ไอ้เชจะเป็นลูกเขยกำนัน

ไอ้เชจะเป็๲ลูกเขยกำนัน

ตอนที่ 6. เชไม่ยอม แต่ก็ใช่ว่าจะต่อรองไม่ได้

              ในวันเดียวกันกับที่เชแทบอยากกรี๊ดลั่นบ้าน...

ที่ท้ายหมู่บ้าน...โรงโม่หินของเฮียอี้๻ั้๹แ๻่ก่อตั้งมาไม่เคยวุ่นวายเท่าวันนี้

คนงานร้อยกว่าชีวิตกำลังช่วยกันกวาดพื้นเช็ดกระจก ล้างเครื่องจักร จัดโกดัง และเก็บเศษหินจนแทบไม่เหลือฝุ่นให้เห็น

ทั้งที่เมื่อวานยังไม่มีใครสนใจเศษหินแทบจะร่วงมาถึงหน้าประตูออฟฟิศอยู่แล้ว

บดินทร์ยืนกอดอกมองภาพตรงหน้าอย่างงุนงง

"เฮ้ย...โรงโม่เราจะมีรัฐมนตรีมาตรวจหรือไงวะ" ไม่มีใครตอบ

ทุกคนทำงานกันหัวหมุน สาเหตุมีอยู่ข้อเดียว

เฮียอี้สั่ง

คำเดียว...

ทั้งโรงงานแทบพลิก

คนงานหลายคนเริ่มซุบซิบกันเบาๆ

"เฮียเป็๲อะไร"

“หรือเฮียโดนของ”

"หรือจะมีเมีย"

“โหดขนาดนั้นจะมีใครกล้ามาเป็๲เมีย”

“อย่าคิดแบบนั้นกูสงสารผู้หญิง”

บดินทร์ส่ายหน้าไม่ได้...เขาต้องรู้ให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น

เพราะสิบกว่าปีที่ทำงานด้วยกัน เขาไม่เคยเห็นเพื่อนตัวเองอารมณ์ดีขนาดนี้

ถ้ามันเกิดป่วยหนักแล้วคิดจะล้างโรงงานให้สะอาดเพื่อขายต่อล่ะ

หรือว่ามันกินยาผิดก็ใช่ว่าจะเป็๲ไปไม่ได้ ยิ่งคิดก็ยิ่งสงสัย

บดินทร์เลิกสนใจความวุ่นวายตรงหน้าแล้ววิ่งเข้าไปในออฟฟิศทันที

แต่ห้องทำงานของอี้อยู่ชั้นสองต้องเดินขึ้นบันไดเหล็กที่ชันเอาเ๹ื่๪๫กว่าจะถึง

เลขาหนุ่มตั้งหน้าตั้งตาวิ่งขึ้นจนหอบแฮกๆ ตั้งใจจะขึ้นมาเอาเ๹ื่๪๫เต็มที่

พอถึงหน้าห้องก็ผลักประตูเข้าไปโดยไม่คิดจะเคาะ

ไอ้อี้นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานแต่บรรยากาศกดดันรอบตัวกลับเบาบางลงอย่างเห็นได้ชัด

ถึงหน้าจะยังนิ่งเหมือนเดิม... แต่แววตากลับไม่แข็งกระด้างเหมือนเคย

"มองเหี้ยอะไร" เสียงทุ้มดังขึ้น

บดินทร์สะดุ้งสุดตัว "กูจะมองลม มองฟ้ามองผ่านหน้ามึงไม่ได้หรือไง หน้ามึงล้ำค่ามากนักหรือ"

"นี่ห้องทำงาน"

บดินทร์หันมองรอบตัว

"...เออว่ะ" เมื่อครู่มัวแต่มองหน้าเพื่อนจนลืมไปว่าตัวเองเดินตามเข้ามาในห้องทำงาน๻ั้๫แ๻่เมื่อไร

เขาถอนหายใจก่อนลากเก้าอี้มานั่ง "กูสงสัยว่าทำไมมึ..."

"เสือก"

บดินทร์อ้าปากค้าง

"กูยังพูดไม่จบ"

"กูก็ไม่อยากฟัง"

"..."

"ออกไป"

"ไอ้เหี้ย" บดินทร์สะบัดตูดเดินออกจากห้องอย่างหงุดหงิด

“กูไม่ออกมึงต้องตอบกูมาก่อนว่าทำไมต้องทำให้วุ่นกันทั้งโรงงานแบบนี้”

“อยากรู้”

“เออสิวะไม่งั้นกูจะถ่อขึ้นมาถามมึงถึงที่นี่ทำไม”

“มึงเก่งนี่”บดินทร์พยักหน้า กอดอก ภูมิใจ

“เก่งก็หาคำตอบเอง”อี้ยังคงเสียงเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความกวนสุดๆ

บดินทร์เดินออกจากห้องด้วยความหัวเสีย

แต่เขาสาบานกับตัวเองว่า...

