กำเนิดใหม่ : เทพยุทธ์จ้าวกระบี่ 【จบแล้ว】

        บทที่ 95 การมาถึง

        เมื่อมองไปที่แม่น้ำที่ถูกตัดขาดเบื้องหน้าได้ยินเสียงสัตว์ปีศาจปะทะกันอย่างต่อเนื่อง ฉู่อวิ๋นคุกเข่าลงบนพื้น ดวงตาแดงก่ำไม่อาจหยัดยืนได้อีกต่อไป

        กำแพงภูเขาทั้งสองหนักมากก้อนหินจำนวนนับไม่ถ้วนถล่มลงมาบดขยี้สัตว์ปีศาจไปจำนวนมากสือเหล่ยและเมิ่งซานติดอยู่ในที่แคบที่สุดแม้ว่าพวกเขาจะไม่ถูกหินหล่นทับแต่ก็คงถูกสัตว์ปีศาจขย้ำจนตาย

        “พี่สือ...พี่เมิ่ง!”

        ฉู่อวิ๋นเสียใจยิ่งนักตอนเข้ามาในป่าสีเลือด ทุกคนยังคงพูดและหัวเราะร่าเริงดีการเดินทางเป็นไปอย่างราบรื่น แม้ว่าเขาจะพบกับสัตว์ปีศาจบ้างเป็นครั้งคราวแต่ขอแค่ร่วมมือกันฆ่าพวกมันก็สิ้นเรื่อง ไม่มีอันตรายใดๆ อีก

        แต่ตอนนี้กลุ่มนักรบรับจ้างที่แข็งแกร่งกลุ่มนั้นได้ถูกทำลายลงแล้วและเกือบทุกคนต้องเสียชีวิตไปในคราวเดียวกัน

        กระแสสัตว์ปีศาจครั้งนี้เกิดขึ้นกะทันหันและน่ากลัวเกินไปผู้คนถูกฆ่าตายในทันที ตอนนี้ในกลุ่มมังกรเหล็กเหลือเพียงฉู่อวิ๋น มู่หรงซินและเฟิงเยี่ยนเท่านั้น

        “มันเป็นความผิดของข้าเอ…” ดวงตาของฉู่อวิ๋นรื้นไปด้วยน้ำตาเขากำด้ามกระบี่แน่นและพูดเบาๆ “ตำนาน... ตำนานนั้นเป็นเรื่องจริงวิญญาณยุทธ์เศษเดนย่อมนำพามาซึ่งหายนะ..."

        “พี่ซินเหยาถูกพาตัวไป…”

        “เสี่ยวถงถูกตีขาหัก…”

        “แม้แต่พี่น้องกลุ่มมังกรเหล็ก…”

        เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ฉู่อวิ๋นก็ไม่อาจควบคุมอารมณ์ได้อีก น้ำตาสองสายค่อยๆไหลอาบแก้มที่เปื้อนเลือดของเขาและไหลลงไปในแม่น้ำที่อยู่แทบเท้า

        ดวงใจเขาคล้ายถูกมีดกรีดใช้มือซ้ายเสยผมขึ้น ทั้งเศร้าและโกรธในเวลาเดียวกัน

        “ควั่บ ควั่บ!”

        ราวกับตอบสนองต่อความคิดของเขาวิญญาณยุทธ์กระบี่บาปสวรรค์ที่อยู่ในทวารรับแสงศักดิ์สิทธิ์ระหว่างคิ้วก็หมุนไปมาพร้อมกับแสงสีดำวูบวาบแต่พลังของมันก็ยังคงเรียบง่ายไม่หวือหวาเผยกระบี่ที่หักท่อนออกมาให้เห็นถึงความโหดร้าย

        “ฉู่อวิ๋น…”

        เมื่อเห็นอารมณ์ที่แหลกสลายของฉู่อวิ๋นที่กำลังคุกเข่าลงบนพื้นมู่หรงซินก็ทิ้งท่าทางร่าเริงตามปกติของนาง ขมวดคิ้วและเดินมาหาอย่างช้าๆ

