [เอ๋ แล้วนี่นายอยู่ไหนเนี่ย] เมิ่งชิงชิงถาม

        “ผมขนของออกมารอข้างนอกแล้วครับ  พวกกระเป๋าเสื้อผ้าของพ่อกับแม่แล้วก็พี่  ผมก็เอาออกมาแล้ว  ฝากปลุกพ่อกับแม่ด้วยนะครับ” ไป่ฉีกล่าวก่อนจะตัดสายไป

        หลังจากนั้นก็มีเสียงดังมาจากห้องเช่าที่ครอบครัวไป่ฉีอาศัยอยู่  เมื่อถึงเวลา 6 โมงเช้าพ่อแม่ของไป่ฉีและเมิ่งชิงชิงก็ขึ้นรถบ้านที่พวกเขาจ้างมา  ไปรับพวกเพื่อน ๆ ของไป่ฉี  ระหว่างทางทุกคนต่างก็นอนหลับกันต่อเพราะต้องตื่นมากันตั้งแต่เช้า  เมื่อถึงช่วงเที่ยง  รถบ้านก็มาจอดลงที่ตีนภูเขาที่จะใช้ฝึก  พวกไป่ฉีลงมาจากรถบ้านมายืนเส้นสาย  บิดขี้เกียจกันใหญ่

        “จากนี้ฉันจะแบ่งงานกันนะ  คุณพ่อกับคุณแม่  หัวหน้าห้อง กับพี่ชิงชิง ผมขอฝากเรื่องอาหารด้วยนะครับ” ไป่ฉีกล่าว

        “วางใจเถอะไป่ฉี  เหม่ยเอ๋อทำอาหารอร่อยนะ” ต้าถงยืดอกพูดอย่างภูมิใจ  ทำให้เพื่อน ๆ ในกลุ่มเขาแซวว่าต้าถงเป็นพวกชอบอวดแฟน

        “ต่อไปคือกลุ่มของต้าถง  ซื่อเฉิง  ซีหยาน และไป๋หู่” ไป่ฉีกล่าวจบก็ไปหยิบเอาถังน้ำจำนวนมากออกมา  และยังมีตะกร้าหวายสำหรับสะพายหลังหลายใบอีกด้วย

        “ทุกวันตอน 6 โมงเช้า  สิ่งที่พวกนายต้องทำก็คือไปหาบน้ำจากต้นน้ำบนยอดเขามาเติมให้เต็มถังน้ำใบใหญ่ทั้ง 10 ใบนี้  จากนั้นก็ไปหาฟืนมาใส่กล่องนี้ให้เต็ม  ถ้าครบแล้วจะเป็นเวลาพักให้พวกนายไปอาบน้ำ และทานข้าว  แล้วเราถึงจะเริ่มฝึกกันถึงเที่ยงก็จะพักทานข้าวเที่ยงแล้วฝึกต่อจนถึงเย็น  เราก็จะพักทานข้าวเย็น  หลังข้าวเย็นพวกนายถึงจะได้พักผ่อนตามสบาย  ทุกคนเข้าใจนะ” ไป่ฉีอธิบายกำหนดการณ์ให้ฟัง

        “หิ้วน้ำ  หาฟืน  มันจะไม่หนักไปเหรอ  พวกเราต้องขึ้นไปยอดเขาเพื่อเอาน้ำลงมาเนี่ยนะ” ต้าถงถาม

        “ฮี่ ฮี่ จะแค่ไหนกันเชียว” ไป๋หู่ยกยิ้มขึ้น

        ‘ห้ามใช้ปราณนะไป๋หู่  นายด้วยซีหยาน’ ไป่ฉีส่งปราณบอกเงื่อนไขนี้ให้กับไป๋หู่และหลี่ซีหยาน

        “เข้าใจล่ะ” หลี่ซีหยานพยักหน้า

        “ไป่ฉี  นายเอาจริงเหรอ” มู่ซื่อเฉิงยิ้มแหยง ๆ ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยมีประสบการณ์  เขาเคยเดินขึ้นเขาสูงมาก่อน  ดังนั้นจึงรู้ดีว่ามันเหนื่อยขนาดไหน  ขนาดตอนนั้นเขาเดินขึ้นภูเขาตัวเปล่า และจ้างลูกหาบให้ช่วยขนของให้ยังเหนื่อยแทบตายเลย

