กรี๊ด !!!!!!!!!!!!!! เสียงกรีดร้องของเด็กๆหลายคนรวมถึงสตีฟและซาร่าที่นั่งอยู่ด้านหน้าของรถไฟเหาะด้วยดังออกมา
“โคตรเสียวเลยเว้ย !!!!!!!!!!!” สตีฟตะโกนออกมาลั่นโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้นทุกครั้งที่รถไฟดิ่งลงจากความสูงกว่ายี่สิบเมตรเขาจะเผลอกรีดร้องออกมาตลอดสตีฟเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมต้องกรีดร้องแบบนี้ เพราะทั้งๆที่เขาสามารถวิ่งด้วยความเร็วสูงเหมือนกับหายตัวได้แท้ๆ ความเร็วแค่นี้ไม่ได้เสี้ยวหนึ่งของความเร็วสูงสุดเขาเลย
ส่วนซาร่าเธอเองก็เหาะได้ จะเหาะตีลังกา เหาะกลับหลังหรืออะไรก็แล้วแต่มันดูหวาดเสียวกว่านั่งเครื่องเล่นรถไฟเหาะนี่เยอะ แต่ซาร่าเองก็ยังเผลอกรี๊ดออกมา
สตีฟกับซาร่าปล่อยตัวปล่อยใจไปกับเครื่องเล่นเสมือนกับเด็กๆพวกเขานั้นสนุกสนานกันเป็นอย่างมาก พวกเขาเล่นเครื่องเล่นแทบจะทุกเครื่องที่เปิดให้เล่นจนเวลาล่วงเลยไปเกือบเที่ยง
“อ้าสนุกชะมัดเลย !!!” ซาร่าพูดออกมาอย่างอารมณ์ดีเธอนั้นไม่ได้เล่นสนุกแบบนี้มานานมากๆแล้ว
“นั่นสิผมเองก็ไม่ได้สนุกแบบนี้มาตั้งแต่สมัย มอปลายแล้วเหมือนกัน” สตีฟยิ้มออกมา
จ๊อก !!!!!!!! เสียงท้องซาร่าดังขึ้น
“ฮ่ะๆ หิวแล้วสินะเราไปหาอะไรกินกันเถอะตอนอยู่บนไวกิ้งผมเห็นร้านอาหารอยู่ที่ทางเหนือของสวนสนุก” สตีฟพูดก่อนจะจูงมือซาร่าไปทางร้านอาหาร
“อะ อะ อื้ม !!” ซาร่าพยักหน้าตอบกลับไปแบบอายๆ นานเท่าไหร่แล้วไม่รู้ที่เธอกับสตีฟไม่ได้ออกมาเดทกันแบบนี้
เมื่อมาถึงร้านอาหารที่เปิดขึ้นภายในสวนสนุกซึ่งร้านอาหารร้านนี้เป็นร้านสเต็กทั้งคู่รีบสั่งมากินกันทันที ซึ่งสตีฟเลือกที่จะสั่งสเต็กเนื้อวัว ส่วนซาร่าเลือกสั่งสเต็กเนื้อปลา ราคาทั้งสองจานค่อนข้างแพงพอสมควรเพราะเนื้อที่ใช้ทำนั้นเป็นเนื้อวัวกลายพันธ์และเนื้อปลากลายพันธ์ที่มีเลเวลถึงสามสิบเลยทีเดียว
“จานละสองร้อยเหรียญแพงเอาเรื่องเลยสำหรับเสต็กหนึ่งจาน” สตีฟอดบ่นออกมาไม่ได้
“เอาน่าสตีฟนานๆทีอย่าขี้เหนียวนักเลย” ซาร่าพูดก่อนจะเรียกพนักงานมา
“จะคิดเงินเหรอครับคุณผู้หญิง !!” พนักงานถาม
“เปล่าพอดีจะสั่งเพิ่มอีกสองจานน่ะเอาแบบนี้เลยนะ เร็วด้วยยังไม่อิ่มเลย” ซาร่าพูดพนักงานได้ยินดังนั้นก็ผงะเล็กน้อยเพราะนึกไม่ถึงว่าผู้หญิงร่างเล็กคนนี้จะกินเก่งแบบนี้
“นี่อย่ากินให้มันมากนักสิ เดี๋ยวก็ปวดท้องหรอก” สตีฟเตือนหลังจากพนักงานไปแล้ว
“นายคิดว่าฉันเป็นใครกันสตีฟ นี่ถ้าเสต็กนีเป็นฝีมือนายล่ะก็ฉันจะสั่งสักสิบจานไปแล้ว” ซาร่าพูดออกมา
