ตอนที่เก้าสิบเก้า แต้มบุญ
จากประสบการณ์ทั้งตะวันตกและตะวันออก
ทำให้ผมค่อยๆทดลองเรียนรู้เวทย์ไปที่ละอย่างสองอย่างว่าใช้ในโลกนี้ได้หรือไม่
แต่สิ่งหนึ่งที่ผมรู้คือเรื่องตลกอย่างที่สุดว่าภูมิภาคของเราที่แท้จริงแล้วคือสายคราฟท์ของ
เราเชื่อมั่นในพลังของไอเท็มและของวิเศษมากกว่าสิ่งที่มาจากตัวของเราเอง
“ต้องการสิ่งใดเลือกหยิบไปพร้อมกับใส่เงินทำบุญจ้าแล้วแต่ศรัทธาอย่าต่ำกว่า 20 บาท”
บรรดาลูกศิษย์ลูกหาก็เริ่มทำตามระบบของผมแยกสิ่งของเป็นหมวดหมู่และแนะนำประชาชนที่เข้ามาหาอาจารย์คงให้มาซื้อเครื่องรางวัตถุมงคลไปตามสภาพพวกเราพยายามทำครบวงจรและเอาระบบขายตรงมาใช้ด้วย
“หากเป็นสมาชิกช่วยเผยแพร่ให้คนรู้จักอาจารย์คงมากขึ้นเรื่อยๆจะได้เป็นสมาชิกมงกุฎทองแดงที่จะสามารถบูชาสิ่งของได้ก่อนคนทั่วไป”
เด็กที่ไร้เดียงสามักจะโดนตำหนิที่เรียกการซื้อขายพระว่าการซื้อขายพระ
เพราะเราต้องใช้คำว่าบูชาไม่อย่างนั้นจะรู้สึกว่าผิดทางศีลธรรมหากมองสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่มีอำนาจสูงล้ำสามารถซื้อขายได้ด้วยเงินตรา
เราจึงยกสิ่งศักดิสิทธิ์ไว้เหนือศีรษะเราเสมอว่าไม่ควรจะมาต่ำต้อยด้อยค่าด้วยการเกลือกกลั้วกับเรื่องทางโลก
ที่เราเอาพระราคาห้าสิบล้านมานอนกอดได้น่ะเพราะเราเอามา“บูชา”นะ
หาได้”ซื้อ-ขาย”กันตามความหมายของกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ไม่
แม้หากเราขึ้นศาลมีคดีความเรื่องการซื้อขายกันก็จะมีผลตามนิตินัยว่าคือการซื้อขายกันนั่นล่ะ
ดังนั้นผมเลยเอาระบบ “แต้มบุญ”มาใช้แทน
มันมีสาเหตุอยู่ที่อิเซไคนั้นชอบระบบเกมส์
เราต้องการรู้ว่าสิ่งที่เราทำลงไปนั้นมันมีผลอะไรชัดเจนมากแค่ไหน
ว่าหากเราทำอย่างนี้ ช่วยคนแก่ข้ามถนนช่วยเด็กที่ถูกลักพาตัว กอบกู้อาณาจักรจากราชาปีศาจฯลฯ
เราจะได้ค่าประสบการณ์และค่าความสามารถเพิ่มขึ้นมากเท่าไร?
Achievement unlocked
ปลดล็อกความสำเร็จถ้วยรางวัล
คือสิ่งที่ส่งผลต่อจิตใจของมนุษย์มาอย่างยาวนาน
ทำให้เรามีความสุขเมื่อการยิงลูกบอลกลมๆเข้าประตูนั้นทำให้มีแต้มเพิ่มมามากขึ้นหนึ่งแต้มบนกระดานคะแนนของการแข่งขัน
“สามารถสะสมแต้มบุญเอามาแลกของรางวัลจากอาศรมอาจารย์คงได้จ๊ะ”
โดยผมกำหนดว่าตุ๊กตาแต่ละอย่างก็ได้แต้มประมาณหนึ่ง
“และสามารถลงบันทึกในสมุดความดีได้ด้วยนะว่าทำอะไรไปบ้างว่าวันนี้ปฏิบัติตนสมกับเป็นลูกศิษย์อาจารย์คงหรือไม่ต้องทำความดีให้ได้วันละหนึ่งอย่าง”
พวกเราตอนนี้มีสมุดสะสมความดีเพื่อมาใช้แทนระบบเกมส์โลกอิเซไคที่แค่พูดว่า
“เปิดค่าสถานะ”
ก็จะมีค่าสถานะมาให้เราดู
แต่ในโลกนี้ไม่มีของแบบนั้น
ผมก็เลยต้องเอาของที่พอใกล้เคียงมาปรับใช้
“ขอให้พวกน้าอาป้าอยู่ในศีลธรรมอันดีและแจกจ่ายหนังสือพวกนี้ให้คนอื่นเพื่อช่วยในการทำบุญด้วย”
ระบบขายตรงที่ให้สมาชิกหาสมาชิกใหม่ไปเรื่อยๆยังได้ผลเสมอ
“สาธุจ้า”
พวกชาวบ้านต่างๆได้รับหนังสือแต้มบุญกลับไป
“ขอให้พวกน้าไปเผยแพร่บอกบุญให้กับคนอื่นๆด้วยจ๊ะ”
ชาวบ้านพยักหน้าไม่ได้คิดอะไรเพราะพวกเขาเชื่อว่าการทำบุญนั้นคือความดีเสมอและไม่ได้ขัดอะไรกับความเชื่อทางศาสนาที่มีแต่เดิมแม้จะอ้างว่าตนเองนับถือพุทธก็ตาม
แต๊น แต๊น แต๊น
แต๊นละแล๊น แล่นแล๊น
ผมเอาเงินไปจ้างวงโยธวาธิตและวงดนตรีของโรงเรียนมาร้องเพลงประกอบเวลาหมดเวลาที่อาจารย์คงจะทำการช่วยชาวบ้านในทุกวัน
“ให้เราไปป่าวประกาศ
สรรเสริญพ่อปู่มคธ
ให้พวกเรามีธรรม
ให้เราไปป่าวประกาศ
สรรเสริญพ่อปู่มคธ
ที่ปกป้องคุ้มภัย
พวกเราทั้งผอง
ให้เราไปป่าวประกาศ
กระทำดีงาม
ให้สุขทุกชื่นยามใต้พ่อปู่มคธ”
งานช่วยเหลือประชาชนในวันนี้ก็เสร็จไปอีกวันหนึ่ง