        “แต่ว่าพวกฟืนกับน้ำพวกนี้มีอยู่ก่อนแล้ว  นายเตรียมไว้เหรอไป่ฉี” ต้าถงถาม

        “ใช่ ฉันแบกน้ำเอง  หาฟืนเอง  เพราะจะได้รู้ว่าจะเพิ่มสมรรถภาพร่างกายของพวกนายได้รึเปล่าหากให้ฝึกแบบนี้ อีกอย่างที่ลืมบอกไป  ฉันคนนี้จะร่วมฝึกกับพวกนายด้วย  ป้องกันพวกนายอู้การฝึกยังไงล่ะ” ไป่ฉียกยิ้มขึ้น  แต่เป็นรอยยิ้มที่ทำให้คนอื่น ๆ ขนลุกอย่างบอกไม่ถูก

        “อาหารกลางวันก็กินกันมาแล้ว  เรามาเริ่มฝึกกันดีกว่านะ” ไป่ฉีปรบมือ  ส่งยิ้มใจดีที่ชวนขนลุกออกมา

        “เริ่มเลย....เหรอ” ต้าถงกล่าว

        “เอาจริงดิ” กลุ่มเพื่อนของต้าถงพูดขึ้นพร้อมกัน

        “ลองดูก็ไม่เสียหายนี่นา” มู่ซื่อเฉิงยิ้มกว้าง

        “แล้วเราจะเริ่มฝึกจากอะไรกันก่อนล่ะพี่ฉี” ไป๋หู่ถาม

        “สำหรับนักกีฬาทุกคนความยืดหยุ่นของร่างกายเป็นสิ่งสำคัญพื้นฐาน  วันนี้ฉันจะเตรียมร่างกายของพวกนายให้พร้อม” กล่าวจบไป่ฉีก็โยนถังน้ำให้แต่ละคน  โดย 1 คนต้องรับผิดชอบถังน้ำ 2 ใบ

        “จะให้พวกเราไปตักน้ำเหรอ” ต้าถงถาม

        “ใช่  พวกนายต้องเอามาใส่ถังน้ำใบใหญ่ฉันที่เขียนชื่อของพวกนายแต่ละคนเอาไว้ให้เต็ม  ของใครของมันด้วยนะ” ไป่ฉีกล่าว

        “ทำไมมันเหมือนหม้อต้มคนเลยล่ะพี่ฉี” ไป๋หู่ถาม

        “เพราะพวกนายต้องลงไปแช่ในนั้นไงล่ะ หึ หึ” ไป่ฉีตอบ

        “พี่ทำผมกลัวนะ” ไป๋หู่กล่าว

        “น่าสนุกดีแฮะ  จะได้แช่น้ำด้วยเหรอ” มู่ซื่อเฉิงดูตื่นเต้นมาก  เขาอยากรู้ว่าไป่ฉีจะทำอะไร

        “ไปกันดีกว่า” ไป่ฉีไม่รอช้า  เขาทำการถือถังน้ำที่มีชื่อตัวเอง 2 ใบแล้วเดินขึ้นเขาทันทีโดยไม่รอพวกเพื่อน ๆ ของเขาแม้แต่น้อย  มู่ซื่อเฉิงเองก็คว้าถังน้ำเดินตามไปไม่ได้กล่าวอะไรสักคำ

        “ฉันไปด้วยสิ” ต้าถงคว้าถังน้ำเดินตามไปบ้าง

        “พวกเราด้วย” พวกเพื่อนของต้าถงต่างก็คว้าถังน้ำของตนแล้วเดินตามไปเช่นกัน

        “ไปได้แล้วไป๋หู่ นายจะอิดออดทำไม” หลี่ซีหยานคว้าถังน้ำของตนแล้วเดินตามพวกต้าถงไป

        “หงะ  เอาจริงดิ  แต่มันเหมือนหม้อต้มคนจริง ๆ นะ” ไป๋หู่เมื่อเห็นทุกคนไปหมด  เขาก็คว้าถังน้ำของตนตามหลี่ซีหยานไป

        เมื่อพวกไป่ฉีเดินทางขึ้นเขาไปกันหมดแล้ว  เหมยเหม่ย(หัวหน้าห้อง)  เมิ่งชิงชิง และพ่อกับแม่ของไป่ฉีก็เริ่มเตรียมวัตถุดิบสำหรับทำมื้อเย็นเช่นกัน

