หวนคืนสู่ยุทธภพ ข้าคือคนบัญชา

หลินเหยียนเดินทางไปยัง “หอภาพสลักเมฆา”

สถานที่แลกเปลี่ยนข่าวสารลับที่แม้แต่ขุนนางก็ไม่กล้าแตะต้อง

ชายชราผู้เป็นเจ้าของหอเพียงพยักหน้าเมื่อเขาเอ่ยรหัส

> “รอยเท้าแมวในหิมะ รู้แต่ไร้เสียง”

ประตูไม้เปิดออก

กลิ่นชาดำผสมหมึกเก่าๆ ลอยคลุ้ง—ที่นี่คือแหล่งข่าวสายลมแห่งเมืองหลวง

---

ภายในห้องลับ

หลินเหยียนกระซิบข้อมูลที่เขาต้องการ:

> “หญิงชุดดำ ร่างปราดเปรียว มีแผลไหล่ซ้าย

ใช้กระบวนท่า ‘ตะวันร่วง’ และ ‘มีดไร้เงา’ ทั้งสองอย่างไม่เคยรวมในคนเดียว”

เจ้าของหอลูบเครา

หยิบแผนที่เล็กๆ บนโต๊ะขึ้นมากาง

> “หนึ่งเดือนก่อน มีมือสังหารหญิงจากต่างแดน

ลักลอบเข้าเมืองจากช่องเขาเยี่ยนซาน มีพฤติกรรมคล้ายที่เจ้าว่า

แต่...”

“นางเคยช่วยชีวิตเด็กชายขอทานในตลาดไว้”

“มือสังหารที่ทำแบบนั้น... มีเพียงไม่กี่คนที่ข้าเคยได้ยิน”

---

หลินเหยียนนิ่งคิด

จิตสังหารในใจเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นคำถาม

> “หากเจ้าใช่นางจริง... เหตุใดจึงช่วยเด็กคนนั้น?”

“เหตุใดจึงไม่ฆ่าข้าเสียแต่แรก?”

---

ช่วงปลายตอน

ในขณะที่หลินเหยียนเริ่มมุ่งหน้าไปยังเขตชายเมือง

ที่ที่ข่าวบอกว่า "หญิงลึกลับ" ไปปรากฏตัวครั้งล่าสุด

ซูเหวินฉีเอง

ก็เดินทางมายังโรงเตี๊ยมเล็กแห่งหนึ่ง—เพื่อพบสายข่าวของเผ่าเยี่ยน

เธอไม่รู้เลยว่า... ผู้ที่ตามหลังเธอมาอย่างเงียบงัน

คือชายผู้ที่เธอไม่กล้าสบตา