“เฮ้ย ระวัง!!!!!!!!!!!!!! โอ๊ย!!!!!!”
เสียงร้องะโอย่างใของคนที่วิ่งเข้าไปกระชากร่างบางที่กำลังยืนอยู่กลางถนนใหญ่ ท่ามกลางแสงไฟที่สาดเข้ามาด้วยความเร็วสูงของรถมุ่งที่มุ่งมาตรงหน้า ชายหนุ่มร่างบางยืนนิ่งสงบราวกับ้าปลดปล่อยทุกสิ่งทุกอย่าง ไม่ยี่หระกับความตายที่กำลังจะเกิดขึ้นตรงหน้า
ใช่ เขากำลังคิดฆ่าตัวตาย
แต่โชคร้ายที่ยมบาลยังไม่เปิดประตูรับเพราะเ้าของร่างใหญ่บังเอิญผ่านมาเห็นเข้าเสียก่อน แม้จะไม่รู้จักกันมาก่อนแต่สัญชาตญาณของการช่วยเหลือมีอยู่ในตัวเขาเสมอ แต่โชคไม่ดีเท่าคนที่เขากำลังช่วยเพราะเมื่อร่างใหญ่กระชากร่างบางอย่างรวดเร็ว เพื่อให้หลบวิถีรถยนต์คันนั้นที่ไม่มีทีท่าว่าจะชะลอเลยแม้แต่น้อย แขนเขากลับกระแทกกับขอบฟุตบาทเข้าอย่างจัง ในขณะที่ร่างบางลอยละลิ่วตามแรงดึงปะทะกับอกกว้างและล้มลงไปด้วยกัน ในขณะที่ร่างบางหลับตาปี๋ด้วยความใ
เมื่อรถยนต์คันนั้นขับผ่านไปแล้ว เสียงหายใจเหนื่อยหอบของคนที่อยู่ข้างล่างทำให้วาตาได้สติ รีบลืมตาและถลาออกห่างอย่างรวดเร็ว เพราะท่าที่เขาล้มทับอยู่นั้นไม่ต่างอะไรกับการก้มหน้านอนทับที่นอนชั้นดีนั่นเอง เขายังคงใไม่หายกับสิ่งที่ตัวเองตัดสินใจทำลงไป
เกือบไปแล้วสินะวาตาเกือบจะไม่มีโอกาสมองโลกกว้างใบนี้อีกแล้ว เหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้เขารู้สึกกลัวความตายขึ้นมาอย่างประหลาด ต่างกับเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมาอย่างสิ้นเชิง ที่จริงเขาแค่ไม่อยากรับรู้อะไรแค่เพียงชั่วขณะเท่านั้น แค่อยากจะลองเดินท่ามกลางถนนใหญ่ที่โล่งกว้างไร้รถวิ่งไปมา แค่อยากลองยืนอย่างอิสระบ้างก็เท่านั้น ไม่เกี่ยวอะไรกับคนที่เพิ่งช่วยเขาที่กำลังพยุงกายลุกขึ้นคนนี้เลยสักนิด
แม้จะอดแปลกใจกับการมาถึงของรถยนต์คันนั้นที่ไม่มีทีท่าจะหยุดชะลอหรือเลี่ยงไปทางอื่นเลยก็ตาม ทั้ง ๆ ที่ถนนที่เขายืนอยู่นั้นทั้งกว้างและโล่งเปล่า ถ้าเขาไม่ได้คิดมากเกินไปวาตากำลังคิดว่ารถยนต์คันนั้นจงใจพุ่งชนเขา แต่จะเพราะด้วยเหตุผลอะไรและใครเป็เ้าของรถคันนั้นเป็สิ่งที่วาตาไม่อาจหาคำตอบให้กับตัวเองได้เลย
“เป็คนไม่ชอบ อยากเป็ผีเฝ้าถนนหรือไง!!!!! ทำตัวได้สิ้นคิดมาก บอกเลย!!!!!”
