The Age of Apocalypse (ศักราชสิ้นสูญ)

        “ภารกิจหอกโมกขศักดิ์ ของร่างอวตาร กุมภกรรณ”

        กุมภกรรณ นามนี้มีที่มาอันเกรียงไกร

        เขาเป็นอนุชาแห่งทศกัณฐ์ผู้ที่เคยพาลักษมณ์ลงไปเหยียบยมโลกมาแล้วครึ่งเท้าซ้ำแล้วยังเคยสู้รบตบมือกับฝ่ายมนุษย์มาหลายครั้งหลายคราความสามารถของร่างอวตารตัวนี้ เรียกได้ว่าอยู่ในแนวหน้าสุดของสายยักษ์ จึงไม่น่าแปลกที่ในการทำภารกิจเผ่ายักษ์ครั้งนั้นเธอถึงสามารถสู้กับพิเภกได้อย่างสูสีแม้เลเวลของพวกเขาจะต่างกับพิเภกไม่น้อยเลยก็ตาม

        พอหวนคิดถึงเรื่องนี้ จู่ๆ วิฬาร์ก็พลันรู้สึกสงสารพิเภกขึ้นมาตงิดๆ

        หนึ่งสู้สองกับทศกัณฐ์และกุมภกรรณ หากเขาเป็นพิเภกเกรงว่าคงน้ำลายฟูมปากไปแล้ว

        แต่นอกจากนี้ความก้าวหน้าในการทำภารกิจของเธอก็ทำให้เขาต้องอิจฉาขึ้นมา

        ภารกิจร่างอวตารของทุกร่างจะต้องดำเนินไปทีละขั้นเพื่อพัฒนาความสามารถของแต่ละร่างไปเรื่อยๆและภารกิจของแต่ละร่าง ย่อมจะแตกต่างกันไปตามความสามารถที่แต่ละร่างพึงมี

        ทว่าสิ่งหนึ่งที่แต่ละร่างจะมีเหมือนกันก็คือภารกิจรับอาวุธของแต่ละร่างซึ่งอิงจากข้อมูลของพาราฟินและทรินิตี้ที่เคยผ่านภารกิจนั้นมาแล้วรวมถึงจากร่างอวตารอื่นๆ ที่กิลด์เขารวบรวมข้อมูลมามีก็พอจะเดาได้ว่าเมื่อพวกเขาพัฒนาร่างอวตารถึงประมาณ 60% ก็จะเจอเบาะแสที่นำไปสู่การทำภารกิจรับอาวุธส่วนตัวของร่างอวตาร

        ไม่ว่าจะเป็นตรีเพชร อาวุธเทพเจ้าคู่กายของเมฆินทร์ผู้ครองร่างอวตารหนุมาน

        หรือศรพรหมาสตร์ของกฤษณะ ผู้ครองร่างอวตารราม

        ศรนาคบาศของเวเธอร์ เทพพิฆาตฟ้า หนึ่งในแปดเทพของดาร์คฮอไรซอน ผู้ครองร่างอวตาร อินทรชิต

        และเจ้าหอกโมกขศักดิ์ที่เป็นอาวุธคู่กายของกุมภกรรณนี้ก็นับเป็นหนึ่งในศัสตราวุธที่ร้ายกาจในตำนานรามเกียรติ์เช่นกัน

        ขนาดตอนที่มันปลุกเสกไม่สมบูรณ์แล้วลักษมณ์โดนหอกนี่แทงเข้าไปเจ้าตัวถึงกับสิ้นสติโดยฉับพลัน และถ้าหายามาแก้ไม่ทันตอนตะวันขึ้นก็จะตายทันทีเดือดร้อนถึงหนุมานที่ต้องวิ่งข้ามไปครึ่งทวีปไปอ้อนวอนให้พระอาทิตย์หลบอยู่หลังเมฆ เพื่อตนจะได้หายาวิเศษมาแก้อาการได้ทันเวลา

        หากเธอได้หอกนี่มาครอบครองก็จะเป็นเหมือนพยัคฆ์ติดปีก กลายเป็นหนึ่งในนักรบแนวหน้าได้ในพริบตา