        นางยกมือที่บอบบางมาช่วยพยุงฉูอวิ๋นขึ้นและปลอบเขาเบา ๆ “อย่าเป็นแบบนี้สิ การเสียสละของพี่สือและคนอื่นๆไม่ใช่ความผิดเจ้า... ใครจะคิดว่ากระแสสัตว์ปีศาจจะปะทุขึ้นในคืนนี้กัน”

        แววตาของฉู่อวิ๋นว่างเปล่าเขาเม้มริมฝีปากเล็กน้อยแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้ม “เศษเดนที่เกิดมา...ข้าต้องเป็นดาวหายนะเป็นแน่ อาจเป็นเพราะข้าอยู่ใกล้กับป่าสีเลือด กระแสสัตว์ปีศาจจึงบุกเข้ามาโจมตีพี่น้องมังกรเหล็ก”

        เมื่อได้ยินเช่นนั้นมู่หรงซินก็จ้องมองด้วยความโมโหเล็กน้อยจากนั้นจึงยื่นมืออันบอบบางมาเช็ดใบหน้าขอฉู่อวิ๋น

        หลังจากเช็ดคราบเลือดทั้งหมดแล้วมู่หรงซินก็โอบใบหน้าของฉู่อวิ๋นด้วยมือทั้งสองข้าง มองดูเขาด้วยสายตาที่อ่อนล้าและพูดว่า“เจ้าลืมตาแล้วมองเห็นให้ชัดๆ ตอนนี้ข้ากำลังยืนอยู่ตรงหน้าเจ้าและแทบจะไม่ได้รับบาดเจ็บเลย ถ้าเจ้ามีดวงกินพรรคพวกจริงแล้วข้าจะยังยืนหายใจอยู่ตรงนี้ได้หรือ?”

        “พี่ซ่ง พี่สือเหล่ยและคนอื่นๆ ที่พลีชีพไปล้วนไม่ใช่ความผิดของเจ้า รีบเก็บกู้สติกลับมาซะ!ไม่เช่นนั้น ด้วยสภาพในตอนนี้ของเจ้า จะหนีไปถึงถ้ำลับเผ่าสุนัขได้อย่างไร? แล้วจะไปช่วยพี่สาวเจ้าได้อย่างไร!?”

        เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้จิตใจของฉู่อวิ๋นก็รู้สึกเหมือนสายฟ้าฟาด ความเศร้าและความโกรธถูกระงับไปทันทีดวงตาของเขากลับมาสดใสอีกครั้ง

        ใช่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมารู้สึกหดหู่และตำหนิตัวเองฉู่ซินเหยาอยู่ห่างไกลที่เมืองชุยเสวี่ย ทั้งยังอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่ปลอดภัยในป่าสีเลือดมีสัตว์ปีศาจมากมาย หากต้องการมีชีวิตรอด สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือการหลบหนี

        ชีวิตนี้แลกมากับซ่งอี้สือเหล่ยและเมิ่งซาน ฉู่อวิ๋นจะต้องทะนุถนอมมันอย่างดีไม่เช่นนั้นเขาจะต้องละอายใจต่อพี่น้องที่อยู่ในน้ำพุทั้งเก้า[1]เป็นแน่!

        “จิ๊ด!”

        ในเวลานี้เสียงร้องของเสี่ยวหวงและเสียงเดินของพ่านพ่านก็ตรงมาหาเขา“อวิ๋นอวิ๋นต้องมีกำลังใจนะ เจ้าเป็นคนดี!เมื่อกี้หากไม่ใช่เพราะเจ้าซินซินกับพ่านพ่านคงตายไปแล้ว อาฮู้ว อย่าเศร้าไปเลย”

        เมื่อพูดเช่นนั้นพ่านพ่านก็ก้าวมาหาฉู่อวิ๋นโดยไม่ลังเลใจ

        “ขอบคุณนะ... แม่นางพ่านพ่าน” ฉู่อวิ๋นพูดเบาๆ ด้วยดวงตาที่สดใสเขารู้ว่าพ่านพ่านกำลังปลอบใจเขาในรูปแบบของเผ่าสุนัขอยู่

        เมื่อเห็นสิ่งนี้มู่หรงซินก็เลิกคิ้วขึ้น แต่สุดท้ายนางก็ละสายตาหันหลังกลับไปโดยไม่พูดอะไร

        “ปัง ปัง!”

