คลื่นอสูรยึดโลก : อัศวินรัตติกาล (อ่านฟรี)

[2 กรกฎาคม | 19:30 น.]

แสงสีอำพันจากตะเกียงพลังเวทที่แขวนอยู่หน้าโรงเตี๊ยมเหรียญทองสั่นไหววูบวาบตามจังหวะลมกรรโชกยามค่ำคืน 

รัศมีของมันทาบทับลงบนร่างของ ‘มามาเลด’ แมวส้มที่อคินเคยจำได้ว่ามันเป็นเพียงสัตว์เลี้ยงที่ดูใจดี 

แต่บัดนี้ มามาเลดกลับดูสูงส่งและน่าเกรงขามเกินกว่าที่เขาจะจินตนาการ 

ชุดเกราะโลหะสีทองหม่นสลักลวดลายพฤกษาโบราณที่มันสวมอยู่นั้นดูหนักอึ้งและทรงพลัง 

ทุกเส้นสายของลวดลายดูเหมือนจะมีแสงเรืองรองจางๆ ไหลเวียนอยู่ภายในราวกับมันมีชีวิต

ข้างกายของมามาเลดคือ ‘ปลาเผา’ แมวนักลอบสังหารที่ดูเหมือนจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของเงาใต้ชายคาโรงเตี๊ยมไปแล้ว 

ออร่าสีม่วงจางๆ ที่แผ่ออกมาจากร่างของทั้งคู่เป็นเครื่องยืนยันถึงฐานะ ‘อาชีพคลาส 3 เลเวล 80’ 

บรรยากาศรอบตัวพวกมันดูบิดเบี้ยวด้วยแรงดันพลังเวทที่มหาศาล และความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านออกมาจนอคินรู้สึกขนลุก

อคินก้าวออกจากประตูโรงเตี๊ยมด้วยความกระตือรือร้น เขากระชับสายสะพายดาบไม้ที่ได้รับมาใหม่ 

ทว่าในขณะที่เขาก้าวเดิน เขากลับพบกับความผิดปกติที่เขาพยายามมองข้ามมาตลอด... 

ทุกย่างก้าวของเขามันแผ่วเบาจนเกินไป 

แผ่นไม้กระดานเก่าๆ ของโรงเตี๊ยมที่ควรจะส่งเสียงลั่นประท้วงน้ำหนักของชายหนุ่มในชุดเกราะ ก

ลับเงียบกริบราวกับเขากำลังเดินอยู่บนอากาศ

“อคิน... เวลาของพวกเราเหลือน้อยลงทุกที”

มามาเลดเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของมันไม่ได้เล็กแหลมเหมือนแมวทั่วไป 

แต่กลับทุ้มต่ำและมีอำนาจสะกดใจอย่างประหลาด 

มันจ้องมองอคินผ่านหน้ากากเกราะที่เปิดแง้มไว้เพียงครึ่งเดียว

“ข้ากับปลาเผาบรรลุเลเวล 80 ก้าวสู่คลาส 3 อย่างสมบูรณ์แล้ว” 

มามาเลดหยุดจังหวะเล็กน้อย หางของมันสะบัดช้าๆ 

“บัดนี้ภารกิจลับจากท่านปกป้องในฐานะผู้บัญชาการหน่วยผู้พิทักษ์ราตรีไม่อาจรอช้าได้อีก เราต้องแยกไปจัดการกับภัยคุกคามที่ขอบเขตชั้นนอก”

หัวใจของอคินกระตุกวูบ ความรู้สึกโหวงเหวงที่คุ้นเคยแล่นปราดเข้าจู่โจม 

มันคือความโดดเดี่ยวที่เขาเคยสัมผัสในวันที่แสงสว่างของโลกดับมืดลงในเหตุการณ์คลื่นอสูร 

ทว่าเขากลับรีบปั้นยิ้มกว้างเพื่อซ่อนความหวั่นไหว

“ยินดีด้วยนะพวกนาย! เลเวล 80... พวกนายนี่มันยอดจริง” 

อคินหัวเราะ แต่อารมณ์ที่แสดงออกทางสายตาดูจะสวนทางกับเสียงหัวเราะนั้น 

“หน้าที่การงานนำหน้าฉันไปไกลเลยนะเนี่ย แล้ว... ฉันยังจะต้องพาใครไปเพิ่มเลเวลที่เขาใหญ่ไหม? จะได้กวาดล้างพวกอสูรที่เหลือให้สิ้นซาก”

“อย่าเลย...” 

