ตอนที่ 6 หมอและนักปรุงยาเทวะ
ดวงตาของาาเยี้ยงหนินฉายแววตกตะลึงเพราะ นักปรุงยาเทวะและหมดเทวะคือการเป็ผู้รู้ทุกสรรพสิ่งในการรักษา และปรุงยา
ผ่านไป10ลมหายใจเยี้ยงหลินก็ฟื่นขึ้นมาและถามไปว่า “ท่านพ่อข้าเป็อะไรเหรอหรือว่าอาการข้ากำเริบอีกแล้วเหรอ แต่พอเยี้ยงหลินสำรวจตัวเองก็พบว่าตัวอีกมีเรียวแรงมากกว่าเดิมจนเกือบจะไม่รู้สึกถึงถามอ่อนแรงเลย แต่พอนางนึกก็พบว่าก่อนนางสลบไป มากีโตะได้มายืนที่ตรงหน้านางและบอกจะรักษานาง”
าาจึงสำรวจร่างกายลูกสาวตัวเองและเบิกตากว้างอาการที่แม้แต่หมอที่เก่งที่สุดยังไม่สามารถรักษาได้แต่กับมีเด็กหนุ่มมารักษานางง่ายๆแบบนี้ได้ไง
อ๊ะ!อ๊ะ!
หมอเทวะหลังจากนึกถึงคำที่มากีโตะพูดตัวาาก็สั่นไหม “ลูกเขยข้าเป็สัปหลาดมาจากไหนจะระดับพลังและเป็หมดเทวะที่ไม่เคยปรากฏตัวมามากกว่า500กว่าปีมาแล้ว หรือเขาอาจเป็ผู้เฒ่าอายุ500ปีกันเยี้ยงหนินได้ลองส่องายุของชายหนุ่มด้วยพลังดู
มากีโตะหันหน้ามามองเาาและพูดว่า“ท่านาาสงสัยอายุของของข้าเหรอ ข้าจะบอกอะไรให้ข้าอายุ17ปีเท่านั้นและอย่ามาส่องดูตัวข้าเพราะมันขยะแขยงจนบ้างทีข้าอาจพลั้งมือฆ่าไปก็เป็ได้
เอ๊ะ! คำพูดของมากีโตะทำให้าาและเหล่าทหารขนลุมชู่ไปทั้งตัวเลยทีเดียว
เยี้ยงหลิน ก็สงสัยบ้างทีอาจเป็เพราะนางอ่อนแอจึงไม่สามารถฝึกยุทธได้จึงไม่ทราบพลังของ มากีโตะ
แต่ในขยะนั้นนางก็ได้ยินคำว่าหมอเทวะ จึงสำรวจรอบห้องแต่ไม่เจอ นางจึงหันไปถามบิดา “ท่านพ่อไหนหมอเทวะ ข้าจะขอให้เขาช่วยท่านแม่ของข้า”
าาจึงตอบด้วยเสียงสั่นว่า“สามีของลูกยังไงละหลินเอ่อ” นางเองก็ใเพราะชายหนุ่มที่อายุใกล้เคียงกับนางเป็หมดเทวะได้
แต่นางก็เชื่อเพราะเป็ฯนพ่อของนางที่พูด
นางหันไปหามากีโตะและพูดว่า“ท่านพี่เ้าค่ะได้โปรดช่วยแม่ข้าด้วยเถอะเ้าค่ะ แม่ข้าล้มป่วย มา4ปีแล้วแต่อาการยังไม่ดีขึ้นเลยถึงเป็หมดที่เก่งที่สุดในทวีปยังไม่สามารถช่วยได้เลย”
มากีโตะหันไปก็พบกับใบหน้าแสนเศร้าของนางจึงกล่าวว่า“เหตุใดข้าจะไม่ช่วยแม่ยายตัวเองละ”
จริงเหรอเ้าค่ะท่านพี่ ใช่ นำทางข้าไปพบแม่เ้าหน่อย
าาที่ฟังอยู่ก็รู้ว่าภรรยาตัวเองรอดแล้วและหลินเอ่อยังสนิดสนมกับมากีโตะอีกเมื่อมาถึง
หน้าห้องๆหนึ่งปรากฏประตูที่ทำจากทองทั้งประตูแสดงให้เห็นถึงบารมีคนที่อยู่ด้านใน
เปิดประตูให้ข้าและท่านพี่เข้าไปหน่อยเมื่อทหารได้ยินก็สงสัยว่าทำไมองค์หญิงเรียกชายหนุ่มคนนี้ว่าท่านพี่แต่เมื่อาาเดินมาด้วยทหารก็เปิดประตูด้วยด้วยเคารพ
เมื่อเข้ามาในห้องก็พบกับผู้หญิงคนหนึ่งนอนหลับอยู่บนเตียงคนอื่นอาจมองว่าหลับ
แต่แท้จริงแล้วนางสลบไปเพราะยาไม่งันถ้านางฟื้นมาก็จะพบความเจ็ดปวดอันแสนทรมารมากีโตะตรวจสอบนางดูก็ยิ้มและกล่าวว่า “นางโดนพิษจากผึ้งเยือกแข็งที่น่าจะเป็ลูกมัน”ทั้งสองคนต่างใเพราะพิษของผึ้งเทียบได้กับพิษของสัตว์อสูรระดับเซียนนรกเลยทีเดียว
มากีโตะกล่าวต่อ“การนำพิษแสนจะง่ายพวกท่านถอยไปก่อน”มากีโตะจึงเรียกไฟสีทองออกมา และเริ่มเผาพิษในรางกายแต่ไฟสีทองนั้นไม่ทำอันตรายกับนางเลยตาของาาเบิกกว่า
!!!!เพลิงเทพราชันั!!!!!
ด้วยความสงสัยนางจึงถามบิดาว่า “ท่านพ่อมันคือสิ่งใด”
เยี้ยงหนินตอบ “ในสมุดบรรพบุรุษรุ่นแรกได้พบกับาามันกรและในสมุดนั้นกล่าวว่าเขานั้นพบาาัตอนที่กำลังค้นหาสมบัติล่ำค่ามันกรตัวนั้นบินผ่านไปซึ่งแผ่กระจายพลังออกมาเป็ จักรพรรดิขั้นสูงสุด
ดวงตาของเยี้ยงหลินเบิกกว้างเพราะตนต้นระดับจักรพรรดิไม่เคยเกินขึ้นมาคนส่วนใหญ๋คิดเพียงว่าเป็นิทานหลอกเด็กเท่ากัน
ซึ่งขณะที่ทั้งสองคุยกันได้30กว่าวินาทีมากีโตะก็กระแอ๋มออกมาเพื่อให้ทั้งคู่หยุด เมือทั้งคู่หยุดก็หันมาหามากีโตะทันที “ข้ารักษานางแล้วอีกไม่นานนางก็จะฟื้นขึ้นมา
ด้วยความดีใจเยี้ยงหลินก็ะโเข้าไปกอดทันทีโดยควบคุยตัวไม่ได้รู้ตัวอีกทีนางอยู่ในออมอกมากีโตะเสียแล้ว
เอ๊ะ!!
เยี้ยงหนินก็ไม่ได้เข้าไปห้ามเพราะ......................ไม่บอกตอนหน้าดีกว่า(ที่จริงคิดไม่ออกอิอิ)