ยามสกุณาหวนคืนขับขาน โผทะยานสู่ยุค 80

        ฟางเสียนจือมองอู๋ต้าเฉิงแล้วพูดว่า “ทางที่ดีคุณควรคิดถึงตัวเองมากกว่านะ คุณคิดจะขายหลานสาวเพื่อเอาใจท่านผู้นำ แต่ตอนนี้เรื่องมันล้มเหลวแล้ว ลองคิดดูสิว่าท่านผู้นำของคุณจะทำยังไงกับคุณ”

        ใบหน้าของอู๋ต้าเฉิงซีดเผือด แต่ก็กลัวว่าจะถูกทำร้ายจึงไม่กล้าระบายโทสะกับฟางเสียนจือ แต่กลับหันมาขู่จิ่งเยี่ยนกุย “แกมันตัวซวย! เดี๋ยวค่อยมาเอาคืนแก!”

        พูดจบก็เอามือกุมท้องแล้วเดินจากไปด้วยท่าทางซวนเซ

        คิ้วของจิ่งเยี่ยนกุยขมวดเข้าหากัน ฟางเสียนจือกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เมื่อเรื่องราวถูกเปิดเผยแล้ว ก็ง่ายที่จะจัดการ อย่ากังวลเลย”

        หมอเฉินผู้เป็นหมอประจำร้านกล่าวว่า “สองคนนี้มันเป็นพวกคนเลวจริงๆ เรื่องของอวี๋ซือเหยี่ยฉันเคยได้ยินมาบ้าง ครอบครัวของเขาค่อนข้างมีอิทธิพล เยี่ยนกุย เรื่องนี้เดี๋ยวเธอต้องบอกคุณปู่สักหน่อย ดูท่าแล้วเรื่องนี้คงต้องรบกวนท่านแล้วละ”

        หมอเฉินเป็นคนที่มีประสบการณ์ รู้จักคนในเมืองหยางเฉิงดี อวี๋ซือเหยี่ยกล้าทำตัวอวดดีแบบนี้ก็เพราะมีเหตุผล

        แต่ถึงอย่างนั้น ตระกูลอวี๋คงไม่กล้าไปยุ่งกับคุณปู่ซูหรอก เพียงแต่คุณปู่ซูเก็บตัวเงียบมาหลายปีแล้ว ไม่ได้เข้ามายุ่งเกี่ยวกับการบริหารงานของชิ่งอันถังและเรื่องเล็กๆ น้อยๆ  ในชีวิตประจำวัน ดังนั้นคนในเมืองหยางเฉิงที่รู้เบื้องลึกเบื้องหลังของตระกูลซูจึงมีไม่มากนัก แต่หมอเฉินกลับรู้ดีที่สุด

        เพราะรู้เรื่องนี้ดี เขาจึงไม่ได้กังวลมากนัก แต่การจัดการเรื่องนี้มันก็ยุ่งยากอยู่พอสมควร

        หมอเฉินก็รู้ว่ารูปร่างหน้าตาของจิ่งเยี่ยนกุยสวยโดดเด่นเกินไป จึงมักจะดึงดูดปัญหามาให้เสมอ เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ก็โทษเธอไม่ได้จริงๆ

        จิ่งเยี่ยนกุยกล่าวขอบคุณ แล้วเรียกพนักงานให้ยกยาเข้าไปข้างใน แต่ในใจกลับรู้สึกหงุดหงิด เธอไม่อยากมีปัญหา แต่ก็หนีไม่พ้น

        ขณะที่กำลังยกยาอยู่ เธอก็คิดอยู่ตลอดเวลาว่าจะแก้ไขเรื่องนี้อย่างไร ถ้าตระกูลอวี๋มีอิทธิพลจริงๆ ด้วยความสามารถของเธอเพียงคนเดียวก็คงยากที่จะจัดการได้

        ฟางเสียนจือโอบไหล่เธอแล้วพูดว่า “ฉันจะจัดการเรื่องนี้ให้เสร็จก่อนแล้วค่อยกลับไปเมืองหลวง เรื่องทางนั้นฉันจัดการเรียบร้อยแล้ว”

        จิ่งเยี่ยนกุยถามเขา “คุณจะจัดการเรื่องนี้ยังไง?”