แต่ละถ้อยคำที่หลุดออกจากปากได้รูปนั่น ทำเอาวาตาแทบอยากปล่อยหมัดให้สักหมัดสองหมัด นี่ปากหรือกรรไกรแม้จะตัวสูงกว่าเขาไม่น้อยแต่มีหรือคนอย่างวาตาจะนึกกลัว
“ไม่ได้ขอให้มาช่วย”
เขาจงใจตอบกลับยียวนกวนประสาทสุด ๆ ทั้งคำพูดและน้ำเสียง แต่คนฟังกลับยิ่งเฉยไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ การเงียบของเ้าของร่างใหญ่นั่นนับเป็การตอบโต้ที่กวนประสาทที่สุดสำหรับดาราหนุ่มในตอนนี้
“หน้าตาก็ดี แต่ไม่มีหัวคิด”
“เฮ้ย!!!! นี่ถึงขนาดด่ากันเลยหรอไม่ได้สิ้นคิดอยากฆ่าตัวตายโว้ย แต่ไอ้รถคันนั้นมันไม่ยอมชะลอต่างหาก”
“ท่าทางจะศัตรูเยอะนะแต่ก็ควรแล้วแหละ ปากขนาดนี้คงไม่มีใครอยากญาติดีด้วยเท่าไหร่หรอก”
“มันธุระกงการอะไรด้วยเล่า”
“ก็ไม่ได้จะยุ่งแต่กลัวผีแถวนี้จะมีเพื่อนปากจัดเพิ่มอีกคนต่างหาก แต่โชคดีของพวกมันแล้วแหละที่รอดมาได้ คราวหน้าคิดให้มันเยอะ ๆ อย่าให้สมองเอาไว้แค่คั่นหูซ้ายกับหูขวา ให้มันมีความคิดดี ๆ เหมือนคนอื่นบ้าง หน้าตาท่าทางก็ดีคิดได้แค่นี้เองหรอห๊ะ แต่ก็อย่างว่าแหละนะลูกคุณหนูเจอปัญหาอะไรนิดอะไรหน่อย เอะอะก็จะฆ่าตัวตายจะเป็จะตายเสียให้ได้”
“เอ๊า!!!!! ก็บอกว่าไม่ได้คิด!! ไม่ได้ ……” วาตาพยายามอธิบายแต่ไอ้คนตัวโตกว่ายกมือห้าม
“เห็นผู้หญิงที่ยืนอยู่หน้าร้านนั่นไหม นั่นหนะยายผม หาเช้ากินค่ำทุกวันไม่มีบ่น บางวันไม่มีอะไรจะกินก็ยังไม่คิดท้อไม่คิดน้อยเหมือนคุณ ผมไม่รู้หรอกนะว่าคุณมีปัญหาอะไรแต่การทำแบบนี้ไม่ว่าจะจงใจหรือไม่ก็ตามมันเป็สิ่งที่คนฉลาดเขาไม่ทำกัน ถ้าโชคร้ายกลายเป็ผีไปจะไม่มีโอกาสมายืนหายใจต่อหน้าผมได้อีกเป็ครั้งที่สองแน่ ๆ โปรดจำ!!!!!!”
“ผา ผา คุณเขาเป็อะไรมากหรือเปล่าลูกพาเข้าบ้านเราก่อนไหมลูกดึกแล้ว” เสียงนุ่ม ๆ ของหญิงสูงวัยะโข้ามถนนมาจากอีกฝั่ง
“ภูผา ชื่อภูผาเหรอ ชื่อเข้ากับปากดีนะ”
ไม่แคล้วที่จะต่อปากต่อคำอีกจนได้ หน้าคมของอีกฝ่ายตวัดสายตามามองอย่างไม่ใยดี ยกไหล่นิด ๆ ก่อนรีบเดินจากไปโดยไม่เอ่ยอะไรสักคำ
วาตามองตามไหล่กว้างภายใต้เสื้อยืดสีขาวธรรมดา ๆ แต่สะอาดตานั่นด้วยความรู้สึกประหลาดลึก นานแค่ไหนแล้วที่เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครหลังจากต้องเลิกรากับคนที่เขาคิดว่ารักมากที่สุด แต่คนที่เขากำลังรู้สึกแปลก ๆ นั่นกลับเป็ผู้ชายด้วยกันวาตาคิดพลางรีบสลัดความรู้สึกนั้นทิ้งอย่างรวดเร็ว