        ทางด้านไป่ฉีได้เดินนำเพื่อนของเขาและขึ้นมาถึงต้นน้ำบนเขาเป็นคนแรก  เขาทำการตักน้ำจนเต็มถังแล้วเริ่มหิ้วกลับทันที  ระหว่างทางไป่ฉีเดินสวนกับพวกหลี่ซีหยาน  ไป๋หู่  มู่ซื่อเฉิงและพวกต้าถง

        “สมกับที่ฝึกร่างกายมาจริง ๆ  ร่างกายของนายกับซีหยานแข็งแรงกว่าพวกต้าถงและซื่อเฉิงเยอะเลย  ดูซื่อเฉิงสิ  ตามฉันมาแท้ ๆ ตอนนี้ตามหลังพวกนายซะงั้น  แต่ว่าพยายามจัดสรรค์พลังให้ดีล่ะ  จนกว่าน้ำในถังจะเต็มพวกนายต้องไปกลับอีกหลายเที่ยวนะ  ตอนลงก็อย่าให้น้ำหกเยอะละ ไม่งั้นนายอาจจะต้องเพิ่มเที่ยวในการขึ้นไปตักเพิ่มนะ” ไป่ฉีกล่าวก่อนจะเดินลงเขาไป

        “เอ๋ ไม่ใช่ว่าเที่ยวเดียวเหรอ” ไป๋หู่ถาม

        “จะบ้ารึไง  ถ้ารอบเดียวน้ำจะเต็มถังที่พวกนายใช้แช่ตัวรึไง  ถ้าอยากตักแบบเที่ยวเดียวนายคงต้องเอาถังแช่ตัวมาตักแล้วแบกลงไปนั่นล่ะ” ไป่ฉีกล่าวขณะที่เดินลงเขาไป  ไป๋หู่ชี้ไป่ฉีอ้าปากค้างพยายามจะพูดอะไรแต่ก็พูดไม่ออก  พอไป่ฉีสวนกับพวกต้าถงและบอกพวกต้าถงกับมู่ซื่อเฉิงว่าต้องตักน้ำไปเติมจนเต็มถัง  ไม่ใช่ตักแค่เที่ยวเดียว  ทำให้พวกต้าถงโอดครวญกันใหญ่  แต่มู่ซื่อเฉิงกลับจ้องไป่ฉีตาค้างราวกับสิ่งที่เขาได้ยินมันชวนช็อกเอามาก ๆ

        “ฮ่า ฮ่า ฮ่า พยายามกันเข้าล่ะ” ไป่ฉีกล่าวก่อนจะเดินลงภูเขาไป

        การตักน้ำที่พวกต้าถง  ไป๋หู่  หลี่ซีหยานและมู่ซื่อเฉิงทำนั้นเป็นที่พูดคุยกันระหว่างพวกเขาไปตักน้ำว่ามันคือการฝึกนรก  หนทางที่เดินนั้นแม้จะเป็นทางเดินที่ถูกปรับให้เรียบแล้ว  แต่ความชันทำให้พวกเขาต้องใช้แรงมากในระหว่างเดินขึ้นไป และต้องทรงตัวให้ดีระหว่างเดินลงมา  หากน้ำหกระหว่างทางมาก  นั่นหมายความว่าพวกเขาต้องเพิ่มจำนวนรอบในการขึ้นไปตักน้ำนั่นเอง  คนที่ทำได้ดีที่สุดคือไป๋หู่  รองลงมาคือหลี่ซีหยาน  ตามมาด้วยพวกต้าถง และมู่ซื่อเฉิงนั้นตักน้ำได้เต็มถังช้าที่สุด

        “โอย.....แฮก ๆ โหดชะมัด” ต้าถงนั่งลงที่พื้น

        “เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว” เพื่อนกลุ่มต้าถงเองก็มีสภาพไม่ต่างกัน

        “ขาไม่มีแรงเลย” เพื่อนกลุ่มต้าถงอีกคนนึงกล่าว

        “แฮก ๆ ไม่น่าเชื่อว่าจะทำให้ผมล้าได้ขนาดนี้” ไป๋หู่กล่าวพลางยืดเหยียดกล้ามเนื้อขา