        วิฬาร์ที่ได้รู้ความจริงเช่นนี้จึงได้แต่รู้สึกอิจฉาที่เธอกำลังจะมีโอกาสได้มันมาครอง

        เห็นวิฬาร์ชะงักไปหลังจากรู้ความจริง ฑิฆัมพรก็ผ่อนความกดดันออกมาผ่านลมหายใจนี่เป็นหนึ่งในความลับที่สำคัญที่สุดของเธอในเกมและเป็นหนึ่งในเหตุผลที่พวกโรซาให้ความสำคัญกับเธอมากเพื่อสนับสนุนให้ก้าวหน้าให้ได้เร็วที่สุด

        และเพราะใช้เรื่องร่างอวตารมาดึงดูดจึงทำให้เธอสามารถดึงสมาชิกจากทัพหิมะขาวออกมาช่วยภารกิจนี้อีกหลายคนทว่านั่นก็เป็นจำนวนที่มากที่สุดที่เป็นไปได้แล้ว เพราะคนที่เหลือ แม้จะไว้ใจได้ทว่าเนื่องจากเพราะข้อจำกัดด้านสายพลังที่ไม่เหมาะสมพวกโรซาเลียจึงไม่อยากดึงมาให้ทีมเสียสมดุล ไม่งั้นปาร์ตี้ของเธอคงเป็นปาร์ตี้ประหลาดที่ดันมีแต่จอมดาราเวทหรือธาตุเวทเป็นฝูง แทนที่จะคละเคล้ากันไป

        และเพราะเป็นภารกิจเสริมของร่างอวตารความยากมันจึงเข้าขั้นวิปริต สมาชิกที่เข้าร่วมแม้จะตัวท็อปสุดเท่าที่พวกเธอหาได้ทว่ามันก็ยังไม่เพียงพอ สุดท้ายหวยจึงมาตกที่วิฬาร์แทน

        และหลังจากเงียบงันกันไปกว่านาทีวิฬาร์ก็เริ่มขอให้เธอเล่ารายละเอียดในภารกิจนี้เพื่อที่เขาจะได้ประเมินความยากง่ายของมันถูก

        เธอเล่าขั้นตอนของการผ่านภารกิจช่วงแรก ไล่ไปเรื่อยๆจนถึงส่วนที่พวกเธอผ่านกันไม่ไหว ในส่วนนั้น พวกเธอต้องมุ่งตรงไปยังจุดหมายปลายทางโดยมีฝูงสัตว์อสูรจำนวนนับไม่ถ้วนคอยขัดขวาง

        ถูกรุมจากสี่ทิศแปดทาง แม้พวกเธอจะเตรียมการมาอย่างรอบคอบทั้งไอเทม น้ำยา อาวุธ ทักษะ มีครบครันทว่าเมื่อต่อสู้ด้วยจังหวะอันดุเดือดเช่นนั้น มือไม้ก็พลันปั่นป่วน เดี๋ยวซ้ายแตกเดี๋ยวขวาหลุด พอมีคนหนึ่งเป๋ ที่เหลือก็เริ่มทรงตัวไม่ไหว จากนั้นเมื่อมีคนล้มที่เหลือก็พังทลายดุจโดมิโน

        แม้ว่าจะเข้าไปสู้เป็นครั้งที่สองแต่การเตรียมการของพวกเธอก็ช่วยให้ก้าวหน้าไปได้ไม่มาก และล้มเหลวกลับมาอีก ทำให้คราวนี้ที่เหลือโอกาสเพียงครั้งสุดท้ายเธอจึงไม่กล้าจะเสี่ยงด้วยวิธีการเดิม

        “อะแฮ่ม งั้นจะให้ผมช่วยแบบไหนดี” วิฬาร์ที่เข้าใจความหนักเบาของภารกิจแล้วจึงเริ่มการขายแบบมืออาชีพทันที

        “เริ่มจาก...”

