โอดีน กลับเข้าห้องทำงานมาเกือบๆ บ่ายสามโมงเย็น ไม่เห็นร่างบางก็ขมวดคิ้วสงสัยว่าหายไปไหน แต่พอเดินเข้ามาใกล้ๆ โซฟาจึงได้เห็นว่าหญิงสาวได้นอนหลับอุตุอยู่บนโซฟานั้นเอง จึงคลี่ยิ้มออกมา และเดินเข้าไปนั่งลงมองดูคนที่กำลังหลับใหล
“นอนเหมือนเด็กเลยนะ กระต่ายน้อยของผม” โอดีน กล่าวพร้อมกับยื่นมือไปลูบไล้แก้มนวลเนียนใสไปมาเบาๆ
“เสร็จจากประชุมแล้วหรือคะ?” วรกานต์ งัวเงียตื่นขึ้นมาเห็นหน้าคนตัวโต จึงเอ่ยถามขึ้น
“เสร็จแล้ว เดี๋ยวผมขอเคลียร์งานอีกสักแป๊บ แล้วเราค่อยไปกันนะ” โอดีน กล่าวบอกพร้อมกับจ้องมองไปที่เรียวปากอวบอิ่มจิ้มลิ้มอย่างไม่วางตา
“โอเคค่ะ” วรกานต์ ตอบรับยิ้มๆ จึงถูกชายหนุ่มก้มลงประกบปิดปากอย่างอดใจเอาไว้ไม่ไหว
“อุ้ย! ขอโทษค่ะ ฉันเอาเอกสารมาให้น่ะค่ะ” ลอล่า เปิดประตูเข้ามาก็ได้เห็นฉากเลิฟซีนเป็รอบที่สองของวันเข้าอีกจนได้ มือที่ถือแฟ้มเอกสาร กำเอกสารไว้แน่ ราวกับไม่กลัวว่ามันจะฉีกขาดเสียเลย
โอดีน ถอนจูบออกจากปากอวบอิ่มจิ้มลิ้มช้าๆ เนิบนาบอย่างเสียดายเป็ที่สุด ค่อยๆ พยุงร่างบางให้ลุกขึ้นนั่ง รู้สึกขัดเคืองใจเป็อย่างยิ่ง ที่โดนขัดจังหวะเป็รอบที่สองของวัน แต่ก็ต้องระงับความรู้สึกนั้นเอาไว้
“วางไว้บนโต๊ะนั้นแหละ และออกไปได้” โอดีน กล่าวด้วยน้ำเสียงเข้มดุ ซึ่งไม่เพียงน้ำเสียงเท่านั้นที่ดุ แต่สายตาที่มองไปยังเลขาสาวก็ดุไม่แพ้กัน ลอล่า จึงนำแฟ้มเอกสารไปวางไว้ที่โต๊ะ และหันหลังกลับออกไปทันที
“เอ่อ!.. กานต์ขอไปห้องน้ำหน่อยนะคะ”
วรกานต์ หน้าแดงระเรื่อขึ้นด้วยความอาย นี้เป็รอบที่เท่าไรแล้วไม่รู้ที่ชายหนุ่มตรงหน้าเธอนี้ ทำให้เธอได้อาย แต่จะแปลกอะไรล่ะเขาชอบทำอะไรประเจิดประเจ่ออยู่แล้ว ขนาดในรถที่มีบอดี้การ์ดนั่งอยู่เขายังไม่เว้นเลย มีแต่เธอเพียงคนเดียวเท่านั้นแหละมั้งที่อายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหนแล้ว ต่อว่าเขา เขาก็เฉยเสียนี้ เลยหมดปัญญาที่จะพูดอะไรแล้ว
“ห้องน้ำอยู่ข้างนอก เดินออกประตูตรงไปผ่านโต๊ะทำงานของเลขาผมเลี้ยวซ้าย ตรงไปอีกนิดก็จะเจอห้องน้ำ” โอดีน บอกที่ตั้งของห้องน้ำให้คนตัวเล็กได้รับทราบ