        เธอเกือบลืมไปแล้วว่าคู่หมั้นของเธอก็เป็นคนที่เก่งกาจมากเช่นกัน

        ในแววตาของฟางเสียนจือฉายแววเย็นชา “กำจัดภัยสังคม”

        จิ่งเยี่ยนกุยชะงักไปเล็กน้อย คำพูดนี้เขาเคยพูดไว้เมื่อครั้งที่อยู่ในตลาดสะพานหิน แต่เธอรู้สึกว่าเรื่องที่เขาบอกว่ากำจัดภัยสังคมนั้น มันมักจะเกี่ยวข้องกับเธอเสมอ

        เขาเหมือนจะรู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ จึงกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เรื่องพวกนี้ถ้าฉันไม่เจอ ฉันก็คงเข้าไปยุ่งไม่ได้ แต่ในเมื่อเจอแล้ว ฉันก็ปล่อยผ่านไปไม่ได้เหมือนกัน”

        จิ่งเยี่ยนกุยเห็นว่าในแววตาของเขามีความเย็นชา แต่ก็แฝงไปด้วยความซื่อตรง คุณฟางของเธอไม่ว่าจะอยู่ในภาพลักษณ์แบบไหนก็ยังคงดูดีเสมอ!

        จิ่งเยี่ยนกุยรับปากว่าจะซื้อของฝากไปให้เพื่อนบ้านในหมู่บ้าน หลังจากส่งยาเสร็จก็ไปตลาดสดในเมือง ตั้งใจจะซื้อของแล้วกลับไป

        การไปตลาดสดต้องผ่านถนนที่ค่อนข้างเปลี่ยว หลังจากที่ฟางเสียนจือขับรถเข้าไป ก็มีรถคันหนึ่งขับมาจอดขวาง ล้อมปิดทางเอาไว้ จากนั้นก็มีรถอีกคันขับตามมาจอดขวางอีกที ทำให้ทั้งทางข้างหน้าและข้างหลังถูกปิดล้อมสนิท

        สีหน้าของจิ่งเยี่ยนกุยเปลี่ยนไปเล็กน้อย ฟางเสียนจือกลับหัวเราะเยาะแล้วพูดว่า “มากันเร็วจริงๆ ไม่ธรรมดาเลยนะเนี่ย”

        ก่อนหน้านี้เขาก็คาดไว้อยู่แล้วว่าอวี๋ซือเหยี่ยคงไม่ยอมปล่อยเรื่องนี้ไปแน่ๆ แต่ก็ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะอวดดีได้ขนาดนี้

        ชายร่างกำยำที่เปลือยท่อนบน มีลายมังกรสักอยู่ที่แขน คาบบุหรี่ไว้ในปาก และสวมชุดเครื่องแบบเข้ามาเคาะกระจกรถอย่างอวดดี

        ฟางเสียนจือหันไปบอกจิ่งเยี่ยนกุยว่า “ไม่ต้องลงไป รอฉันอยู่ในรถ”

        จิ่งเยี่ยนกุยเห็นว่ามีคนประมาณยี่สิบคนลงมาจากรถทั้งสองคัน แต่ละคนดูท่าทางดุดัน ถึงจะรู้ว่าฟางเสียนจือไม่ใช่คนที่จะยอมใครง่ายๆ แต่ในใจก็ยังคงกังวลอยู่ จึงจับมือเขาไว้แล้วพูดว่า “ฉันจะลงไปด้วย”

        ฟางเสียนจือคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็ยิ้มออกมา “ก็ได้”

        ทั้งสองคนลงจากรถ ชายร่างใหญ่ที่แขนเต็มไปด้วยรอยสักเห็นจิ่งเยี่ยนกุยก็ตาโตเป็นประกาย เพราะเธอสวยมาก ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมคนใหญ่คนโตท่านนั้นถึงได้สนใจขนาดนี้ ส่วนฟางเสียนจือ เขาไม่ได้ใส่ใจเลยสักนิด เด็กคนนี้ช่างมีตาแต่ไม่มีแวว ไปทำตัวขัดใจให้ท่านผู้นั้น คิดว่าจะรอดไปได้หรือไง?

        ชายร่างใหญ่ที่แขนเต็มไปด้วยรอยสักพูดอย่างอวดดี “พวกเราเป็นเจ้าหน้าที่กรมการค้า มีคนรายงานว่าพวกคุณดำเนินธุรกิจผิดกฎหมาย ใช้ของไม่ได้คุณภาพมาหลอกขาย ตอนนี้พวกเราจะยึดรถของพวกคุณตามกฎหมาย และปรับเป็นเงินหนึ่งแสนหยวน!”