แม้จะรอดตายอย่างหวุดหวิด แต่เหตุการณ์ครั้งนี้สอนให้เขาได้สติและคิดอยากมีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างไม่น่าเชื่อ ตอนนี้เขาเกิดกลัวความตายขึ้นมาอย่างจับจิตจับใจ ถ้าคนร่างใหญ่นั่นช่วยไว้ไม่ทัน ป่านนี้เขาคงกลายเป็ผีเฝ้าถนนอย่างที่เขาพูดแน่ ๆ
และที่สำคัญเขาจะไม่มีโอกาสทำงานที่เขารักซึ่งกำลังไปได้ด้วยดีอีกเลย เกิดชาติหน้ายังไม่รู้เลยว่าจะมีโอกาสได้ทำหรือเปล่าเลยด้วยซ้ำ ก่อนที่วาตาจะก้าวเท้าออกจากที่นั่นชายหนุ่มไม่ลืมที่จะหันกลับไปมองร้านกาแฟเล็ก ๆ ฝั่งตรงข้ามนั่นอีกรอบ ไม่มีเงาของสองยายหลานอยู่แล้ว ไฟในร้านปิดลง แต่ไฟอีกดวงกลับสว่างจ้าในใจเขาและมันก็อบอุ่นอย่างประหลาด
“วาตา คอฟฟี่”
เฮ้ย นั่นมันชื่อเขานินา ทำไมถึงกลายเป็ชื่อร้านนี้ไปได้ล่ะ หรือนี่คือความบังเอิญครั้งที่สองที่ทำให้เขาอดประหลาดใจไม่ได้ ท่ามกลางความบังเอิญยังมีความบังเอิญซ่อนอยู่อีกสินะ และสักวันเขาคงมีโอกาสกลับมากลับมาหาชายใจดีแต่ปากจัดคนนั้น คนที่ทำให้เขาหวงลมหายใจตัวเองขึ้นมาอีกครั้ง วาตาสูดอากาศเข้าปอดแรง ๆ สองสามครั้งก่อนตัดใจเดินจากไป
แค่เสี้ยววินาทีของชีวิตทำให้วาตาได้พบใครบางคนด้วยความบังเอิญ
แต่ใครจะรู้ว่าความบังเอิญนี่แหละจะเปลี่ยนแปลงชีวิตของเขาไปตลอดชีวิตเช่นกัน
.
.
.
สองคืนต่อมา
“ใครมาละลูกผา”
เสียงหญิงชราดังออกมาจากห้องด้านใน ในขณะที่ชายหนุ่มยังคงใกับการปรากฏตัวของคนแปลกหน้าที่แสนจะคุ้นตาแต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก
“เอ่อออออ…… มะ ไม่มีอะไรครับ ยายเข้านอนเถอะครับดึกมากแล้ว เดี๋ยวผาจัดการเอง”
ภูผาพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นด้วยความประหลาดใจ ในขณะที่สายตายังคงจับจ้องคนมาใหม่อย่างลืมตัว เขามองคนมาใหม่ทีมองคนที่อยู่ในทีวีทีไม่อยากเชื่อเลยว่าจะเป็คนคนเดียวกัน
“เฮ้ย!!!!! มาได้ไงวะ”
เขาอุทานในลำคอเบา ๆ ในขณะที่คนมาเยือนรีบหันซ้ายมองขวาราวกับว่า้าหลบใครหรือหนีใครมาด้วยท่าทางกระหืดกระหอบ เหงื่อเม็ดเป้งปรากฏบนหน้าผากได้รูป ทรงผมที่เริ่มเสียทรงเพราะเหงื่อและเสื้อผ้าเริ่มหลุดลุ่ย ผู้มาเยือนคนนั้นถอดเสื้อคลุมสีขาวออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพาดมันไว้กับเก้าอี้ข้าง ๆ อย่างไม่ใยดีก่อนจะพาตัวเองมาหยุดอยู่ตรงหน้าชายหนุ่มอีกคนที่ตอนนี้เริ่มได้สติ
“ขอโทษที ถือว่าช่วยผมเอาบุญหน่อยนะขอหลบพวกนั้นหน่อย”
วาตาพูดพลางขยับไปหลบหลังเคาร์เตอร์โดยไม่รอคำตอบจากอีกฝ่าย
