หยางจื่อราชันดาบพิชิตสวรรค์

เหยาเย่รู้สึกแปลกใจที่หยางจื่อสามารถทำให้เส้นลมปราณมังกรสวรรค์สงบลงได้ด้วยตนเองแต่หารู้ไม่ว่าหยางจื่อนั้นมีหญิงสาวชุดขาวคอยช่วยอยู่

"ดูเหมือนเด็กคนนี้จะไม่ธรรมดาอย่างที่เห็นภายนอกสินะ" เหยาเย่คิด

ทางด้านของนิกานมารทมิฬและนิกายอาคมเมื่อพวกเขาเห็นการปรากฏตัวของหยางคงซึ่งอยู่ปราณนักบุญเทวะขั้นที่8 ทำให้พวกเขาอดที่จะรู้สึกกดดันไม่ได้ในตอนแรกพวกเขาคิดว่าเป็นโอกาศที่ดีที่จะสังหารหยางจื่อแต่ในตอนนี้สถานการณ์มันเปลี่ยนไปเเล้ว

"ฝู่หลงเมื่อมีโอกาสจงสังหารเด็กนั่นสะแล้วอย่าให้เหลือหลักฐานหรือพยานรู้เห็นโดยเด็ดขาดไม่อย่างงั้นพวกเราจะต้องเจอกับความโกรธเกรี้ยวของหยางเทียนอวี้อย่างแน่นอน"ชายวัยกลางคนที่อยู่ปราณนักบุญเทวะขั้นที่ 7 กล่าว

"ข้าเข้าใจเเล้วผู้อาวุโส" ฝู่หลงกล่าว

หลังจากเกิดเหตุการณ์วุ่นวายหลายอย่างทุกคนก็กลับมาสงบอีกครั้งจนเวลาผ่านไปจนถึงวันที่สุสานราชันดาบอัคคีในตอนนั้นเองพื้นดินสั่นสะเทือนและรอยแยกขนาดใหญ่ก็ปรากฏออกมาพระราชวังที่สวยงามโผล่ออกมาจากพื้นดินเหล่ารุนเยาว์ทั้งหมดต่างก็แสดงความตื่นเต้น

พวกเขาทุกคนต่างก็คาดหวังว่าจะได้รับสิ่งที่มีค่าจากข้างในนี้สุสานของราชันดาบอัคคีนี้จะเปิดทุก ๆ 500 ปีในช่วงที่ผ่านมีมีผู้คนได้รับโชควาสนามากมายแต่ก็ไม่มีใครเคยได้รับมรดกสืบทอดของราชันดาบอัคคีเลยสักคนโดยเฉพาะดาบอัคคีผลาญสวรรค์ที่เป็นดาบคู่กายของราชันดาบอัคคี

"ดูเหมือนสุสานจะปรากฏเเล้วนายน้อยท่านต้องระวังตัวเอาไว้ให้มากโดยเฉพาะฝู่หลงคนนั้นพวกมันไม่มีเจตนาดีกับท่านอย่างแน่นอน"หยางคงกล่าว

"ท่านผู้อาวุโสไม่ต้องห่วงถึงข้าอาจจะไม่สามารถสู้กับเขาได้แต่ข้ามั่นใจว่าสามารถหลบหนีได้"หยางจื่อกล่าว

"แบบนั้นก็ดี งั้นไปเถอะโชควาสนามากมายรอท่านอยู่" หยางคงกล่าว

เหล่าอัจฉริยะมากมายเริ่มที่จะเข้าไปยังสุสานของราชันดาบอัคคีในทันทีแต่สำหรับกลุ่มของผู้คนที่อายุเกิน30 ปีขึ้นไปพวกเขาจะถูกเขตอาคมโบราณขวางกั้นไว้ทำให้พวกเขาไม่สามารถเข้าไปได้แม้แต่นิกายอาคมเองก็ไม่มีความสามารถคลายอาคมโบราณพวกนี้

หยางจื่อได้เข้าไปในสุสานเช่นกันเมื่อหยางจื่อเข้าไปกฌพบเข้ากับตำหนักหลายๆแห่งแต่ละที่มันบ่งบอกถึงระดับชั้นของสหายและคนของราชันดาบอัคคีพวกเขาทั้งหมดต่างก็ทิ้งมรดกของตนไว้ในพระราชวังแห่งนี้ราวกับว่าพระราชวังแห่งนี้สร้างขึ้นมาเพื่อเป็นสุสานของราชันดาบอัคคีและเหล่าสหายและลูกน้องของเขา

"นั่นมันศพของราชันเทวะ ที่ตัวศพจะต้องมีสมบัติอยู่แน่" ผู้คนเริ่มกล่าวขึ้น

หยางจื่อมองดูผู้คนเริ่มต่อสู้แย่งชิงสมบัติที่พวกเขาพบเห็นแต่หยางจื่อกลับไม่สนใจสิ่งของเหล่านี้ หยางจื่อยังคงเดินไปข้างหน้าเรื่อย ๆ

หยางจื่อเริ่มเดินลึกเข้าไปจนไม่มีผู้คนอยู่และในตอนนั้นเองพลังปราณที่ชั่วร้ายสีดำได้พุ่งเข้ามาโจมตีหยางจื่ออย่างฉับพลันแต่หยางจื่อที่ระวังตัวเองไว้อยู่เเล้วจึงสามารถหลบได้อย่างหวุดหวิด