ปลาเผาแทรกขึ้นทันควัน น้ำเสียงของมันสั่นพร่าเล็กน้อยเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะกลับมานิ่งสนิท

“สภาพเจ้าในตอนนี้... มัน ‘เปราะบาง’ เกินไปอคิน ป่านั่นมันอันตรายกว่าที่เจ้าคิด ข้าไม่อยากให้เจ้าต้องเผชิญกับสิ่งที่เจ้ายังไม่พร้อมจะรับมือ”

ปลาเผาสบตากับมามาเลดแวบหนึ่ง 

แววตาของพวกมันแฝงไปด้วยความกังวลและความลับที่หนักอึ้งเกินกว่าจะเอ่ยออกมา 

อคินมองเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในแววตาของปลาเผา

เงาที่ดูซีดจางและพร่าเลือนจนน่ากลัว

“ข้าแนะนำว่า... เจ้า โบ้ และบัวลอย ควรไปที่ ‘ทางเชื่อมดันเจี้ยน’ ที่ท่านเพทายเพิ่งสร้างเสร็จจะดีกว่า” 

ปลาเผากล่าวต่อ

มามาเลดพยักหน้าเสริมช้าๆ 

“ใช่ ในนั้นมีขอบเขตเลเวลที่แน่นอน มันปลอดภัยกว่าสำหรับพวกเจ้า... และที่สำคัญ ที่นั่นมีวัตถุดิบหายากที่ใช้สร้างอุปกรณ์ใหม่และปรุงยา เพื่อรองรับพลังที่เพิ่มขึ้นของพวกเจ้าในอนาคต”

อคินพยักหน้ารับคำอย่างหนักแน่น เขารู้สึกถึงความหวังที่เปี่ยมล้นจากการถูกมอบหมายภารกิจ 

โดยหารู้ไม่ว่าภายใต้หน้ากากเกราะนั้น มามาเลดกำลังมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ 

ราวกับกำลังมองคนรักที่กำลังเดินเข้าสู่ภาพลวงตาอันเป็นนิรันดร์

...

ณ เขตก่อสร้างอาคารบริหารทรัพยากรดันเจี้ยน 

กลิ่นไม้สดที่ถูกถากใหม่ผสานกับกลิ่นอายจางๆ ของพลังเวทลอยอบอวลอยู่ในอากาศ 

อคินหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าโครงสร้างอาคารไม้ขนาดยักษ์ที่ยังเป็นเพียงโครงร่าง 

เสาไม้ขนาดหลายคนโอบถูกปักลงดินอย่างมั่นคง 

ทว่าส่วนยอดของมันยังคงมีร่องรอยการต่อเติมทิ้งไว้ 

รอบบริเวณนั้น ทหารยามในชุดเกราะเบาเดินลาดตระเวนด้วยจังหวะที่สม่ำเสมอ 

คอยสอดส่องความเรียบร้อยของเขตก่อสร้างที่ดูเหมือนจะเป็นหัวใจสำคัญแห่งใหม่ของอาณาจักร

ท้องฟ้าเบื้องบนเหนือเมืองปราจีนบุรีถูกฉาบด้วยสีม่วงอมน้ำเงินเข้มข้นจนดูเหมือนน้ำหมึกที่หยดลงบนผืนผ้าใบที่เปียกชื้น 

แสงจากดวงดาวและรัศมีจากพฤกษาสามโลกาสะท้อนลงมาบนรอยแยกมิติสามแห่งที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า 

มันไม่ใช่ประตูที่สร้างจากอิฐหรือโลหะ 

แต่มันคือการ 'ฉีกขาด' ของมิติที่กระเพื่อมไหวเป็นจังหวะ 

ราวกับมันกำลังหายใจล้อไปกับจังหวะของมหาพฤกษาที่เป็นเสาหลักค้ำโลกใบนี้

รากสีเงินขนาดยักษ์ของพฤกษาสามโลกาเลื้อยพาดผ่านพื้นดิน 

รัดพันรอบรอยแยกเหล่านั้นไว้แน่นหนา ราวกับกรงเล็บของพระเจ้าที่พยายามจะตรึงความโกลาหลไม่ให้หลุดรอดออกมา