“ช่วยปิดไฟหน่อยได้ไหม เดี๋ยวพวกมันเห็นเข้าจะไปกันใหญ่”
น้ำเสียงกึ่งขอร้องกึ่งออกคำสั่งแต่ภูผาก็ยอมทำโดยดี ไม่นานเขาก็เดินมาสมทบคนที่กำลังหลบอยู่หลังเคาร์เตอร์ใหญ่
“ใครเหรอคุณ แล้วนี่เมื่อกี้ใช่คุณหรือเปล่าที่อยู่ในทีวีนั่น” ภูผาอดถามในสิ่งที่สงสัยไม่ได้
“ตามนั้น” วาตาตอบแววตาเต็มไปด้วยความระมัดระวัง
“เฮ้ย !!!!! นี่อย่าบอกว่าหนีออกจากงานนั่นและพวกนั้น เอ่อ พวกไหนก็ช่างเถอะมาตามกลับอย่างนั้นเหรอ โอ้ว ยิ่งกว่าละครไปอี๊กกกกกกกก ว่าแต่.... คุณเป็ดาราคนนั้นจริง ๆ หรอ”
“อย่าเพิ่งซักตอนนี้ได้ไหมเงียบก่อนมันมาโน่นแล้ว”
วาตารีบจุปากส่งสัญญาณกลัวจนแทบครองสติไม่อยู่ พวกนั้นพวกไอ้พีระมันคงไม่ยอมเสียหน้าที่ไม่ได้รับรางวัลทั้ง ๆ ที่มันเป็ตัวเต็ง โชคดีที่เขาแอบหลบออกมาได้เสียก่อน ไม่งั้นได้เป็ข่าวดังยิ่งกว่ารางวัลที่ได้รับเสียอีก
“ก๊อก ๆ “
เสียงเคาะประตูสองสามครั้งทั้งคู่เผลอสบตากันอย่างปรึกษา ภูผานิ่งกว่ารีบเอามือปิดปากวาตาที่กำลังจะอุทานอะไรบางอย่างออกมา
“ใจเย็นคุณ มันคงไม่กล้าเข้ามาตอนนี้”
มือใหญ่แต่โคตรอบอุ่นปิดปากนุ่ม ๆ ของวาตาไว้แน่น เขาทำท่าทีอึดอัดเล็กน้อยก่อนจะเอามือมาดึงออก
“จะหายใจไม่ออกเพราะมือคุณเนี่ยแหละ“
วาตาบ่นเบา ๆ พอได้ยินกันสองคน ไม่นานเสียงรองเท้าเริ่มเพิ่มจำนวนขึ้นจากหนึ่งเป็สองคู่และตอนนี้ดูเหมือนพวกมันแน่ใจว่าเขาหลบอยู่ที่นี่ ภูผาทำท่าขยับตัวเพื่อออกไปเปิดประตู แต่โดนมือนิ่ม ๆ ของวาตารั้งไว้ ทั้งคู่สบตากันอีกครั้ง
“ต้องเปิดแล้วคุณ ไม่งั้นมันสงสัยคงได้ตามพวกมาบุกร้านผมแน่ๆ “
“.......”
“ไม่ต้องห่วงหรอกน่า คุณหลบอยู่ตรงนี้ไม่ต้องออกไปให้มันเห็นก็พอ”
“ไม่เอา พวกมันป่าเถื่อนกว่าที่คิด ถ้ามันทำร้ายคุณขึ้นมาจะทำไง “
“ไม่ต้องห่วงหรอกน่า ผมเอาตัวรอดได้”
“ไม่ได้ห่วงเว้ย!!!”
“ไม่ห่วงก็อย่าพูดมาก หลบตรงนี้แล้วไม่ต้องออกมาจนกว่าผมจะมาเรียก เข้าใจมั๊ย????”
“แต่”
“ผมถามว่าเข้าใจมั๊ย??”
่จังหวะที่ถามภูผาก้มหน้าลงมาเพื่อฟังคำตอบในขณะที่วาตาหันหน้ากลับมาพอดี ใบหน้าของทั้งคู่จึงห่างกันไม่ถึงเซนต์ทำเอาอึ้งกันไปสองวิ
“ผมถามว่าเข้าใจมั๊ย”
“อือๆ "
วาตาพยักหน้าตอบพลางดึงหน้าออกห่างรู้สึกได้ถึงความร้อนบนใบหน้าตัวเอง ภูผามองท่าทีนั้นอย่างขวาง ๆ ก่อนจะรีบออกจากที่ซ่อนตรงไปเปิดประตู โดยมีวาตาเฝ้ามองไม่ละสายตารู้สึกเป็ห่วงขึ้นมาอย่างจับจิตจับใจทั้ง ๆ ที่ใจเต้นไม่เป็จังหวะจากความใกล้ชิดเมื่อครู่