ยังไงก็ต้องรู้ให้ได้ว่าไอ้อี้เป็๲บ้าอะไร

              ไอ้เชคิดจะประท้วง ไม่กินข้าวไม่ออกห้องไปไหน เพราะงอนเตี่ยกับม้าที่ไปตกลงกับอีตาลุงนั่น ...เชหมายถึงกำนันต่วน... ว่าให้เขาไปทำงานเป็๲ตักหิน

ยังไงเชก็ไม่ยอมแม้แต่ตอนที่เฮียกวงบุกมาตามถึงห้องก็ไม่ยอม

“ถ้าลื้อไม่ตกลงอั๊วจะไม่ให้อั่งเปาลื้อ”

“ไม่สนเตี่ยไม่ให้ เดี๋ยวกงกับม่าก็ให้” เชเถียง

“หรือว่าลื้ออยากโดนเป่า”

“เป่าไรเตี่ยนี่คนนะ ไม่ใช่พัดลม”

“เห้อสมองไร้รอยหยักของแท้ อั๊วหมายถึงเฮียอี้จะส่งคนมาจัดการเอ็งน่ะสิ”เตี่ยจะลื้อหรือจะเอ็ง เชก็ไม่แน่ใจ

“จัดการหนูทำไมหนูก็แค่เด็กตาดำๆคนนึงเอง”

“เด็กอะไรตัวโตเท่าควาย”เตี่ยยังโวยวาย

“ลื้อไปฝึกงาน ได้ความรู้ แถมได้ใกล้ชิดเฮียอี้อีก ได้เส้นสายนา”

“หนูไม่ไป”

“อั๊วจะยึดรถ”

“เอาไป”

“ยึดโทรศัพท์”

“เอาไป”

“ยึด PS6”

...

เชเงียบ

“...เตี่ยใจร้าย” ทั้งคู่เถียงกันไปมาครู่ใหญ่จนกระทั่งม้าเอามือถือมาให้

“กำนันต่วนโทรมาน่ะ”

เชไม่สนใจเตี่ยที่คุยโทรศัพท์อยู่แต่เพราะเฮียกวงเป็๞คนเสียงดัง เวลาคุยโทรศัพท์ก็เลยได้ยินกันทั่ว

แต่สิ่งที่เชได้ยินเป็๲ประโยคที่ไม่ต่อเนื่อง เพราะเขาไม่ได้สนใจฟัง๻ั้๹แ๻่แรก

“พรุ่งนี้เหรอ...(เสียงเงียบ)ได้ๆๆๆ รับปาก...(เสียงเตี่ยหายไป)...อ้อ ลูกสาวกำนันจะไปด้วยเหรอ...”

แค่คำว่าลูกสาวกำนันจะไปด้วย

สีหน้าไอ้เชก็เปลี่ยนไป

จากความซังกะตาย

กลายเป็๲ระริกระรี้

และตอนนี้มันกำลังยืนหน้าโรงโม่หินที่บรรยากาศคึกคักและวุ่นวาย

คนงานทั้งหนุ่มแก่ต่างพากันเก็บกวาดอย่างขมักเขม้นฝุ่นลอยคลุ้งจนแสบจมูกไปหมด

“มาหาใครครับ”ลุงรปภ.ในชุดยูนิฟอร์มคล้ายตำรวจยืนเหงื่อแตกในป้อมยามหน้าโรงงานถามเชดับเครื่องยนต์รถมอเตอร์ไซค์เพราะประตูโรงงานปิดอยู่

“ผมมาฝึกงานกับเฮียอี้ครับ”ถึงมันจะเกเร แต่ก็ยังถือว่ามารยาท

“ฝึกงาน ทั้งหมดเนี่ยนะ” ลุงยามถามกวาดสายตาไปมองเหล่าเพื่อนของไอ้เชที่มากันครบทีมแต่ละคนแต่งตัวยังกับจะไปเดินงานแฟชั่นวีค

“กูบอกพวกมึงแล้วว่าอย่าตาม”เชหันไปพูดกับเพื่อนๆ

“เปล่าครับลุง นั่นกองหนุนเฉยๆ”

เชตอบ แต่สายตามองไปที่กองเศษซากใจแป้วตกตาตุ่ม

คิดไว้ไม่มีผิด

ต้องมารับบทกรรมกรขนหิน

๻ั้๫แ๻่เกิดมา ไอ้เชไม่เคยลำบาก

ถึงมันจะชอบต่อยตี

แต่มันก็ไม่ชอบออกแรงกับงานแบบนี้

มันไม่ใช่ ไม่ใช่ทางของเชเลยสักนิด

เชไม่ยอม ถ้ายอมก็เท่ากับแพ้ไอ้หล่อหน้าบึ้งนั่น

แต่เสียงในหัวก็ดังขึ้น

‘...ลูกสาวกำนันจะไปด้วยเหรอ...’

ไอ้เชจำใจสูดหายใจ ฮึบๆ

“อดทน เพื่อแม่ของลูก”

“ไอ้หนู ไอ้หนู” เชสะดุ้งนอกจากเสียงลุงยามแล้ว เสียงกร่นด่าของเพื่อนๆที่ตามมาด้วยก็ดังสลับไปมา

“ลุงถามว่ามาหาใคร”

“ใจลอยไปถึง๱๭๹๹๳์ชั้นไหนแล้วมึง”ชาติเป็๞คนถามเชิงด่า

“อย่าบอกนะว่ามาถึงที่แล้วไม่รู้จะหาใคร” เม่นทับถม

“ไปหมดแล้ว สมอง” ตุ่นเข้าร่วมขยี้

“ในปากพวกมึง มีแต่พยาธิรึไงกำลังใจดีๆ มีให้กูตลอด” เชประชดเสียงดัง