TheFirstOne เซียนกระบี่โลกวิวัฒน์

ตอนที่ 128 การหายไปของพระจันทร์สีเงิน

*****ไม่อนุญาตให้นำนิยายไปดัดแปลงหรือเผยแพร่ช่องทางอื่นทุกกรณีนะครับ***** 

“ไม่สิ มันไม่ควรเป็นแบบนี้ ... หากฉันหลับแล้วตื่นขึ้นมา ทุกอย่างจะเป็นเหมือนเดิม” 

อีวาไม่รอช้ารีบกลับเข้าไปยังที่พำนักของตนเองแล้วใช้พลังอักขระสะกดตัวเองให้หลับใหลในทันที

ครั้งนี้อีวาไม่ได้ตั้งเวลาปลุกกับตัวเอง เธอต้องการให้ทุกอย่างมันเป็นไปอย่างธรรมชาติ

แต่ทว่า ...

กลางดึกคืนนั้น อีวากลับตื่นขึ้นมาเพราะความกังวล

แม้ว่าเธอจะหลับไปแล้ว แต่การตื่นครั้งนี้กลับไม่ได้สลับร่างไปยังอีกโลกหนึ่งอย่างที่คิด

“ไม่เปลี่ยนแปลง? ทำไมมันถึงไม่ได้ผล?”

จิตใจของเธอในตอนนี้ดูว้าวุ่นเป็นอย่างมาก ภายในหัวนั้นคิดถึงแต่เด็กหนุ่มที่อยู่อีกโลกหนึ่ง

น้ำตาของเธอพลันไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว

เธอไม่ยอมแพ้ ทำการสะกดตัวเองให้หลับลงไปอีกครั้ง ราวกับว่าเธอนั้นได้ลุ่มหลงไปกับการนิทรา

ในเช้าของอีกวันเมื่อแสงของดวงอาทิตย์สาดส่อง หญิงสาวลืมตาตื่นขึ้นมาก็พบว่าเธอนั้นไม่อาจหลับร่างกับเด็กหนุ่มอีกคนได้อีกต่อไปแล้ว

“ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้? ทำไมฉันถึงไม่ได้ตื่นขึ้นมาอีกโลกหนึ่ง? ทำไม!!!”

อีวาเหยียดกายขึ้นมาและร้องไห้อย่างอ่อนแรง 

ยามที่เธอคิดถึงเด็กหนุ่ม หัวใจก็รู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาเมื่อคิดว่าจะไม่ได้เจอกันอีกต่อไป

“ไม่ ... ไม่ ... มันต้องมีอะไรผิดพลาด ในคืนนี้ทุกอย่างอาจกลับมาเป็นเหมือนเดิม”

อีวากลับเข้าไปในโลกลวงเพื่อค้นหาสิ่งที่เฟิร์สได้ทิ้งไว้

ข้อความสุดท้ายที่เธอได้รับคือ ‘เธออยากไปพบรักแรกของเธอก็เชิญ ขอให้เธอมีความสุขก็แล้วกัน!’

“ขอให้ฉันมีความสุขอย่างนั้นหรอ? ... นายมันจะไปรู้อะไร!” อีวาถึงกับตะโกนออกมา

แม้เธอจะมีความสุขที่จะได้เจอกับอินดิสก็จริง แต่การที่เธอไม่ได้พบกับเฟิร์สอีกครั้งมันทำให้เธอรู้สึกเสียใจยิ่งกว่า

เธอไม่ได้ไร้เดียงสา เรื่องราวเหล่านี้ผู้หญิงล้วนมีสัมผัสที่ดีกว่าผู้ชายอยู่แล้ว

อีวารู้ว่าเธอคิดยังไงกับเฟิร์ส

แม้พวกเขาทั้งสองจะไม่ได้พบหน้ากัน แต่เธอก็รับรู้ว่าความรู้สึกของเธอในตอนนี้มันเรียกว่าอะไร

แม้เธอจะรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ แต่เธอก็ไม่สามารถห้ามความรู้สึกนี้ได้เช่นกัน

ใช่แล้ว ...