        “แฮก ๆ ๆ นั่นสิ  ร้อนชะมัดเลย” หลี่ซีหยานกล่าว  เขาใช้มือพัดเพื่อหวังว่าจะหายร้อน

        “ช่วยด้วย” มู่ซื่อเฉิงนอนคว่ำหน้าอย่างหมดสภาพ

        “ฉันเตรียมน้ำให้พวกนายแล้ว  ลงไปแช่ซักหน่อยสิ  ฉันใส่สมุนไพรลงไปด้วย  มันจะช่วยคลายกล้ามเนื้อและลดอาการกล้ามเนื้ออักเสบ  ให้พวกนายแช่สัก 1 ชั่วโมง  ระหว่างนั้นพวกนายจะนั่งจะนอนในถังนี้ก็ได้  แต่ว่าต้องตั้งสมาธิและมีจิตจดจ่อที่ลมหายใจเข้าออก  หากใครไม่มีสมาธิ  ฉันจะตีด้วยดาบไม้นี่” ไป่ฉีหยิบดาบไม้ออกมาถือไว้

        “ต้องทำขนาดนี้เลยเหรอ  แค่แช่ธรรมดาไม่ได้เหรอ” ต้าถงถาม

        “การกำหนดลมหายใจเข้าออกที่สม่ำเสมอ  จะช่วยคลายความเหนื่อยล้า และการฝึกสมาธิก็จำเป็นอย่างมากสำหรับนักกีฬาที่ต้องมีสมาธิในการแข่งขัน  นายเข้าใจใช่ไหมต้าถง” ไป่ฉีอธิบายเหตุผล

        “แบบนี้นี่เอง” ต้าถงพยักหน้า

        “แล้วที่ให้พวกเราขึ้นเขาไปตักน้ำบนภูเขาเนี่ยมันช่วยอะไรล่ะคร้าบ” ไป๋หู่ถาม

        “ฝึกกล้ามเนื้อขาและกล้ามเนื้อแขนของพวกนายยังไงล่ะ  นอกจากนี้ในช่วงที่พวกนายเดินลงเขามาพร้อมกับน้ำเต็มถังทั้ง 2 ข้าง  พวกนายต้องคอยรักษาสมดุลของร่างกายเพื่อไม่ให้น้ำในถังหกด้วย  นั่นคือการฝึกให้พวกนายรู้จักการปรับสมดุลร่างกายระหว่างเคลื่อนไหว” ไป่ฉีกล่าว

        “สุดยอดเลยพี่ฉี” ไป๋หู่มองไป่ฉีด้วยสายตาชื่นชม

        “นายคิดถึงขนาดนั้นเลยเหรอ” มู่ซื่อเฉิงลุกขึ้นมานั่ง  แต่อาการเหนื่อยยังคงแสดงให้เห็นอย่างชัดเจน

        “แล้วกล่องเข็มเงินที่วางไว้ใกล้ถังที่พวกเราต้องลงไปแช่นี่มันอะไรน่ะ” หลี่ซีหยานสังเกตเห็นมันตอนเขานั่งพัก  เขามองเห็นกล่องใส่เข็มเงินจำนวนเท่ากับพวกเขาวางอยู่ข้างถังน้ำของแต่ละคน

        “แน่นอนว่าต้องเอามาใช้ฝังเข็มให้พวกนายอยู่แล้ว” ไป่ฉีกล่าว

        “ดะ...เดี๋ยวก่อนสิไป่ฉี  จะฝังเข็มได้นายต้องมีความรู้และประสบการณ์นะ  ใบอนุญาตก็ต้องมีด้วย” เพื่อนกลุ่มต้าถงคนหนึ่งพูดขึ้น  เขาไม่ได้กลัวเข็มหรอกนะ  แต่การฝั่งเข็มถ้าไม่ทำโดยผู้ชำนาญเฉพาะทาง  อาจทำให้พิการหรือเสียชีวิตได้

        “ไม่ต้องห่วงหรอก  เห็นสิ่งนี้รึเปล่า” ไป่ฉีหยิบใบรับรองการเป็นผู้ชำนาญเฉพาะทางด้านการฝั่งเข็มขึ้นมา