“จ้าๆ” สตีฟยิ้มออกมาก่อนจะลงมือกินเสต็กในจานของเขาต่อไม่นานสเต็กของซาร่าที่สั่งไปอีกสองจานก็มาเสิร์ฟ และเมื่อซาร่ากินเสต็กหมดไปอีกสองจานเธอก็สั่งไอศครีมต่อทันที
“ยังจะกินของหวานอีกเหรอ !!!” สตีฟถามอย่างตกใจ
“อือฉันสั่งมาเผื่อนายด้วย” ซาร่าบอกและตอนนั้นเองจู่ๆซาร่าก็รู้สึกปวดท้อง
“สตีฟเดี๋ยวฉันมานะขอไปห้องน้ำหน่อย !!” ซาร่ารีบเรียกพนักงานมาถามทันทีว่าห้องน้ำอยู่ไหน
“หา !! อยู่ห่างไปห้าร้อยเมตร !!!!” ซาร่าอุทานออกมาอย่างตกใจ
“ใช่ครับทางเราต้องขอโทษด้วยเนื่องจากวันนี้เป็นวันเปิดสวนสนุกวันแรก ตอนแรกเราคำนวณไว้ว่าห้องน้ำที่ร้านเราจะสร้างเสร็จก่อนวันเปิด แต่ทว่าดันมีอุบัติเหตุในการขนส่งวัสดุก่อสร้างเลยทำให้การก่อสร้างล่าช้าไปอีก ห้องน้ำเราจึงจะเสร็จในสัปดาห์หน้าครับ” พนักงานก้มหัวขอโทษซาร่าอย่างจริงใจ
“ชิช่วยไม่ได้ สตีฟรอนี่นะจะรีบไปรีบกลับ !!!” ซาร่าบอกกับสตีฟก่อนจะเดินออกไปนอกร้านและรีบเหาะไปห้องน้ำทันทีเธอนั้นปวดท้องมากถ้าวิ่งไปล่ะก็มีหวังไม่ทันกันพอดี
“เอ่อ..แล้วไม่ทราบว่าของหวานคุณผู้ชายจะให้เรานำมาเสิร์ฟเลยหรือเปล่าครับ” พนักงานคนนั้นถามสตีฟ
“รอเธอกลับมาก่อนก็ได้ครับ ขอบคุณครับ” สตีฟบอกจากนั้นพนักงานก็จากไปปล่อยให้สตีฟนั่งรอซาร่าไปคนเดียว
สตีฟมองไปรอบๆร้านระหว่างรอซาร่า เด็กๆและผู้ปกครองหลายครอบครัวกำลังนั่งกินอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อย
“เห็นแล้วอยากมีลูกเลยแฮะเรา” สตีฟพูดออกมาแต่คงเป็นไปได้ยากเพราะซาร่านั้นมีลูกยากมาก ขนาดอยู่กันมีสิบปีการบ้านก็ทำตลอดอย่างน้อยๆสัปดาห์ละครั้ง ซาร่ายังไม่ท้องเลยตอนนั้นเองเสียงกระดิ่งที่หน้าประตูร้านก็ดังทำให้สตีฟเผลอหันไปมอง
กริ๊ง !! กริ๊ง !! กริ๊ง !! เสียงกระดิ่งประตูดังขึ้นก่อนจะมีชายสามคนแต่งตัวโทรมๆเดินเข้ามา
“หือท่าทางไม่เหมือนคนจะมากินข้าวเลยแฮะ” สตีฟพูดออกมาตามความรู้สึกเพราะทันทีที่ชายสามคนนี้เดินเข้าร้านมาเขาก็กวาดสายตาไปทั่วร้านเหมือนกำลังหาโต๊ะว่าง แต่จากที่สตีฟเห็นสายตาของสามคนนี้ไม่ได้มองที่โต๊ะเลยสักนิด
พนักงานคนหนึ่งเดินเข้าไปหาชายทั้งสามคนอย่างปกติก่อนจะถาม
“สามท่านนะครับคุณลูกค้า !!” พนักงานถามเพื่อความแน่ใจแต่ชายสามคนนั้นกลับไม่ตอบจู่ๆชายคนตรงกลางก็แสยะยิ้มออกมาก่อนจะเลิกชายเสื้อขึ้นและหยิบอะไรบางอย่างออกมา ซึ่งสตีฟมองไม่เห็นว่าเป็นอะไรเพราะจากจุดนี้พนักงานบังเอาไว้พอดี