เธอชอบเฟิร์ส

ชอบแบบที่ไม่รู้ตัว

ชอบแบบที่ไม่คิดว่าจะเป็นไปได้

แต่หัวใจมันรู้สึกดีไปแล้ว

“ไม่เอาอย่างนี้สิ นายต้องกลับมาหาฉันสิ”

อีวาเข้าไปในโลกลวงแล้วสร้างร่างจำลองของเฟิร์สขึ้นมา 

ที่นี่เป็นที่เดียวที่จะทำให้เธอได้พบกับเฟิร์สแบบเผชิญหน้ากัน แม้ว่าแท้จริงแล้วทุกอย่างจะเป็นจินตนาการของเธอก็ตาม

ความรู้สึกของเธอในตอนนี้ดูอ่อนไหวเป็นอย่างมาก ไม่มีกะจิตกะใจที่จะบ่มเพาะเลยแม้แต่น้อย

เธอนั้นเฝ้ารอให้เวลานั้นผ่านไปไวๆ เธอต้องการที่จะให้ถึงค่ำคืนนี้อีกครั้ง

“ในคืนนี้ทุกอย่างจะกลับมาเหมือนเดิม ...”

อีวานั้นได้แต่เฝ้าภาวนา

จนกระทั่ง

เสียงของจอมปราชญ์ได้ส่งผ่านห้วงความคิดเข้ามา

“อีวา ได้เวลาเดินทางแล้ว”

อีวารู้สึกตัวและรับรู้ข้อความนี้อย่างชัดเจน 

หากเป็นก่อนหน้านี้เธอคงจะดีใจเป็นอย่างมากที่เธอจะได้พบกับอินดิส

ด้วยฐานะของเธอและเขาในตอนนี้ หากต้องการผูกสัมพันธ์ ย่อมนับว่ามีความเหมาะสม ตอนนี้เธอมีคุณสมบัติที่จะเคียงข้างกับอีกฝ่ายแล้ว

แต่เธอกลับไม่ดีใจเลยแม้แต่น้อย และเธอก็ทำในสิ่งที่ไม่คาดคิด

“ท่านอาจารย์ หลังจากที่ข้าทะลวงผ่านขอบเขตที่สี่ มีบางอย่างที่ข้าต้องจัดการกับตัวเอง ไม่สามารถเข้าร่วมพิธีในครั้งนี้ได้ ข้าต้องขออภัยด้วย” อีวาส่งข้อความกลับไป

จอมปราชญ์เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยออกมา

“ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็จัดการตัวเองอยู่ที่นี่เถอะ สถานการณ์ในตอนนี้กำลังย่ำแย่ การที่เจ้าสามารถเข้าสู่ขอบเขตที่สี่ได้นั้นสำคัญกว่าการไปร่วมงานนี้มาก ทำตามที่เจ้าต้องการเถอะ”

หลังจากเอ่ยจบ อีวาก็สัมผัสได้ว่าทั้งจอมปราชญ์และเหล่าศิษย์พี่ของเธอได้ใช้ค่ายกลเคลื่อนย้ายเดินทางไปเมืองหลวงแล้ว แต่เธอกลับยังคงจมจ่อมอยู่ที่เดิม ไม่คิดจะบ่มเพาะ ไม่คิดจะทำอะไร

สิ่งที่เธอต้องการคือรอคอยค่ำคืนให้มาถึงอีกครั้ง

…………..

เฟิร์สในตอนนี้กำลังมึนงงเป็นอย่างมาก เมื่อวันนี้เขาต้องเจอกับสิ่งที่คาดไม่ถึง

“ทำไมวันนี้ฉันไม่รู้สึกง่วงเลย แม้วันนี้จะเป็นวันพักผ่อนอยู่บ้าน แต่เมื่อดวงอาทิตย์ลับฟ้าแล้ว ฉันมักจะเริ่มง่วงและนอนหลับไป แต่วันนี้ ... ทำไมมัน ...”

