เย่หวงยืนหอบหายใจโดยใช้มือยันประตูไม้บานใหญ่ของ 'หอคัมภีร์' เอาไว้ แค่การเดินหนีจากจางเหว่ยมาที่นี่ระยะทางไม่ถึงสองร้อยเมตร แต่สำหรับร่างกายที่มีค่า CON 5 มันเหมือนกับการวิ่งมาราธอนเลยทีเดียว
"แฮ่ก... บ้าจริง... ร่างกายนี้มัน... แฮ่ก... อ่อนแอเกินเยียวยาจริงๆ..."
เขาปาดเหงื่อที่ท่วมหน้าผาก พยายามปรับลมหายใจให้เป็ปกติ ก่อนจะเงยหน้ามองป้ายชื่ออาคารที่สีลอกล่อนจนแทบอ่านไม่ออก
ในความทรงจำของเกม 'ตำนานจอมยุทธสะท้านภพ' หอคัมภีร์ของสำนักระดับกลางอย่างสำนักกระบี่เมฆา ควรจะเป็สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่เต็มไปด้วยศิษย์มาค้นคว้าวิชา มีแสงเทียนสว่างไสว และมีคัมภีร์เรียงรายเต็มชั้นหนังสือสูงเสียดฟ้า
แต่ภาพความเป็จริงตรงหน้าช่างโหดร้าย...
ครืด...
เย่หวงออกแรงผลักประตูไม้ที่ส่งเสียงร้องครวญครางราวกับคนแก่ที่กำลังจะตาย กลิ่นอับชื้นของเชื้อราและฝุ่นผงพุ่งเข้าปะทะจมูกทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไป
ภายในหอคัมภีร์เงียบสงัดและมืดสลัว มีเพียงแสงแดดรำไรส่องลอดหน้าต่างที่กระดาษสาขาดวิ่นเข้ามาเป็ลำ เผยให้เห็นฝุ่นละอองนับล้านที่ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ
ชั้นวางหนังสือไม้สักขนาดใหญ่หลายสิบแถวที่เคยตั้งตระหง่าน บัดนี้ว่างเปล่าไปกว่าครึ่ง บางชั้นถึงกับล้มระเนระนาดอยู่บนพื้น ปลวกแทะกินจนผุพัง
"นี่มัน... แย่ยิ่งกว่าที่คิดแฮะ"
เย่หวงเดินสำรวจไปตามชั้นวางหนังสืออย่างระมัดระวัง นิ้วเรียวกรีดไปบนชั้นไม้ที่ว่างเปล่า... คัมภีร์กระบี่ระดับสูง คัมภีร์ลมปราณระดับกลาง หรือแม้แต่วิชาตัวเบาที่พอใช้การได้... ทั้งหมดถูกท่านเ้าสำนัก (พ่อของร่างนี้) ทยอยนำออกไปขายในตลาดมืดเพื่อหาเงินมาหมุนเวียนในสำนัก และส่วนหนึ่งก็เพื่อซื้อยามารักษาชีวิตเขา
สิ่งที่หลงเหลืออยู่บนชั้น มีเพียงคัมภีร์ปกสีเหลืองซีดๆ สภาพเก่าเก็บที่ไม่มีใครสนใจ
เย่หวงลองหยิบขึ้นมาดูเล่มหนึ่ง ปัดฝุ่นหนาเตอะออกแล้วอ่านชื่อ...
[เคล็ดวิชาหมัดชาวนาพิโรธ (ระดับเหลือง - ต่ำ)]: เพิ่มพลังโจมตีเล็กน้อยเมื่อใช้อุปกรณ์การเกษตร
[วิชาตัวเบาก้าวย่างเป็ดน้ำ (ระดับเหลือง - ต่ำ)]: ทำให้เดินบนโคลนตมได้โดยไม่ลื่นล้ม แต่ดูตลกขบขัน
[ลมปราณเต่าจำศีล (ระดับเหลือง - ต่ำ)]: ใช้เวลารวบรวมลมปราณ 1 ชั่วยาม เพื่อปล่อยพลังโจมตีเบาๆ 1 ครั้ง (ใครมันจะยืนรอให้ตีฟะ!)
"ขยะ... ขยะ... แล้วก็นี่มันโคตรขยะ..."