        และไม่ถึงนาทีต่อมา ฑิฆัมพรก็เริ่มตาพร่า จู่ๆเธอก็รู้สึกเหมือนเดินเข้ามาในโชว์รูมขายรถยนต์จากนั้นเซลล์ยอดนักขายก็พาเธอมานั่ง พร้อมเปิดโบรชัวร์ยื่นเสียบมาตรงหน้า รถทุกรุ่นมีออปชันเสริมร้อยสามสิบอย่าง

        ตั้งแต่แพ็กเกจบรอนซ์ ที่เขาจะช่วยฝึกซ้อมการประสานงานแบบหนึ่งวัน สามวัน ห้าวัน

        หรือแพ็กเกจซิลเวอร์ ที่เขาจะช่วยสอนการประสานงานและขอการสนับสนุนด้านไอเทมพิเศษจากกิลด์มาให้

        นอกจากนี้ยังมีแพ็กเกจโกลด์ ที่นอกจากสอนการประสานงานแล้วยังให้วิฬาร์เข้าดันเจี้ยนไปด้วย ดูแลตั้งแต่ต้นทางยังปลายทาง

        รวมไปถึงแพ็กเกจแพลทินัมที่ทางเขาจะพาพวกซิกมาเข้ามาแจมด้วย

        หรือหากคุณใจถึง ก็ยังมีแพ็กเกจสุดท้าย แพ็กเกจอนันตกาลที่เธอแค่มาแต่ตัว ส่วนที่เหลือ ทางอนันตนาคราชจะจัดการให้ทั้งหมดตั้งแต่สมาชิกร่วมทีมที่เหลืออีกสิบแปดคน ที่จะคัดแต่ตัวท็อปสุดเกรดเดียวกับพวกซิกมามาให้รวมถึงไอเทม อาวุธ ชุดเกราะ และสารพัดสิ่งจิปาถะของกุ๊กกิ๊ก

        เจ้าตัวที่ได้ยินเช่นนี้รู้สึกอยากร่ำไห้แต่ไร้น้ำตาถ้าเธอเลือกแพ็กเกจอนันตกาล เกรงว่าราคาที่ต้องจ่ายต่อให้ได้ส่วนลดก็ยังต้องแพงหูฉี่ สุดท้ายหลังจากตกลงกันอยู่นานและโทรไปขอความช่วยเหลือทางค่าใช้จ่ายจากเพื่อนรักอย่างคีตา เจ้าตัวจึงตกลงที่แพ็กเกจโกลด์ที่ราคาไอเทมระดับ Bสองชิ้น และไอเทมระดับ C ห้าชิ้น

        ราคาระดับนี้ แม้สำหรับกิลด์ระดับโรซาเลียที่ร่ำรวยอาจไม่ถึงกับขูดเลือดขูดเนื้อ ทว่าหากเทียบเป็นตัวเงินขึ้นมาในเชิงบุคคลเกรงว่าจะต้องมีคนปากอ้าตาค้าง

        หนุ่มร่างสูงเผยรอยยิ้มอย่างยินดีเมื่อจบการค้าลงอย่างสวยงามณ เวลานี้ ฑิฆัมพรถือเป็นลูกค้าเขาอย่างสมบูรณ์แล้ว จึงเริ่มงานทันที

        ทั้งสองพากันเดินกลับมาในค่าย ท่ามกลางสายตาอยากรู้อยากเห็นของสมาชิกหน้าเก่าหน้าใหม่และเมื่อทั้งหมดรู้ว่าฑิฆัมพรจ้างให้วิฬาร์เข้าไปช่วยทำภารกิจต่างฝ่ายต่างก็ตะลึงไปตามๆ กัน แม้ทางพวกอาเมียร์จะไม่รู้ว่างานที่ว่าคืออะไรก็ตาม

        “ลูกพี่รับงานด้วยหรอคะ?” อรุณวดีสาวผู้พูดน้อยประจำกลุ่มเอ่ยขึ้นอย่างสงสัย เพราะตั้งแต่กินนอนร่วมกันมาหลายเดือนเธอเห็นว่าวิฬาร์ทำแต่ภารกิจกิลด์กับภารกิจส่วนตัวเป็นหลักงานอื่นนั้นไม่เคยรับจนพวกเธอเองเกือบจะลืมไปแล้วว่าความจริงพวกเธอก็เป็นทหารรับจ้างเหมือนกัน

