The Dark Ages

เบื้องหน้าของชายหนุ่มปรากฏภาพของหญิงสาวอันงดงาม ถึงสองคนอย่างไรก็ตามคนที่สะกิดเรียกเขานั้นกลับเป็นหญิงสาวที่เขาค่อนข้างจะคุ้นเคย เธอคือคนที่ภานุมักใช้เวลาในช่วงเย็นของทุกๆ วันในการเฝ้ามองเธอ อย่างไรก็ตามมันไม่ค่อยสมเหตุสมผลเท่าไหร่นักเพราะเวลานี้ไม่ใช่เวลาปกติที่เธอจะเลิกเรียน ในขณะที่ภานุกำลังตะลึงอยู่นั้นหญิงงามคนนั้นก็ได้กล่าวขึ้นอีกครั้ง

“คุณคะ? ดูจากแผลของคุณแล้ว คุณคงได้รับบาดเจ็บมากน่าดู ให้ฉันช่วยรักษาคุณเถอะนะคะ”

หญิงงามกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูจริงจัง อย่างไรก็ตามภานุนั้นยังคงเงียบ สมองของเขาตอนนี้กำลังประมวลผลบางอย่างอยู่

“ชาร์ลอตต์เธอนี่เป็นคนดีจริงๆ แต่เธอจะรักษาให้กับคนแปลกหน้าบ่อยๆ ไม่ได้ โดยเฉพาะ…”

สาวงามอีกคนถึงแม้ว่าจะมีความงามไม่เทียบเท่ากับหญิงงามที่เขาชอบแต่ก็นับว่ามีความงามมากแล้ว อย่างไรก็ตามภานุนั้นสังเกตสายตาของตาที่จ้องมองเขาด้วยท่าทางรังเกียจ และวาจาที่เหน็บแนม ซึ่งภานุก็พอจะเข้าใจเมื่อมองสภาพตัวเองตอนนี้ มันดูไม่ต่างจากขอทานในสภาพของมัมมี่มากเท่าไหร่ แต่ภานุนั้นไม่ได้คิดจะโกรธเธอเลยแม้แต่น้อย เพราะอย่างน้อยเธอก็ทำให้ภานุรู้ชื่อของหญิงสาวที่เขาชอบ

‘เธอชื่อว่าชาร์ลอตต์สินะ ช่างเป็นชื่อที่ฟังดูไพเราะจริงๆ ’

ภานุกล่าวขึ้นในใจ ก่อนที่รอยยิ้มของเขาจะค่อยๆ ปรากฏขึ้น หญิงงามคนนี้มีนิสัยที่บริสุทธิ์จริงๆ เธอชอบการที่จะช่วยเหลือผู้อื่น ซึ่งในสังคมที่มีแต่ความแก่งแย่งชิงดีนี้ คนประเภทเดียวกับเธอมักจะหาได้ยากจริงๆ และเป็นที่หมายปองของใครหลายๆ คน เมื่อคิดได้ดังนี้ภานุก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาที่อยู่กับเธอในวันที่เขาต่อสู้กับวานรวายุวันนั้นเขาก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา

“ลิสเขาไม่ใช่คนแปลกหน้าหรอกนะ เขาเป็นเพื่อนร่วมรุ่นทหารของพวกเรา ดูเสื้อของเขาสิเห็นสัญลักษณ์นักเรียนทหารชายปีที่สามนั่นไหม? ”

หญิงงามกล่าวท้วงเพื่อนของเธอด้วยท่าทางไม่ยอมใคร ทำให้เธอดูน่ารัก ดูเหมือนหญิงงามคนนี้เองก็มีความรั้นในแบบของเธอ ภานุได้ส่ายหัวและหลุดออกจากความคิดของตัวเองก่อนที่จะกล่าว

“ผมไม่เป็นอะไรหรอกครับ แผลมันไม่ได้หนักหนาอะไรขนาดนั้นที่ห้องพยาบาลบังเอิญว่าวันนี้อาจารย์ที่เฝ้าเขาไม่อยู่ผมเลยต้องทำแผลด้วยตัวเอง และผลมันก็ออกมาได้อย่างที่เห็น…”