และทันใดนั้นเองสตีฟก็ได้ยินเสียงกรีดร้องของผู้ปกครองคนหนึ่ง
กรี๊ด !!!!!!!!! ผู้ปกครองคนนั้นนั่งอยู่โต๊ะใกล้กับประตูเธอเป็นเหตุการณ์ทุกอย่าง ที่จู่ๆชายหนึ่งในสามคนนั้นก็เลิกเสื้อขึ้นและหยิบดาบสั้นเล่มหนึ่งออกมาก่อนจะปักไปที่หน้าอกของพนักงาน
ฉูด !!!! เสียงเลือดพุ่งออกจากบาดแผลก่อนพนักงานคนนั้นจะล้มลงไปทันทีเพราะถูกแทงที่หัวใจ
ตุ่บ !!! ร่างของพนักงานล้มลงและด้วยเสียงกรี๊ดของผู้ปกครองหญิงคนนั้นทำให้ทุกคนในร้านหันไปมองที่หน้าประตูกันหมดก่อนจะเห็นเลือดและชายหนึ่งในสามคนนั้นกำลังเลียเลือดที่ติดปลายมีดอยู่
แผล่บ !!! ชายคนนั้นเลียเลือดเข้าไปในปาก
“เลือดผู้ชายไม่อร่อยเท่าไหร่แฮะ !!! เฮ่พวกนายจับเด็กๆเอาไว้ให้หมดส่วนพวกผู้ใหญ่ฆ่าได้ไม่ต้องยั้ง ฮ่าๆๆๆๆๆ” ผู้ชายคนนั้นสั่งเพื่อนสองคนข้างๆทันทีก่อนทั้งสองคนจะพุ่งออกไปจัดการจับเด็กๆทันทีพวกผู้ปกครองที่ไม่ยอมก็เริ่มโดนฆ่า
กรี๊ด !!!!!!! โอ๊ย !!!!!!!!! อ๊าก !!!!!!!!! เสียงความวุ่นวายดังไปทั่วร้านอาหารสตีฟนั้นพึ่งจะเคยเจอเหตุการณ์คนฆ่ากันแบบนี้
“นี่มันเกิดอะไรขึ้น !!!” สตีฟรีบลุกจากโต๊ะก่อนจะพยายามช่วยคนรอบๆโต๊ะให้มากที่สุดโดยจับคนพวกนั้นโยนไปที่หลังเคาน์เตอร์ของร้านและเมื่อรอบๆตัวเขาไม่มีใครแล้วสตีฟก็พุ่งเข้าไปจัดการชายสองคนที่กำลังไล่ฆ่าคนอื่นๆในร้านก่อนทันที
ฟุ่บ !! ร่างของสตีฟหายไปจากจุดเดิมโดยไม่มีใครทันสังเกตก่อนสตีฟจะต่อยใส่ชายคนหนึ่งที่กำลังไล่ฆ่าคนและจับเด็กๆมัดเอาไว้อย่างไม่ได้สนใจสตีฟเลยสักนิด
ผัวะ !! กร๊อบ !! เพร้ง !!! เสียงสตีฟต่อยใส่ร่างของหนึ่งในชายสามคนนั้นจนร่างกระเด็นทะลุกระจกออกนอกร้านไปทันที
“หือ !! เจ้านั่นมันฆ่าหมอนั่นตายในหมัดเดียวเลยงั้นเหรอ !!!” ชายคนที่ฆ่าพนักงานอุทานออกมาหลังจากเห็นเหตุการณ์ตอนที่ลูกน้องของเขาถูกต่อยกระเด็นออกไปนอกร้านและตายคาที่ทันที เขารีบตรวจสอบสถานะของสตีฟทันที
หน้าต่างชื่อ : สตีฟ แมคดูวัลล์ Level : 1อาชีพ : สุดยอดพ่อบ้านอายุ : 29
“เลเวลหนึ่งงั้นเหรอโกหกน่า อ๊ะหรือว่าจะปกปิดเอาไว้” ชายคนนั้นพูดออกมาอย่างตกใจพริบตาร่างของสตีฟก็หายไปอีกครั้งก่อนจะได้ยินเสียง คนถูกต่อยและกระเด็นออกไปนอกร้าน
ผัวะ !! ตู้ม !!! เพร้ง !!!! เสียงร่างของชายอีกคนที่กำลังไล่จับเด็กและฆ่าผู้ปกครองอีกฝั่งของร้านกระเด็นทะลุกระจกไปและตายคาที่อีกเช่นกัน
ชายคนที่ฆ่าพนักงานเห็นดังนั้นก็หน้าซีดเหงื่อท่วมตัวทันทีเพราะความเร็วขนาดนั้นสายตาเขามองไม่เห็นอะไรเลยซักนิดแสดงว่าชายคนที่ชื่อสตีฟนั่นจะต้องเลเวลสูงกว่าเขามากแต่ตอนนั้นเองจู่ๆสตีฟก็อาเจียนออกมา