        ทันใดนั้น ด้วยเสียงอันดังสนั่นน้ำในแม่น้ำก็พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าและกลายเป็นฟองสีขาว

        พวกเขาทั้งสามมองย้อนกลับไปและเห็นปีศาจน้ำตาทองที่เต็มไปด้วยคราบเลือดกำลังดิ้นรนอยู่ในน้ำและส่งเสียงกรีดร้องแปลกๆหลังจากนั้นไม่นานมันก็เสียชีวิตและกลายเป็นเพียงซากปลา

        “ควั่บ!”

        ทันใดนั้นเฟิงเยี่ยนก็ก้าวขึ้นไปบนน้ำและกลับไปหากลุ่มคน ลมหายใจของเขาติดขัดและพูดว่า“ไม่...ไม่เป็นไร...”

        “พี่เฟิง!” ฉู่อวิ๋นมองอยู่ใกล้ๆก็เห็นว่าใบหน้าของเฟิงเยี่ยนซีดเผือดหน้าอกและหน้าท้องของเขาเต็มไปด้วยรอยแผลมากมาย เลือดไหลเปรอะไปทั่วใบหน้าดูดุร้ายมาก ก่อนที่ฉู่อวิ๋นจะรีบประคองเขาให้ลุกขึ้น “ท่านบาดเจ็บสาหัสมาก! ท่าน...ไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”

        “วางใจเถอะ... ไม่ต้องกังวลข้าจะพาพวกเจ้าไปที่ถ้ำลับเผ่าสุนัขแน่นอน… อึก!”เฟิงเยี่ยนกระอักเลือดในขณะที่พูดทำให้ฉู่อวิ๋นขมวดคิ้วและรีบหยิบยาห้ามเลือดออกมาสองสามเม็ดจากวงแหวนอวกาศให้เฟิงเยี่ยนทันที

        แต่เฟิงเยี่ยนได้รับบาดเจ็บสาหัสและเกือบจะเสียชีวิตในการเผชิญหน้ากับอสุรกายน้ำตาทองเห็นได้ชัดว่ายาเม็ดเล็กๆ นี้ไม่มีผลมากนัก

        ในเวลานี้เขามองไปที่แม่น้ำที่ถูกตัดขาดตรงหน้า ใบหน้าก็หม่นหมอง และพูดอย่างอ่อนแรง“เมื่อกี้นี้... ข้าเห็นหมดแล้ว เจ้าก้อนหินกับเมิ่งซาน... เฮ้อไม่คิดว่ากลุ่มมังกรเหล็กที่มีชื่อเสียงและอำนาจเหนือกว่าผู้ใดของเราภายในข้ามคืนจะถูก…”

        ก่อนที่เขาจะเอ่ยคำว่า “ทำลายสิ้น”เฟิงเยี่ยนก็หลั่งน้ำตาออกมาและร้องไห้สะอึกสะอื้น ไม่ว่าเขาจะสงบแค่ไหนแต่ก็อดรู้สึกเจ็บปวดในใจไม่ได้ เมื่อต้องมาเผชิญความจริงที่โหดร้ายนี้

        ภายใต้กระแสสัตว์ปีศาจมนุษย์ที่อ่อนแอล้วนเป็นแค่มดแมลง และกลุ่มมังกรเหล็กก็สิ้นสลายแล้ว

        ฉู่อวิ๋นถอนหายใจและเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่ปั่นป่วนด้วยความสงสัยในใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับป่าสีเลือดกันแน่? เหตุใดสัตว์ปีศาจจึงออกอาละวาด? นี่มันน่าสงสัยเกินไปแล้ว!