“แต่เพื่อนนักเรียนทหาร ดูจากเลือดที่เลอะเต็มเสื้อของคุณแล้ว มันดูจะไม่ใช่แผลเล็กๆ เลยนะ? ”

ชาร์ลอตต์หดตาแคบลงราวกับพยายามจะจับผิดเขา เมื่อเห็นว่าภานุนั้นแข็งค้างเป็นหินเธอก็รู้ทันทีว่าเขานั้นกำลังโกหกเธอ

“ฮ่าๆ ๆ คุณนี่โกหกไม่เก่งเลยนะ มาเถอะให้ฉันรักษาแผลให้คุณด้วยวิธีที่ถูกต้องอย่างน้อยมันจะปลอดภัยกว่านะ”

“ก็ได้ครับ…แต่ผมไม่มีเงินจ่ายให้คุณนะครับ”

“ฉันไม่คิดเงินค่ะ”

ภานุไม่มีทางเลือกนักได้แต่ยอมรับไป แผลของเขานั้นไม่ได้หนักหรือสาหัสอะไรสำหรับเขาตอนนี้ที่มีร่างกายที่แข็งแกร่งมากกว่าแต่ก่อน แต่เหมือนว่าสำหรับคนปกตินั้นมันยังเป็นแผลที่น่ากลัวอยู่ ภานุค่อยๆ แกะผ้าพันแผลที่เปื้อนเลือดของเขาออกและเผยให้เห็นบาดแผลบริเวณหน้าผากและจมูกของเขา

“นี่เพื่อนนักเรียนทหาร? สิ่งนี้เรียกว่าบาดแผลเล็กเหรอคะ? ”

ชาร์ลอตต์กล่าวขึ้นด้วยท่าทางที่ดูโกรธๆ เล็กน้อย ซึ่งภานุก็ได้แต่ก้มหน้าไม่กล้าสบตากับเธอตรงๆ เธอในตอนนี้ยังคงให้ความรู้สึกเหมือนเขานั้นอยู่คนละโลกกับเธอ ซึ่งแน่นอนว่าโลกของเธอนั้นสูงส่งยิ่งกว่า

หลังจากแกะผ้าพันแผลแล้วใบหน้าของภานุก็เผยให้เห็นชัดเจน ซึ่งดูเหมือนชาร์ลอตต์เองก็ยังจำเขาไม่ได้ อย่างไรก็ตามหญิงสาวเพื่อนของเธอที่ชื่อลิสนั้นค่อนข้างจะแปลก เพราะเธอนั้นเอาแต่จ้องมองเขาอยู่ตลอดเวลา ท่าทางเหมือนกำลังพิจารณาอะไรบางอย่าง

หน้าตาของภานุนั้นไม่ได้หล่อเหลาและไม่ได้ขี้เหร่ ซึ่งก็อยู่ในมาตรฐานทั่วไป เป็นไปได้ยากมากๆ ที่หญิงสาวนั้นจะสนใจเขาก่อน ซึ่งหญิงงามอย่างลิสเองก็ไม่ใช่ข้อยกเว้นแน่นอน ดังนั้นยิ่งทำให้ภานุอยากรู้เหตุผลที่เธอต้องจ้องมองเขาขนาดนั้น

“บาดแผลของนายมาจากการฝึกต่อสู้จริงที่ทางโรงเรียนได้จัดขึ้นใช่ไหม? ”

ลิสได้กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงรำคาญเล็กน้อย ซึ่งภานุก็พยักหน้าตอบเธอก่อนที่จะกล่าวถามเธอ

“คุณรู้ได้ยังไง? ”

“ครูในโรงเรียนนายไม่ได้บอกหรือไงว่าหลักสูตรได้เปลี่ยนไป แล้วหลักสูตรมันก็ต้องใช้เหมือนกับทุกโรงเรียน นั่นแสดงว่าโรงเรียนรอบๆ นี้ก็เป็นเหมือนกัน”