“ร้านปิดแล้วครับผม รบกวนมาใหม่พรุ่งนี้น่ะครับ”
“..... อ่อๆ ๆ ไม่เห็นน่ะครับนี่ผมก็เพิ่งปิดร้าน”
“อ่อ นี่เสื้อ เอ่ออออ สะ เสื้อ แฟนผมเองครับคงลืมทิ้งไว้ แฟนผมเขาเป็คนขี้ลืมหน่ะครับ”
“แน่ใจสิครับ แหม เสื้อแฟนทุกตัวผมจำได้หมดแหละครับ “
“ไม่เป็ไรครับ”
วาตาแอบฟังคำสนทนานั้นอย่างนึกชื่นชมในความฉลาดของภูผา นี่ถ้าเป็นักแสดงคงกวาด ออสการ์มาครองได้ไม่ยาก แต่ติดที่คำว่า “แฟน” นี่สิ ทำเอาวาตาแอบรู้สึกแปลก ๆ จะขำก็ขำไม่ออก แต่ก็อบอุ่นอย่างประหลาดเหมือนมีใครสักคนกำลังพยายามปกป้องตัวเขาอยู่
เสียงสนทนาเงียบลงพร้อมด้วยเสียงฝีเท้าที่ดังห่างออกไปทุกที ภูผารีบเอามู่ลี่ลงและล๊อกประตูอีกรอบสำรวจดูจนแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ข้างนอกอีก เขาเลยรีบเดินมาเปิดไฟดวงเล็ก ๆ พอให้มีแสงสว่าง
“ออกมาได้แล้วคุณ พวกมันไปกันหมดแล้ว”
ภูผาเอ่ยเสียงขรึมเหมือนเดิม แต่เงียบไม่มีเสียงตอบกลับ เขาเลยแปลกใจรีบเดินไปดูคนที่หลบอยู่หลังเคาเตอร์จนได้รู้ว่าอีกคนหลับไปเรียบร้อยแล้ว
“หลับ??? เป็ดาราหลับง่ายหลับดายอย่างนี้เลยหรือวะเนี่ย”
ภูผาพึมพำกับตัวเองก่อนส่ายหน้าเบา ๆ กับภาพที่เห็น
“คุณ คุณ ตื่น ๆ อย่ามาทำเนียนหลับคาร้านผมแบบนี้สิ ตื่นนนนนนนนนนน กลับไปนอนบ้านคุณไป๊!!!!”
ไม่พูดเปล่าภูผาเข้าไปคว้าแขนหวังให้คนหลับรู้สึกตัว แต่น้ำเหนียว ๆ บางอย่างทำเอาเขานิ่วหน้า
“เื เฮ้ย!!! นี่โดนอะไรมาว่ะเนี่ย คุณณณณณณ ตื่นสิ”
เืสด ๆ ซึมผ่านแขนเสื้อวาตาจนไหลเป็ทาง นี่มันอดทนขนาดนี้เลยหรือวะเนี่ย ภูผาตัดสินใจอุ้มร่างไม่ได้สตินั้นออกมาจากหลังเคาเตอร์และพาไปวางบนโซฟาใกล้ ๆ ที่ตัวใหญ่พอจะรองรับร่างไม่ได้สตินั้นได้
“หนักเหมือนกันน่ะเนี่ย”
เขาแอบบ่นก่อนจะรีบเอาหมอนอิงใกล้ ๆ มาวางรองศีรษะให้วาตาและจัดการให้เขานอนในท่าที่สบายมากขึ้น
“เจ็บจนสลบหรือว่าเจ็บจนง่วงวะ”
ภูผาแอบคิดในใจชะโงกมองหน้าขาวใสใกล้ ๆ อีกครั้ง ลมหายใจสม่ำเสมอทำให้เขารู้ว่าวาตากำลังหลับอย่างอ่อนเพลีย เขาส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนจะรีบหาอุปกรณ์มาทำความสะอาดแผลให้ โชคดีที่แผลไม่ลึกมากเหมือนโดนอะไรสักอย่างเกี่ยวเสียมากกว่าโดนมีดหรือของมีคม นี่ต้องโดนตอนที่วิ่งมาหลบที่ร้านเขาแน่ ๆ
เมื่อจัดแจงทำแผลให้เสร็จวาตาก็ไม่มีทีท่าจะตื่น เขาเลยตัดสินใจเดินไปหยิบผ้าห่มมาห่มให้และปล่อยให้เขานอนต่ออยู่อย่างนั้น
“ขอโทษที่รบกวนนะ”