        “วิ้ง--"

        ท้องฟ้ายามค่ำคืน เมฆสีแดงลอยล่องแสงจันทร์เปล่งประกาย นกจำนวนนับไม่ถ้วนบินข้ามท้องฟ้าก่อตัวเป็นเงามืดและส่งเสียงร้องอย่างไม่หยุดหย่อน

        ค่ำนี้คือนิศาแห่งการวายชนม์เพื่อเป็นปฐมบทแห่งความบ้าคลั่งสัตว์ปีศาจเริ่มปรากฏตัวขึ้นในป่าสีเลือดมากขึ้นเรื่อยๆแม้แต่สัตว์ปีศาจบางสายพันธุ์ที่หลับใหลมานานก็ลืมตาขึ้นพร้อมกับพลังอันแข็งแกร่ง

        สัตว์ปีศาจทั้งหมดล้วนบ้าคลั่งทั้งสุ่มโจมตี ทั้งต่อสู้กันเอง ทั้งยังสังหารหมู่นักรบรับจ้างทั้งหมดในป่าตอนนี้อันตรายมีอยู่ทุกหนทุกแห่ง ซากศพเกลื่อนกลาดกองพะเนิน

        “สหายฉู่ ข้าไม่เป็นไร เราออกเดินทางกันเถอะ”เฟิงเยี่ยนที่ฟื้นฟูอาการบาดเจ็บได้เล็กน้อยแล้วก็ลุกขึ้นยืนยามนี้มีสัตว์ปีศาจคำรามอยู่รอบตัว ในไม่ช้า ที่นี่จะไม่ปลอดภัยอีกต่อไป

        “อืม พี่เฟิง ตอนนี้ท่านบาดเจ็บอยู่ ให้ข้าเดินนำหน้าให้ดีกว่าอย่างไรเสียก็คงไม่มีสัตว์ปีศาจที่แข็งแกร่งอยู่แถวนี้อีก”

        ฉู่อวิ๋นรู้มาจากพ่านพ่านว่าสถานที่แห่งนี้อยู่ไม่ไกลจากถ้ำลับเผ่าสุนัขใช้เวลาไม่นานก็ไปถึง ยิ่งกว่านั้น ตามคำบอกเล่าของพ่านพ่าน นอกจากปีศาจน้ำตาทองก็ไม่มีสัตว์ปีศาจตัวอื่นอีกจึงค่อนข้าปลอดภัย

        ตราบใดที่เขาไม่ได้เผชิญหน้ากับสัตว์ปีศาจที่ดุร้ายหรือที่มากันเป็นฝูงใหญ่ด้วยความแข็งแกร่งในตอนนี้ของฉู่อวิ๋น หลังจากฟื้นพลังปราณแล้วเขายังสามารถรับมือกับมันได้

        จากนั้น ภายใต้การนำของฉู่อวิ๋นทุกคนรีบเร่งไปทางทิศหรดีของแม่น้ำทันที

        “หือ? นี่คืออะไร?!”

        ในขณะที่ฉู่อวิ๋นก้าวเข้าไปในใจกลางแม่น้ำและกำลังจะผ่านร่างของปีศาจน้ำตาทองเขาก็เห็นร่างของปีศาจปลาเรืองรองด้วยแสงสีทองและรัศมีอันเป็นมงคลทั้งพร่ามัวและสวยงาม

        ทว่าสิ่งนี้กลับทำให้ฉู่อวิ๋นตื่นตัวเขาชี้กระบี่ชื่อยวนไปที่ซากปลา ด้วยคิดว่าปีศาจปลากำลังจะฟื้นคืนชีพเพราะเขาหวาดกลัวจริงๆ