ภานุพยักหน้าก่อนที่จะทำเป็นไม่สนใจเธออีก เขาไม่อยากจะมีปัญหามากนัก จากท่าทางของลิสแล้วหากเขายังคุยกับเธอต่ออีกเขารู้สึกได้ว่าเธอต้องสร้างปัญหาให้เขาแน่นอน ผู้หญิงประเภทนี้นั้นไม่ได้น่าสนใจมากนักสำหรับภานุแม้ว่าเธอจะมีใบหน้างดงามและหุ่นที่ดีก็ตาม

“หืม? ”

ภานุตกใจเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงอุณหภูมิเย็นสบายบริเวณแผลที่หน้าผากของเขา เขาหันกลับมามองชาร์ลอตต์อีกครั้งและต้องพบกับความตกตะลึงที่นอกเหนือจากความงดงามของเธอ

แสงสีฟ้าใสที่แผ่ออกมาจากกลางฝ่ามือเล็กๆ ของเธอ นั้นกำลังทำบางอย่างกับบาดแผลของเขา ก่อนที่ชายหนุ่มจะได้กล่าวถามเขาก็รู้สึกเหมือนว่าความเจ็บปวดจากบาดแผลของเขาค่อยๆ บรรเทาลง

“พรสวรรค์? เป็นพรสวรรค์ในการรักษาใช่ไหม? ”

ภานุกล่าวถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่อาจทำให้สงบได้ เห็นได้ชัดว่าเขานั้นตกตะลึง เพราะพรสวรรค์ประเภทรักษานั้นนับว่าเป็นที่ต้องการและสำคัญสำหรับเหล่ามนุษยชาติเป็นอย่างมาก หญิงงามไม่ได้ตอบคำถามของเขาจนเมื่อเธอได้รักษาบาดแผลของเขาเสร็จจนเหลือเพียงรอยแดงเล็กๆ เธอจึงกล่าว

“คุณพูดถูกแล้ว ฉันกับลิสต่างก็มีพรสวรรค์ในการรักษาทั้งคู่ แต่ของลิสนั้นจะเป็นการรักษาทางด้านจิตใจ”

ภานุเหมือนจะเข้าใจบางอย่างในทันที พวกใช้พรสวรรค์นั้นหาได้ยาก และมีโอกาสสูงที่ทางสถาบันของพวกเธอนั้นจะทำเรื่องการยกเว้นเรื่องการฝึกต่อสู้จริง และนี่อาจจะเป็นเหตุผลที่เธอนั้นเลิกเรียนเร็วและออกมาในเวลาไล่เลี่ยกับภานุที่ได้ประลองคู่แรกของวัน

“นายได้ยินแบบนั้นนายคงเข้าใจบ้างแล้วใช่ไหม ว่าพวกฉันไม่สามารถใช้ความสามารถในการรักษากับคนแปลกหน้าแบบนายได้ หากอาจารย์โรงเรียนของเรารู้เรื่องนี้แน่นอนว่านายจะถูกตำหนิและชาร์ลอตต์เองก็จะถูกดุเช่นเดียวกัน! ”

ลิสได้กล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา ในขณะที่ทำท่ากอดอกและสายตามองต่ำลงมา

“คุณผู้หญิงผมต้องขอโทษด้วยจริงๆ ถ้าผมรู้เรื่องนี้ก่อนผมคงไม่ยอมให้คุณรักษาผม… พรสวรรค์ของคุณไม่เหมาะที่จะใช้กับคนธรรมดาแบบผม”

ภานุกล่าวออกมาด้วยความรู้สึกผิด พรสวรรค์นั้นอย่างที่รู้กันว่าเป็นสิ่งที่หาได้ยากและมีมนุษย์น้อยคนนักที่จะเกิดมาพร้อมกับมัน ผู้มีพรสวรรค์แน่นอนว่ามีกฎของพวกเขา นั่นก็คือห้ามไม่ให้ใช้พรสวรรค์หากไม่ได้รับอนุญาต