จู่ ๆ วาตาก็เอ่ยออกมาเบา ๆ ก่อนที่ภูผาจะลุกออกไป ทำเอาชายหนุ่มชะงักหันมองตามเสียงพูดอีกครั้ง คราวนี้เจอแววตากึ่งง่วงกึ่งรู้สึกผิดของอีกฝ่ายที่มองเขาอยู่ก่อนแล้ว
“ไม่ไหวก็พักซะ ปวดแผลหรือเปล่า” วาตาส่ายหน้าเบา ๆ หลับตาลงอีกครั้งก่อนจะลืมขึ้นอย่างง่วงสุด ๆ
“ปวดก็บอกว่าปวด ไม่ปวดก็บอกว่าไม่ปวด คนเราไม่จำเป็ต้องอดทนกับทุกเื่หรอกนะ ง่วงก็นอนซะพรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่ “
เขาบ่นเบา ๆ แต่ทำเอาอีกคนยิ้มออกแม้จะบางที่สุดเพราะเ้าตัวกำลังฝืนง่วงเต็มกำลัง
“ขอบคุณนะ”
สามคำสุดท้ายหลุดออกริมฝีปากบางนั่นก่อนที่วาตาจะเข้าสู่นิทราอีกรอบ ภูผามองอย่างนึกสงสารกับท่าทีทั้งเหนื่อยและง่วงเต็มกำลังนั้น
เขาเผลอมองใบหน้าได้รูปนั้นอย่างพิจารณาอีกครั้ง คิ้วเข้มรับกับดวงตากลมโต จมูกโด่งราวกับฝรั่ง ปากแดงได้รูปรับกับผิวขาวใสสะอาดตา แม้จะมีเครื่องสำอางแต่งแต้มอยู่บ้าง แม้จะโดนเหงื่อไปบ้างแต่มันกลับทำให้น่ามองมากยิ่งขึ้น จนไม่อยากละสายตา เวลาหลับวาตาก็เหมือนเด็กน้อยคนหนึ่ง ตัวเล็ก ๆ นุ่มนิ่ม น่าถะนุถนอม
เอาแล้วภูผานี่นายกำลังคิดอะไรเผลอมองเผลอพิจารณาขนาดนั้นเลยเหรอ นั่นมันผู้ชายนะเว่ย ภูผารีบสลัดความคิดเ่าั้ทิ้งอย่างนึกหงุดหงิดที่ไม่อาจละสายตาจากดวงหน้าใสนั้นได้เสียที ดาราทุกคนจะน่ามองขนาดนี้ทุกคนหรือเปล่าวะเนี่ย
ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจลุกออกมาจากตรงนั้นปล่อยให้วาตานอนหลับอย่างเงียบ ๆ อีกครั้ง โดยไม่ลืมกระชับผ้าห่มให้อีกรอบเพราะอากาศค่อนข้างหนาวมากขึ้นทุกที
.
.
.
หกโมงเช้าเป็เวลาตื่นนอนและเตรียมเปิดร้าน ภูผารีบลงมาจากชั้นบนเร็วกว่าทุกเช้า แต่ยังคงช้ากว่ายายที่ตื่นมาใส่บาตรแต่เช้าตรู่เพราะวันนี้เป็วันพระ
“อ้าว ผาตื่นแล้วหรือลูก แล้วนั่นจะไปไหนดูท่าทางเร่งรีบ”
“เปล่าครับยาย ผมแค่ลงมา ….”
“พ่อหนุ่มคนนั้นหนะเพื่อนผาเหรอลูก ทำไมยายไม่เคยเห็นหน้า “
ยายทำท่าครุ่นคิด ในขณะที่ภูผาเอาแต่มองหาคนที่กำลังกล่าวถึง แต่มองไปเจอแต่ความว่างเปล่าเขาก็แอบใจหายนิด ๆ โดยไม่รู้ตัว
“ไม่ต้องหาหรอก พ่อหนุ่มหน้าใสนั่นหนะออกไปั้แ่ช่วยยายใส่บาตรเสร็จแล้ว มีน้ำใจด้วยนะช่วยยายยกของใส่เสร็จก็รีบจ้ำอ้าวออกไปเลย เห็นว่ามีงานเช้าอะไรของเขาสักอย่าง เฮ้อ วัยรุ่นสมัยนี้คล่องยังกะจรวดไปโน่นทีนี่ทีคนแก่ตามไม่ค่อยจะทัน”
“คะ- ครับ”
“ถ้าจะตามไปตอนนี้ก็ยังทันนะเผื่อมีเื่อยากจะคุย น่าจะเดินออกไปหน้าปากซอยเช้าขนาดนี้มอไซค์รับจ้างก็ยังไม่มี ยายบอกให้รอจะผาไปส่งก็ไม่ยอม”