        ต้องรู้ว่าตอนนี้เฟิงเยี่ยนได้รับบาดเจ็บสาหัสและไม่มีพลังจะต่อสู้แล้วไม่อาจปะทะกับสัตว์ปีศาจได้อีก

        “จอมยุทธ์ฉู่... อย่าตกใจไป…”ใบหน้าที่ซีดเซียวของเฟิงเยี่ยนแสดงให้เห็นถึงความยินดีและอธิบายว่า“ดูเหมือนว่าโชคของเรายังไม่ถึงขั้นเลวร้ายที่สุด นี่คือแกนสัตว์อสูร”

        “แกนสัตว์อสูร?” ฉู่อวิ๋นถาม

        “เจ้าคงจะสังเกตได้ว่าสัตว์ปีศาจจะปล้นพลังวิญญาณเพื่อไปบำรุงร่างกายของมันและสร้างเป็นแกนสัตว์อสูรมันสามารถแปลงร่างเป็นสัตว์อสูรและพลังการต่อสู้ของมันก็จะสูงขึ้นแต่ในฐานะแหล่งที่มาของพลัง หากสัตว์อสูรตายไปแกนสัตว์อสูรก็จะหายไปด้วย”

        “ทว่าบางครั้งก็มีสถานการณ์ที่พิเศษเกิดขึ้นแกนสัตว์อสูรจะควบแน่นอยู่ในศพของสัตว์อสูร เห็นได้ชัดว่าแกนสัตว์อสูรของอสุรกายน้ำตาทองตัวนี้จะออกมาจากลำตัวของมันดูเหมือนว่าสวรรค์ไม่ได้คิดจะฆ่าพวกเราทุกคน” เฟิงเยี่ยนกล่าวด้วยรอยยิ้มอันขมขื่น

        เขาเดินบนน้ำไปที่ซากปลาทนความเจ็บปวด เหวี่ยงมีดบินพลังปราณผ่าหัวปลาออก มองเห็นข้างในกำลังเดือดปุดๆและมีก้อนกลมๆ เล็กๆ ขนาดเท่าเมล็ดถั่วกำลังเปล่งแสงสีทองส่องสว่าง

        “มูลค่าของแกนสัตว์อสูรนั้นสูงมากสามารถใช้เป็นวัสดุในการหลอมอาวุธและกลั่นยาได้นอกจากนี้ยังช่วยให้นักรบดูดซับพลังวิญญาณจากมันได้โดยตรงความแข็งแกร่งของพวกเขาจะเพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดด จอมยุทธ์ฉู่เจ้าเก็บไว้เถอะ"

        เฟิงเยี่ยนดูมืดมนและเฉยชาเห็นได้ชัดว่าการล่มสลายของกลุ่มมังกรเหล็กทำให้เขาท้อแท้และไม่ต้องการจะก้าวหน้าในวิชายุทธ์อีก

        เมื่อมองดูสีหน้าเศร้าโศกของเฟิงเยี่ยนฉู่อวิ๋นก็พูดอะไรไม่ออก เขาหยิบก้อนทองคำเล็กๆออกมาจากหัวปลาแล้วมองดูอีกสองสามครั้งด้วยความรู้สึกสงสัยเล็กน้อย

        “น่าเสียดาย...ขณะนี้ข้ากำลังอยู่ในขั้นฝึกร่างกายและความสามารถของกระบี่บาปสวรรค์ในการดูดซับพลังวิญญาณนั้นแข็งแกร่งเป็นพิเศษแกนสัตว์อสูรนี้มีพลังวิญญาณอยู่มาก แต่ดูเหมือนตอนนี้จะไม่มีผลกับข้าสักเท่าไร”

        หลังจากไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่งฉู่อวิ๋นก็ส่ายหัวและถอนหายใจ เขาไม่คิดว่าตัวเองจะได้รับสมบัติด้วยความโชคดีแต่มันกลับได้ผลเพียงเล็กน้อย

        “จิ๊ด จิ๊ด!”