        การแสร้งทำเป็นเสือเพื่อหลอกลวงแบบนี้ พวกเขาทำกันมาไม่น้อย ไม่ต้องพูดถึงคนบ้านนอกเลย แม้แต่คนธรรมดาในเมืองก็ยังตกใจกลัว เพราะเงินหนึ่งแสนหยวนในยุคสมัยนี้ถือเป็นเงินจำนวนมหาศาล

        ฟางเสียนจือเปลี่ยนจากท่าทางแข็งกร้าวเมื่อครู่ เป็นทำท่าทางหวาดกลัว “ยาของพวกเราได้รับอนุญาตอย่างถูกต้อง มีเครื่องหมายการค้าจากชิ่งอันถัง ไม่ใช่ธุรกิจที่ผิดกฎหมาย”

        โดยปกติแล้ว การที่จิ่งเยี่ยนกุยผลิตยานั้นจำเป็นจะต้องได้รับการอนุมัติการผลิตก่อน แต่ด้วยขนาดธุรกิจของเธอยังเล็กเกินไป การดำเนินการจึงค่อนข้างยุ่งยาก ดังนั้นเธอจึงไม่ได้ไปยื่นขอเครื่องหมายการค้าและการอนุมัติการผลิต เพียงแต่ได้รับหนังสืออนุญาตจากชิ่งอันถังเท่านั้น

        ชิ่งอันถังเป็นร้านเก่าแก่ที่เปิดมานานหลายปี มีคุณสมบัติในการผลิตยา

        ถ้าคิดตามมาตรฐานในอีกยี่สิบปีข้างหน้า การผลิตยาของจิ่งเยี่ยนกุยแบบนี้ แม้จะมีหนังสืออนุญาตจากชิ่งอันถังก็ทำไม่ได้ แต่ในตอนนี้ ประเทศกำลังพัฒนาในทุกๆ ด้าน หน่วยงานที่เกี่ยวข้องก็ส่งเสริมการพัฒนาอุตสาหกรรม ยังไม่มีกฎหมายที่เกี่ยวข้องออกมารองรับ

        ดังนั้น ภายใต้กฎหมายที่มีอยู่ในปัจจุบัน จิ่งเยี่ยนกุยสามารถทำการผลิตยาได้ถ้ามีหนังสืออนุญาตจากร้านชิ่งอันถัง ซึ่งหมายความว่าเธอทำทุกอย่างถูกต้องตามกฎหมาย คนเหล่านี้ก็แค่อ้างขึ้นมาเพื่อกลั่นแกล้งเท่านั้นเอง

        ชายแขนลายสักพูดด้วยน้ำเสียงดูถูกเหยียดหยาม “ใครจะไปสนใจว่าพวกคุณได้รับอนุญาตจากที่ไหน พวกเราแค่ทำตามคำสั่ง! วันนี้ถ้าพวกคุณไม่จ่ายค่าปรับ ก็อย่าคิดที่จะได้ไปไหน!”

        ฟางเสียนจือยิ้มแล้วพูดว่า “คุณบอกว่าคุณเป็นเจ้าหน้าที่ งั้นขอผมดูบัตรประจำตัวของคุณหน่อยได้ไหมครับ?”

        “แกเป็นใคร กล้าดียังไงมาขอดูบัตรประจำตัวของพวกเรา?” ชายแขนลายสักพูดด้วยสีหน้าดูถูก “ชุดที่เราใส่ก็บอกทุกอย่างแล้ว”

        คนกลุ่มนี้แต่งตัวกันมั่วซั่ว บางคนใส่ชุดเครื่องแบบ บางคนก็ไม่ได้ใส่ แถมแต่ละคนยังใส่เสื้อผ้าไม่เรียบร้อย ดูเหมือนนักเลงข้างถนนเสียมากกว่า

        จิ่งเยี่ยนกุยเห็นคนพวกนี้แล้วรู้สึกขัดหูขัดตา เธอรู้สึกว่าช่วงนี้เธอดวงไม่ดีเอาเสียเลย เจอแต่คนจำพวกนี้

        ฟางเสียนจือมองชายแขนลายสักแล้วพูดว่า “พวกคุณไม่มีบัตรประจำตัว แล้วผมจะรู้ได้ยังไงว่าพวกคุณไม่ใช่พวกต้มตุ๋น?”

        ชายแขนลายสักหัวเราะลั่น “ด้วยฐานะของพวกเรา จำเป็นต้องมาหลอกคนบ้านนอกอย่างพวกแกด้วยเหรอ?”

        พูดจบก็เอามือมาตบไหล่ฟางเสียนจือ เขาใช้แรงไม่น้อย ฟางเสียนจือถึงกับต้องถอยหลังไปสองก้าว

        สีหน้าของฟางเสียนจือดูเหมือนจะเปลี่ยนไป แล้วถามว่า “ผมไม่เคยได้ยินว่ามีที่ไหนปรับกันหนักขนาดนี้มาก่อนเลย ถึงพวกเราจะทำผิดจริง ก็ไม่น่าจะต้องโดนปรับตั้งหนึ่งแสน แถมยังยึดรถอีก ในเมื่อรถก็อยู่ตรงนี้แล้ว ถ้าพวกเราไม่มีเงินจ่ายจะทำยังไง?”

        ตอนที่เขาพูดคำนี้ น้ำเสียงของเขาอ่อนลงเล็กน้อย ดูเหมือนจะหวาดกลัวอยู่บ้าง