“เหรอครับยาย งั้นผาไปซื้อโจ๊กอุ่น ๆ หน้าปากซอยมาให้นะครับ” พูดไม่ทันขาดคำภูผาก็แทบวิ่งออกจากร้านคว้ามอไซค์คู่ใจออกไป ปล่อยให้ยายได้แต่อ้าปากค้างอย่างสงสัย
“อะไรของเค้า หลานคนนี้” นางว่าพลางส่ายหัวเบา ๆ
ไม่นานภูผาก็ขับมอไซค์คู่ใจตามมาทันเห็นร่างคุ้น ๆ เดินอยู่ข้างถนน เสื้อคลุมสีขาวนั่นถูกเอามาใช้งานอีกครั้งอาจเป็เพราะอากาศหนาวในตอนเช้า เขาบีบแตรสองสามครั้งทำให้คนที่กำลังเดินหยุดชะงักหันกลับมามอง จนเมื่อเห็นชัดว่าเป็ใครก็หยุดรออย่างสงสัย
“ทำไมรีบออกมาคนเดียวไม่กลัวเจอพวกนั้นอีกหรือไง”
วาตาแอบยิ้มอย่างพอใจในความเอื้ออาทรนั้น แม้จะแย้งกับท่าทีบึ้งตึงนั้นก็ตาม
“พอดีผมรีบ นึกได้ว่ามีงานเช้า ขอโทษนะที่ไม่ได้บอก”
“ขึ้นมาสิ จะไปส่ง รถจอดหน้าปากซอยไม่ใช่เหรอ”
“นี่ตั้งใจขับตามมาเพื่อไปส่งผมหรือเปล่าเนี่ย”
“อย่าสำคัญตัวนักเลย จะไปซื้อโจ๊กให้ยายต่างหาก”
“หรือครับ เอ........ แต่เมื่อเช้ายายบอกว่าจะกินของที่เหลือจากใส่บาตรนินา หรือว่าผมเข้าใจอะไรผิด” วาตาทำท่าสงสัยแต่แววตากลับเป็ประกายล้อเลียน ทำเอาอีกฝ่ายบึ้งหนักไปอีก
“จะไปหรือไม่ไป ถ้าไปก็ขึ้นมา พูดมาก” ภูผาตั้งแง่ขึ้นมาบ้างทำเอาอีกฝ่ายรีบร้อง
“ไป ไป ไป สิครับ “พูดจบชายหนุ่มก็รีบขึ้นรถอย่างเงอะ ๆ งะ ๆ เพราะไม่คุ้นเคย
“ไม่เคยนั่งมอไซค์หรือไง”
“เคย แต่มันคันใหญ่กว่านี้”
“ยกขาขึ้นมาแล้วนั่งคร่อมเอาเท้าวางไว้ที่พักเท้านั่น แล้วเกาะดี ๆ ตกไปไม่รับผิดชอบหรอกนะ”
วาตาทำตาม แต่จะให้เขาเกาะตรงส่วนไหนของรถดี มอไซค์คันนี้ช่างหาที่จับยากเหลือเกิน ภูผาเหลือบมองท่าทีนั้นแล้วส่ายหน้าเบา ๆ พร้อม ๆ กับเร่งเครื่องออก ในขณะที่วาตาไม่ทันระวังจึงแทบหงายหลังดีที่เกาะเอวคนขับไว้ได้ทัน
แต่เมื่อหายใก็ต้องใมากขึ้นไปอีกเพราะเขากำลังโอบเอวคนขับไว้แน่นราวกับว่ากลัวตกจากรถเสียนักหนา ใบหน้าที่กำลังแนบชิดกับไหล่กว้างยิ่งทำให้ชายหนุ่มออกอาการตื่นเต้นจนหายใจไม่ทั่วท้อง รู้สึกประหม่าขึ้นมาเอาดื้อ ๆ รีบปล่อยมือออกอย่างรวดเร็ว แต่เพราะเป็่ที่ภูผากำลังพามอไซค์เลี้ยวหลบรถข้างหน้าทำให้วาตาต้องจับเอวเขาไว้แน่นอีกครั้ง แต่คราวนี้ภูผาหันกลับมามองอย่างไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นัก
“โทษ ๆ คุณเลี้ยวรถเร็วไปหน่อยผมเลยไม่ทันได้ระวังตัว”
วาตาว่าพลางปล่อยมือจากเอวแข็งแรงนั้น แล้วเอามือจับชายเสื้อไว้แทน ภูผาเลยเลิกสนใจก้มหน้าก้มตาขับมอไซค์ต่อไป