        “รับสิ ใครจ้างก็ทำทั้งนั้น” เขากล่าวยิ้มๆ

        “งั้นผมจ้างลูกพี่ไปตั้นหน้าคนที่ผมไม่ชอบได้มั้ยครับ”เสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลัง และเมื่อหันไปมอง ก็พบว่าเป็นธาร์สที่ถามวิฬาร์พร้อมกับส่งสายตาแบบมีเลศนัยไปยังรุสโซผู้ที่เผยความลับเรื่องที่เขาแอบชอบเพื่อนร่วมงานสาวจากต่างกิลด์ไปเมื่อวันก่อน

        “ผมจ้างด้วย! เพิ่มเงินอีกครึ่งนึง!”รุสโซที่มีชนักติดหลังรีบเกทับ

        “ไม่ต้องแย่งกัน ผมรับหมด มาต่อคิวกันได้เลยแต่พวกเราคนกันเอง ผมลดให้ครึ่งราคา เจ็บตัวร้อยเหรียญทอง สาหัสสองร้อยทรมานสองร้อยห้าสิบ แต่ตายแค่ร้อยห้าสิบเท่านั้น”วิฬาร์เอ่ยแล้วโบกไม้โบกมือให้แต่ละคนไปต่อแถว เอ่ยแพ็กเกจออกมาพร้อมสรรพถึงสามแบบสามราคา

        “ผมก่อน!”

        “เอาด้วย!”

        “เดี๋ยวสิลูกพี่ ทำไมแบบตายถึงถูกกว่าแบบสาหัสล่ะ?” เกออนเหมือนจะจับจุดได้จึงถามแทรกขึ้นมาด้วยความงุนงง

        วิฬาร์ได้ยินคำถามนั้นจึงหันมาฉีกยิ้มกว้างให้คนถามก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงไม่ยี่หระ ท่ามกลางเสียงเจี๊ยวจ๊าวเฮฮาของคนอื่นๆ

        “ฆ่าให้ตายมันไม่ต้องออมมือน่ะสิ”

        เกออนฟังเสร็จก็เป็นใบ้ไปในทันที

        ....................

        หลังจากปรับอารมณ์กันเรียบร้อยวิฬาร์จึงเรียกรวมทั้งสองฝ่ายมา จากนั้นก็เริ่มโปรแกรมฝึกตามโกลด์แพ็กเกจที่ฑิฆัมพรเลือกมา

        “งั้นเรามาเริ่มที่ห้าต่อสิบก่อนแล้วกัน”วิฬาร์พูดขึ้น แล้วโบกไม้โบกมือให้พวกซิกมาลงสนาม

        “ห้าต่อสิบ? เดี๋ยว... พวกนายจะไหว?”ฑิฆัมพรถามด้วยความงุนงง สมาชิกคนอื่นในทีมเธอที่อยู่ข้างๆ ก็สับสนเช่นกัน

        แม้พวกเธอทั้งหมดจะเลเวลลดมาสิบระดับเนื่องจากการตายสองรอบจนตอนนี้ที่อยู่ที่แถวๆ 146 กัน แต่จากการประลองหลายๆ วันที่ผ่านมาพวกเธอก็รู้ว่ากลุ่มของอรุณวดีนั้น คนที่มีเลเวลมากสุด ยังเพิ่งแตะร้อยสามสิบนิดๆเท่านั้น วิฬาร์เองก็ไม่น่าจะทิ้งกันนัก แม้เธอจะเชื่อมือเขามาก แต่การสู้เป็นทีมไม่ใช่ว่ามีคนเก่งหนึ่งคนแล้วเขาจะแบกได้ทุกอย่าง แถมเขายังให้ฝั่งพวกเธอลงพร้อมกันสิบคนด้วยทั้งความต่างเรื่องเลเวลกับจำนวน มันดูไม่ค่อยยุติธรรมกันสักเท่าไหร่

        ทว่าหนุ่มร่างสูงที่ได้ยินคำถามนั้นกลับสวนกลับมาด้วยคำพูดที่น่าหมั่นไส้ที่สุด

        “มีผมลง พวกคุณต่างหากที่จะไม่ไหว”

        ฑิฆัมพรกัดฟันกรอด…

        ไม่ไหวบอกไม่ไหวนาจา