        “มะ...มีด้วยเหรอเนี่ย” เพื่อนกลุ่มต้าถงต่างพูดขึ้นพร้อมกัน  พวกเขาไม่คิดว่าไป่ฉีจะมีใบรับรองด้วย

        “เหอะ ๆ นายมีอะไรทำให้ฉันแปลกใจเรื่อยเลยนะ” มู่ซื่อเฉิงกล่าว

        “พี่ฉี  ฝังเข็มให้ผมก่อนเลย” ไป๋หู่ถอดเสื้อกับกางเกงของตัวเองออก  เผยให้เห็นกล้ามเนื้อที่เกิดจากการฝึกฝนร่างกายเข้มงวดมาอย่างต่อเนื่องตั้งแต่ 5 ขวบ

        “สุดยอดเลยไป๋หู่  ทำยังไงถึงมีลายกล้ามเนื้อสวยงามขนาดนั้นได้น่ะ” ต้าถงถาม  ถึงเขาจะออกกำลังกายอย่างหนักมากกว่าคนอื่น  แต่ผลที่ได้ยังไม่ค่อยน่าพอใจเท่าที่ควร

        “ฝึกวิชาหมัดมวย  กับออกกำลังกายตั้งแต่ 5 ขวบน่ะ” ไป๋หู่ตอบหน้าซื่อ ๆ ทำให้ต้าถงที่ถามถึงกับสะอึก

        “ฉันมันโง่เองที่ถามคำถามแบบนั้น” ต้าถงกล่าว

        “หือ งั้นฉันต่อจากนายก็แล้วกัน  ไป๋หู่” หลี่ซีหยานก็ถอดเสื้อกับกางเกงของเขาเช่นกัน  แม้กล้ามเนื้อของเขาจะไม่ชัดเท่ากับไป๋หู่  แต่ก็เรียกได้ว่ากล้ามเนื้อของเขาอยู่ในระดับเดียวกับพวกนายแบบทีเดียว  พวกต้าถงต่างมองด้วยความความอิจฉา

        “ทำยังไงถึงจะมีรูปร่างแบบนี้บ้างเนี่ย” ต้าถงถาม

        “ฉันทำให้ได้นะ  ในเวลา 6 วันนี้  แต่พวกนายคงต้องเหนื่อยหน่อยน่ะ” ไป่ฉีกล่าว  พวกต้าถงเพิ่งสังเกตเห็นว่าตอนนี้ไป๋หู่กับหลี่ซีหยานต่างก็ฝังเข็มกันเสร็จเรียบร้อย และลงไปแช่ในถังน้ำที่ผสมสมุนไพรแล้ว

        “เร็วโคตร” เพื่อนในกลุ่มของต้าถงไม่อยากเชื่อ  ปกติพวกที่ฝังเข็มเขาจะค่อย ๆ ฝังลงตามจุดต่าง ๆ ช้า ๆ  แต่นี่ไป่ฉีกลับฝังเข็มคน 2 คนเพียงไม่กี่อึดใจเท่านั้น

        “รู้แล้วก็รีบ ๆ ถอดเสื้อให้ฉันฝังเข็มได้แล้ว  ตารางการฝึกของพวกนายแน่นจนไม่มีเวลาว่างมากนักหรอกนะ” ไป่ฉีเร่งเพื่อนของเขา

        “เข้าใจแล้ว ๆ ฉันต่อเอง” มู่ซื่อเฉิงถอดเสื้อกับกางเกงของเขาออกรอไว้เรียบร้อย  เขามั่นในว่ากล้ามเนื้อของเขาไม่แพ้พวกต้าถงแน่

        “เห ซื่อเฉิง  นายซ่อนรูปนะเนี่ย” ต้าถงเอ่ยชม

        “กล้ามเนื้อเห็นชัดดี  แต่มันขาดความแข็งแรง  ไม่ได้มีมวลกล้ามเนื้อแน่นเหมือนหลี่ซีหยานกับไป๋หู่หรอก หึ หึ” ไป่ฉีกล่าว

        “โหย ไป่ฉี  นายช่วยชมให้ฉันภูมิใจบ้างไม่ได้รึไง” มู่ซื่อเฉิงบ่นอุบอิบ  เรียกเสียงหัวเราะให้กับทุกคนได้ไม่น้อยทีเดียว

_____________________________

ชิงชิง : =///=+ฝากเพจนิยายด้วยครับ+