ไม่นานทั้งคู่ก็มาถึงถนนใหญ่ เขาหันไปถามคนซ้อนว่าจอดรถไว้ตรงไหน เมื่อวาตาบอกพิกัดเขาก็รีบบึ่งมอไซค์ไปอย่างไม่รอช้า จนเจอบีเอ็มคันใหญ่จอดอยู่ข้าง ๆ ถนน
“เมื่อคืนคุณวิ่งจากตรงนี้ไปร้านผมงั้นเหรอ”
ภูผาถามขึ้นหลังจากวาตาลงจากรถเรียบร้อยแล้วและกำลังบิดตัวไปมาเนื่องจากนั่งเกร็งมาตลอดทางทำให้รู้สึกเมื่อย
“อือ”
“แล้วทำไมไม่วิ่งไปโรงพัก” ชายหนุ่มตั้งข้อสงสัยพร้อม ๆ กับชี้มือไปทางโรงพักที่อยู่ไม่ไกลเท่าไหร่นัก
“มันมืดมั้งเลยไม่ทันสังเกต” วาตาว่าไม่จริงจังนัก
“แต่ก็เกือบทำคุณเดือดร้อนไปด้วย ยังไงก็ขอโทษอีกทีแล้วกันนะ”
“รู้ตัวก็ดีแล้ว” ภูผาพูดอย่างไม่อ้อมค้อม ทำเอาคนฟังแอบน้อยใจหน้าเจื่อนลง
“กลับเถอะคุณ ต้องไปซื้อโจ๊กให้ยายอีกไม่ใช่เหรอ รีบไปสิครับเดี๋ยวโจ๊กหมดยายอดไม่รู้ด้วยน่ะ”
“รู้แล้วน่า เอ้อ แผลคุณหน่ะยังเจ็บหรือเปล่า ไปหาหมอทำแผลใหม่หน่อยก็ดีนะ “
แปลกที่คำพูดที่ดูเหมือนไม่มีอะไรแต่มันสามารถละลายความน้อยใจที่เริ่มก่อตัวเมื่อกี้ลงได้หมดไม่มีเหลือ วาตายิ้มให้อย่างขอบคุณ ในขณะที่อีกคนยังคงตีหน้าเรียบเฉย รีบสตาร์ทรถออกไป
“ขับระวังด้วยนะคุณ” ไม่วายที่จะะโตามหลังแม้จะไม่มีการหันกลับมามองอีกครั้ง แต่ทำให้วาตาอารมณ์ดีขึ้นได้ไม่น้อยมีพลังที่จะทำอะไรได้มากขึ้น
มันคือความบังเอิญหรืออะไรเขาไม่อาจบอกตัวเองได้ แต่ที่แน่ ๆ ทุกครั้งที่เขาท้อหรือหมดพลัง แค่ได้คุยได้เห็นหน้าหนุ่มหน้าบึ้งคนนั้นแม้จะไม่ได้รับการตอบรับที่ดีนักแต่ทำให้เขามีพลังขึ้นมาอย่างประหลาด นี่เบื้องบนกำลังเล่นตลกอะไรกับเขาอยู่ใช่หรือเปล่า แม้วาตาจะไม่สามารถหาคำตอบได้ในวันนี้แต่เขาเชื่อว่าจะหาเจอในสักวัน
นี่คือความบังเอิญในความบังเอิญอีกรอบ ที่หลังจากภูผาช่วยชีวิตวาตาเอาไว้เมื่อสองวันก่อน วันนี้เขากลับซมซานหนีการตามล่าของใครบางคนจนต้องมาหลบที่ร้านภูผา ถามว่าทำไมเขาถึงมาหลบที่นี่เพราะทันทีที่เขาขับรถมาจอดที่นี่เขาก็นึกถึงวาตาค๊อฟฟี่ขึ้นมานั่นเอง
แม้เจอกันครั้งแรกดูเหมือนภูผาจะไม่ถูกชะตากับดาราหนุ่มเท่าไหร่นัก แต่เหตุการณ์ที่วาตาวิ่งเข้าไปหลบในร้านจนเผลอหลับและค้างจนถึงรุ่งเช้าโดยไม่ได้ยินคำต่อว่าใด ๆ นั่นทำให้วาตารู้ได้ว่าภายใต้สีหน้าเงียบขรึมนั่นยังมีความใจดีซ่อนอยู่เหมือนกัน และตอนนี้เขาก็ชักติดใจความใจดีนั่นเสียด้วย
รักแรกพบเป็ยังไงไม่รู้
แต่สำหรับวาตานี่คือความบังเอิญที่ทำให้เขาอยากมีชีวิตอยู่ต่อไป
49K