เฟิร์สรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก ทั้งๆ ที่เขาเตรียมเข้านอนแล้ว แต่ทว่ากลับไม่รู้สึกง่วงสักที

เขานอนดิ้นอยู่บนเตียง นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกอะไรแบบนี้

“แปลกมาก ปกติฉันต้องหลับไปแล้วสิ” 

เด็กหนุ่มยันตัวลุกขึ้นจากเตียงอย่างกระสับกระส่าย จากนั้นก็ล้มตัวลงนอนอีกครั้ง

เขาพยายามข่มตานอน แต่นั่นก็ไม่ทำให้เขาหลับไปซักที

“นี่มันแปลกมากเกินไปแล้ว” 

เมื่อนอนไม่หลับเขาจึงตัดสินใจไม่ฝืนอีกต่อไป นี่ก็เป็นเวลาสามทุ่มกว่าแล้ว พ่อของเขาพึ่งกลับมาจากโรงพยาบาล

เฟิร์สลงมาด้านล่างและพบผู้เป็นพ่อกำลังกินเข้าไปและดูข่าวทีวีไป

“อ้าวเฟิร์ส นอนไม่หลับหรอลูก?” คนเป็นพ่อเอ่ยทักทาย

หลายเดือนมานี้คุณหมอสมคิดคุ้นชินกับการที่ลูกชายของเขาชอบหลับตั้งแต่หัววัน 

วันนี้เด็กหนุ่มขึ้นไปนอนแล้วกลับลงมาด้วยท่าทางที่ดูแปลกๆ

“ครับพ่อ” เฟิร์สตอบรับ เขานั่งตรงข้ามกับพ่อแล้วหยิบคอหมูย่างมากิน

“แล้วเรื่องงานเป็นยังไงบ้าง? ลูกทะลวงระดับดาราแดงได้แล้ว พวกเขาคงไม่ให้ลูกไปทำอะไรที่อันตรายใช่ไหม?” คุณหมอสมคิดถามอย่างเป็นห่วง

“ผมยังไม่ได้บอกพวกเขาเรื่องทะลวงระดับครับ กะว่าจะรออีกซักพักก่อน”

“อ้าว แล้วตอนที่ลูกไปทำงานก่อนหน้านี้ พวกเขาไม่สังเกตเห็นหรอ?”

เฟิร์สส่ายศีรษะไปมาและเอ่ย “ไม่ครับพ่อ พอดีผมมีวิธีบางอย่างที่ปกปิดการบ่มเพาะได้ ตอนนี้ผมยังไม่อยากวุ่นวายกับระบบทำงานใหม่ที่จะต้องเปลี่ยนเพราะผมทะลวงขอบเขตดาราแดงได้ ผมเลยยืดเรื่องนี้ไปก่อน”

“อย่างนั้นก็ดีแล้วล่ะ พ่อว่าช่วงนี้ลูกทำงานหักโหมเกินไปแล้วนะ พักผ่อนซะบ้างก็ดี”

“ครับ”

สองพ่อลูกคุยกันอย่างสนิทสนม ในสายตาของคุณหมอสมคิดนั้นยังเต็มไปด้วยความห่วงใย

ระหว่างนั้นเองรายการข่าวในทีวีก็รายงานเรื่องหนึ่งขึ้นมา

“ในที่สุดเหตุการณ์พระจันทร์สีเงินก็สิ้นสุดลงแล้ว หลังจากที่กลุ่มสสารสีเงินได้ปกคลุมดวงจันทร์มาเป็นเวลาหลายเดือน นาซ่าได้ส่งยานไปตรวจสอบสสารเหล่านั้นและคาดว่าจะได้ทราบผลตรวจสอบเร็วๆ นี้ ...”