        ทว่าในยามนี้ดวงตาของเจ้าลูกขนฟูตัวน้อยสว่างวาบร่างกายของมันสะดุ้งโหยงและกระโดดออกมาจากอ้อมกอดของพ่านพ่านขึ้นไปบนฝ่ามือของฉู่อวิ๋น ขนทั่วตัวของมันลุกชัน มันรู้สึกตื่นเต้นมาก

        มันจ้องมองที่แกนสัตว์อสูรสีทองด้วยดวงตากลมโตน้ำลายไหลหยด แต่ก็ไม่กล้าที่จะบังอาจเกินไปทำได้เพียงมองไปที่ฉู่อวิ๋นด้วยสีหน้าขอร้องเท่านั้น

        “เอ่อ... เสี่ยวหวง เจ้าอยากกินหรือ?”

        “จิ๊ด จิ๊ด จิ๊ด จิ๊ด จิ๊ด จิ๊ด—!”

        “ได้... ก็ได้อย่างไรเสียถ้ารอดไปไม่ได้ แกนสัตว์อสูรนี้ก็ไม่มีประโยชน์... เอ๊ะ? เจ้าไม่ต้องรีบขนาดนั้น!"

        ก่อนที่ฉู่อวิ๋นจะพูดจบเสี่ยวหวงก็แทบรอไม่ไหว มันเปิดปากกลืนแกนสัตว์อสูรเข้าไปทันทีแถมยังเรอออกมาให้ได้ยินอีกด้วย

        ทันใดนั้นมันก็กระโดดเด้งตัวสองสามครั้งแล้วขึ้นไปบนไหล่ของฉู่อวิ๋นอย่างรวดเร็วส่งเสียงร้องแหลมราวกับว่ามันได้กินยาและรู้สึกดีขึ้นมาก

        เหตุการณ์นี้จบลงอย่างรวดเร็วฉู่อวิ๋นและพรรคพวกก็เริ่มเคลื่อนตัวไปข้างหน้าผ่านผืนน้ำรักษาแถวของขบวนไว้แม้จะกลับขึ้นมาบนดินแล้ว

        ด้วยคำแนะนำของพ่านพ่านแม้ว่าเขาจะพบกับสัตว์ปีศาจอยู่บ้างกลางทาง แต่เพียงชั่วอึดใจฉู่อวิ๋นก็สามารถสังหารมันได้ในทันทีราวกับว่าเขาต่างหากที่เป็นสัตว์ปีศาจ

        หลังจากสังหารจบไปรอบหนึ่งในที่สุดทุกคนก็มาถึงถ้ำลับเผ่าสุนัข

        มองเห็นภูเขาหินตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้าเถาวัลย์พันเกี่ยวคดเคี้ยว กิ่งก้านแตกแขนงไม่จบสิ้น ใบไม้เขียวสดสยายเต็มใบ กลิ่นหอมของดอกไม้ชวนให้หลงใหลแลดูสดชื่นเป็นพิเศษ ในพื้นที่อันน่าสะพรึงกลัวแห่งนี้ ที่นี่ราวกับสรวงสวรรค์

        เมื่อเห็นถ้ำลับที่อยู่ด้านล่างของภูเขาหินทุกคนก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกและดูมีความสุข พวกเขาฝ่าฟันเป็นตายกันมาทั้งคืนและในที่สุดก็มาถึงสถานที่ปลอดภัยแห่งเดียวในป่าสีเลือด

        “หืม? เดี๋ยวก่อนมีกลิ่นอายสังหาร!” ในขณะที่ทุกคนกำลังมุ่งหน้าไปยังถ้ำ จู่ๆฉู่อวิ๋นก็ขนลุกชันและตะโกนบอก ยามนี้เขารู้สึกว่ามีดวงตาที่ไร้ความปราณีหลายคู่จ้องมองมาที่พวกเขา

        พลังปราณนี้แรงมาก!และไม่ใช่แค่พลังสายเดียว!

        ----------

        [1] โลกยมบาล