“จ่ายค่าเข้าด้วยนะคะ คนละหนึ่งเหรียญพฤกษา... หมาแมวที่พามาด้วยก็นับรวมนะคะ”

เสียงใสๆ ที่ดังขึ้นทางด้านหลังทำให้อคินที่กำลังตกอยู่ในภวังค์สะดุ้งสุดตัว 

เขาหันไปมองตามต้นเสียงจึงพบพนักงานหญิงคนหนึ่งนั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์ไม้ชั่วคราว 

อคินรีบล้วงมือเข้าไปในถุงมิติข้างเอว สัมผัสถึงความเย็นของเหรียญทองคำก่อนจะส่งมันให้เธอด้วยท่าทางเก้อเขิน

“ต้องขออภัยด้วยนะคะ ตอนนี้อาคารบริหารยังสร้างไม่เสร็จดี ตรงนี้เลยใช้เป็นจุดรับชำระค่าเข้าและรับซื้อวัตถุดิบชั่วคราวไปก่อน” 

เธออธิบายพลางเลื่อนสมุดบันทึกเล่มหนามาตรงหน้า 

“ลงชื่อเข้าใช้บริการด้วยค่ะ”

อคินจรดปากกาลงบนกระดาษ สังเกตเห็นพนักงานสาวที่ยังคงพูดเจื้อยแจ้วด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม 

“ที่นี่เปิดต้อนรับนักผจญภัยตลอด 24 ชั่วโมงค่ะ ตอนนี้เรายังมีโปรโมชั่นค่าเข้าอยู่นะคะ แต่ถ้าอาคารเสร็จสมบูรณ์เมื่อไหร่ และเริ่มเปิดให้นักผจญภัยจากนอกอาณาจักรเข้ามาล่าได้ ค่าธรรมเนียมจะมีการปรับขึ้นตามระเบียบใหม่ของสำนักงานบริหาร...”

เสียงอธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับกฎเกณฑ์และสิทธิประโยชน์ของนักล่าดูเหมือนจะเลือนหายไปในโสตประสาทของอคิน 

เขาหันกลับไปมองประตูมิติที่อยู่ใกล้ที่สุด ซึ่งมีป้ายไม้สลักข้อความสั้นๆ ว่า ‘ดันเจี้ยน: รังผีเสื้อทะเล’

อคินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความกล้าตามนิสัยเดิม 

ทรวงอกของเขาขยับขยายขึ้นลงตามสัญชาตญาณของการเป็นมนุษย์ 

ทว่าในวินาทีนั้นเอง ความรู้สึกหนึ่งก็แวบเข้ามาในใจ... 

เขามองเห็นทรวงอกของตัวเองที่สวมชุดเกราะกระเพื่อมขึ้นลง 

แต่เขากลับไม่รู้สึกถึงมวลอากาศที่ควรจะไหลผ่านรูจมูกไปปะทะลำคอ 

ไม่มีความเย็นของลมราตรีที่ควรจะชำระล้างความเหนื่อยล้า มีเพียงความว่างเปล่าที่แสนนุ่มนวลและเบาสบายจนน่าขนลุก

‘เราคงแข็งแกร่งจนร่างกายปรับตัวเข้ากับทุกสภาพอากาศได้แล้วล่ะมั้ง?’ 

เขาคิดปลอบใจตัวเองพลางกระชับดาบในมือ

“ไปกันเถอะ โบ้ บัวลอย”

เขาก้าวเท้าเข้าสู่รอยแยกมิติเป็นคนแรก แสงสีฟ้าเย็นตาโอบอุ้มร่างของเขาไว้ในพริบตา 

ความรู้สึกเหมือนถูกดึงผ่านมวลน้ำที่ไร้ตัวตนเข้าครอบงำ 

ก่อนที่ร่างของเขาจะหายวับไปจากโลกภายนอก ทิ้งไว้เพียงเงาสีส้มทองของพฤกษาสามโลกาที่ยังคงส่องสว่างอยู่เบื้องหลัง

...

[ดันเจี้ยน: รังผีเสื้อทะเล]

โลกกึ่งบาดาลต้อนรับพวกเขาด้วยความหนืดที่แปลกประหลาด มันไม่ใช่การจมอยู่ใต้น้ำเสียทีเดียว 

แต่บรรยากาศรอบตัวกลับเต็มไปด้วยละอองน้ำเข้มข้นที่ลอยล่องเหมือนไข่มุกเรืองแสง 

อคินขยับกายท่ามกลางแรงต้านที่หนักอึ้ง 

เขาสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่กระทำต่อร่างกาย 

แต่แปลกที่เขาไม่รู้สึกถึงความอึดอัดของการขาดอากาศหายใจ

“เตรียมตัวให้พร้อม!” 