"มาเเล้วสินะฝู่หลงจากนิกายมารทมิฬ" หยางจื่อกล่าวอย่างเย็นชา

"โอ้!! ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะรู้อยู่เเล้วว่าข้าจะโจมตีเจ้า"ฝู่หลงกล่าวด้วยน้ำเสียงชั่วร้าย

"จิตสังหารที่เจ้าปล่อยออกมาที่ข้านั้นมันบอกถึงเจตนาของเจ้าอยู่เเล้วไม่ใช่รึไง"หยางจื่อกล่าว

"ฮ่า ฮ่า ไม่เลวถ้างั้นก็เตรียมตัวตายได้" ฝู่หลงกล่าว

หยางจื่อพุ่งหนีไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูงสุดแต่ก็ถูกปิดกั้นไว้ด้วยอาคมบางอย่าง

"ฮ่า ฮ่า เจ้าไม่สามารถหนีไปได้หรอกพวกเราได้กางอาคมปิดกั้นเส้นทางหนีของเจ้าหมดเเล้ว"เจียงอันที่อยู่นิกายอาคมกล่าวด้วยรอยยิ้ม

หยางจื่อพยายามโจมตีออกไปแต่ก็ไม่สามารถทำลายได้ทำให้หยางจื่อรู้สึกถึงภัยอันตรายร้ายแรง

"ไม่มีประโบชน์อาคมนี้แม้แต่คนที่อยู่ปราณราชันสวรรค์ขั้นที่ 5 ก็ยังยากที่จะทำลายได้" เจียงอันกล่าว

"งั้นหรือถ้าอย่างงั้น ก็คงต้องเอาจริงเเล้ว" หยางจื่อกล่าว

หยางจื่อปลดปล่อยพลังของดาบมังกรสวรรค์ออกมาพลังปราณมังกรกู่ร้องเกิดเป็นภาพมังกรเลือดลางพันอยู่รอบตัวหยางจื่อ

"ดาบเพลิง!!!!" หยางจื่อตะโกน

ดาบเปลวเพลิงของหยางจื่อทะลวงเขตอาคมของเจียงอันจนแตกกระจายและพุ่งหนีไปด้วยความเร็ว ฝู่หลงที่ได้สติรีบตามไปอย่างรวดเร็วมีแต่เจียงอันที่ใบหน้าซีดลงเพราะเขตอาคมและเจียงอันนั้นเชื่อมต่อกันอยู่

"ไม่คิดเลยว่าแค่อยู่ปราณนักบุญยังทรงพลังขนาดนี้ถ้าหากเจ้านั่นอยู่ปราณราชันสวรรค์ละก็พวกเราคงถูกเจ้านั่นสังหารเเทนเป็นแน่"เจียงอันกล่าว

ในขณะนั้นเองก็มีเงาของหญิงสาวชุดแดงปรากฏนางนั้นได้แอบตามหยางจื่อมาอย่างลับๆและนางก็ได้เห็นพลังของหยางจื่อ ทำให้นางต้องตกตะลึง

"ชั่งเป็นพลังที่รุนแรงยิ่งนัก เจตจำนงดาบระดับ 3 และเจตจำนงเปลวเพลิงระดับ2 และพลังที่สามารถต่อสู้ข้ามระดับได้เกือบ 1 ช่วงชั้น ช่างเป็นคนที่มีพรสวรรค์น่าเหลือเชื่ออย่างยิ่งถ้าเป็นเขาละก็...... ข้าไม่อาจปล่อยให้เขาตกตายที่นี่ได้"หญิงสาวชุดแดงกล่าว

หยางจื่อที่ใช้พลังทั้งหมดหลบหนีไปอย่างสุดกำลังเพราะต่อให้เขาต่อสู้แล้วเกิดชนะขึ้นมาเขาก็จะต้องอยู่ในสภาพที่หมดแรงและบาดเจ็บสาหัสแล้วเมื่อตอนนั้นคนของนิกายมารทมิฬและนิกายอาคมก็สามารถสังหารเขาได้อย่างง่ายดาย

"เจ้าจะหนีไปใหน ด้วยพลังปราณที่น้อยนิดนั่นเจ้าไม่สามารถหนีไปได้นานหรอกยอมแพ้เเล้วยอมรับความตายซะ"ฝู่หลงกล่าว

"ใครจะยอมแพ้ให้โง่" หยางจื่อกล่าวอย่างเย็นชา

แต่ด้วยความเร็วของฝู่หลงก็เริ่มตามหยางจื่อทันฝู่หลงเริ่มปล่อยการโจมตีใส่หยางจื่อในทันที

"ฝ่ามือปีศาจ" ฝู่หลงกล่าว

ฝ่ามือสีดำขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยเจตจำนงแห่งความมืดปะทะเข้ากับแผ่นพลังของหยางจื่อเข้าอย่างจังทำให้ร่างของหยางจื่อกระเด็นเข้าไปข้างหน้าแล้วจนเข้ากับผนังที่เป็นรูปชายวัยกลางคนถือดาบแต่ในตอนนั้นเองผนังก็เกิดพลิกด้านแล้วร่างของหยางจื่อก็หายเข้าไปในผนัง

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้ฝู่หลงรู้สึกตกตะลึงฝู่หลงพยายามที่จะเข้าไปในผนังแบบอย่างจื่อแต่ผนังก็ไม่สามารถเปิดได้ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม

--------------------------------------------------------------------------------------------