แหวะ !!!!! สตีฟจู่ๆก็ทนไม่ไหวจนเผลออาเจียนออกมา ไม่ไหวความรู้สึกตอนฆ่าคนที่ทำเอาเรารู้สึกแย่เลย ร่างของคนนี่ต่างจากสัตว์กลายพันธ์พวกนั้น นี่เราเป็นฆ่าคนไปแล้ว
สตีฟนั้นพึ่งจะเคยลงมือฆ่าคนเป็นครั้งแรก ถึงกับอาเจียนออกมาแต่นี่ไม่ใช่เวลาจะมาอาเจียนแบบนี้สตีฟรีบเงยหน้าขึ้นมองหน้าชายอีกคนที่ทำการฆ่าพนักงานไปก่อนจะตรวจสอบ
,หน้าต่างชื่อ : ยอร์ริกส์ พีเดสัน Level : 72อาชีพ : วายร้ายอายุ : 35ฉายา : จอมซาดิสRank : วายร้าย A
“หือวายร้ายงั้นเหรอ !!!” สตีฟอุทานออกมาเขาพึ่งเคยเจอพวกนี้เป็นครั้งแรกก็เคยได้ยินจากคุณอีเกิ้ลอายอยู่หรอกว่ามีพวกนี้อยู่ด้วย
“แกเป็นฮีโร่งั้นเหรอ !!!” ชายคนที่มีฉายาจอมซาดิสถามพลางค่อยๆแอบถอยไปทีละก้าว
“วายร้ายงั้นเหรอ มาทำอะไรที่นี่มีแผนอะไรกัน” สตีฟลองถามเจ้าพวกนี้ดู
“ถ้าข้าบอกแก แกจะยอมปล่อยข้าไปหรือเปล่า !!!” วายร้ายคนนั้นถามสตีฟ
“ถ้ายอมบอกวัตถุประสงค์คงยอมปล่อย” สตีฟตอบกลับไป
“แกสัญญาแล้วนะ !!!” วายร้ายคนนั้นถามอีกครั้งซึ่งสตีฟก็พยักหน้า
“พวกเราวางแผนมาจับเด็กๆกลับไปฝึกที่องค์กรณ์วายร้ายให้เป็นวายร้ายรุ่นต่อๆไป” วายร้ายคนนั้นบอก
“พวกเรางั้นเหรอแสดงว่ามีอีกน่ะสิ !!!” สตีฟอุทานออกมาอย่างตกใจ
วายร้ายคนนั้นเมื่อเห็นว่านี่คือโอกาสแล้วมันจึงวิ่งออกจากร้านและสับตีนแตกทันที และตอนนั้นเองจู่ๆร่างของสตีฟก็มาโผล่ตรงหน้าของมันในพริบตา
“แก !!!” วายร้ายคนนั้นพูดออกมาได้คำเดียวจู่ๆก็รู้สึกเจ็บที่ท้องและโลกก็มืดลงทันที
ตุ่บ !! สตีฟต่อยเข้าไปที่ท้องของเจ้านี่เบาๆ มันก็หมดสติลงทันที
“ไม่ได้โกหกนะ ที่บอกว่าปล่อยคือไม่ได้จัดการเด็ดขาดเหมือนสองคนก่อนต่างหาก แต่แค่ทำให้สลบและส่งตัวให้ตำรวจ” สตีฟพูดก่อนจะแบกเจ้าวายร้ายคนนี้กลับเข้าร้านไป
“เอ่อ...ช่วยแจ้งตำรวจและหาอะไรมามัดหมอนี่หน่อยนะครับ แต่ไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นก็ได้เพราะผมว่าในสองสามชั่วโมงนี้หมอนี่คงยังไม่ฟื้นหรอก” สตีฟพูดออกมา
“คะ คะ ครับขอบคุณครับคุณพ่อบ้าน” ผู้ปกครองคนหนึ่งที่รอดมาได้ พูดขอบคุณสตีฟ
“ไม่เป็นไรครับ ผมขอไปจัดการวายร้ายคนอื่นๆต่อนะครับ เพราะดูเหมือนพวกมันจะไม่ได้มีแค่นี้” สตีฟพูดออกมาก่อนจะมองไปรอบๆร้านที่มีผู้ปกครองหลายคนตายลงไป หลายคนบาดเจ็บ เด็กๆหลายคนถูกทำให้หมดสติจับมัดและเตรียมถูกจับตัวไป สตีฟไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าเขาไม่ได้อยู่ที่ร้านเด็กๆในร้านจะเป็นอย่างไรบ้าง ส่วนพวกผู้ปกครองไม่พูดก็คงเดาได้ว่าคงตายเรียบ