“โอเคค่ะ” วรกานต์ ทำมือให้ปลายนิ้วโป้งกับนิ้วชี้ประกบติดกันเป็วงกลม เป็สัญลักษณ์รูปโอเค พร้อมกับยิ้มหวานส่งให้คนตัวโตที่นั่งยองๆ อยู่หน้าเธอ
โอดีน มองท่าที่หญิงสาวทำนั้น ก็ให้รู้สึกหมั่นเขี้ยวเป็ยิ่งนัก จึงยื่นมือไปจับที่ปลายคางเล็กเขย่าเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้น พร้อมกับยื่นมือไปดึงมือเรียวเล็กให้ลุกขึ้นตาม ซึ่งหญิงสาวก็ลุกขึ้นตามอย่างว่าง่าย แล้วเดินออกจากห้องทำงานของ โอดีน โดยมีสายตาของชายหนุ่มเฝ้ามองตามไป จนร่างบางลับหายไปจากประตูห้องนั้นแหละ ถึงค่อยเดินไปยังโต๊ะทำงาน
วรกานต์ เดินไปตามที่ โอดีน ได้บอกทาง ก็เห็นป้ายติดไว้ว่า ‘Toilet W’ จึงเดินเข้าไป ก็เห็นคนที่ไม่อยากจะเห็นอยู่ในห้องน้ำเข้าอย่างจัง วรกานต์ ทำท่าไม่สนใจเดินเข้าห้องน้ำปิดประตูทำธุระส่วนตัว ซึ่งเธอนั่งอยู่ในนั้นเป็นาน และคิดว่าคนที่เธอไม่อยากเจอคงจะออกไปแล้ว แต่ผิดคาด
เมื่อ วรกานต์ เปิดประตูห้องน้ำออกมา ก็เห็น ลอล่า ยืนพิงฝาผนังมือกอดอกรออยู่ วรกานต์ เหลือบหางตาไปมองนิดหนึ่ง โดยไม่พูดอะไร ก้มลงล้างมือในอ่างล้างมือ
“อย่าคิดนะ ว่าเธอจะจับคุณโอดีนเอาไว้ได้ ไม่มีทางหรอก คนอย่างเธอมันก็เป็ได้แค่ของเล่นชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้นแหละ” ลอล่า เอ่ยขึ้นอย่างมีอารมณ์ ซึ่งเป็อารมณ์ที่ทั้งหึงหวง ทั้งอิจฉาริษยาปนเปกันไปหมด
“คุณจะพูดมาเนี้ยให้มันได้อะไรคะ? ฉันไม่เข้าใจคุณจริงๆ ถ้าคุณอยากให้ฉันเลิกยุ่งวุ่นวายกับคุณโอดีน ก็ไปบอกเขาสิคะ หากถ้าคุณพูดไม่ได้ก็อย่ามาละลาน หวงก้างกันอยู่อย่างนี้ เข้าใจตรงกันนะคะ” วรกานต์ กล่าวตอบโต้อย่างมีอารมณ์โมโหขึ้นมาเหมือนกัน เห็นนิ่งๆ อย่างนี้ก็สู้คนนะ ไม่ปล่อยให้ใครมาว่ากล่าวได้อยู่ฝ่ายเดียวหรอก
“แก!”
ลอล่า กล่าวได้แค่นั้น เพราะไม่รู้จะพูดอะไรออกมาว่ากล่าวดี วรกานต์ กล่าวจบก็เดินออกจากห้องน้ำทันที ไม่สนใจคนหาเื่อีกเลย ปล่อยให้บ้าบอเป็บ้าเป็หน้าเป็หลังอยู่เพียงคนเดียวในนั้นไปก็แล้วกัน “ระวังตัวเอาไว้เถอะ อย่าให้ถึงทีฉันบ้างก็แล้วกัน” ลอล่า กล่าวอาฆาต คนที่เดินลับหายออกไปจากห้องน้ำอย่างเกรี้ยวกราด
๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘
50K