เย่หวงโยนคัมภีร์เ่าั้กลับที่เดิมอย่างไม่ไยดี ในสายตาโปรเกมเมอร์ วิชาพวกนี้มันคือ 'สกิลขยะ' ที่มีไว้แค่ให้ครบช่องสกิลต้นเกมเท่านั้น ขืนฝึกไปก็เสียเวลาเปล่า
เขาเดินลึกเข้าไปจนถึงมุมสุดของหอคัมภีร์ ซึ่งเป็บริเวณที่มืดและอับชื้นที่สุด ที่นั่นมีกองหนังสือเก่าๆ ถูกโยนทิ้งไว้กับพื้นราวกับกองขยะที่รอการเผาทิ้ง
สายตาของเย่หวงสะดุดเข้ากับคัมภีร์เล่มหนึ่งที่ถูกทับอยู่ใตสุด ปกของมันทำจากหนังสัตว์หยาบๆ สีน้ำตาลเข้ม ไม่มีลวดลายวิจิตรพิสดารใดๆ มีเพียงตัวอักษรที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ ว่า...
[การหายใจเหนี่ยวนำธรรมชาติ (ฉบับพื้นฐาน)]
หัวใจของเย่หวงกระตุกวูบ! ชื่อนี้... เขาจำได้!
ในสายตาของ NPC หรือคนทั่วไปในยุทธภพ คัมภีร์เล่มนี้คือ "ของไร้ค่า" ที่สุด มันเป็เพียงวิชาการหายใจเข้าออกเพื่อทำสมาธิ ไม่ใช่วิชายุทธ์สำหรับต่อสู้ ใครที่ฝึกมันจะต้องใช้เวลาอย่างน้อย 5-10 ปี เพียงเพื่อจะสร้าง "รากฐานลมปราณ" เล็กๆ ขึ้นมา ซึ่งช้าไม่ทันกินในยุคสมัยที่คนเขาฝึกวิชาทางลัดกันทั้งนั้น
แต่ในฐานะ "จักรพรรดิราตรี" ผู้รู้ลึกรู้จริงทุก Mechanic ของเกม... เขารู้ความลับของมัน!
"เจอแล้ว... ของดีที่ซ่อนอยู่ในกองขยะ!"
เย่หวงรีบก้มลงไปคุ้ยคัมภีร์เล่มนั้นออกมาจากกองฝุ่น มือที่สั่นเทาของเขาลูบไล้ปกหนังสืออย่างทะนุถนอมราวกับมันคือสมบัติล้ำค่า
ในเกม... วิชานี้คือ "Hidden Gem" (เพชรในตม) สำหรับผู้เล่นสาย Hardcore ที่้าสร้างตัวละครที่สมบูรณ์แบบที่สุด
จริงอยู่ที่มันฝึกช้ามาก และแทบไม่เพิ่มพลังโจมตีใน่แรก แต่ข้อดีของมันคือ "ความบริสุทธิ์"
ลมปราณที่ได้จากการฝึกวิชานี้ จะเป็ปราณธรรมชาติที่บริสุทธิ์ 100% ไม่มีธาตุแทรกซ้อน ไม่มีผลข้างเคียง และที่สำคัญที่สุดคือ... มันเป็รากฐานที่สามารถต่อยอดไปสู่วิชาระดับเทพวิชาใดก็ได้ในอนาคตโดยไม่มีข้อจำกัด!
คนทั่วไปมองข้ามมันเพราะมัน "ช้า"... แต่สำหรับเย่หวงในตอนนี้ที่มี [หยกิญญาคู่สัมพันธ์ (SR)] ที่มอบบัฟ [ฝึกฝนเร็ว x2] ติดตัวอยู่...
"ความเร็วปกติ 10 ปี... แต่ถ้าข้าฝึก มันจะเหลือ 5 ปี... และถ้าข้าใช้ยาสนับสนุนจากกาชาอีก... มันอาจจะเหลือแค่ 1-2 ปี!"
รอยยิ้มเ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าซีดเซียว
"พวกโง่เง่าที่มองข้ามรากฐาน... คอยดูเถอะ ข้าจะสร้างตึกระฟ้าบนรากฐานที่พวกเ้าดูถูกนี่แหละ!"
เย่หวงกอดคัมภีร์ 'การหายใจเหนี่ยวนำธรรมชาติ' ไว้แนบอก แล้วรีบเดินออกจากมุมมืดนั้น มุ่งหน้าไปยังโต๊ะของผู้าุโเฝ้าหอคัมภีร์ (ซึ่งตอนนี้หลับน้ำลายยืดอยู่) เพื่อลงทะเบียนยืมคัมภีร์เล่มแรกในชีวิต
ก้าวแรกสู่การเป็จอมยุทธ... ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ด้วยคัมภีร์ที่ดูธรรมดาที่สุดในโลก!