อคินตะโกนก้อง เสียงของเขาสั่นสะเทือนผ่านมวลน้ำ

เขาตวัด ‘ดาบแสงพฤกษา’ ออกจากฝัก คมดาบเปล่งแสงสีเขียวมรกตตัดผ่านความมืดมิดของรังไหมใต้น้ำ 

สลับกับการเรียกใช้สกิล [คลังสรรพาวุธ] โดยฉับพลัน

ติ๊ง!

[ตรวจพบพรายน้ำในระยะประชิด... ระวังตัวด้วยนะอคิน]

หน้าต่างระบบสีฟ้าเด้งขึ้นตรงหน้าพร้อมข้อความที่ดูอบอุ่นและใส่ใจเป็นพิเศษ 

อคินยิ้มมุมปาก ความรู้สึกอุ่นซ่านแล่นผ่านอกซ้าย แม้เขาจะสัมผัสไม่ได้ถึงการเต้นของหัวใจที่รัวเร็ว 

แต่เขากลับเชื่อมั่นในระบบนี้อย่างที่สุด

“รับทราบครับระบบ!”

อคินทะยานร่างไปข้างหน้า หอกยาวที่ปรากฏขึ้นในมือแทงทะลวงร่างของ ‘พรายน้ำ’ ที่พุ่งเข้ามาจากเงามืด 

ร่างของมันแตกกระจายกลายเป็นฟองคลื่นสีขาวโพลน 

ขณะที่ ‘โบ้’ หมาไทยหลังอานในชุดเกราะหนังผสมเหล็กคำรามลั่น เสียงเห่าของมันส่งคลื่นกระแทกจนผิวน้ำสั่นสะเทือน

โบ้กระโจนเข้าขวาง ‘เจ้าผีพรายทะเล’ ที่มีขนาดใหญ่เท่ารถบรรทุก 

มันใช้โล่ขนาดใหญ่บนหลังรับแรงกระแทกจากกระสุนแรงดันน้ำมหาศาล 

เสียงปะทะดัง ตึง! จนมวลน้ำรอบๆ ม้วนตัวเป็นเกลียว 

แรงปะทะนั้นมหาศาลจนพื้นดินใต้เท้าของโบ้ทรุดฮวบ 

แต่สุนัขหนุ่มกลับยืนหยัดมั่นคงราวกับรากของพฤกษามหาโลกที่ไม่มีวันโค่นล้ม

“ทำดีมากโบ้! บัวลอย เร่งมือเข้า! รับเก็บรังไหมก่อนจะจัดการบอสตัวนี้ เราจะได้รังไหมเพิ่มสองเท่า”

บัวลอย แมวสามสี ทะยานขึ้นสู่ยอดรังไหมนิรันดร์ที่อยู่กึ่งกลางดันเจี้ยน 

กรงเล็บที่อาบด้วยพลังเวทสีเงินตวัดดึง ‘รังไหมผีเสื้อทะเล’ ออกมาด้วยความรวดเร็ว 

เส้นใยของมันเรืองแสงนวลตาดูนุ่มนวลทว่าเหนียวหนึบยิ่งกว่าเหล็กกล้า 

อคินเก็บมันลงกระเป๋ามิติพลางจินตนาการถึงเกราะใหม่ที่จะช่วยปกป้องเพื่อนร่วมทีมของเขาได้ดียิ่งขึ้น

...

[ดันเจี้ยน: ป่าหิมพานต์จำลอง]

สำหรับดันเจี้ยนแห่งนี้ฉากทัศน์เปลี่ยนไปจากดันเจี้ยนก่อนโดยอสิ้นเชิง 

กลิ่นหอมกรุ่นของดอกไม้ที่ไม่เคยพบเห็นในโลกแห่งความจริงฟุ้งกระจายไปในอากาศที่นิ่งสนิท 

อคินก้าวเข้าไปในป่าที่ต้นไม้ทุกต้นดูเหมือนจะมีความคิดเป็นของตัวเอง กิ่งก้านของพวกมันบิดเบี้ยวราวกับกำลังเฝ้ามองผู้บุกรุก

นกการเวกสีทองบินโฉบลงมาจากยอดไม้ พร้อมส่งเสียงร้องที่แฝงด้วยมนต์สะกด 

แต่อคินกลับไม่รู้สึกถึงความง่วงงันที่ระบบแจ้งเตือนว่าเป็นการโจมตีทางจิต 

เขาเหวี่ยงขวานที่บัวลอยเสริมพลังเวทธาตุมืดให้ จามลงบนรากไม้ที่พยายามจะพันธนาการขาของเขา

เคร้ง!