ตอนนั้นเองคุณหมอสมคิดก็เอ่ยขึ้นมา

“น่าเสียดายที่เมื่อวานพ่อไม่ได้ออกไปดูพระจันทร์สีเงินเป็นครั้งสุดท้าย วันนี้เลยไม่ได้เห็นมันอีก ดวงจันทร์ที่เปล่งแสงสีเงินแบบนั้นไม่รู้ว่ามันจะปรากฏขึ้นอีกครั้งไหม ... ความจริงเฟิร์สก็ไม่ค่อยสนใจเรื่องพวกนี้อยู่แล้วหนิ พ่อเห็นเฟิร์สหลับตั้งแต่หัววันทุกที ไม่เคยเห็นเฟิร์สออกมาดูดวงจันทร์บ้างเลย เรานี่ไม่โรแมนติกเอาซะเลย ... แล้วเมื่อไหร่จะมีแฟนกับเค้าล่ะเนี้ย” 

คนเป็นพ่อพูดคุยไปเรื่อยเปื่อย

แต่ทว่าคำพูดของเขากลับไปกระตุ้นอะไรบางอย่างให้เฟิร์สเกิดความสนใจ

‘ฉันนอนหลับไปทุกครั้งที่เกิดเหตุการณ์ดวงจันทร์สีเงิน แล้ววันนี้เหตุการณ์ประหลาดนี้ก็จบลงแล้ว!’

ตอนนั้นเองเฟิร์สก็ลุกพรวดพราดขึ้นไปข้างบนทันที

“ผมขอตัวก่อนนะครับพ่อ”

“อืม ฝันดีนะลูก”

เฟิร์สนั้นแทบจะไม่ได้ฟังคำพูดของพ่อเขาเลย ในใจของเขาในตอนนี้มันว้าวุ่นเป็นอย่างมาก

“เหตุการณ์ดวงจันทร์สีเงินจบลงแล้ว แล้วฉันก็ไม่ง่วงหลับต่อไปแล้ว ...”

ตอนนี้เขารู้สึกหวาดหวั่นใจเหลือเกิน

เขากลัว ...

กลัวว่าเขาจะไม่ได้เจอกับอีวาอีก

ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้กัน?

“ถะ ... ถ้าฉันรู้ ... ถ้าฉันรู้ว่าจะมีเรื่องแบบนี้ ...”

เฟิร์สนั้นแทบไม่อยากยอมรับในความคิดของตนเอง

จู่ๆ น้ำตาของเขาก็ไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว

“ฉันควรจะบอกความรู้สึกของฉันกับเธอไป ...”

เฟิร์สเอ่ยออกมาด้วยความรู้สึกที่เหมือนจะหมดแรง 

ภายในใจของเขาในตอนนี้รู้สึกโศกเศร้าเป็นอย่างมาก

นี่เป็นความรักครั้งแรกของเขา แต่มัน ... มันกลับเป็นไปไม่ได้อย่างนั้นหรอ?

………………….

ภายในความว่างเปล่าอันเวิ้งว้าง

บุรุษผู้มีเรือนผมสีเงิน ผิวกายผุดผ่องส่องประกายดุจแสงสีเงินระยิบระยับกำลังมองดูเรื่องราวทั้งสองโลกของหนุ่มสาวทั้งคู่

ข้างกายของเขายังมีอีกสองตัวตนที่อยู่ที่นี่ด้วย

หนึ่งในนั้นเป็นบุรุษอาภรณ์ขาวที่รูปโฉมงดงามไร้ที่เปรียบ อีกหนึ่งเป็นบุรุษรูปร่างกำยำสวมใส่อาภรณ์ดุจนักรบยุคบรรพกาล

แล้วบุรุษรูปร่างกำยำนั้นเอ่ยขึ้นว่า “ฝุ่นสีเงิน ท่านไม่ใจร้ายกับลูกศิษย์ของท่านเกินไปอย่างนั้นหรือ?”

แม้คำพูดประโยคนี้จะมีความหมายที่ห่วงใย แต่น้ำเสียงที่พูดออกมากลับเป็นการหยอกล้อมากกว่า