สตีฟเดินออกไปนอกร้านอีกครั้งก่อนจะหายไปตัวไปด้วยความเร็วสูงทันที
ฟุ่บ !!! เสียงร่างของสตีฟหายไปจากหน้าร้าน
ทางด้านซาร่า
เอี๊ยด !! เสียงก๊อกน้ำที่อ่างล้างหน้าถูกปิด
“อ่าค่อยโล่งหน่อย ให้ตายเถอะแสดงว่าที่ร้านใช้ปลาไม่สดสินะ” ซาร่าบ่นออกมาหลังจากถ่ายท้องและล้างมือเสร็จ
เธอเงยหน้ามองเข้าไปในกระจกก่อนจะฉีกยิ้มออกมา
“เอาล่ะเราเองก็กลับไปหาสตีฟดีกว่า” ซาร่าพูดก่อนจะเตรียมเดินออกจากห้องน้ำ ทว่าทันใดนั้นเองเธอก็เห็นแสงสะท้อนของวัตถุอะไรบางอย่างผ่านกระจก ซึ่งแสงสะท้อนนั้นมันอยู่ด้านหลังเธอ และด้วยสัญชาตญาณของเธอเธอรีบก้มหลบมันทันที
ควั่บ !!! เสียงวัตถุนั้นผ่านหัวเธอไป
“เคี๊ยก !! เคี๊ยก !! เคี๊ยก !! เคี๊ยก !! เคี๊ยก !! หลบได้สวยงามมากสมแล้วที่เป็นซุปเปอร์เกิร์ล” เสียงหัวเราะหน้าเกลียดดังออกมาจากด้านหลังของซาร่าเธอรีบฉีกตัวออกไปด้านข้างทันทีก่อนจะเห็นชายคนหนึ่งค่อยๆโผล่ออกมาจากเงาของประตูห้องน้ำ
ชายคนนั้นย้อมผมสีเขียว หน้าถูกทาสีขาวทั้งหน้า ดวงตาของชายคนนี้ถูกทาด้วยสีดำเสมือนคนไม่ได้นอน ปากเองก็ถูกลิปสติกสีแดงทาเป็นรูปรอยยิ้ม ไม่สิมันไม่ใช้ลิปสติกมันคือรอยกรีดของมีด ซาร่ารีบตรวจสอบชายคนนี้ทันที
หน้าต่างชื่อ : แจ๊ค เนเปียร์ Level : 105อาชีพ : วายร้ายอายุ 32ฉายา : โจ๊กเกอร์Rank : มหาวายร้าย S
“พวกวายร้ายงั้นเหรอ บ้าน่าทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ !!!!” ซาร่าอุทานออกมาอย่างตกใจหลังจากเธอตรวจสอบเสร็จมหาวายร้ายระดับ S นี่ทำให้เธอตกใจเป็นอย่างมากแถมเลเวลของชายคนที่ถูกเรียกว่าโจ๊กเกอร์นี่ยังสูงพอๆกับเธอด้วย
“สายันต์สวัสดีซุปเปอร์เกิร์ล เรามาเชือดกันเถอะ เคี๊ยก !! เคี๊ยก !! เคี๊ยก !! เคี๊ยก !!” โจ๊กเกอร์พูดก่อนร่างของเขาจะค่อยๆจมหายลงไปในเงาของประตูห้องน้ำอีกครั้ง
“สกิลเกี่ยวกับเงางั้นเหรอ !!!” ซาร่าอุทานออกมาอย่างตกใจโดยไม่รู้เลยว่าที่เงาของเธอด้านหลังกำลังมีมือของโจ๊กเกอร์ค่อยๆโผล่ออกมาจากพื้น มันที่หลบอยู่ในเงาของซาร่าเห็นดังนั้นก็แสยะยิ้มออกมาก่อนจะตวัดมีดใส่ขาของซาร่าทันที
ฉัวะ !!!!!!!!
จบ...
หลังจากใคร่ครวญอยู่นานในที่สุดผมก็ตัดสินใจแล้วว่า จะติดทอง 1 ตอนสลับกับฟรี 2 ตอนครับ
โจ๊กเกอร์ ขอยืมรูปท่านพี่ก่อนนะครับ ผมชอบคาแร็คเตอร์พี่มากๆ
1K