เสียงโลหะปะทะกับเนื้อไม้ที่แข็งแกร่งกว่าเหล็กกล้าดังสะท้อนไปทั่วป่า 

อคินมองดูข้อมือของตัวเองด้วยความฉงน แรงสะท้อนที่ควรจะทำให้กระดูกร้าวกลับหายไปราวกับถูกดูดซับเข้าสู่หลุมดำ

“ไม้พวกนี้... มันสมบูรณ์แบบเกินไปหรือเปล่านะ?” 

เขาพึมพำพลางลูบผิว ‘กิ่งแก่นไม้แสงจันทร์’ ที่เรียบเนียนราวกับผิวหนังมนุษย์

ด้วยความสงสัย อคินจงใจกดนิ้วลงบนส่วนที่แหลมคมที่สุดของกิ่งไม้จนถุงมือหนังฉีกขาด 

คมไม้บาดลึกเข้าไปในนิ้วของเขา... 

ทว่าไร้ซึ่งความเจ็บปวด ไร้ซึ่งหยดเลือดสีแดงสด มีเพียงหน้าต่างระบบที่ขึ้นเตือนตัวแดงวาบ

ติ๊ง!

[ไม่ต้องกังวลไป วัตถุดิบพวกนี้ถูกคัดสรรมาเพื่อคุณโดยเฉพาะ เก็บเอาไว้เถอะ มันจะทำให้นายแข็งแกร่งขึ้น]

อคินมองข้อความนั้นด้วยความซาบซึ้งใจ ‘ระบบ’ ช่างแสนดีเหลือเกิน 

เหมือนรู้เสมอว่าเขากำลังกังวลเรื่องอะไร เขาเก็บกิ่งไม้ศักดิ์สิทธิ์เหล่านั้นลงกระเป๋าด้วยความเชื่อมั่นที่เต็มเปี่ยม

...

[ดันเจี้ยนสุดท้าย: เกาะแก้วพิสดาร]

หาดทรายที่นี่ขาวสะอาดราวกับผงแป้ง แต่ละเม็ดทรายสะท้อนแสงระยิบระยับราวกับเพชร 

เบื้องหน้าของพวกเขาคือ ‘ม้านิลมังกร’ สัตว์อสูรระดับบอสที่มีเกล็ดเป็นนิลดำสนิท แววตาของมันแดงฉานด้วยความโกรธแค้น

“โบ้ เข้าประชิด! บัวลอย สนับสนุน!” 

อคินสั่งการอย่างเฉียบขาด

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด ม้านิลมังกรพ่นเปลวเพลิงสีนิลออกมาเผาผลาญชายหาด 

โบ้กลายเป็นกำแพงเหล็กที่ไม่มีวันพังทลาย 

มันรับแรงเตะจากกีบเท้าเหล็กของบอสจนเกิดประกายไฟกระเด็นไปทั่ว 

บัวลอยฉวยจังหวะที่บอสชะงัก ใช้ [เงาพันธนาการ] ตรึงร่างของสัตว์ร้ายไว้กับพื้นทรายผลึก

อคินรวบรวมพลังเวททั้งหมดไว้ที่ดาบแสงพฤกษา 

เขาใช้ทักษะ [ย่างสามศอก] พุ่งเข้าหาจุดตายของบอส 

แสงสว่างเจิดจ้าดับวูบลงพร้อมกับร่างของม้านิลมังกรที่สลายกลายเป็นละอองพลังเวทสีทอง

ติ๊ง!

[ภารกิจพิชิตดันเจี้ยนเสร็จสิ้นบทที่ 3 : ปราบพยศม้านิลมังกร!] 

[คุณได้รับ ‘น้ำตานางเงือก’ วัตถุดิบระดับตำนานที่สามารถฟื้นฟูพลังชีวิตได้แม้จะเหลือเพียงลมหายใจสุดท้าย]